Saturday, August 08, 2015

Artikel in het Reformatorisch Dagblad

Het volgende artikel stond gisteren in het Reformatorisch Dagblad.

Levensgevaar voor Israël

Veel Israëliërs en Palestijnen zouden graag eens een heuse komkommertijd meemaken. Kommer, haat en nijd zijn helaas genoeg voorhanden. Drie voorbeelden van de afgelopen week. Demonstranten gingen zeer gewelddadige confrontaties aan met (grens)politieagenten bij de ontruiming, op last van het Hooggerechtshof, van twee illegale gebouwen in de nederzetting Beit-El. Een Joodse ultra-orthodoxe man stak zes deelnemers aan de Gay Pride parade in Jeruzalem neer. Shira Banki, 16, overleed later aan haar verwondingen. ‘s Nachts na die terreurdaad staken onbekenden het huis van het gezin Dawabsha, nabij Nablus (Sichem), in brand. Het leger en de veiligheidsdiensten schreven de aanslag unaniem toe aan Joodse extremisten. Ali Saad Dawabsha, 18 maanden oud, werd vermoord, zijn vader, moeder en vierjarige broertje liggen nog steeds zwaargewond in het ziekenhuis.

Heel even gaven media en de regering het extreem-rechtse geweld de aandacht en prioriteit die het verdient. Bij de rellen in Beit-El reageerden regeringsvertegenwoordigers nog halfslachtig of ronduit fout. Een Knessetlid van Het Joodse Huis stelde voor om het Hooggerechtshof met een bullldozer te lijf te gaan. De minister van onderwijs (leider van HJH) bezocht net als andere prominenten van HJH en Likud de nederzetting om zijn steun aan de kolonisten te betuigen. Beide partijen hebben immers een machtige kolonistenlobby. De minister van justitie (HJH) zei dat de wet gehandhaafd moet worden, maar stelde tegelijkertijd voor om een aparte rechtbank op te richten voor grondgeschillen op de Westoever, om het Hooggerechtshof te omzeilen. Uiteindelijk werd een ‘oplossing’ gevonden: de gebouwen werden gesloopt, maar meteen daarna werd ter compensatie de bouw van 300 woonenheden in Beit-El na een lang politiek oponthoud vrijgegeven.

De reacties op de mesaanval in Jeruzalem waren minder dubbelzinnig. Het ging dan ook slechts om één dader, die net drie weken op vrije voeten was, nadat hij in 2005 exact dezelfde misdaad had begaan. Zijn taalgebruik, voor en na zijn misdaad, vertoont niettemin grote overeenkomst met die van extreem-rechtse politici en groeperingen als Lahava. Lahava (‘vlam’) staat voor “organisatie voor het voorkomen van assimilatie in het Heilige Land”, is vooral actief in de ‘strijd’ tegen ‘gemengde relaties’, en veel van haar activisten zijn volgelingen van de vermoorde xenofobe rabbijn Kahane. Twee Lahava-aanhangers zitten vast voor brandstichting in de Joods-Arabische school in Jeruzalem. Lahava had een tegendemonstratie voor de parade georganiseerd, en haar leider reageerde op de aanslag door te zeggen dat hij “het neersteken van Joden” afkeurde. Dezelfde man zei overigens dinsdag expliciet dat hij ‘in theorie’ het in brand steken van kerken goedkeurt.

