What better way to start your week than with Bach ( and Mischa Maisky )?

Another useless and bad plan from Israel's Foreign Ministry. The author of the op-ed article on Ynet points out one of the reasons why for the time being the Foreign Ministry will continue to fail in its PR efforts: "...good PR cannot make the reality in the occupied territories prettier." The message can be packed in the most convincing wrapper, the messenger can be well-spoken and attractive ( M/F ), as long as there is not a real policy to be sold, or as long as you know very well that no one is buying the policy that you have been trying to sell for so many years, you will continue to be ignored, no matter how hard you try. See also this and this recent posting, the feedback to Rona Kuperboim's article, and ( in Dutch ) this article, to get an idea about the messages that Israel has been trying to get across in recent months, and about the messengers that are in control of Israeli PR these days. 'Hasbara' comes from 'lehasbir', which means 'to explain', hence the word's more neutral meaning 'information, explanation'. Today more than ever before the more aggressive ( though, in my opinion, much less effective ) content of the word ( 'propaganda' ) appears to be a more appropriate meaning.

Today, while I am working, I listen to these four CDs ( which my parents, I can assure you, bought at this Dutch pharmacy store for much less than the price that Amazon charges ).

Dit opinieartikel staat vandaag in de Volkskrant, op pagina 11 ( het staat inmiddels ook op de website ). Ik schreef het afgelopen weekeinde, voordat het stuk van Jaap Hamburger en Ghada Zeidan gisteren op de site verscheen, vandaar dat in mijn artikel niet naar dat stuk verwezen wordt. Ik word zelf bijna altijd argwanend wanneer ik mensen - pro-dit, pro-dat, anti-zus, anti-zo - over feiten hoor praten, zeker in de context van 'het' conflict, maar dat is weer een ander verhaal. Het P.S. dat ik toevoegde is zo te zien in de krant weggelaten, dus post ik het hier nog maar even:

PS: Ook naar aanleiding van dit artikel zal ik wel weer voor 'racistische zionist' of 'zionistische lobbyist' dan wel 'Joodse zelfhater' of 'verrader' worden uitgemaakt. Het zij zo.

PPS: Mijn artikel werd - zo te zien door een DBI-lezer(es), gezien de gebruikte versie - ook op dit forum gepost. De knuffelkolonist van diverse nederlandstalige online fora noemt mij daar 'ultra links Israelisch'. Kijk even naar de vele verwijten en aanvallen die op mij worden afgevuurd door de vaste schare pro-Palestijnen bij de Volkskrant, en je ziet weer eens hoe absurd dit hele conflict en alles wat er bij komt kijken kunnen zijn.

Toen dit lied uitkwam waren kinderen wel zo ongeveer het laatste waar ik aan dacht. Toch ontroerde de tekst me toen ook al. Nu ik zelf drie kinderen heb vind ik het lied nog mooier dan toen, soms krijg ik zelfs kippenvel of tranen in mijn ogen wanneer ik het neurie ( of wanneer ik Circus Custers de tekst van Henk Westbroek en de melodie van Henk Temming na zoveel jaren weer zie en hoor zingen ).

Four cartoons by two excellent Dutch artists, all four of them were published this week. Shabbat shalom.

Tom Janssen - The Islamic Revolution

Joep Bertrams - Islamic Revolution

Joep Bertrams - Anxious Times

Today, three years ago, Corporal Gilad Shalit was kidnapped on the Israeli side of the border with Gaza. Let us hope and pray that he will come home soon, alive and well, with the assistance of anyone who is willing and able to help.

Last week the editor of a Dutch conservative collective blog ( which has become mainly a podium for bashing Barack Obama and 'unproving' or ridiculing the theories on global warming; I was supposed to be the blog's contributor for MidEast related issues, but after less than a week I packed it in and quit ), in a comment on my comment on a posting by my 'replacement' ( who appears to use an alias, or only his first name, and whose contributions are mostly pieces of Israeli hasbara, and not its best examples ), called the Jerusalem Post and Ha'Aretz Tweedledum and Tweedledee ( the Dutch expression says 'lead and scrap iron' ). I beg to differ. The Jerusalem Post would most probably never expose abuses such as this one, which tarnish the image of the Israeli army ( or, in this case, the Border Police ). Thank G'd for media such as Ha'Aretz. Of course, Ha'Aretz is far from being perfect, or objective ( or conservative ;-) ), but at least it is not afraid to do the dirty on this country's many sacred cows, particularly when those cows have cancerous growths and having a close look at those growths can make the cows only better. I very much doubt whether the Jerusalem Post would expose similar abuses. It often prefers to follow the official government line, as long as the government is (very) rightwing. This could be seen in an op-ed article in the JP, by a Dutch-Jewish writer ( who recently moved to the flespots of LA with his wife and children ) last week. Leon de Winter had the nerve to basically advice Israel to dump the US as an ally and cooperate more with Vladimir Putin's Russia instead. I hardly ever visit the website of the Jerusalem Post ( I used to read the newspaper in my first year in Israel, it was already way too rightwing to my taste then, and to me it seems that it has become even more so in the last decade, in spite of claims to the contrary ) but I heard about this article through an e-mail that I received from the Israeli embassy in Holland, since I am on the mailing list of its press advisor/spokesperson. The mail contained the article, plus "For your information, ....., Israeli embassy, etc". I have no idea who else receives such e-mail updates, but I believe that what has all the appearances of ( or at least could be interpreted as ) an indirect endorsement by the embassy of stupid and dangerous pleas such as the one written by Leon de Winter ( whom I like very much as a writer and as a polemist on Islamism, but who does not always have a clue about what is going on over here; besides, obviously he prefered La-La Land to the Promised Land when he chose to leave the Netherlands with his family ) is unwise and uncalled-for, and damages Israel and Israeli interests enormously. Which is why I wrote a friendly but quite indignant e-mail to my contact person at the embassy. I sincerely hope that nobody at the Foreign Ministry seriously believes that Vadimir Putin is a truer or more reliable ally or friend of Israel than Barack Obama.

Een uitstekende ingezonden brief, van Merlyn Frank, in het Parool. Gevonden op de website van Rob Fransman, die al meer dan eens langdurige schrijfpauzes heeft aangekondigd maar het gelukkig ( net als ondergetekende ) niet kan laten om af en toe iets van zich te laten horen. Op zijn site werd ik jaren geleden attent gemaakt door een trouwe DBI-lezer. Bedankt daarvoor.

Winner

After having been 'bedridden' for most of the last 48 hours, because of a nasty flu, it is back to business now. Business not meaning real blogging, though. Here are two recent cartoons by Dutch cartoonist Joep Bertrams.

PS:

Recommended: two articles about Nethanyahu's speech. One by David Grossman, the other by Shaul Arieli. This article 'confirms' what I wrote earlier this week in an op-ed article for a Dutch daily ( which appeared - pre-posted - on this weblog yesterday ): Bibi's words were mainly aimed at his own - willing and unwilling, believing and unbelieving - supporters. Keeping Washington at bay, at least for a while, appears to have been a secondary objective.

