Thursday, August 21, 2014

Een deskundige duim uitzuigen


Als je dit 'vraaggesprek' (het is niet duidelijk wie de vragen stelt, of wie ze beantwoordt, volgens mij heeft de 'correspondent' dit helemaal zelf gedaan) op de website van de NOS leest, krijg je een idee van het niveau van sommige journalisten, en dus van de verslaggeving. Ik ken deze hele mevrouw Van Hoogstraten niet, maar de onkunde en onnozelheid stralen van het stukje af. Inlichtingenwerk en militaire operaties zijn altijd een beetje een lastig gebied als het gaat om journalistiek, en er zijn niet al te veel journalisten die daar hoogwaardige kaas van hebben gegeten, maar als je er zelf geen sjoege van hebt ga je toch bij een collega te rade die er meer van weet? Je vraagt je af waar ze haar informatie vandaan heeft. Zeker niet van Israelische bronnen. Of het moet zijn dat geen enkele van de deskundigen wier commentaar ik de afgelopen 24 uur heb gelezen en gehoord ook maar enig idee heeft waar hij (in een enkel geval zij) het over het over heeft, of dat ze allemaal kolder verkopen, of dat mijn Hebreeuws verschrikkelijk slecht is. Een ding is zeker: ik ben sinds gistermorgen niet de deur uitgeweest, maar heb zonder enige moeite veel betere en nauwkeuriger data 'binnengekregen' dan mevrouw VH. Als dit tekenend is voor het niveau van informatievoorziening naar de luisteraar/kijker/lezer toe bij de NOS, en als ik in Nederland woonde zou ik mijn kijk- en luistergeld terugvragen. 

Tom Janssen on ISIS and Al-Qaida



(Long Live Al Qaida)

"Sissy...!"

Found on the website of Tom Janssen.

Kol HaKavod


At least some parliamentarians in the Knesset are doing what they are supposed to do.

Problematic


I won't shed a tear for any of the three Hamas commanders who reportedly were killed today. Neither will I be overly sad if it turns out that Mohammed Deif finally has been 'eliminated', though I do feel sorry for his wife and children who were killed two days ago. My main problem with the events of the last couple of days (and the reports on those events) is the feeling of - almost - euphoria that seems to have set the tone, when you read and listen between the lines. You don't have to read between the lines when you see the comments on Israeli social media to see that euphoria. Once again it appears that most people believe that for every problem there is a military solution (this is one of the points that I referred to in an article that I wrote more than ten years ago). By taking away (or 'taking out') Hamas leaders - which sometimes can be necessary, even if it is only to boost morale, as cynical as that may sound - you don't take away Hamas, or 'the Palestinian problem'. We should keep our feet on the ground (and on our side of the Israel-Gaza border) and realize that a solution to any political-ideological-military conflict can never be solely military.

Lezenswaardig


Ik behoor echt niet tot diegenen die altijd maar klagen over 'de' media en de manier(en) waarop zij over Israel berichten. In mijn ogen zou Israel zelf heel veel kunnen doen om zijn imago te verbeteren, en zou de regering met relatief weinig moeite (maar wel met een minimum aan visie, en aardig wat politieke moed en een duidelijke koersverandering) het land sterker en minder kwetsbaar maken, en tegelijkertijd een aanzienlijk deel van de wind uit de zeilen van alle BDS-ers en zogenaamde vrienden van de Palestijnen nemen. Helaas geeft men er in Jeruzalem al decennia lang de voorkeur aan om te klagen over hoe bevooroordeeld en blind de wereld wel niet is, en om tezelfdertijd anderen (in Gaza, Teheran, Damascus, Beirut, en Cairo, om maar een paar plaatsen te noemen) ons de werkelijkheid laten dicteren, en achter de door die anderen bepaalde feiten aan te hollen. Of te kruipen. De terugtrekking uit Gaza (en in zekere zin geldt dat ook voor Zuid-Libanon) waren voorbeelden van Israelische initiatieven, maar die liepen rampzalig uit, met name omdat ze vergezeld gingen van een absoluut gebrek aan nazorg en visie (o.a.:  het eerste rotje dat west- dan wel zuidwaarts werd gegooid had met superdisproportioneel geweld moeten worden beantwoord). Anyway, nogmaals over de media. Zoals gezegd zou ik graag zien dat Israel minder tijd en energie besteedt aan het klagen over hoe slecht de andere kant wel niet is en hoe hypocriet de wereld (de media incluis) reageert, en iets beter zijn eigen best doet om onze eigen realiteit (en daarmee ook die van velen die bij ons in de buurt wonen) iets leefbaarder te maken. Desondanks knikte ik verschillende malen instemmig toen ik dit opiniestuk van Martin Sommer, over journalisme en professionaliteit, las. Het zou sommige media sieren als ze af en toe iets professioneler te werk gingen, dat moge duidelijk zijn.

Wednesday, August 20, 2014

Een kamerbreed front tegen antisemitisme

Eergisteren stond het volgende artikel in het Friesch Dagblad.

Ziehier een kop op de website van de Telegraaf afgelopen zaterdag: “Moslims claimen Malieveld”. Erboven staat “Extreem rechts daagt burgemeester Van Aartsen”. De bloedhete zomer in Irak, Syrië, Israël en de Gazastrook heeft ook de temperatuur in Den Haag tot onaangename hoogten doen stijgen. Extremistische figuren en (gelegenheids)bewegingen bepalen nu al enige tijd het straatbeeld en de sfeer in het centrum van de Nederlandse democratie. Dat komt ervan wanneer de mainstream partijen het feitelijk en bloc laten afweten.

Zoals eerder en elders in de geschiedenis speelt ook nu de Joodse gemeenschap de niet benijdenswaardige rol van de kanarie in de koolmijn. Joden zijn vaak de eerste maar zelden de enige doelwitten en slachtoffers wanneer intolerantie en politiek geweld de kop opsteken. Met de huidige ronde in het conflict tussen Hamas en Israël zien jodenhaters weer kans om hun gevoelens openlijk te uiten. Ik heb het dan natuurlijk niet over doodgewone kritiek op Israël, Israëls beleid in de bezette gebieden, of Israëls optreden in de Gazastrook. Wie leest wat ik de afgelopen jaren heb geschreven weet dat ik – vanuit mijn eigen links-Zionistische perspectief en vaak om persoonlijke redenen – veel van die kritiek deel. Ik blijf erbij dat juist Israëls oprechte vrienden (en dat zijn er gelukkig nog veel) hun kritiek moeten uiten. Wat niet wil zeggen dat iedereen in Israël – en dan vooral in de huidige regering – zulke kritiek waardeert, laat staan ernaar luistert. Maar dat is een ander verhaal.