De dood van Ali Dwabsha zorgde voor ondubbelzinnige, vrijwel kamerbrede woede en walging. Dat premier Nethanyahu en president Rivlin daarbij im-, respectievelijk expliciet spraken over Joodse terreur werd hun door menigeen kwalijk genomen. Online scheldpartijen en bedreigingen aan beider adres (“Rivlin verrader”) volgden. Toch zet ik vraagtekens bij Nethanyahu’s verontwaardiging en verbazing. Het kost de binnenlandse veiligheidsdienst veel moeite om tegen Joodse terroristen dezelfde, juridisch omstreden, middelen te gebruiken als tegen Palestijnen. Het extreem-rechtse geweld – dat net als rond de moord op Rabin in 1995 vooral uit de hoek van radicale kolonisten en hun sympathisanten komt – wordt immer afgedaan als een randverschijnsel, het werk van losgeslagen individuën. Toch zijn de terroristen altijd leerlingen of kameraden van gelijkgestemden, en krijgen ze online en elders veel verbale bijval. Daarnaast gebruiken parlementariërs van Likud, HJH en andere partijen regelmatig termen uit de woordenschat van de Kahanisten. ‘Bibiʼ keurt dergelijke uitspraken soms oppervlakkig af, maar weet dat hij het zonder de extremisten nooit politiek zou redden. Niet voor niets noemt hij HJH en de ultra-orthodoxe partijen keer op keer zijn “natuurlijke coalitiegenoten”.

Eerder deze week werden de krantekoppen en de energie van de regering alweer vooral gewijd aan de veldtocht – in, nota bene, het Amerikaanse Congres – tegen de (toegegeven, betwistbare) nucleaire overeenkomst tussen Iran en het Westen. Die tot op heden totaal gefaalde campagne heeft grote schade berokkend aan de cruciale verhoudingen tussen Israël en de Verenigde Staten. Ondertussen is er onder onze eigen ogen een gevaar gegroeid dat uiteindelijk wellicht een grotere bedreiging vormt voor Israël – als staat op zich, en als een democratie met een Joodse meerderheid in het bijzonder – dan Iran, Hamas, Hezbollah, IS etc. bij elkaar.


Natuurlijk heeft in Israël, net als elders, rechts geen monopolie op verbaal en fysiek politiek geweld. En je hebt in Israël ook extreem-links. Extreem-linkse groeperingen en individuën zijn echter tot op heden eerder irritant en aanstootgevend dan gevaarlijk of levensbedreigend geweest, en hebben nooit sympathisanten in regeringskringen gehad. De bezetting en het geweld dat door de meest fanatieke voorstanders van het nederzettingenbeleid wordt begaan, gepropageerd, danwel getolereerd of goedgepraat, brengen Israël daarentegen onnoemelijke diplomatieke, economische en militaire schade toe. Een sterk Israël, binnen internationaal erkende grenzen en dus zonder (de meeste) nederzettingen, maar met brede internationale steun, onbetwiste legitimiteit, en een luisterend oor in Washington, kan nagenoeg elke buitenlandse dreiging aan. Een ‘groot’ Israël dat volkomen geïsoleerd is, met aparte rechten en wetten voor Israëliërs en Palestijnen, waar religieus geweld bijna een reële politieke optie is geworden en je al gauw als linkse landverrader wordt uitgemaakt zodra je sympathie voor Palestijnse terreurslachtoffers (of voor een Palestijnse staat) uit, en dat – met steun van Hamas, de kolonisten en hun sympathisanten, én enkele Israëlische links-extremisten – afstevent op een één-staat-voor-twee-volken realiteit, is zijn toekomst echter verre van zeker. Het is aan onze vrienden in het buitenland om hun Israëlische gesprekspartners hiervan te overtuigen, en om te laten zien dat kritiek op de nederzettingenpolitiek en andere negatieve aspecten van Israëls beleid niet haaks staat op ware vriendschap voor de Joodse staat. Integendeel.

Friday, May 08, 2015

Artikel in het Friesch Dagblad

Het volgende artikel staat vandaag in het Friesch Dagblad.