Udi Segal, een politieke commentator bij één van de drie Israëlische televisiezenders, verwoordde reeds een paar uur voor de toespraak van de Israëlische premier afgelopen zondagavond wat velen hier enkele uren later dachten. Segal, die de tekst niet had ingezien, zei dat hij al wist wat hij na afloop van de opgeklopte gebeurtenis zou zeggen: “Heeft Bibi ons hiervoor bijeengeroepen?”. Netanyahu's redevoering – in krantekoppen aangeduid als “de toespraak van zijn leven” – viel vooral tegen omdat er niets nieuws in stond. Toegegeven, dat de toespraak kort na Obama's uiteenzetting in Cairo was aangekondigd had misschien te veel verwachtingen geschapen. Twee toespraken aan twee verschillende universiteiten – in Cairo en in Tel Aviv, ongeveer vierhonderd kilometer van elkaar verwijderd – en een wereld van verschil. Eén ding hebben ze gemeen: als ze geen praktisch vervolg krijgen zullen ze allebei snel vergeten worden. De Palestijnen en Arabieren wachten op Amerikaanse initiatieven, en Israël denkt nog steeds dat het wat dat soort initatieven betreft niet zo'n vaart loopt, zeker gezien de ontwikkelingen in Iran. Jeruzalem zou zich daarin wel eens lelijk kunnen vergissen. Ahmadinejad zal weer snel door de internationale gemeenschap geaccepteerd worden – met kritiek en tandengeknars, maar daar breng je geen regime-verandering mee teweeg – en dan is er toch nog steeds een Palestijns probleem dat ( met Europese en Amerikaanse hulp en onder vooral Amerikaanse druk ) moet en zal worden opgelost, ongeacht de Iraanse dreiging.

Bibi's woorden vormden niet een toespraak van het soort waarmee broodnodige veranderingen beginnen. Dit was een babbeltje voor binnenlandse consumptie. Netanyahu speelde een thuiswedstrijd, voor een klein publiek dat zo te zien grotendeels zorgvuldig was uitgekozen. Alle heisa eromheen maakte duidelijk dat er een secundair doel was: Israëls premier wil Washington van het lijf houden. Dat is gelukt, althans op de korte termijn, gezien de gematigd positieve Amerikaanse reactie. Als het Netanyahu ernst was om met de Arabische leiders om de tafel te gaan zitten had hij drastische veranderingen in Israëls nederzettingenbeleid aangekondigd, of op zijn minst meer gedaan dan de bekende Israëlische maren en mitsen in een goed geschreven verhaal te herkauwen. Dat de toespraak niet voor Arabische oren bestemd was werd meteen erna duidelijk, toen diverse Likud-prominenten blij en tevreden wezen op de voorspelbare negatieve reacties vanuit Ramallah en andere Arabische steden: zie je wel, wij reiken onze hand uit en zij slaan de deur in ons gezicht dicht. Of zoals Knessetlid en voormalig opperbevelhebber van het leger Moshe Ya'alon – samen met de eveneens uitgesproken rechtse havik Benny Begin de enige politicus die Bibi's tekst had ingezien voordat hij werd uitgesproken, wat op zich al veelzeggend is – gisteren zei: “De toespraak van Netanyahu laat zien dat de Palestijnen vrede afwijzen”. Over tot de orde van de dag, ook wel status quo genoemd.

Waren er alleen maar teleurstellende clichés te horen? Nou nee, er kan wel degelijk een minieme hoeveelheid hoop uit Bibi's woorden worden gedestilleerd. Maar je moet wel goed kijken en optimistisch zijn. Dat iemand met de achtergrond en het c.v. van Binyamin Netanyahu überhaupt quasi-concreet over een Palestijnse staat naast de Joodse staat Israël praat is niet zonder betekenis, al snapt behalve zijn eigen kiezers niemand hoe zo'n staat levensvatbaar zal kunnen zijn met de beperkingen en voorwaarden die Bibi bij voorbaat vastlegt. Ook was het interessant te horen dat de premier Begin, Sadat, Rabin en koning Hussein expliciet als voorbeeld voor zichzelf en de Arabische en Palestijnse leiders noemde. Dat is vooral opvallend gezien Netanyahu's centrale rol in de zeer felle campagne tegen premier Rabins onderhandelingen met de Palestijnen vijftien jaar geleden.

Maar toch, terwijl de Arabieren regelmatig van Israëls fouten lijken te leren, heb ik wel eens het idee dat Israël van zijn buren vooral één ding geleerd heeft: om nooit een kans te missen om een kans te missen ( Abba Eban ). Bibi wist heel goed wat hij moest zeggen om de deur naar serieuze onderhandelingen met de Palestijnen open te zetten én werkelijke internationale steun voor Israëls positie tegenover Iran te krijgen. Op de halfzachte, mogelijke en voorwaardelijke erkenning van een toekomstige Palestijnse staat na, viel er niets van die vereiste elementen in zijn rede te bespeuren. Ik heb de indruk dat Netanyahu er vooral in geslaagd is de binnen- en buitenlandse vooroordelen die er over hem en zijn regering bestaan te bevestigen, sommige ultranationalisten tegen zich in het harnas te jagen, en er geen enkele nieuwe bondgenoot bij te krijgen, in Israël of daarbuiten. Zolang Israël zelf geen echte initiatieven neemt zal het land zich continu aan andermans realiteit moeten blijven aanpassen, en achter de feiten blijven aanlopen. Die feiten zullen voorlopig vooral nog steeds in Teheran, Damascus, Beirut, en Gaza, maar ook in Washington en in veel mindere mate in Ramallah en Brussel bepaald worden. Met watertrappelen alleen zal de Joodse staat niet veel verder komen.

Bibi looked confident and spoke well but obviously did not convince anyone but his own followers. The fact that only two ministers of his cabinet - both belonging to the very right wing of his Likud party - were aware of the contents of his speech, proves that his speech was aimed at the Israeli public. Right after the end of the speech we heard and saw several Likudniks who noted happily that the Palestinians rejected Netanyahu's 'vision'. He did not say anything new, apart from the two words 'Palestinian state', which given the many 'buts' and 'ifs' - which were all known already, several commentators used the phrase "Bibi will accept a Palestinian state if the Palestinians become like the Swedes" - are just an empty phrase that will not change anything. Everybody who uses common sense and knows anything about 'the' conflict understands that the Palestinians will receive at least a ( symbolic ) part of Jerusalem as the capital for their inevitable state, and that the right of return will never be granted as such, but there is no use making explicit public statements about those two central issues, unless you want to pacify your own public. Since he explicitly rejected the American demand to stop building inside the settlements, Washington will not be content either ( and definitely will not be more willing to adopt the Israeli approach towards the Iranian threat ). Which is why today we did not move one centimeter forward in the direction of peace, a Palestinian in addition to a Jewish state, an end to the occupation, or anything else that might change the Palestinian and Israeli reality for the better. More tomorrow or Tuesday. Layla tov.