In dit geval heb ik het natuurlijk over de uitingen van onversneden antisemitisme die we de laatste tijd weer volop gezien en gehoord hebben, in Nederland en daarbuiten. Veel van het ‘nieuwe’, meest zicht- en hoorbare antisemitisme is uit islamistische (wat niet hetzelfde is als islamitisch, dit onderscheid is belangrijk) hoek afkomstig. Islamistische groeperingen, en hun sympathisanten, spreken openlijk over het doden van Joden, Joodse en Zionistische complotten, enzovoort. Het vaak halfzachte optreden van lokale en landelijke autoriteiten tegen dit verschijnsel heeft er mede voor gezorgd dat eigenlijk alleen extreem-nationalistische bewegingen met vage namen als Voor Nederland, Pro Patria, Nederlandse Volksunie, en Partij voor de Vrijheid een min of meer georganiseerd ‘tegengeluid’ laten horen. Ook dat geluid klinkt verre van aangenaam.
De PVV is en blijft in meerder opzichten een one-issue partij. Haat tegen alles wat met ‘de’ Islam te maken heeft bepaalt sind jaar en dag de toon van veel van wat Geert Wilders en de zijnen doen en zeggen. Op enkele uitzonderingen na wordt zijn ‘partij’ als een paria beschouwd en behandeld door de meeste andere partijen. Veel van wat PVV-kamerleden voorstellen kan niet of nauwelijks serieus genomen worden. Mede daardoor wordt vrijwel elk onderwerp dat zij aansnijden door andere partijen gemeden als de pest, omdat men niet met het gedachte(n)goed van de PVV geassocieerd lijkt te willen worden. Dit geldt in zekere zin ook nu weer. Hier en daar hebben Nederlandse politici zich nadrukkelijk uitgesproken tegen antisemitische daden en tendenzen. De SGP en Christenunie namen daarbij vaak het voortouw. Toch zie ik geen verenigd politiek front tegen antisemitisme.

Net zo goed als uitdrukkingen als ‘kopvoddentaks’ en ‘meer of minder Marokkanen’ niet mogen en kunnen in Nederland anno 2014, kunnen en mogen hakenkruizen, beweringen over ‘zionistische complotten’, verwijzingen naar gaskamers, en (oproepen tot) geweld tegen Joden geen deel uitmaken van de politieke discussie in Nederland. Vrijheid van meningsuiting mag geen vrijbrief worden voor het oproepen en aanzetten tot haat en geweld. Het zou alle gevestigde politieke partijen in Nederland die zich op meer dan één hoofdonderwerp richten (VVD, PvdA, SP, CDA, D66, Christenunie, Groen Links, SGP) sieren, en de Nederlandse democratie versterken, wanneer zij één verenigd front vormen tegen antisemitisme. Door zijn bijzondere karakter en historische betekenis is het belangrijk dat deze vorm van rassenhaat speciale aandacht krijgt. En dan heb ik het niet over een advertentie in de Telegraaf, met of zonder Wilders’ naam eronder, op initiatief van deze of gene Joodse organisatie, maar over een continu, pro-actief lange-termijn beleid van de partijen zelf. Steeds wanneer een beweging of (rand)figuur zich in het openbaar antisemitisch uitlaat, of wanneer een Joodse persoon of organisatie fysiek of verbaal wordt aangevallen omdat hij/zij Joods is, moet zo’n front (ik denk aan een interparlementaire actiegroep of iets dergelijks) zich met één stem, bij monde van één gezaghebbende woordvoerder laten horen en zien. Telkens wanneer een lid van één van de betrokken partijen in wat voor medium dan ook puur antisemitische kolder uitslaat, moet zo’n lid stante pede geroyeerd worden. Op deze manier kan in ieder geval één belangrijk aspect van het opkomende islamisme worden bestreden, en neemt men aardig wat wind uit de zeilen van de PVV en andere ultra-nationalistische volksbewegingen.


Het zou helemaal fantastisch zijn als de partijen daarnaast een actiegroep oprichten die, als één Nederlands politiek blok en in samenwerking met Europese partijen, steun betuigt aan en contact zoekt met de gematigde krachten in Israël en de Palestijnse gebieden: de personen, partijen en NGOs die nog immer ijveren voor een twee-staten-oplossing. Zulke krachten zijn er nog steeds,  maar zij voelen zich nationaal en internationaal steeds meer geïsoleerd, zeker tijdens crisisperioden zoals de huidige. Dat is echter, zoals gezegd, weer een ander verhaal.

Monday, August 11, 2014

Logic and 'Democracy'


Is it just my twisted mind, or do logic and equality before the law (one of the basic principles in a democracy, as far as I am aware) require that if the houses of these murderers can be sealed and destroyed, the same should go for the houses of these murderers? And yes, I know that the members of the former group are not Israeli citizens. But that is part of what I am trying to say here.

Saturday, August 09, 2014

Tom Janssen on Arab (Muslim) 'Solidarity' and Anti-Semitism

Is it just me, or could you erase the adjective 'Arab' here?



"Where does it hurt"
Arab World - Iraq, Syria, Libya

Found on the website of Tom Janssen.

Tom Janssen on the Summer of 2014


"Cucumber Time" (The Dull/Silly Season)

Found on the website of Tom Janssen.

Tom Janssen on the MH-17 Disaster



"I"m looking for the person who is responsible for this..."

Found on the website of Tom Janssen.

Obama (via Friedman) on Israel and the Palestinians


This morning, on Israeli television, one of the headlines was: "Obama: Netanyahu too strong politically". That sounds bad, doesn't it? Of course, the words were presented as yet another American interference in Israeli affairs, and yet another example of how little President Obama 'understands' the Middle East and cares for Israel. But when you read a full transcript of the interview (by the unparallelled Thomas Friedman, for the good old New York Times), you will see that not only does the Obama administration understand Israel and the Palestinian/Arab-Israeli conflict very well, it cares for and about Israel not less and probably even much more than most previous American governments. So far, no American President has made it so clear that time is not working in Israel's favor as Mr. Obama has, and no Secretary of State has been working as hard as Mr. Kerry to get Palestinians and Israelis talking and in return has been insulted and ignored so many times by an Israeli government that (i.e. a majority of which) refuses to understand and/or admit that the occupation (that is, Israel's settlement policy) is a big part of the conflict. Of course both the President and his Secretary of State have made mistakes, but the only way not to make any mistakes is by doing nothing. No, giving up (many/most of) the settlements and retreating behind an internationally recognized border won't bring peace instantly, and maybe (probably?) true peace is unattainable, but such a move will strengthen Israel in every possible way, and it will strengthen the more or less reasonable sides among the Palestinians (who are our only hope on a way out of this mess). Without any initiative (preferably coming from but if necessary imposed on both Palestinians and Israel) that will lead in the foreseeable future to clear/recognized/defendable borders between Israel and a Palestinian state (at least in the Westbank, if possible also in Gaza, but "Cow, cow, ..." as we say in Hebrew, one thing at a time). I am very disappointed by Barack Obama, in many ways, but you cannot say that he is not a friend of Israel. Unless you are looking for friends who will shout "Hallelujah" whatever you do, and no matter how stupid the mistakes are that you make or how blind you choose to remain.