We houden ons hart vast
We zijn benieuwd

Gisteren stond er in de Israëlische krant Haaretz een spotprent van Amos Biderman, waarin Binyamin Netanyahu – blootsvoets, vol schrammen en met gescheurde kleren – bij president Rivlin aanklopt om hem te zeggen dat hij een regeringscoalitie heeft gevormd. De Israëlische premier moest dat voor donderdag middernacht doen, anders hadden er nieuwe verkiezingen gehouden moeten worden. Slechts twee uur voor de deadline slaagde hij erin, nadat een dag eerder de minister van buitenlandse zaken en Netanyahu’s voormalige bond- en partijgenoot, Avigdor Lieberman, ontslag had genomen en bekend maakte dat zijn partij, Israël Ons Huis (7 Knessetzetels), niet tot de coalitie zou toetreden. Nadat de Likud (30 zetels) al overeenkomsten had ondertekend met Kulanu (Wij Allen, 10 zetels), en met twee ultra-orthodoxe partijen – Verenigd Thorah Jodendom (6 zetels) en Shas (7 zetels) – trad op het laatste nippertje ook de nationaal-religieuze partij Het Joodse Huis (8 zetels) toe tot de 33e regering van Israël, de vierde onder premier Netanyahu. Overigens, zoals ik eerder schreef, de namen van veel Israëlische partijen klinken in het Hebreeuws ietwat – doch niet veel – minder vreemd, of eng, dan in vertaling. Dat moet u maar van me aannemen.

Toen ‘Bibi’ afgelopen december zijn ministers van financiën en justitie (Yair Lapid en Tzippi Livni, beiden zitten nu in de oppositiebanken) ontsloeg en nieuwe verkiezingen aankondigde, zei hij tegen de Israëlische kiezers dat zij een betere, stabielere, bredere regering verdienden. Hoe je het ook wendt of keert, een kabinet dat de steun heeft van vijf partijen en 61 (van 120) parlementsleden is niet breder en kan niet stabieler of beter zijn dan een regering die in principe kon rekenen op vier partijen en 68 parlementariërs. Met die eerste gebroken verkiezingsbelofte lijkt het lot van deze regering al bezegeld voordat ze haar werk begonnen is. Dat was niet de verwachting na wat anderhalve maand geleden algemeen als een klinkende, persóónlijke verkiezingsoverwinning voor Netanyahu gold. Dat zo’n overwinning tot een op papier tamelijk vleugellam ogend kabinet heeft geleid belooft niet veel goeds.

Lange tijd hebben Netanyahu en andere Likud-prominenten erop gezinspeeld dat Yitzhak Herzog en zijn Het Zionistische Kamp (ook al weer zo’n naam, dit is de voormalige Arbeidspartij samen met De Beweging van Tzippi Livni, samen goed voor 24 zetels) zouden (moeten) deelnemen aan een regering van nationale eenheid. De kans daarop lijkt miniem. Herzog heeft goede reden te vrezen dat zijn partij in zo’n regering feitelijk als vijgeblad en buitenlands visitekaartje zou dienen voor een politiek die vooral gericht is op behoud van de status quo, inclusief Israëls nederzettingenbeleid. Daarnaast zou het voor Herzog, die zichzelf constant als alternatief voor Bibi presenteert, politieke zelfmoord zijn. Hij zal zich nu samen met Livni als leider van de oppositie moeten bewijzen, in samenwerking met Yair Lapid, de kleine linkse partij Meretz, en als het even kan ook met Ayman Odeh van de Verenigde Arabische Lijst. Bij de volgende verkiezingen zullen zij de kiezers moeten overtuigen, niet zozeer waarom men vooral niet op Bibi (of zijn opvolger) moet stemmen maar hoe wat zij voorstellen Israël welvarender, succesvoller, rechtvaardiger en veiliger zal maken.

De grootste verliezer, naast de meeste Israëlische kiezers, is ongetwijfeld Moshe Kahlon. Van de vier coalitiepartners van Likud is zijn partij de enige die niet een nauwe, sectoriale politieke agenda heeft. De twee ultra-orthodoxe partijen hebben, na  twee jaar in de politieke woestijn, bij de coalitieonderhandelingen feitelijk al hun zin gekregen: het budget voor hun scholen is verhoogd, ultra-orthodoxe mannen zullen weer als vanouds vrijwel automatisch van militaire dienstplicht worden vrijgesteld, en partijleden krijgen sleutelposities op ministeries en in commissies van de Knesset, waarbij ze controle hebben over de verdeling van miljarden shekels. Wat Het Joodse Huis, rechts-nationalistisch en met een sterke invloed van de kolonisten, ‘gekregen’ heeft is nog niet helemaal bekend, al lijkt het zeer onwaarschijnlijk dat de nederzettingen minder regeringssteun en geld zullen krijgen dan in de afgelopen jaren. Kahlon, eertijds een succesvolle en populaire Likud-minister onder Netanyahu, heeft zich vanaf de oprichting van zijn partij, Kulanu, gericht op het verkleinen van de socio-economische scheuren binnen Israëls samenleving. De verkiezingsleus van de partij stelde ronduit dat Kahlon minister van financiën moest worden. En dat is hem gelukt. Dat het hem zal lukken om in zijn taak te slagen en verregaande economische hervormingen te bewerkstelligen lijkt echter onwaarschijnlijk, gezien de minimale steun van de coalitie binnen het parlement en het feit dat zijn drie kleinere coalitiepartners financiële eisen voor hun achterban kunnen stellen die groter zijn dan hun fractiegrootte suggereert.