If Binyamin Nethanyahu really was led by common sense alone, and if he truly had Israel's interests in mind, in today's speech at Bar Ilan University he would use the opportunity to gain international support for a coalition against the only existential threat that Israel faces on the outside. Unfortunately, while the Palestinians are continuously learning from our mistakes, in recent decades Israel appears to have learnt mainly one thing from its neighbours: not to miss an opportunity to miss an opportunity. Bibi knows very well what he has to say and do to receive genuine support for Israel's position on the issue of a nuclear Iran. Still, I bet he will say all that he and other Israeli officials have been saying about Iran for years, without telling us or the world anything that we want to hear as far as Israel's settlements' policies are concerned. Could it be that he fears his own signs of G'd ( in Jerusalem, Beit-El, Qiryat Arba, and elsewhere ) more than he fears the ayatollahs of Teheran and Qom? He definitely appears to be concerned more about keeping his fragile coalition together, preserving the status quo at all costs and not angering those who do not trust him anyway, than he is about building sorely needed trust and credibility abroad, finding vital allies against Ahmadinejad, or building a stronger, more prosperous, just and Jewish state. Personally, I am a bit disappointed, I thought that he and Mr Lieberman would be more pragmatic and hungry for real power than they have proven themselves to be in the last few months. If he does not change his ways and his views drastically and very soon, Binyamin Nethanyahu might end his 'renewed' political career faster than we and he expected, after having antagonized everybody in his own party and country, plus the whole world. Clearly I am not holding my breath for tonight's speech. When it comes to speeches and salesmanship, Bibi - a very eloquent man and probably the most telegenic politician of Israel - could learn a thing or two, three, four....hundred from the Master(s) in Washington. After Cairo University, Bar Ilan University will almost certainly be nothing but a very poor rehash. And yes, I would love to be able to write tomorrow that I was completely wrong, and that Bibi dazzled me, Israel, and the world.

( A large part of this posting was written two weeks ago )
Those whose job it is to 'sell' Israel and Israel's policies and to explain - and gain support for - Israel's interests do not have an easy task, and in recent years have rarely been successful. One of the reasons for that is that some policies simply are unsaleable. Another is that Israelis tend to be stubborn and pigheaded, believing that they know perfectly well what is best for their country, that Israel is totally right, that the world is against us anyway and just does not want to understand our side of the story, and that in most cases a basic knowledge of ( Israeli ) English is good enough to convey our message: it is not our fault or problem if that message does not get across. Knowing all this, I still was struck dumb when I read two weeks ago about the latest PR campaign of Israel's Foreign Ministry. Forget about the timing ( I would have waited for a few more weeks, to see who wins the presidential elections in Iran; true, in more than one way Iranians could choose between various bearded tweedledums and tweedledees, but still, at least we should let Iranian 'democracy' run its course for a few more days before starting campaigns such as this one ), but don't you break into laughter when you read this: " The goal, according to a senior Foreign Ministry official, is 'to show the world that Iran is not a Western democracy' "? No, really? Thank you, Mr Lieberman, for pointing this out to us. At least this is a PR-goal that can and will be easily achieved. Another succes story for Israeli hasbara.

Israel en Nederland zouden allebei belang en waarschijnlijk baat hebben bij een goed functionerende sociaal-democratische partij, met een gematigde maar duidelijke boodschap en moedige, charismatische leiders. Helaas heb ik wel eens het idee dat de Partij van de Arbeid en haar Israelische zusterpartij een belangrijk politiek talent gemeen hebben: een zeldzaam vermogen tot zelfbeschadiging en -vernietiging. Wouter Bos lijkt mij een erg aardige man. Of hij een goede minister van financien is kan ik niet beoordelen, vanwege de afstand en mijn totale gebrek aan kennis op zijn vakgebied. Maar je kunt je afvragen of het van een partijleider verstandig en fair is om 'zijn' Europese lijsttrekker naar Brussel te sturen met zo'n overduidelijk persoonlijk en publiekelijk gebrek aan steun en vertrouwen.

The analysts appear to have been 'wrong' to predict that the high voter turnout in Iran favored the so-called reformist candidate. Whether the apparent landslide victory of Mahmoud Ahmadinejad was a result of election fraud or not is not really relevant, also since it is hardly probable that the results can be seriously challenged. Although Mir-Hossein Mousavi Khameneh looked and sounded more sympathetic and hopeful than his main opponent ( hey, even Hugo Chavez looks funny and sympathetic when he stands next to Ahmadinejad ), I am cynical enough to believe that Realpolitikally this analysis by Soli Shahvar ( who used to work at the same department where I got my M.A. ) is largely correct. If I were Bibi, I would start sucking up to Barack Obama ( he knows very well what he has to do to find favor in the eyes of Washington and the West (*)). Otherwise Israel will have to face Iran alone, sooner ( or later ).

(*)P.S.: I was surprised to read this article the other day. I never heard of the 'institute' that published the poll. Now that I know which 'university' sponsored the poll, and which newspaper published its results, I am slightly reassured. Which does not mean that I believe that this government will seriously consider any real steps towards ending the occupation, or that Mr Nethanyahu will pleasantly amaze us with his upcoming speech.

Zolang ik me kan herinneren vind ik het leuk om verkiezingsuitslagen te bekijken. Ook vandaag deed ik dat dus, op de site van de Kiesraad, en op de site van de gemeente Den Haag, waar 'mijn' stembureau ( dat van de Nederlanders in den vreemde ) onder valt. Is het niet ironisch dat - tenzij de PvdD roet in het eten gaat gooien - de partij met de meest anti-Europese 'campagne' nu afhankelijk is van de ratificering van het nieuwe EU-verdrag om een vijfde zetel in het Europese Parlement te kunnen innemen? De PVV mag blij zijn dat over dat verdrag niet, net als met de Europese grondwet, een referendum gehouden zal worden. Anders hadden Wilders en de zijnen bij het campagne voeren voor zo'n referendum moeten kiezen tussen pluche en principes.

Today, thirteen years ago, my wife and I got married. This song, by Dougie MacLean ( a brilliant singer-songwriter who once played in one of my favorite bands, the Tannahill Weavers ), was almost selected as the slow song towards the end of the wedding. In the end I chose another song, in Dutch.