Here are the full excerpts from the interview that deal with Israel and the Palestinians:

I asked the president whether he was worried about Israel.
“It is amazing to see what Israel has become over the last several decades,” he answered. “To have scratched out of rock this incredibly vibrant, incredibly successful, wealthy and powerful country is a testament to the ingenuity, energy and vision of the Jewish people. And because Israel is so capable militarily, I don’t worry about Israel’s survival. ... I think the question really is how does Israel survive. And how can you create a State of Israel that maintains its democratic and civic traditions. How can you preserve a Jewish state that is also reflective of the best values of those who founded Israel. And, in order to do that, it has consistently been my belief that you have to find a way to live side by side in peace with Palestinians. ... You have to recognize that they have legitimate claims, and this is their land and neighborhood as well.”
Asked whether he should be more vigorous in pressing Israel’s prime minister, Benjamin Netanyahu, and the Palestinian Authority’s president, Mahmoud Abbas, also known as Abu Mazen, to reach a land-for-peace deal, the president said, it has to start with them. Prime Minister Netanyahu’s “poll numbers are a lot higher than mine” and “were greatly boosted by the war in Gaza,” Obama said. “And so if he doesn’t feel some internal pressure, then it’s hard to see him being able to make some very difficult compromises, including taking on the settler movement. That’s a tough thing to do. With respect to Abu Mazen, it’s a slightly different problem. In some ways, Bibi is too strong [and] in some ways Abu Mazen is too weak to bring them together and make the kinds of bold decisions that Sadat or Begin or Rabin were willing to make. It’s going to require leadership among both the Palestinians and the Israelis to look beyond tomorrow. ... And that’s the hardest thing for politicians to do is to take the long view on things.”

Friday, August 08, 2014

Jioep Bertrams on the Hamas-Israel Negotiations




Negotiations

(Found on the website of Joep Bertrams)


Okay, We'll Call it a Draw



(the relevant part starts at 2 min. 30 sec.)

As with every war, the first question journalists tried to answer as soon as the war seemed to be nearing its end appeared to be: "Who won?". This morning the rocket fire on Israel has been renewed, and Israel has started to fire back. So farm every possible answer to the abovementioned question has already been given. I cannot help but be reminded of the famous scence of Sir Lancelot and the Black Knight, in Monty Python and the Holy Grail. Not that IDF is anything like Graham Chapman's Sir Lancelot, or that I think that Israel is the victor (in my opinion this war, as so many others, only has losers), and Hamas has been hit but hardly been beaten, but still. "''tis but a scratch.", "I've had worse.", "Just a flesh wound!". "I'm invincible!!!", and then "Okay, we'll call it a draw." If the whole situation was not so sad and frustrating, we could have a good laugh about all this.

Sunday, August 03, 2014

Thomas Friedman on the Current War


In his column in today's edition of the NYT, Thomas Friedman analyzes the current war well.

Two quotes:
This is a generation of Arab, Palestinian and Israeli leaders who are experts at building tunnels and walls. None of them ever took the course on bridges and gates.
(quoting Yasser Abed Rabbo) If the Palestinian Authority is going to come back in as the game-changer, it will be as the head of a Palestinian national unity government, with Hamas and Islamic Jihad inside, that would negotiate with Israel [...]. If Hamas and Israel want to end this war with some of their gains intact, they will both have to cede something to the Palestinian Authority.  

Amos Oz on the War in Israel and Gaza

Through the Facebook page of a friend and colleague who was born and raised in Switzerland I came across an interview, published and broadcast in German by Deutsche Welle, with the always wise and sincere Amos Oz. Here I found an English translation (transcription) of the article. Philip Gourevitch, in The New Yorker, calls Mr. Oz "that rarest thing in this war - an honest voice".

Some quotes:
...for Israel it is a lose-lose-situation. The more Israeli casualties, the better it is for Hamas. The more Palestinian civilian casualties, the better it is for Hamas. 
My suggestion is to approach Abu Mazen and to accept the terms - which the whole world knows - for a two-state-solution and coexistence between Israel and the West Bank: Two capitals in Jerusalem, a mutually agreed territorial modification, removal of most of the Jewish settlements from the West Bank. 
I believe the majority of the Palestinians are not in love with Israel, but they do accept with clenched teeth that the Israeli Jews are not going anywhere, just like the majority of Israeli Jews - unhappily and with clenched teeth - accept that the Palestinians are here to stay. This is a basis not for a honeymoon, but perhaps for a fair divorce just like the case of the Czech Republic and Slovakia. 
I have been a man of compromise all my life. But even a man of compromise cannot approach Hamas and say: 'Maybe we meet halfway and Israel only exists on Mondays, Wednesdays and Fridays.'
A relative of mine who survived the Nazi Holocaust in Theresienstadt always reminded her children and her grandchildren that her life was saved in 1945 not by peace demonstrators with placards and flowers but by Soviet soldiers and submachine guns. 
Occupation is corrupting, even if it is unavoidable. Brutality, chauvinism, narrow-mindedness, xenophobia are the usual syndromes of conflict and occupation. 
 

Saturday, August 02, 2014

Remember, 70 Years Ago


Seventy years ago, on 2 August 1944, the Nazis liquidated the 'Zigeunerlager' in Auschwitz, murdering 3,000 Roma and Sinti men, women, and children. Aug. 2 has become the official Memorial Day of the Porajmos, the brutal murder of hundreds of thousands of Roma and Sinti during World War II, in Auschwitz, Belzec, Treblinka and elsewhere in Europe.

Joep Bertrams on Gaza Ceasefires



Next...!

Found on the website of Joep Bertrams.

Friday, August 01, 2014

This cannot be true...


Just before I was about to have a shower before going to bed, I zapped and watched the Channel 1 news for a few minutes. The foreign affairs correspondent said - and the text at the bottom page confirmed this - that the UN is angry at Washington and Israel that they do not share the Iron Dome technology with Hamas and other areas in the world that are under attack. This would be hilarious if the situation was not so sad, and the UN was not turning itself again and again into a joke that refuses to become funny. I am not saying that no UN official does a good job or has excellent intentions, but G'd help the poor people whose lives depend on Ban Ki Moon, the UNHRC, UNWRA etc. It really seems that Mr Moon (or Ki Moon, or Ban, I have no idea how Korean names work, sorry) and his underlings won't be happy until the number of Palestinian and Israeli victims is more balanced.

(PS: I know I am a little bit too cynical here, but if this news item is true it is just too ridiculous for serious words).

(PPS: The main source for this seems to be Breitbart, but other sites have adopted the news item, see for example the site of the Washington Times. I don't know these sites well enough to know if they are somehow reliable or mostly tendentious. The fact that the main Israeli medium to report on this appears to be the ultrarightwing Arutz Sheva (Israelnationalnews, the name says a lot) (plus the Channel 1 reporter late last night, but he usually does not much more than summarize headlines that he finds online) makes be skeptic. It seems that no mainstream medium has dedicated separate headlines to what looks like nothing more but yet another stupid faux pas of a UN official).