Het wordt weer afwachten de komende jaren (of maanden). Dat Bibi een grote politieke overwinning zo te zien niet in een stabiel, effectief kabinet heeft weten te vertalen zal Israëls vijanden in Iran en elders, die de politieke ontwikkelingen hier nauwlettend volgen, waarschijnlijk blij stemmen. Op buitenlands terrein zal het er zeker niet makkelijker op worden, en de kans is groot dat Israël zich onder Netanyahu nog verder zal isoleren. Op binnenlands terrein valt te vrezen voor minder religieus en democratisch pluralisme, en weinig economische veranderingen ten goede. Ondanks alles blijf ik hopen dat dit land en zijn bevolking een regering krijgen die ze verdienen. Dat deze regering die hoop zal verwezenlijken betwijfel ik.

Tuesday, March 17, 2015

Artikel in het Friesch Dagblad

Het volgende artikel staat vandaag in het Friesch Dagblad.

Hopen, tegen beter weten in

Vandaag bepalen de Israëlische kiezers wie hen in de twintigste Knesset zullen vertegenwoordigen, en dus ook wie de vierendertigste regering van Israël zal vormen en leiden. Vrijwel zeker gaan elf partijen de 120 zetels in het Israëlische parlement onder elkaar verdelen, andere lijsten zijn tot nu toe niet in de opiniepeilingen voorgekomen. De meest opvallende noviteit is dat voor het eerst alle ‘Arabische partijen’ zich verenigd hebben, in de zogenaamde Gezamenlijke Lijst. Als het een beetje mee (of tegen, afhankelijk van je politieke voorkeur) zit kan die lijst de derde partij van Israël worden. Twee jaar geleden schreef ik dat de campagnes voor de vorige verkiezingen (in januari 2013) vooral door angst en onverschilligheid gekenmerkt werden. Bangmakerij speelde ook nu een belangrijke rol, maar ik heb de indruk dat de kiezers deze keer minder onverschillig zijn. Hardnekkig vertrouwen in danwel een sterke afkeer van premier Nethanyahu vormen de belangrijkste scheidslijnen tussen – grofweg – de twee helften van het electoraat .

De meeste partijen hebben helaas vooral hun best gedaan om de kiezer ervan te overtuigen vooral niet op ‘de ander’ te stemmen. Veel van de verkiezingsslogans waren een variatie op “Het is zij of wij”. Vooral de vier rechtse en ultra-rechtse partijen (Likoed, Het Joodse Huis, Israel Ons Huis, en Samen) blonken daarbij uit in het bangmaken van de kiezer. Het meest zicht- en hoorbare motto van Nethanyahu’s Likoed was “Het is wij of Links”. In zijn campagne speelden angst- en onderbuikgevoelens een centrale rol, meer nog dan bij andere partijen.