De enige echt negatieve reacties op de toespraak die Barack Obama eergisteren hield in Cairo , kwamen van islamistische terroristen en extreem-nationalistische Israëliërs. Dat lijkt mij een goed teken. Ik wil die twee uiteinden van het Palestijns-Israëlische conflict niet met elkaar vergelijken – de verschillen zijn levensgroot – maar zij hebben wel minstens één ding gemeen: allebei hebben ze groot belang bij de status quo. Mede daardoor vormen ze ieder voor zich een struikelblok op weg naar naar een oorlogsloos of misschien zelfs vreedzaam bestaan – naast elkaar, binnen twee staten – van Palestijnen en Israëliers. De Pavlov-reacties van de extremisten laten zien dat ze aanvoelen dat deze president wel eens Amerikaanse daden bij zijn woord zou kunnen gaan voegen.

Mij lijkt het dat Obama wat Israël betreft precies de juiste dingen zei en benadrukte. Volgens Israëlische commentaren begrijpt Nethanyahu dat het Obama menens is als het gaat om de meest kritische noot richting Jeruzalem: Israël kan niet eeuwig om de hete nederzettingenbrij heen blijven draaien. Bibi weet dat – hoezeer delen van zijn achterban en coalitie ook tegen de ontruiming van elke nederzetting zijn – hij met Amerikaanse tegenwerking politiek niet kan overleven, en dat Washington Israëls getalm en provocaties in bezet gebied zat is. Voorlopig zal zich die realisering hooguit uiten in het – met veel publiciteit omgeven – ontruimen van enkele ‘illegale buitenposten’, nederzettingen van vaak niet meer dan anderhalve tent en drie geiten. Daarbij zal met name het verzet van de kolonisten – dat ongetwijfeld fel zal zijn – en het gedrag van de leden van Israëls coalitie- en oppositiepartijen, naast de (dreiging van) druk uit Washington, bepalen of het tot verdere terugtrekkingen en serieuze onderhandelingen zal komen. Gisteren gingen er in Likud-kringen al geruchten dat Nethanyahu binnenkort zowaar de woorden ‘Palestijnse’ en ‘staat’ achter elkaar zal zeggen.

Het contrast tussen Obama en zijn voorganger is levensgroot. Bush liet het Palestijns-Israëlische conflict – weliswaar slechts een excuus voor Bin Laden en co., maar wel degelijk een heuse spanningsbron in de verhoudingen tussen moslims en het Westen – bijna zeven jaar doorsudderen, voordat hij echt belangstelling begon te tonen. Daarentegen kwam Hillary Clinton onmiddelijk na haar benoeming naar de regio, en kwam haar baas enige maanden later zelf deze kant uit, ondanks diverse andere zeer dringende zaken die hem bezighouden, thuis en buiten de deur. He means business, dat is duidelijk. Persoonlijk heb ik, voor het eerst sinds Hillary's echtgenoot, eindelijk weer eens een werkelijk goed gevoel overgehouden aan de woorden van een Amerikaanse president wanneer hij het over Israël had. André Rouvoet zei het al toen ik hem voor mijn boek, Israël en ik, interviewde: “Juist als vriend moet je ook kritisch durven zijn”. Dat Obama deze keer Israël niet aandeed is ook een teken dat de komende vier jaar niets zal zijn zoals het was. En gezien het feit dat de status quo funest is gebleken voor vrijwel alle ‘gewone’ Palestijnen en Israëliërs, lijkt mij dat niet per se een slechte zaak.

Kon het toch weer niet laten, ik ben later opgebleven dan ik van plan was ( het is hier nu na elven, een uur na het sluiten van de stembussen ). Maar het was de moeite waard, anders had ik deze prachtige analyse van de Telegraaf gemist: "De PVV van Wilders, met lijsttrekker Barry Madlener, haalde donderdag volgens de definitieve prognose 15,3 procent van de stemmen. Dat betekent dat vijftien op de honderd mensen PVV stemden. " Nee maar! Mijn stem wordt maandag pas meegeteld, als ik me niet vergis. Don't worry, die stem zal zeker niet voor een vijfde zetel voor Madlener en zijn kornuiten zorgen. Ben benieuwd of morgenochtend zal blijken dat de definitieve prognoseuitslag min of meer exact was. Slaap lekker.

Vergeet morgen niet te gaan stemmen. Ik heb dat al ruim twee weken geleden gedaan. Als je wilt weten waarop zul je me even moeten mailen.

We live in the 60 seconds' zone...

In about an hour I will be sitting in our house's Residential Secure Space ( Mama'd ), waiting for the all clear sign. This week all over Israel different kinds of emergency situations are simulated, as part of national home front drill 'Turning Point 3'. For more information see the website of the Home Front Command. I think this is the biggest nationwide home front drill ever, at least it is the one that received the most publicity. Whether this drill receives so much attention because of the war experiences of 2006 and 2008-9, because with the more than imaginary Iranian threat we know that this one is for real, or because a very experienced and professional deputy minister of Defense ( Matan Vilna'i ) is in charge, I do not know. What I do know is that for more than a week our six-year-old son has been looking forward to and worried about having to enter the air-raid shelter at school today. My wife prepared a game for his class to play during their time in the shelter. He was only three years old during the Lebanon war, and experienced the war of 2006 only for one week, most of it with us in the mama'd, but still he gets very anxious whenever he hears a siren, fireworks, etc. Just imagine how traumatized thousands of other children in Haifa, Sderot, Gaza, Qiryat Shmonah, Beirut, and Ashkelon - who have gone through many, many weeks of very intensive rocket attacks and bombardments - must be.

PS: Although I intended to read a few more pages of The Kite Runner ( I only started reading the book yesterday, and am enjoying it very much ), I watched television instead. The members of the Knesset gave their usual good citizens' example to the public, by continuing the committee meeting that was broadcast live as if there was no drill whatsoever going on. I am sure that most of the schools and local authorities were more responsible and did what the Home Command told them to do.

After I refered to the Der Spiegel article about the Hebzollah-link to Rafi Hariri's murder, I received several - three, until this morning - e-mails from different addresses telling me - all in impeccable English, and in various ways - that 'I' am totally wrong. Don't I know that Der Spiegel and Erich Follath are notoriously biased, and that in fact they are agents for the Jews and for Israel? These are just vicious attempts to prevent Hezbollah from winning the coming elections, and to hide the fact that Israel killed Mr Hariri. Just so you know.

Today an op-ed article that I wrote on Thursday was published in the Dutch daily Reformatorisch Dagblad. In the article I claim that Israel appears to suffer from both a lack of self-confidence and from overconfidence. On the one hand some of us are desperately seeking approval/acceptance from our enemies ( hence the constant demand that the Palestinians and the rest of the Arab/Muslim world should accept us as a Jewish state, plus the undemocratic efforts to prosecute those (Arab) Israelis who refuse to swear allegiance and love to wallow in the Palestinians' ( undeniable ) misery ), which I think points at a lack of confidence in our own strength and a lack of belief in our own right to exist as a state. On the other hand some of us - who often happen to be the same ones whom I described in the previous sentence - truly believe that they can keep on rubbing the Americans - who, in spite of all the differences in opinion and interests between Jerusalem and Washington, still are Israel's most generous and vital ally - up the wrong way forever, without paying a disastrous military, diplomatic, and economic price for that. That, in my opinion, is proof of chutzpah and over-confidence. Today I read an article by Yair Lapid, who basically says what I wrote in Dutch about some Israelis' desperate need "to ask foreigners to approve our entitlement for our own national identity".