Some remarks about the war in Gaza and Israel


  • As much as I have criticized and will continue to criticize the policy of this government and its predecessors regarding the Palestinians (since I am absolutely convinced that if there is a solution to the conflict between Israel and the Palestinians, that solution can never be a 100 % military one, and should be largely political) I give my support to Binyamin Nethanyahu and the army commanders in this war.
  • As I wrote in an article in Dutch (see the first posting of 24 July), I believe this war can only be actually won  if Israel realizes that its settlement policy, which can/will never be accepted by the international community, hurts us in oh so many ways and should be ended. Israel has to have internationally recognized borders and to invest all of its resources in the Jewish state within those borders, rather than investing in what is for all sakes and purposes a lost cause.
  • Just to be clear: Gaza is not occupied territory. One of the reasons why Israel has every possible right to defend its border with Gaza is that the State of Israel has been under constant attack from Gaza (which functions as a state, no matter how dysfunctional).
  • If this war is a war of choice, then Israel did not choose it. On the contrary, it probably waited too long to respond to the ongoing rocket attacks and tunnel digging by Hamas, Islamic Jihad, and whatever other names the terrorists label themselves with.
  • Several days ago Brazil recalled its ambassador from Israel. Only recently, President Dilma Rousseff had no qualms about posing with a big smile on her face with Vladimir Putin, who has been trampling human rights in his country for several years now, and who in all probablility can be held responsible for the murder of almost 300 people on board flight MH17, or about cooperating with Qatar, which has become one of Hamas' main sponsors. The people of Brazil are blessed with such a wise and sensitive president.
  • Also, a Malaysian athlete wore a glove in solidarity with the people of Gaza during the Commonwealth Games. Very touching, but wouldn't you expect him to express solidarity first with people closer to him? For example, those on board the Malaysian Airways flight that was shot down over the Ukraine? See the cartoon by Tom Janssen: if you want world attention, start a fight with the Jews. If you can't do that, hardly anybody will give a damn about your fate. 
  • Not that I think that most people who claim to feel for the poor people of Gaza actually care about them. If their feelings of sympathy were genuine, they would also demonstrate for the poor people of Syria (Somalia, Sudan, Iraq, etc.), as well as for everybody in Israel who is threatened constantly by Palestinian rockets and mortars, AND against Hamas who terrorizes not only Israel but also and particularly the poor people of Gaza.
  • Turkey has become an enemy state for all intents and purposes. Israel should change its policy accordingly.
  • Look at the high number of officers among the IDF soldiers who have fallen or been wounded in this conflict. Many if not most of those soldiers would still be alive if Israel was less cautious towards Palestinian civilians in its attacks against Hamas and other targets. Of course there still are way too many civilian casualties (every such casualty is one too many), and I am sure that in a few cases more could have been done to make sure that civilians were not hurt, but unless you look but don't see and listen but don't hear you cannot claim that the IDF is an immoral army. At least not less moral than the armies of the USA, the UK, France, Germany, or any other more or less civilized country (notice that I did not mention Russia), none of which has ever had to fight a war similar to the one Israel is fighting today. I don't envy Nethanyahy, Moshe Ya'alon, Benny Gantz, or any of the army commanders in the field, who every day have to make tens if not hundreds of complex decisions that involve carrying out their mission, facing an enemy that loves to sacrifice its own people, protecting their own men and the citizens of Israel, and trying not to hurt innocent Palestinians.
  • Please let's stop using the word ceasefire until we have one that holds for at least 24 hours on both sides.

A Poem

Here is a poem that I wrote for a course that I took a few years ago. It is a so-called ekphrastic poem , referring to the following painting. For more pictures of Saskia van Rijn - van Uylenburg click here.




Fathers and Sons (and a Mother's Hand)


Looking at Rembrandt's Abraham and Isaac,

I ask myself:

was the master, when he pictured a father

sacrificing – almost, that is – his son,

filled with some sort of pre-paternal passion?


Did he ever wonder how,

for Heaven's sake,

a Father can command a man to kill

his own flesh and blood?

Did he think of how that Father

one day

would abandon his own – only – Son?


Did he ask himself what he

himself

would have done

if he had been forced to choose

between paternal instincts and blind faith?


The artist clearly shows the patriarch's shame.

The father forcefully covers his child's face:

a boy should not see his father

when the latter wields a knife

to sacrifice – that is: kill – him.


Rembrandt was not a father yet.

The man could not know that he himself

would outlive four

of his own

five

children.


Yet,

see who holds and halts the father's – almost – murderous hand:

an angel,

resembling the love of Rembrandt's life

and future mother of four

of his own

five

children.

Escapism



On three channels here in Israel you can watch the news all day. Unfortunately, hardly any news is good news these days. Which is one of the reasons why every now and then I look for more fun things to do and watch. By chance I came across this commercial. I don't know what I like most about it, the scenery of the villages, the performance by and work of David Garibaldi (whom I had never heard about before), the quiet lives of these Dutch 'village people', or the frikandel speciaal that Garibaldi eats at the end. Fact is that I enjoyed the commercial, and that it brought a smile on my face for a few minutes. Chapeau for all the people behind the video.

Thursday, July 31, 2014

Plus ca change...


These days I am reading Thomas Friedman's Longitudes and Attitudes, a collection of columns and reflections written and published in the months before and after 9/11. Although of course I do not always agree with Mr. Friedman, I have been a fan of his work ever since I read From Beirut to Jerusalem, long before I even thought about visiting - let alone going to live in - Israel. This morning I read his column that was published on September 11, 2001 (!). Read it yourself, and see how much has changed in the last 13 years, but also how many similarities there are between now and then, especially when it comes to the lack of hope for real, positive change on any of the many sides of the conflict.

Sunday, July 27, 2014

Je zult maar in Gaza wonen...

Zojuist heb ik deze column op de website van metronieuws.nl geplaatst. Lees het stukje ajb, en als het je aanstaat zou ik het op prijs stellen als je een commentaar achterlaat en onderaan de column op 'stem' drukt. Bij voorbaat hartelijk dank.

Recommended Reading


I highly recommend last Friday's Editorial in Haaretz. Israel is still the only democratic state in the region, sort of. But the democratic character is being eroded by the day, and not only during wartime. It is important that those of us who want to voice criticism, no matter how unpleasant that can be and even if it contains mistakes or untruths, will always feel free to do so. Down with the (mostly extreme and not so extreme rightwing) bullies of the thoughtpolice. If you are looking for a way to support Israel today, I suggest that you donate to one of the organizations that support the IDF soldiers, or to one of the NGOs that try to keep and/or make Israel as democratic as possible (I have some suggestions in the margins of this weblog), or that you take a subscription to the digital version of Haaretz (I have done that this very week), an Israeli medium that almost literally fights for Israel as a Jewish AND demcratic state.

Friday, July 25, 2014

Proud

I am extremely proud of my children. Our daughter has been active at the local community center, preparing packages with sweets and other treats for the soldiers who are active in and around Gaza. What our youngest son (7 years old) did moved me even more. He wrote a letter that tomorrow will be sent with another shipment of goods that the son and brother of friends of ours asked for, for himself and the members of his platoon. Our son wrote:
To all IDF soldiers, I hope this will end soon. Within myself I believe that every one of us has a good and a bad side (*), but the most important is that you take care of/watch after yourselves.
((*): this is a paraphrase of a quote from Anne Frank. We were in the Anne Frank House together earlier this month)
As much as I regret every civilian death on the Palestinian side, I think this is a just war as far as Israel is concerned, a war that was chosen by Hamas. Israel's soldiers are doing a difficult, almost impossible job, and deserve our full support. It is difficult to watch Palestinian children and other innocent people being hurt, but you have to be utterly dumb or evil (or both, with a serious dosis of Jew-hatred) to claim without blinking that Israel targets civilians on purpose. I am pretty sure that most of the dozens of Israeli soldiers who have been killed in action would still be alive if the IDF used the same considerations that the US, the UK or any other country has used in war zones in recent years. 
As I am writing this I watch the news, where they show how a terror tunnel - which was 1 km long and led to kibbutz Nahal Oz, which I know well (I lived in that neighborhood during my first year in Israel) - was blown up. You don't want to think what that tunnel eventually would have been used for. Kol HaKavod LeTsahal.