Links is hier al jaren een soort scheldwoord, en wordt in feite gebruikt voor een ieder die zich ‘ter linkerzijde’ van de Likoed bevindt. Wat de partijen in het centrum en aan de linkerzijde van het politieke spectrum in Israël gemeen hebben is dat zij het nederzettingenbeleid aan gene zijde van de Groene Lijn niet als heiligmakend zien, en direct of indirect voor een (vredes)verdrag met de Palestijnse Autoriteit pleiten. Die partijen moeten het, naast hun vaste kiezers, ditmaal vooral hebben van de vele Israëliërs die Nethanyahu na 3+6=9 jaar zat zijn. Daaronder bevinden zich Moshe Kahlon (een voormalige Likoednik en minister onder Bibi) en zijn nieuwe partij “Wij Allen” (in het Hebreeuws klinken partijnamen ietsje minder vreemd dan in vertaling), die in de peilingen op acht tot tien zetels staat en waarschijnlijk een sleutelrol zal gaan vervullen bij het vormen van wat voor coalitie dan ook.

Voor rechts lijkt de status quo – met een oneindig voortdurend conflict met de Palestijnen en de meeste Arabische/Islamitische landen; met Israël zonder internationaal erkende grenzen; met zeer gespannen en soms ronduit vijandige verhoudingen met Europa en de Verenigde Staten; met een steeds groeiende kloof tussen arm en rijk; met elke paar jaar een oorlog met Hamas of Hezbollah; met Iran als dreiging die al het voorgaande rechtvaardigt – acceptabel dan wel een zegen te zijn. Wie durft te suggereren dat er met de Palestijnse Autoriteit gepraat kan/moet worden, dat een Palestijnse staat onontkoombaar of zelfs wenselijk is, dat niet de hele wereld tegen ons is (maar wel tegen de bezetting), dat we niet zonder Amerikaanse en Europese sympathie en steun kunnen, dat juist onder ‘Bibi’ Iran meer voortgang dan ooit richting ‘de bom’ heeft geboekt, en dat Israël zonder internationaal erkende grenzen en een Palestijnse buurstaat nooit een min of meer normaal en werkelijk Joods én democratisch land zal worden, wordt door de ultra-nationalistische partijen vrijwel automatisch als verrader weggezet. Een nieuw-religieuze en tamelijk populaire zanger gebruikte zelfs de term ‘linkse Satan’ (een duivel die volgens hem met liefde bestreden moet worden, dat dan weer wel).

Het ging ook bij deze verkiezingen zelden of nooit rechtstreeks om binnenlandse onderwerpen. Ik heb bijvoorbeeld nauwelijks iemand horen praten over het onderwijs, waarin veel verbeterd en geïnvesteerd kan en moet worden. Ook vormden de gapende kloof tussen haves en have-nots, gezondheid en verpleging, rechtsstaat en democratie, ethnische polarisatie en racisme voor de meeste partijen slechts nevenonderwerpen, geen issues waarmee ze kiezers probeerden te overtuigen toch vooral op hen te stemmen.

Het wordt spannend vandaag. Het vormen van een levensvatbare coalitie, die belangrijke beslissingen zal moeten nemen (of zal uitstellen, als Nethanyahu weer wint) op economisch, militair, politiek en diplomatiek gebied, zal opnieuw niet makkelijk zijn. In de 23 jaar dat ik hier woon heb ik, als ik die van deze week alvast meetel, acht verkiezingen meegemaakt. De eerste daarvan waren in 1992, en ik kan me nog goed het gevoel van hoop en optimisme herinneren dat het land in het begin van de jaren negentig in zijn greep had. Van die hoop is weinig meer over, mede dankzij Hamas, Hezbollah, Al-Qaida, IS, en Iran. Twee jaar geleden schreef ik na de verkiezingsuitslag dat de kans dat dingen ten goede zouden veranderen microscopisch klein was, maar dat we bleven hopen. Om dat eerste te zeggen hoefde je geen profeet te zijn. Om te hopen moet je tegenwoordig haast streng gelovig ofwel hopeloos naïef zijn. Bij bijna elke verkiezingsronde dacht ik: “Beroerder (corrupter, ingewikkelder, uitzichtlozer, etc.) kan het haast niet worden!”, om me dan toch weer onaangenaam te laten verrassen. Desondanks hoop ik ook deze keer, wellicht tegen beter weten in, dat de dingen de komende twee, drie, of vier jaar anders, d.w.z. beter, zullen gaan.


Artikel in het Reformatorisch Dagblad

Het volgende artikel stond gisteren in het Reformatorisch Dagblad.