Tijdens het bezoek van Binyamin Netanyahu aan Barack Obama sprak de lichaamstaal van de Israëlische premier boekdelen. 'Bibi', die zichzelf en zijn boodschap normaliter uitstekend voor camera's en microfoons kan verkopen, voelde zich duidelijk niet op zijn gemak in het Witte Huis. Hij stond dan ook voor een onmogelijke taak, die hij in feite zichzelf had opgelegd: Amerika concessies te laten doen met betrekking tot Iran zonder daar enige Israëlische concessie inzake de nederzettingen tegenover te stellen. De Likud-leider is geen domme jongen. Ik vraag me dan ook af of hij werkelijk geloofde dat hij enige kans van slagen had.

Netanyahu geldt als een protégé van Yitzhak Shamir. Premier Shamir benoemde Netanyahu in 1984 als ambassadeur bij de V.N. en werd in 1993 door hem als Likud-leider opgevolgd. In één opzicht lijkt Bibi hetzelfde te denken als zijn leermeester: de status quo is zo gek nog niet, het kan zat beroerder, en de tijd werkt in Israëls voordeel. Dit is ook de teneur van diverse recente rechtse commentaren in de Israëlische dagbladen: “Bibi moet zijn rug rechthouden, en niet aan de Amerikaanse druk toegeven. Wie denken die Amerikanen wel dat ze zijn? We kunnen prima leven met de huidige situatie.” Die huidige situatie is al jarenlang drie keer niks, zowel voor Palestijnen als Israëliërs. Ik kijk om me heen, volg de media, en denk: “Leven de fans van de status quo en ik in dezelfde werkelijkheid?”. Israël is te klein, en de gevaren die het land – en de rest van het Westen –bedreigen zijn te globaal, omvangrijk en complex, om serieus te denken dat de tijd ooit in Israëls voordeel zal kunnen werken, als het zelf geen initiatief onderneemt. Tot nu toe hebben Israëlische regeringen vooral op oorlogs- en vredesinitiatieven van anderen gereageerd. Israël heeft nog niet echt bepaald wat voor staat het wil zijn, en de Israëlische regering verkoos tot nu toe meestal diplomatieke onmin met Amerika en Europa boven confrontaties met de kolonisten. De nederzettingen werden zo een prachtig excuus voor de misdaden van veel terroristen en terreurstaten. Hierdoor loopt Israël vaak achter de feiten aan, feiten die grotendeels worden bepaald in Gaza , Beiroet, Damascus , en Teheran.

Kijkend naar de twee onderwerpen die Israël de laatste weken – naast het bezoek van Netanyahu aan Obama – het meeste bezig hielden, vrees ik dat de Joodse staat tegelijkertijd aan een overmaat van en een gebrek aan zelfvertrouwen lijdt.

Israël stelt als absolute voorwaarde voor onderhandelingen met de Palestijnen, dat zij (en de rest van de Arabische en Islamitische wereld) Israël als Joodse staat moeten erkennen. Onder Olmert en Livni was zo'n vereiste iets minder absurd, omdat zij tenminste erkenden dat een twee-statenoplossing noodzakelijk is om Israël als Joodse staat te laten voortbestaan. Wat echter in mijn ogen uit die eis blijkt is dat Israël nog steeds aan een chronisch gebrek aan zelfvertrouwen lijdt. Een land dat zeker van zichzelf en van zijn eigen plaats in de wereld is hoeft zich niet druk te maken over de vraag hoe buitenstaanders dat land definiëren. Hetzelfde geldt voor de – ondemocratische – pogingen in de Knesset om loyaliteit van de Israëlische Arabieren af te dwingen, onder andere door het herdenken van al-Naqba (‘de catastrofe’, de Palestijnse tegenhanger van Israëls Onafhankelijkheidsdag) strafbaar te stellen.

Israël is in alle opzichten sterk genoeg om zich weinig gelegen te laten liggen aan de manier waarop zij die Israël weg wensen de Joodse staat – of hoe zij dit land ook mogen noemen – zien. Dat veel Arabieren in Israël en daarbuiten Israëls onafhankelijkheid niet vieren is jammer doch niet onbegrijpelijk. Toch lijkt een staat die zich bedreigd voelt wanneer een kleine minderheid van zijn inwoners jaarlijks de oprichting van die staat niet viert maar als een ramp herdenkt, zich vooral onzeker te voelen over zijn eigen bestaansrecht en kracht. Die onzekerheid en dat gebrek aan zelfvertrouwen staan in schril contrast met de gotspe van een piepklein land dat lijkt te denken de machtigste staat ter wereld naar believen te kunnen schofferen. Natuurlijk moet Israël zijn eigen belangen voorop stellen, maar – afgezien van mijn persoonlijke opvatting dat de bezetting Israël in elk mogelijk opzicht meer schaadt dan goed doet – het lijkt mij sterk dat de Joodse staat zijn belangen dient door zijn grootste militaire maecenas en bondgenoot doelbewust tegen de haren in te strijken. Je kunt op je vingers natellen dat Israël daar uiteindelijk een diplomatieke, politieke en ook militaire prijs voor zal betalen. De regering in Jeruzalem zou er goed aan doen te bepalen wat de heuse hoofd- en bijzaken zijn, en wat de werkelijke prijs is die ze in onderhandelingen met de Palestijnen – en voor een goede verstandhouding met Washington – bereid is te betalen. Soms is het zinvol met open oren naar je bondgenoten te luisteren. Israëls krachten en energie dienen – net als het geduld en de goodwill van diezelfde bondgenoten – niet aan bij voorbaat kansloze schijngevechten te worden verspild, maar geïnvesteerd te worden in voorbereidingen voor het enige werkelijk existentiële conflict dat de Joodse staat zou kunnen bedreigen: dat met Iran. Een gezonde balans van zelfkennis, zelfvertrouwen en realiteitszin is voor Israël letterlijk van levensbelang.

This is interesting ( I cannot find the item on the website of Der Spiegel, which - by the way - is not a daily, as Ynet claims ). If the information is correct, there is one central question. No, not "What will the world do about this?", since the answer to that one is a little obvious. It would be worthwhile to know which of Hizbullah's two puppet masters wanted Hariri dead ( more than the other? ). Hizbullah hardly ever does anything without orders or at least very active consent and support from Teheran and/or Damascus.

PS: Read this as well. ( The timing and vagueness of the report give "the impression that it was released more to alter election results than to bring the truth to light" ).

Je zou haast denken dat ze bij de Hoge Raad na de volgende verkiezingen maar wat graag het Eerste Kabinet Wilders zien aantreden. Over verkiezingen gesproken, vanmorgen heb ik mijn stembiljet voor de verkiezingen van het Europese Parlement naar Den Haag verzonden.