Here we go again

Meanwhile in Sudan: If we were Palestinians, and the perpetrators were not Arabs but Jews, then we would be world news!

Every once in a while, this classic cartoon by my favorite Dutch cartoonist (Tom Janssen), becomes relevant again. The situation in Sudan is still terrible (but who cares), but you can easily replace 'Sudan' here with Syria/Iraq/Ukraine etc. for the cartoon to tell a sad truth.

Thursday, July 24, 2014

Opinieartikel Friesch Dagblad

Het volgende artikel stond als het goed is gisteren in het Friesch Dagblad.

Lessen uit Sarajevo
Bert de Bruin

Het overgrote deel van deze zomermaand heb ik in Europa doorgebracht. De eerste week was ik met onze jongste zoon in Nederland, waar we vooral enkele van de prachtige musea die Nederland rijk is bezocht hebben. Voor een zevenjarige heeft hij een buitengewone belangstelling voor kunst. Hij wilde aan het einde van de week bij opa in Leerdam blijven, omdat hij Nederland zo leuk vond. En dat was nog voordat hij wist dat hij een paar dagen na thuiskomst na een luchtalarm de beveiligde kamer in ons huis moest opzoeken, samen met mijn vrouw en onze twee andere kinderen. De laatste drie konden zich nog goed de Tweede Libanonoorlog (2006) herinneren, toen we, na zes dagen in de ‘bunker’, voor vijf weken naar Nederland vluchtten.
De dag na onze thuiskomst vloog ik terug naar Europa, dit keer naar Wenen. Ik heb de afgelopen twee weken een lerarenseminar bijgewoond in Wenen, Zagreb, en Sarajevo. Al weer enkele jaren brengt Centropa, een in Wenen gebaseerde organisatie, ruim tachtig leraren uit twintig verschillende landen bij elkaar om ideeën op te doen en uit te wisselen voor gezamenlijke klasprojekten, gebaseerd op de door Centropa verzamelde levensverhalen van oudere Joden uit Midden en Oost Europa. Dit jaar waren Wenen en Sarajevo uitgekozen vanwege de honderdste herdenking van het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog, een oorlog die de toon voor de hele vorige eeuw zette, en waarvan de invloed tot vandaag de dag gevoeld kan worden. Zelf heb ik twee projekten opgezet waarbij leerlingen - door middel van Centropa-videos over Joodse kinderen die Europa ontvluchtten in 1938-1939 en over de Bosnische oorlog en de liefdadigheidsorganisatie van de Joodse gemeenschap in Sarajevo die Joden, moslims en christenen tijdens die oorlog hielp overleven – zich in de situatie van vluchtelingen inleven, en leren hoe essentieel de strijd voor mensenrechten is.
Aanvankelijk dacht ik eraan om meteen terug naar Israël te vliegen, maar al snel bleek dat de raketbeschietingen richting Haifa en het noorden ‘slechts’ incidenten waren, en dat Libanon en Hezbollah niet in een escalatie geïnteresseerd waren. Mijn vrouw stelde me gerust en zei dat in Haifa en het noorden van Israël het leven gewoon doorging. Wel hebben zij en de kinderen de afgelopen twee weken bij mijn schoonmoeder gelogeerd, om toch vooral bij elkaar te zijn. Je weet maar nooit tenslotte. Ik voelde me schuldig – vanwege mijn gezin, maar nog meer omdat ik wist dat de mensen in het zuiden van Israël en de omgeving van Tel Aviv doormaakten wat ons in 2006 na een week onze biezen deed pakken, en dat de arme mensen in Gaza het nóg beroerder hadden – maar ben uiteindelijk toch met Centropa in Wenen gebleven, en via Zagreb naar Bosnië-Herzegovina gereisd. Wel volgde ik bezorgd de ontwikkelingen in Israël en Gaza, via Whatsapp en diverse nieuws-apps.
Het lerarenseminar was een zeer leerzame ervaring. Naast alle workshops en andere activiteiten waren het meest indrukwekkend eigenlijk vooral de ontmoetingen tussen collega’s uit het voormalige Joegoslaviê. De oorlog in Bosnië en de massamoord in Srebrenica kwamen meermaals ter sprake. De wonden van die oorlog zijn nog heel vers en zichtbaar, en de emoties liepen dan ook soms hoog op. Toch waren de gesprekken en discussies altijd respectvol, en werd er veel omhelsd en gekust. Over een aantal dingen waren alle leraren het eens. Elke oorlog kent naast daders en misdadigers vooral slachtoffers. Het is aan onze leiders om naar oplossingen te zoeken en het belang van hun burgers te dienen. En, niet minder belangrijk, de sleutel tot verwerking, verzoening en samenleven ligt in het onderwijs en de opvoeding, bij ons leraren en bij de ouders.
Op de dag dat ik van Sarajevo naar Wenen terug vloog werden de bijna 300 inzittenden van vlucht MH17 vermoord. Alhoewel alle details nog lang niet bekend zijn (en veel sporen die op mogelijke daders kunnen wijzen gewist lijken te worden), is het duidelijk dat zij het slachtoffer zijn geworden van gewetenloze misdadigers. Toch heb ik nog geen demonstratie gezien waarbij om maatregelen tegen de ‘separatisten’ en hun Russiche broodheer wordt geroepen. Wel waren er in diverse Europese steden demonstraties die niet zozeer solidariteit met de mensen in Gaza alswel de haat tegen Joden (en Israël) lieten zien en horen.  Men repte met geen woord over het feit dat Hamas er alles aan doet om burgerslachtoffers aan beide kanten te (laten) treffen.
Laten we nu eindelijk eens erkennen dat slachtoffers slachtoffers zijn, dat elk slachtoffer van politiek geweld en ethnische of religieuze haat ons medeleven en onze solidariteit verdient, dat het lijden van de één het lijden van de ander nooit kan rechtvaardigen, en dat we onze leiders ertoe moeten bewegen om er alles aan te doen om het maken van nog meer slachtoffers te voorkomen. Wat zou het mooi zijn als er eens een keer massaal en vreedzaam vóór álle slachtoffers, en tégen álle vormen van geweld tegen burgers gedemonstreerd zou worden. Misschien zouden de demonstranten van de afgelopen week eens voor een seminar in Sarajevo moeten worden uitgenodigd. Alhoewel, tegen blinde haat, domheid, religieus fanatisme en een totaal gebrek aan empathie zijn maar weinig soorten kruid gewassen.


Opinieartikel Reformatorisch Dagblad

Het volgende artikel stond gisteren (in een ietwat kortere versie) in het Reformatorisch Dagblad.