Wil de ware Zionist opstaan?

Als je ziet hoe Awi Cohen, bestuurslid van Likoed Nederland, Israël als immigratieland aanprijst (20 februari j.l. in deze krant), zou je je haast afvragen waarom hij zelf nog in Nederland woont. In werkelijkheid is het Heilige Land helaas al lang niet meer zo’n aantrekkelijk land voor immigranten. Het lijkt er sterk op dat veel nieuwe immigranten vandaag de dag ervoor kozen om hun geboorteland achter te laten of te ontvluchten, en niet de bewuste, vrije, zionistische  keuze hebben gemaakt om, net als ik twintig jaar geleden deed, juist hier een nieuw leven op te bouwen. Een paar weken geleden zond één van de nieuwszenders een serie reportages uit over nieuwe immigranten die na een aantal jaren nog steeds niet hun plaats in hun nieuwe vaderland hadden gevonden. Daaronder een Frans gezin met drie kinderen waarvan de ouders na twee drie of jaar nog nauwelijks een woord Hebreeuws spraken en twee van de tienerzoons er serieus over dachten om terug naar Frankrijk te gaan. Vooral in het noorden en zuiden van het land hebben veel mensen het financieel zeer moeilijk. Hoge prijzen, vooral voor woonruimte, en lage salarissen zijn een constant onderwerp van gesprek onder Israëliërs en in de media.

Het is tekenend dat veel woordvoerders van Joodse gemeenschappen de oproep van de Israëlische premier aan de Joden van Europa, om na de islamistische terreurgolf toch vooral naar het enige Joodse thuisland ter wereld te komen, openlijk afkeurden. De opperrabijn van Denemarken, behorend tot een prominente Deens-Joodse familie die al ruim drie eeuwen in dat land woont, zei het heel duidelijk: “Mensen die vanuit Denemarken naar Israël emigreren doen dat omdat ze van Israël houden, vanwege Zionisme, maar niet vanwege terreur.”  En hier kun je zien waar het in feite om draait, ook bij de verkiezingen voor de twintigste Knesset die morgen plaatsvinden: de definitie van Zionisme, en Zionist.

Rechtse Israëliërs (vertegenwoordigd door de Likoed van premier Nethanyahu, en door partijen met namen als Het Joodse Huis, Israël Ons Huis, en Samen) zijn ervan overtuigd dat vrijwel de hele wereld Joden in het algemeen en Israël in het bijzonder haat, om het even wat we doen. Voor hen is de Westoever een integraal deel van Israël, en wordt eenieder die de nederzettingen als illegaal of onwenselijk beschouwt vrijwel automatisch als antisemiet of (als hij/zij Joods is) als linkse anti-Zionist of zelfhater weggezet. 'Links' is bijna een scheldwoord geworden, en het woord is veelvuldig in de verkiezingscampagne gebruikt om kiezers angst aan te jagen. "Het is wij of Links" was de belangrijkste verkiezingsleus van Likoed.

Volgens de partijen in het centrum en aan de linkerkant van Israëls politieke spectrum is het belangrijkste doel van het zionisme (een democratische staat met een Joodse meerderheid en Joodse soevereiniteit) in 1948 verwezenlijkt. De meeste politici van die partijen zijn ervan overtuigd dat de bezetting (de nederzettingen en Israëls controle over de Westoever) dat doel bedreigt: zonder grens tussen Israël en de Palestijnse gebieden wordt de huidige staat ofwel één staat voor beide volken – waarbij binnen afzienbare tijd de Joden een minderheid zullen vormen – ofwel een ondemocratisch land waarin Joden Palestijnen onderdrukken. In hun ogen moeten al onze energie en al het beschikbare geld bovenal of uitsluitend binnen de Groene Lijn (d.w.z. in Israël zelf, niet in 'de gebieden') worden geïnvesteerd. Ook zal volgens die partijen (en het moge duidelijk zijn dat ik hun mening in veel opzichten deel) een Israël met vastomlijnde en internationaal erkende grenzen leiden tot betere verhoudingen met de Palestijnen (wie weet zelfs tot een soort vrede) en met de rest van de wereld. Zonder de kosten van de bezetting en met meer internationale samenwerking en steun zal de economie van dit land sterk groeien en kunnen veel problemen in het onderwijs, de infrastructuur, en de socio-economische verhoudingen tussen de verschillende delen van de Israëlische maatschappij worden opgelost. De linkse en centrale partijen durven te dromen van een Joodse staat die minder spartaans is, die goede verhoudingen heeft met de hele internationale gemeenschap (althans het beschaafde deel daarvan, we zijn niet hopeloos naïef, en weten dat we altijd een sterk leger nodig zullen hebben), en waar het voor iedereen – en dus ook voor nieuwe immigranten – beter toeven is.