Ik denk wel eens: "Gezegend is het land waar het grootste landelijke dagblad constant een groot deel van zijn voor- en webpagina's vult met items zoals dit, dit, dit, en dit." ( okee, ik weet dat dat ook in andere landen gebeurt ) maar dan blijkt op een dag als vandaag dat er in Nederland soms wel degelijk ook werkelijke nieuwsgebeurtenissen plaatsvinden.

You might have noticed that lately most if not all postings on this blog contained other people's pictures and videos ( some of them very beautiful ). This will continue for another while, I am afraid, I do not have time to write anything worth posting. While I am finally finishing my PhD thesis I am also preparing a new book project, quite ambitious, one that will take about 18 months to finish and deals with the peace process. Right now I try to raise funds for that project. If you happen to be able and willing to help me finance such a project ( or if you know an individual, organization or company that might be interested in sponsoring it ), send me a mail and I can give you more details. I promise you that - if I manage to arrange the financial side of the project - the book will be extremely interesting, and probably very newsworthy. It goes without saying that every sponsor will receive a copy of the book ( or more, depending on the kind and size of the sponsorship ), plus regular updates ( probably in the form of a newsletter, maybe podcasts ) during the research and writing process. Several types of Quid Pro Quo can be discussed.

I am too busy to really get really excited about foreign VIPs ( interesting, old, link ) visiting Israel, but if I had some spare change left and Depeche Mode had performed in or near Haifa, I might have considered buying a ticket. 50.000 Israelis will see the trio - plus a number of backup singers/musicians, I guess - perform tonight in Ramat Gan. On Youtube I found this video with a very, very young Dave Gahan, Martin Gore, Andrew Fletcher ( and Alan Wilder).

De Tweede Wereldoorlog zal historici, nabestaanden, nakomelingen en andere belangstellenden nog heel wat jaren bezighouden, en niet alleen op 4 mei. Regelmatig kom je nog bijzondere verhalen ( van de meeste commentaren bij dit Telegraaf-artikel druipen de haat en domheid er af, maar goed ) tegen die met de oorlog te maken hebben en die nooit eerder gehoord werden. Er valt nog veel, heel veel te vertellen, te onderzoeken en te herdenken. Verhalen over Joden en niet-joden, daders en slachtoffers. Lees bijvoorbeeld over Josee van Gelder, geboren in Leerdam ( waar ik ben opgegroeid; haar geboortedatum is 20 april 1930, de 41e verjaardag van Hitler, onze dochter werd 69 jaar + een dag later in Israel geboren), en op 11 juni 1943 samen met haar broertjes ( 9 en 5 jaar oud, zelf was ze net 13 ) en moeder in Sobibor vermoord. Haar vader, landbouwer, stierf kort daarna in hetzelfde vernietigingskamp. Of denk vanavond heel even aan Sophia Maria Franzen, Sinti, op twee en een half jarige leeftijd ( onze jongste zoon is nu net zo oud ) vermoord in Auschwitz. Wie dingen zegt of denkt als "Ach, wat, dat is zo lang geleden", of "De slachtoffers van toen zijn de daders van nu" is te dom om brand te roepen en zou zich vanavond om acht uur minimaal twee minuten stil in een hoekje moeten gaan zitten schamen.

PS: Vergeet ook niet dat veel van hen die aan de Geallieerde kant vielen hun leven gaven - bewust of onbewust, vrijwillig of gedwongen - voor de vrijheid.

Gelukkig is niemand zo ongezond verstandig geweest om serieus te overwegen om de 4-mei herdenkingen en 5-mei vieringen niet te laten doorgaan. Dat bepaalde feestelijke elementen van Bevrijdingsdag ietwat worden aangepast is niet meer dan begrijpelijk. De misdaad van Karst T. en de gevolgen daarvan kunnen met een beetje creativiteit en zonder al te veel moeite goed worden 'verwerkt' binnen het thema dat het Nationaal Comité 4 en 5 mei voor dit jaar heeft vastgesteld, Vrijheid en Identiteit. Niet dat ik voorstel om voortaan op 4 mei ook de slachtoffers van afgelopen Koninginnedag te herdenken, samen met alle andere slachtoffers en gevallenen die die dag worden herdacht. Naar mijn smaak lopen de categorieen slachtoffers en gevallenen die ( al sinds 1961, lees ik hier; ik ben van 1968 en wist tot een jaar of wat geleden nooit beter dan dat op 4 mei de doden - alle doden, in ieder geval de 'goeden' onder hen ;-) - uit WOII werden herdacht ) officieel herdacht worden te veel uiteen om van een zinvolle herdenking te spreken. Maar goed, dat is weer een ander onderwerp. Dat morgenavond tegen acht uur veel mensen in hun achterhoofd ook aan Apeldoorn zullen denken is onvermijdelijk. Twee jaar geleden was ik ook op de Dam ( zie de twee foto's ), het was weer erg indrukwekkend, vooral de twee minuten stilte op een overvol plein in hartje Amsterdam, met prachtig lenteweer. Hopelijk blijft die ceremonie net zo toegankelijk als tot nu toe altijd het geval is geweest.

De dader van wat alles van een aanslag weg had is overleden. Dit zal het trauma voor veel Nederlanders alleen maar groter maken. Niet alleen omdat we nooit precies zullen weten wat hem gisteren bewoog, maar ook omdat niemand zijn woede, frustratie, onbegrip en angsten op een concrete persoon kan richten, zoals het geval was bij eerdere traumatische aanslagen. Niet dat er reden zou zijn om in toekomstige lessen vaderlandse geschiedenis het rijtje Volkert van der G., Mohammed B., Karst T. op te dreunen, daarvoor waren de motieven die deze drie Nederlanders tot hun daden brachten te verschillend. Ik kan me veel van de wanhoopsgevoelens in Nederland voorstellen, maar dat men het blijkbaar noodzakelijk vindt om te benadrukken dat Koninginnedag behouden moet blijven vind ik gevaarlijk en overdreven. Vijf doden is heel erg, zeker als ze vallen op een nationale feestdag: elk van die vijf ( inmiddels zes ), en elk van de zwaar gewonde slachtoffers heeft - net als de dader - vrienden, echtgenoten, ouders, kinderen, broers en zussen, en anderen die van hem/haar houden. Nergens zijn mensen zich daar zo bewust van als hier in Israel, in het bijzonder zo kort na de dag - voor Onafhankelijkheidsdag, afgelopen dinsdag - waarop alle gesneuvelde soldaten en burgerslachtoffers van de afgelopen 61+ jaar worden herdacht. Maar je moet wel alles in de juiste context en proporties zien, wat ik gisteren ook al schreef naar aanleiding van de vijf minuten stilte in Arnhem, een 'eerbetoon' dat vooral krampachtig, kunstmatig, en bijna blasfemisch of obsceen aandoet door de nabijheid van de twee minuten stilte op vier mei, over slechts drie dagen. Dit was een historische gebeurtenis, maar ( ook ) ik geloof niet dat die gebeurtenis een onlosmakelijk deel van ons nationale bewustzijn - als zoiets al zou bestaan - zal gaan uitmaken. Als één persoon zo makkelijk door middel van een relatief beperkte (terreur/mis)daad zoals die van gisteren een héél land opgenschijnlijk op zijn grondvesten kan doen trillen kun je je afvragen of die grondvesten niet eens hoognodig gerepareerd en/of verstevigd moeten worden. Niemand die het overigens nog heeft over de speculaties met betrekking tot het mogelijke aftreden van koningin Beatrix. En tenslotte: ik ben niet echt jaloers op al diegenen die komende maandag en dinsdag verantwoordelijk zijn voor de beveiliging op de Dam. Reken erop dat hun taak door alle ellende van gisteren nog eens een stuk lastiger is geworden, en dat zij meer dan ooit tevoren van bovenaf op de huid gezeten zullen worden.