Voor alle duidelijkheid (doordat een artikel maar een beperkte lengte kan hebben is er niet altijd ruimte voor de nodige mitsen en maaren): deze door Hamas begonnen oorlog staat in principe los van Israels nederzettingenbeleid op de Westoever. Wel geloof ik absoluut dat we nu weer eens de prijs betalen voor dat beleid: zolang Israel als de bezetter van de Westoever wordt gezien en kan worden gezien, zal het vrijwel onmogelijk zijn om brede en concrete internationale steun voor wat voor oorlog dan ook te krijgen, hoe gerechtvaardigd zo'n oorlog ook moge zijn. Dit staat los van de vraag hoe een uiteindelijke Palestijnse staat eruit zal zien. Zo'n staat komt er uiteindelijk, of we het willen of niet, en het is volgens mij in Israels belang om niet steeds weer als de grote versjteerder te worden gezien, of dat nou terecht is of niet. Een serieus Israelisch diplomatiek initiatief met als een van de doelen een levensvatbare Palestijnse staat zou de hele wereld stomverbaasd doen staan, Hamas de wind uit de zeilen kunnen nemen, en Israels internationale en militaire positie versterken. Dit kan overigens heel goed samengaan met militair optreden tegen Hamas en andere islamistische terreurorganisaties. Het zou dat optreden juist veel effectiever maken. Israel heeft meer dan wie dan ook belang bij duidelijke en internationaal erkende grenzen. Dat is natuurlijk niet iets wat alleen ik verkondig. Veel grotere deskundigen dan ondergetekende pleiten hier keer op keer voor. Zie bijvoorbeeld dit artikel van Yuval Diskin.

Een oorlog die te winnen valt
Bert de Bruin
Terwijl ik in Wenen, Zagreb en Sarajevo een multinationaal lerarenseminar bijwoonde en diverse nieuwe inzichten verkreeg over o.a. de Eerste Wereldoorlog en de oorlog in het voormalige Joegoslavië, brak thuis in Israël de zoveelste ronde uit van een oorlog die maar voortettert. Aanvankelijk wilde ik meteen naar huis terugvliegen, maar mijn vrouw verzekerde me dat zij, onze kinderen, en mijn schoonmoeder zich goed zonder mij konden redden, en dat in Haifa het (vakantie)leven min of meer zijn gewone gang ging, op een incidentele raket vanuit Libanon na. Ik ben dus gebleven, al volgde ik het nieuws uit de regio angstvallig: telkens wanneer ik ergens een Wifi verbinding had whatsappte ik met mijn vrouw en bekeek ik het laatste nieuws via twee verschillende Israëlische nieuws-apps. Na afloop van het seminar ben ik vanuit Sarajevo naar Wenen teruggevlogen, waar ik op maandagmorgen dit artikel zit te schrijven in Kaffee Alt Wien. Vannacht vlieg ik terug naar Tel Aviv.
Het is de vraag of Israël dit soort oorlogen kan winnen. Enerzijds is het vrijwel onmogelijk om een tegenstander te verslaan die met het grootste gemak, ja zelfs met een haast satanisch genoegen, zich achter zijn eigen vrouwen en kinderen verschuilt, raketten en ander wapentuig vanuit scholen, woon- en ziekenhuizen afvuurt, en alle door Iran, Saoedi-Arabië en andere sponsors gefinancierde en geleverde middelen en infrastructuren benut, niet om zijn burgers een beter leven te bieden, maar juist om hun leven – samen met dat van de burgers in Israël – zo onleefbaar mogelijk te maken. Als je de Westerse media mag geloven (deze krant is gelukkig een positieve uitzondering) zouden veel Europeanen en Amerikanen maar wat graag zien dat de slachtofferbalans tussen Palestijnen en Israëliërs een stuk evenwichtiger zou zijn. Er wordt maar weinig aandacht besteed aan het feit dat waar Israël er vrijwel alles aan doet om zijn burgers te beschermen en zijn best doet om Palestijnse burgers te ontzien, Hamas er vooral op gebrand is om zoveel mogelijk Palestijnse burgers te laten treffen door Israëlisch vuur. Wie overigens een beetje bekend is met de Israëlische maatschappij en mentaliteit weet dat nauwelijks iemand zich verheugt over de Palestijnse slachtoffers, en dat elke Israëlische dode een schokeffect teweegbrengt. Bijna iedereen kent wel één of meerdere soldaten die nu hun leven wagen om wapenarsenalen en tunnels van Hamas en andere terreurorganisaties in Gaza te ontmantelen.
Toch denk ik dat de Joodse staat Hamas kan verslaan. Alleen is daar een radikale omslag in Israêls beleid en visie voor nodig. Allereerst is daar het element van public relations en internationale steun. Premier Nethanyahu heeft de afgelopen jaren veel imago-schade geleden, internationale goodwill verspeeld en heuse dan wel potentiële bondgenoten (ook in de existentiële strijd tegen een nucleair Iran) tegen zich in het harnas gejaagd door halsstarrig te proberen een onverkoopbaar nederzettingenbeleid te verkopen en uit te breiden. Hoe geweldig het ook zou zijn als Joden zich overal in het Heilige Land vrij konden vestigen, het is in Israëls belang om in te zien dat de internationale gemeenschap Israëls aanwezigheid ten oosten van de Groene Lijn nooit zal (of kan) erkennen of accepteren. De bezetting, of hoe je het nederzettingenbeleid op de Westoever ook wilt noemen, brengt Israël onnoemelijk grote diplomatieke schade toe, nog afgezien van de socio-economische, militaire, en morele kosten.
Ik ben heus niet zo naïef om de illusie te koesteren dat Abbas de perfekte Palestijnse leider is, of dat na een verdrag met de Palestijnse Autoriteit de vrede plotsklaps zal uitbreken. Wel ben ik ervan overtuigd dat Israêl minstens zoveel belang bij zo’n verdrag heeft als de Palestijnen, en dat President Abbas en de Autoriteit de meest geschikte partners daarvoor zijn. De PA heeft meermaals zeer effectief met Israël samengewerkt in de strijd tegen religieuze fanaten op de Westoever, o.a. bij het zoeken naar de drie ontvoerde en vermoorde tieners vorige maand. Het heeft er echter alles van weg dat Nethanyahu – en hij niet alleen – nog steeds een Palestijnse gesprekspartner zoekt die in aanmerking zou komen voor het voorzitterschap van de Wereld Zionistische Organisatie. Zo’n gesprekspartner zal er nooit komen, en een wijze, realistische premier moet erkennen dat je nu eenmaal moet roeien met de riemen die je hebt. In plaats daarvan blijft Bibi erop hameren dat Abbas Israël als Joodse staat moet erkennen, wat in mijn ogen een teken van zwakte – d.w.z. van chronische onzekerheid over ons eigen bestaansrecht – is.
De beste manier om Hamas te verzwakken is de Palestijnen een reëel alternatief en een realistisch uitzicht op een eigen, niet-islamistische, staat en een beter leven te bieden. Daardoor wordt de kans op een islamistische machtsovername op de Westoever kleiner, en kan Hamas in Gaza misschien zelfs worden verslagen. Dat, samen met een Joodse staat binnen internationaal erkende grenzen, is de beste veiligheidsgarantie die Israël zichzelf momenteel kan bieden. Op die manier kan niemand serieus volhouden dat Israël de Palestijnen onderdrukt, komt er uitzicht op vrede, of minstens op een zekere normalisatie, en zal het ook makkelijker worden om internationale hulp en steun – van met name de VS en de EU – (terug) te winnen wanneer Israël bedreigd of aangevallen wordt. Of dat nu vanuit Gaza, de Westoever, Syrië, Libanon of Iran gebeurt. Algehele isolatie – het uiteindelijke alternatief, dat met rasse schreden naderbij komt – kan Israël zich niet veroorloven.