PS: Is de economische crisis ook niet een heel klein beetje een schoolvoorbeeld van een self-fulfilling prophecy? Als je maar vaak genoeg zegt en hoort dat er een crisis is gaat iedereen zich daarnaar gedragen. Natuurlijk kan iedereen zien dat het allemaal niet lekker loopt, maar maken de media ons en wij elkaar ook niet een beetje knettergek? Ik ben niet bepaald deskundig op economisch gebied, maar ik kan niet aan de indruk ontkomen dat 'de crisis' de laatste maanden meer dan eens en net iets te makkelijk als excuus of achteraf-verklaring wordt gebruikt voor bezuinigingen, ontslagen, geweld ( niet alleen in Apeldoorn maar ook in Duitsland en elders ), of het afwijzen van verzoeken om subsidie/sponsoring etc. Ik merk dit zelf voor een deel bij het zoeken naar financiering voor mijn boekproject over het Palestijns-Israelische vredesproces en over de Palestijnen, Israeliers, Amerikanen, Nederlanders en andere Europeanen die daarbij betrokken zijn. By the way, mocht u toevallig belangstelling hebben voor dat project, en denkt u te kunnen helpen - direct of indirect, bijvoorbeeld met ideeen over sponsoring - bij het realiseren ervan, aarzel dan niet contact met mij op te nemen. Een link naar mijn e-mail adres bevindt zich in de rechtermarge van dit weblog.

PPS: Amanda Kluveld heeft - erg snel - naar aanleiding van het gebeurde van gisteren een uitstekende column geschreven, getiteld "Stop mythe van eigen onschuld". Aanbevolen.

Ik wilde net wat leuke feestelijke foto's zoeken om hier te posten toen ik over het incident/ongeluk ( aanslag?) tijdens de optocht met de koninklijke familie in Apeldoorn las. De leuke foto's laat ik dus maar achterwege. Misschien zal ik morgen wat eigen foto's plaatsen, dan gaan we gevijven naar de Koninginnekindermiddag van het Dutch Forum, in Tel Aviv. Zometeen gaan mijn vrouw en onze twee oudste kinderen koekjes bakken voor de vrijmarkt. Het lukt me helaas ( weer ) niet om vanavond de receptie van de ambassadeur in Herzliyah bij te wonen. Laten we hopen dat de slachtoffers in Apeldoorn spoedig van hun verwondingen zullen genezen ( al las ik over 'gewonden' die gereanimeerd moesten worden: zijn dat geen dodelijke slachtoffers, en valt er in dat geval nog wel wat te genezen? ) en dat het verder vooral vreedzaam, veilig en vrolijk blijft vandaag.

PS: Inmiddels lees ik dat er minstens twee danwel vier doden en een tiental gewonden zijn, de EOD is ter plekke en de NCTb is bij het onderzoek betrokken, de bestuurder van de zwarte Suzuki wordt natuurlijk verhoord, iedereen is enorm geschrokken, een persconferentie is aangekondigd. Ook zijn er videobeelden te zien. Triest allemaal, ook voor de koningin en haar familie, ik kan iets voorstellen bij de verbijstering, ontsteltenis, stilte en verslagenheid waarmee de heersende sfeer en stemming worden omschreven. Het lijkt allemaal zo toevallig dat het eerste waar je aan denkt en waarover gesproken wordt toch wel zeker een aanslag is. Iedereen wacht nu verder nieuws en komende verklaringen af. Wel kijk ik vreemd op van uitspraken als "Altijd gedacht dat zulk soort dingen niet in NL zouden (kunnen) gebeuren." ( op nl.respectance.com, een bizar modern verschijnsel als je het mij vraagt ): wat is 'zulk soort dingen'? Zowel bizarre ongelukken als aanslagen hebben toch al diverse malen ( ook ) in Nederland plaats gevonden? Ik zie geen dwingende reden om alle Koninginnedagactiviteiten af te gelasten, snap heel goed dat gemeentes - op Apeldoorn na, natuurlijk - de festiviteiten gewoon laten doorgaan, al kan aanpassen en even stilstaan ( klik hier voor een kort radiofragment over het GE-concert ) bij de gebeurtenissen soms een goede optie zijn.

PPS: GeenStijl heeft het al onomwonden over een aanslag en over de dader, die volgens ooggetuigen blond en een man zou zijn. De Telegraaf noemt hem nog slechts 'de veroorzaker'.

PPPS: De ervaring in Israel leert dat de meest pessimistische berichten m.b.t. dodentallen vaak (het) juist(st) zijn. Als je eerst 'vier' en dan 'twee' hoort is de kans dat het uiteindelijke aantal dodelijke slachtoffers vier of meer zal zijn groter dan de kans dat het twee of minder is. Hopelijk komt er snel duidelijkheid over het hoe en waarom hiervan. Het feest morgen in Tel Aviv is inmiddels - niet onverwacht - tot een nader aan te kondigen datum uitgesteld. Ook de Toppers en de ex-topper komen door deze narigheid weer eens in het nieuws. Mijn moeder mailde me net dat het orkest waar mijn vader lid van is voor de koninklijke bus uit liep. Gelukkig speelt mijn vader al een tijdje niet meer mee op straat. Zelf vond ik straatoptredens ( en daarom ook Koninginnedag ) altijd verschrikkelijk, op een enkel buitenoptreden na, zoals bij de plaatselijke Dodenherdenkingsplechtigheid. Ik vond het altijd wel erg 'leuk' om het Wilhelmus ( net als Hatikvah een prachtig mooi volkslied ) mee te blazen. Wat in mijn ogen overigens het meest tekenend is voor de atmosfeer en de verhoudingen in Nederland is - net als zeven jaar geleden - de online 'opluchting' - bij sommigen zou je haast zeggen teleurstelling - dat de schijnbare schuldige een blanke, 'autochtone' Nederlander is. Dit vind ik persoonlijk een nogal idioot gebaar van medeleven, hoe goed het vrijwel zeker ook bedoeld is. Vooral gezien de nabijheid van de twee minuten stilte die komende maandagavond in acht genomen zullen worden. Naast de veelbesproken normen en waarden is ook het gevoel voor ( historische ) proporties aan vervaging onderhevig, of ben ik nu te cynisch?