Friday, March 14, 2014

Funny Peace Now Video - "It's Fun to be Rightwing"




I have not seen a version with English subtitles yet, so if you don't know Hebrew you just have to believe me that this video is quite funny. Unless, of course, you don't share my and the video's makers'  view on the political reality in Israel today. The 'actors' in the video are all leftwing members of the Knesset, Peace Now activists, or other outspoken supporters of that organization's agenda.

New Peace Now Video - "Why We Struggle For Peace"



While I was looking for a new, in my opinion quite funny, Peace Now video in Hebrew that I saw (and shared on my Facebook page) this morning, I came across this video in English, which PN has produced recently. You probably won't be surprised to read that I subscribe to its message.

Appels en peren


Je moet wel gek en historisch onnozel zijn om Geert W. met Adolf H. te vergelijken. Toch jammer dat die volksmenner/gladjanus/begaafde politicus en vrijwel zeker toekomstige bewindsman dan wel regeringssteunpilaar zulke goede maatjes is met een partij die er haar hand niet voor omdraait om een of meerdere Holocaustontkenners op haar lijst te zetten. En maar blijven beweren dat de PVV zo Joden/Israel-vriendelijk is. Zeg me wie uw vrienden zijn...

Tuesday, March 04, 2014

Purim Basket Giveaway (Oh Nuts!)



Dear DBI visitors,

The nice people of Oh Nuts! have once again given me the opportunity to host a Purim Basket Giveaway. This allows you to win an Oh Nuts! Purim Basket.

There are 3 different ways to enter:

1)  DBI: Go to the Oh Nuts! Purim Basket Gift page. Choose your favorite Purim Gift and leave a comment with this DBI posting with the name and the URL of the gift that you love the most.

2)  Facebook: You can go to the Oh Nuts! Facebook page, become a fan, and post on the wall the name and URL of your favorite Purim Gift Basket. Don't forget to mention that you got there through Dutchblog Israel.

3) Twitter: Follow @ohnuts and Tweet "Win a Purim Basket from http://bit.ly/aWXLzp Follow @ohnuts and RT to Enter Daily".

Good luck, and Hag Purim Sameah!


Friday, February 14, 2014

Highly Recommended Reading


Two very good comments on Naftali Bennett and his cronies' behavior in Israel's parliament earlier this week: one by Avraham Burg, the other by Ariana Melamed.

Wednesday, February 12, 2014

It takes a liar...


This would be amusing if it wasn't so sad. By the way, Naftali B. doesn't seem to have any problem with lies told in Hebrew. Otherwise he would be walking out of the Knesset on a daily basis, and not be a part of this government, the tone of which he and his ultra-nationalist friends have been setting for more than a year already.

(PS: With the title I am not suggesting that Mr. Schulz was lying when he said what he said, I just thought it was a suitable idiom. On the contrary, I have much more sympathy for the EP president and his opinions than for the Das Juedische Haus Partei. Talking about fascist party names)

Tuesday, December 03, 2013

Sunday, October 27, 2013

Nogmaals ZP


Ik las zojuist op de website van de Telegraaf een alleraardigst verhaal, al dan niet op werkelijke gebeurtenissen gebaseerd.


Wednesday, October 23, 2013

Spot the differences


Two different stories of two different IDF soldiers, one from Denmark and the other from the US. Read about their motives and you will probably know which one I admire (and identify with) more.

Sunday, October 20, 2013

Goed gezien


Een van de alleraardigste en meest realistische reacties op de compleet idiote en uit de hand gelopen Zwarte Piet 'discussie' las ik op de website van de Volkskrant, van de hand van Malou van Hintum. Vaak denk ik als ik nieuws uit Nederland of Israel lees, "Het moet toch niet gekker worden!", maar tot mijn verbazing wordt het dat dus wel, zowel hier als ginder.

Saturday, October 19, 2013

Thank G'd for the UN


Innocent people in Syria are suffering and being murdered on a daily basis, largely partly because the UN has been unable and unwilling to act against those who murder them and make them suffer. But now the meaningless important and impotent powerful organization has found a worthier cause: the Dutch tradition of Sinterklaas and Zwarte Piet. According to this article on the website of the Dutch newspaper Telegraaf, after complaints from politically correct individuals and organizations (those same organizations and individuals that you will never hear complain about anti-Semitism, but then, why would they), four (4!!!) UN reporters have asked the Dutch government to clarify the celebration of Sinterklaas. 

Tuesday, October 15, 2013

Met zulke vrienden...


En nog steeds, ondanks alle bewijzen voor het tegendeel, zijn er onnozele zielen die geloven of beweren dat Geert W. een vriend van Israel en 'de' Joden is.

Monday, October 14, 2013

Nobel 2013


This article, which was publised on Times of Israel earlier today, is an updated and expanded version of a piece that I wrote in 2005 for the Jerusalem Report. Its main idea are still relevant and true, which is why I thought it was time for an updated version.

Wednesday, October 09, 2013

Aanbevolen leesvoer


Twee uitstekende artikelen op de opiniepagina van de Volkskrant, van Evelien Gans en Ian Buruma.

AMEN!


I have been saying this for years (Yes, of course, I know I am not the only one).

Wednesday, September 25, 2013

Geert W., Draco M., Jan Peter B., and Harry P.


These days I am (finally) reading the Harry Potter series. The books are very entertaining, I enjoy reading them very much, and - I must be honest - so far I have learnt several lexical items from them (words that exist, that is, I am not talking about words invented by the author). In between I also watch the movies. I cannot help it, but Draco Malfoy, Harry's nemesis, reminds me of Dutch politician Geert Wilders. This is particularly ironic when you take into account that former Dutch Prime Minister Jan Peter Balkenende (who was PM when Wilders started his crusade against Islam, Dutch politics and politicians, the EU, etc. etc. etc. - had 'Harry Potter' as one of his nicknames.


Darco Malfoy (Tom Felton) 

Geert Wilders

Harry Potter (Daniel Radcliffe) 

Jan Peter Balkenende

Monsters, Animals, and Humans


When I read this article earlier this morning, I was reminded of an article that I wrote nine years ago for the Jerusalem Report, after another gruesome terror attack that was carried out by Islamist terrorists, in a different part of the world. The article's message still stands. Notice that some of the leaders mentioned are still in power: presidential candidate Kerry lost to George W. Bush but today is Secretary of State under Bush's successor. Vladimir Putin is still (or rather, again) Russia's President. Poor Ariel Sharon has been in a coma since 2006.

Tom Janssen on Russia, the US, and Syria


Two pain- and powerful recent cartoons, found on the website of Dutch cartoonist Tom Janssen.


"...Let me handle it.....!"

(Rusland = Russia; Syrie = Syria; Poetin = Putin)

Leren van Poetin, Erdogan, en Rohani


Het volgende artikel stond gisteren in het Friesch Dagblad.


Al ruim twee jaar woedt de burgeroorlog in Syrië. Af en toe kwam er een (verdwaalde?) granaat Israëls kant op, en Israëlische ziekenhuizen en veldhospitaals hebben al vele tientallen Syriërs (kinderen en andere burgerslachtoffers, maar ook gewonde strijders) behandeld, maar voor de rest volgen wij de gebeurtenissen en ontwikkelingen hier net als u in Nederland via de televisie en het internet, alleen met iets meer belangstelling. Toen er sprake was van een mogelijke luchtaanval op Syrische doelen keken wij weer even of onze gasmaskers nog in orde waren en of we genoeg water en andere noodvoorzieningen in huis hadden, en luisterden we net iets aandachtiger dan anders naar het nieuws en naar overvliegende vliegtuigen.

Van deze kant van de grens bezien lijkt de crisis weer redelijk bezworen, al houden we onze 'bunker' in huis paraat. Ik kan niet zeggen of een aanval gerechtvaardigd of zinvol was, of Assad beter of slechter is dan de diverse alternatieven, en waar de arme Syrische burgers het meest mee gebaat zouden zijn (er zijn zoveel soorten hel). Wel is het overduidelijk dat die rotoorlog die hemelsbreed nog geen 100 kilometer van ons huis vandaan woedt nog verre van afgelopen is, dat het Syrische volk verdeeld is en nog veel ellende tegemoet kan zien, en dat de laatste crisis rond hun land vooral verliezers kent. Met één belangrijke uitzondering: Vladimir Poetin.

De Russische president heeft wederom bewezen dat hij meer dan één vinger in de regionale pap heeft. Terwijl de Verenigde Naties, diverse Europese landen en de Europese Unie, Obama en de Verenigde Staten serieuze imago-averij hebben opgelopen, hebben Rusland en Poetin juist punten gescoord, en hun positie in het Nabije en Midden-Oosten versterkt. Ooit, heel even – onder Jeltsin, en diens Minister van Buitenlandse Zaken Andrei Kozirev, die een lakei van het Westen werd genoemd – was Ruslands rol vooral positief en bemiddelend. Sindsdien, en helemaal onder Poetin, bestaat die rol wederom vooral uit militaire, economische en diplomatieke steun aan en samenwerking met regimes als die in Teheran en Damascus. Aan de Palestijnse zaak bewijst Moskou slechts lippendienst; daadwerkelijke Russische steun aan de Palestijnen komt niet in de buurt van Westerse hulp aan en investeringen in de Westoever en Gaza.

Met zijn briljante manoeuvres hielp Poetin één van de grootste schurken in het aan schurken zo rijke Midden-Oosten uit de brand en hield hij hem (met Amerikaanse en andere hulp, en tot opluchting van velen) in het zadel. Ironisch genoeg werd Ruslands president hierbij internationaal haast als een vredesstichter geprezen. Dat was bijna net zo ironisch als het feit dat een 'held van het vrije woord' als Edward Snowden nu juist politiek asiel zocht en verkreeg in een land dat de vrije meningsuiting van niet-hetero's onmogelijk heeft gemaakt, dat een jaar geleden twee jonge vrouwen tot serieuze gevangenisstraffen veroordeelde vanwege het kwetsen van religieus-nationalistische gevoelens, en dat tijdens de wereldwijde rellen rond de Deense spotprenten feitelijk de kant van de islamisten koos. Net als met Syrië heeft het er in het geval Snowden alle schijn van dat Poetin bovenal Amerika een hak – of voor schut – wilde zetten. Zijn beleid legt zijn land strategisch en economisch geen windeieren.

Israëls verhoudingen met Poetins Rusland zijn ietwat schizofreen. Enerzijds is het Kremlin de belangrijkste bondgenoot van Israëls grootste vijanden en stemt het vrijwel altijd 'tegen Israël' in internationale fora. Anderzijds is Russisch de tweede of derde taal in Israël, werkt Israël op militair gebied ook samen met Russische bedrijven, en lijken sommige Israëlische leiders ervan overtuigd dat Poetin het beste voor heeft met de Joodse staat. Avigdor Lieberman (dezer dagen 'slechts' voorzitter van de buitenlandcommissie van de Knesset, zijn positie als Minister van Buitenlandse Zaken moest hij tijdelijk opgeven omdat er een corruptieproces tegen hem loopt) wordt algemeen gezien als een bewonderaar van Poetin. Liebermans beleid lijkt echter tot nu toe niet te hebben geleid tot een heuse verdieping van de Israëlisch-Russische verhoudingen.

Het Midden-Oosten kent momenteel vier centrale regionale grootmachten. Saoedi-Arabië en de Golfstaten, Turkije, Iran, en Israël. De drie belangrijkste hiervan zijn niet Arabisch. Van alle vier voeren Turkije en Iran – beide in nauwe samenwerking met Rusland – het meest dynamische en proactieve buitenlandse beleid. Israël lijkt in dat opzicht vooral de kat uit de boom te kijken, een tendens die de laatste jaren helaas de hoofdtoon van het Israëlische buitenlandbeleid lijkt te bepalen. In plaats van initiatieven te nemen en enigszins in te spelen op de veranderingen om ons heen, bestaat Jeruzalems openlijke koers vooral uit een halsstarrig nederzettingenbeleid (dat ons internationaal isoleert en onze oprechte bondgenoten van ons vervreemdt), de overtuiging dat de tijd in ons voordeel werkt, en het keer op keer geven van voorspelbare reacties. Een voorbeeld van het laatste. Het is te vroeg om Hassan Rohani als hoopgevende hervormer te zien en ervan uit te gaan dat Iraans nucleaire bedoelingen vredelievend zijn. Tegelijkertijd is het onjuist om – wat Israël sinds Rohanis verkiezing heeft gedaan – het wel degelijk andere geluid uit Teheran automatisch af te doen als volksverlakkerij, niet de moeite waard om naar te luisteren of op te reageren.

Israël zou van zijn eigen fouten, van Poetins cynische Realpolitik, en van het internationaal-diplomatieke succes van de andere twee niet-Arabische regionale grootmachten moeten leren en meer creativiteit en initiatief tonen, ook en vooral waar het de Palestijnen betreft. Alleen op die manier – en door meer de coöperatie en minder de confrontatie met Washington te zoeken – kan het die twee hoofdrolspelers en hun belangrijke bondgenoot in Moskou het hoofd bieden. Wie weet kunnen Israël en de Amerikanen zo zelfs tot een werkelijke modus vivendi met de as Moskou-Teheran-Ankara komen. Er zijn wel vreemdere dingen gebeurd hier.

Tuesday, September 24, 2013

Iran-Israel 1-0


And, of course, Israel again makes the wrong choice, scoring an own goal. I am not saying that Rohani or the Iranians can or should be trusted, but would it hurt to just sit and listen? He is not Ahmadinejad, who not unlike Bibi was playing a broken record, albeit with a different tune. Isn't it ironic that Israel uses the boycott weapon while claiming that any boycott against Israel and Israeli policies is wrong and anti-Semitic? Sticking your head in the sand, estranging your friends, and turning yourself into the laughing stock of the whole world, all that is obviously a much better way of dealing with threats than keeping your ears open and trying to both anticipate and react upon the changes that affect the region. It is about time that we start analyzing where and how we have failed, when it comes to PR, in the last two decades, and where and how others have succeeded and are continuing to succeed.