While my wife and our two eldest children enjoy the fireworks and shows near our local city hall, our youngest son is sound asleep. I just watched a Southpark episode while I had a sandwich with chocolate sprinkles ( my parents sent a box with toys and sweets for their eldest granddaughter's birthday: her regular birthday was on Yom HaShoah, the Hebrew date of her birthday is on Yom Ha'Atsma'ut ). After that I watched the last part of the official Independence Day ceremony in Jerusalem, and the news bulletin on Channel 2. That bulletin included an interview, by Dana Weiss, with who is probably the living person whom I admire the most, Shimon Peres ( 85 years old, may he live many more years in good health ). The words with which the President ended the interview are worth quoting here: "Pessimists and optimists die the same way, so it's worthwhile to be an optimist."

These are only three from among the many dozens of beautiful songs in Hebrew that you can hear on Israeli radio on Remembrance Day and other days of remembrance.

Hier kun je weer eens zien hoe alles wat hier, in het Heilige Land, gebeurt op soms wel zeer absurde of zelfs belachelijke wijze wordt uitvergroot. Een krant die voor een groot deel is gevuld met nieuws over Dries Roelvink, Susan Boyle, de Toppers, en koppen als Vrouw bedreigt schoonzoon, Buurman (40) slaat 14-jarige knock-out, Taakstraf Patrick van der Eem, Jennifer Aniston heftig zoenend gespot, en Nederlander dood na brute beroving, wijdt een heel artikel(tje) aan de twee vermeende varkensgriepgevallen in Israel, onder de kop Mexicaanse griep in Israel. Waarom zie ik niet een van de volgende koppen: Mexicaanse griep in Canada / Groot Britannie / Spanje(26!) / Noorwegen / Zweden / Duitsland / Frankrijk / Zuid Korea / Australie(19!) / Nieuw Zeeland (10 gevallen, op een bevolking van iets meer dan 4 miljoen, tegenover twee in Israel, op een bevolking van ruim zeven miljoen )?

PS: Qua nieuwswaardigheid had ik in de Telegraaf eerder een stukje verwacht over de ultra-orthodoxe 'minister' van Gezondheid die niet wil dat het woord varkensgriep ( shapa'at hazirim ) wordt gebruikt, omdat varkens onrein ( niet kosher ) zijn. Daarom heeft hij het consequent over de Mexicaanse griep ( shapa'at meksikanit ).

When I googled that friend's name I came across another beautiful picture that he made, about two years ago.

This morning a friend from kibbutz Matsuba sent me this beautiful photo.

If my sources are correct, Angelo Branduardi based this song on the Italian-Jewish melody for a traditional song that Jews all over the world sing at the end of the Pesach Seder. Twenty years ago, just before I first came to Israel, Hava Alberstein, one of my favorite Israeli artists, used the same melody and turned Had Gadya into a very biting, powerful - and beautiful - protest song that was boycoted by Israeli radio. It appears on Alberstein's album 'London', the first Israeli album that I ever bought ( on cassette, in music store in the Be'er Sheva mall, in the summer of 1991, when I spent a month as a volunteer on kibbutz Kissufim, which one year later would become my home for a year and a half ). In 1991 I did not understand the lyrics yet, although I did notice that part of the song was in Aramaic.

Here are some of the 'problematic' lines, which unfortunately are still relevant in more than one way. They appear towards the end of the song, the first part follows the traditional pattern:
עד מתי יימשך מעגל האימה
רודף ונרדף
מכה ומוכה
מתי ייגמר הטירוף הזה
[...]
הייתי פעם כבש וגדי שליו
היום אני נמר וזאב טורף
הייתי כבר יונה והייתי צבי
היום איני יודעת מי אני

Till when will the circle of horror continue
Persecutor and persecuted
Beater and beaten
When will this madness end [...]
I once was a tranquil sheep and young goat
Today I am a tiger and a wolf of prey
I already was a dove and a deer
Today I don't know who I am

Dat president Obama veel aandacht besteedt aan het Midden-Oosten is op zich een goede zaak. Toch zou ik graag een andere aanpak en andere accenten zien. Praten met Teheran is beter dan verketteren en niets doen, maar praten en paaien wordt gevaarlijk als Iran weet dat er geen enkele sprake is van militaire druk. Dat Noord-Korea ongestoord een lange neus kon maken richting de hele wereld zal niet onopgemerkt zijn in Teheran. Israel weet nu ook dat het niet op Washington hoeft te rekenen als het nucleaire puntje bij het paaltje komt. Praatjes en een absurde Pesach-maaltijd vullen geen gaatjes en nemen zeker geen dringend gevoel van dreiging weg. Als ik Obama een goede raad mag geven: maak een deal met Bibi. Voer ongekende druk op hem ( en op de Palestijnen ) uit om tot een onderhandelde vredesovereenkomst en de oprichting van een Palestijnse staat naast Israel te komen, met behulp van 'wortels' maar ook met 'stokken', maar overtuig hem tegelijkertijd dat Israel voor 100% op Amerika kan rekenen als het gaat om het wegnemen van de Iraanse nucleaire dreiging, zo nodig met ondiplomatieke middelen. Ik durf te wedden dat Nethanyahu verbazingwekkend compromisbereid zal zijn waar het de Palestijnen betreft ( en de confrontatie met een groot deel van zijn regering zal durven aangaan, wetend dat hij op steun van de oppositie kan vertrouwen ) als hij weet dat Israel de Iraanse, zeer reele, dreiging niet in zijn eentje het hoofd hoeft te bieden. Als het huidige Amerikaanse beleid - tegen elke prijs een confrontatie met de ayatollahs voorkomen - wordt voortgezet ben ik bang dat we, sneller dan verwacht, een Israelische militaire actie tegen Iran zullen zien, niet alleen zozeer bedoeld om Iran te verzwakken als wel om een Iraanse reactie uit te lokken en daarmee Amerikaanse steun af te dwingen.

PS: Aanraders: artikelen van Nausicaa Marbe en Paul Brill.

One of the Hebrew names for Passover is Hag haHeruth, the Holiday of Freedom. One Israeli soldier spends his third Hag Heruth in captivity in Gaza. Like last year, during this year's Seder many Jewish families in Israel and in the Galuth will save not only a place and cup for the prophet Eliyahu - who symbolizes future redemption - but also for Gilad Shalit. Let's hope and pray that for the family of Gilad Shalit this will be the last Pesach without their son, grandson, and brother.