Wat er morgen ook gebeurt, en wie de nieuwe (of oud-nieuwe) premier zal zijn, ik hoop dat Israël snel weer een land wordt waar Joden vrij en bewust voor kiezen, als thuisland of als mogelijk immigratieland. En dan niet omdat elders het leven voor Joden moeilijk danwel onmogelijk wordt gemaakt, maar omdat het hier gewoon een prachtig mooi land is, waar we werkelijk om elkaar en om ‘de ander’ geven. Angst en bangmakerij mogen geen factor zijn, niet bij het trekken van stemmen en niet bij het aantrekken van potentiële immigranten. Israël moet (weer) veel meer worden dan enkel en alleen een vluchthaven voor vervolgde Joden. We moeten (weer) leren om niet alleen immigranten hier te halen, maar om hen ook genoeg te bieden om hen hier te laten blijven. Pas dan wordt de Joodse staat (weer) een licht onder de volkeren.

Saturday, January 10, 2015

Sans titre II


Sans titre



Tom Janssen on Terror in Paris III


Reception: "Sorry, no virgins, but we do have 72 cartoonists...!"

(found on website of Tom Janssen)

Tom Janssen on Terror in Paris II


(found on website of Tom Janssen)

Tom Janssen on Terror in Paris I


(found on website of Tom Janssen)

Joep Bertrams on PEGIDA


The Big March

"With PEGIDA, Germany now has its own populist our-won-people-first-and-down-with-Islam movement"

PEGIDA = Patriotic Europeans Against the Islamization of the West (Germany)
FN = Front National (France)
UKIP = UK Independence Party
PVV = Party for Freedom (Netherlands)

(found on website of Joep Bertrams)

Joep Bertrams on Terror in Paris III

Intelligence Service

(found on website of Joep Bertrams)

Joep Bertrams on Terror in Paris II


Contra-Terror

(found on website of Joep Bertrams)

Joep Bertrams on Terror in Paris I

Immortal

(found on the website of Joep Bertrams)

Saturday, October 18, 2014

Now here is something really worthwhile that you could do with $5 or more

While checking today's headlines on my cellphone this morning (just before I leave my hotel for a trip to the Black Forest), I came across an article about this new crowdfunding initiative of the wonderful singer and peace activist David Broza. Highly recommended.

Tuesday, September 23, 2014

Happy 5775


These are the five honey cakes that I baked yesterday evening. The pictures were taken with my cellphone, right after the cakes came out of the oven. On Saturday I did a "dress-rehearsal" with our youngest, we baked three cakes. They were perfect (at least, that is what I was told by my mother-in-law and my colleagues), so yesterday I made some more, for ourselves, my mother-in-law and some friends.

I wish you all 
a happy and healthy, 
success- and most of all peaceful New Year.

Saturday, September 20, 2014

Joep Bertrams on the Referendum in Scotland



"Stay(s)"

Scotland chooses to stay in the United Kingdom.

Found on the website of Joep Bertrams.

Tom Janssen on IS and the West



"Politicians (litt: politics): "We have to deal harshly with Muslim radicalism"


Het kalifaat = The Caliphate

"Of course, it remains tremendously difficult to choose..."

Found on the website of Tom Janssen.

Tom Janssen on Putin and the Ukrainian Crisis



"Again, I didn't do anything..."

Found on the website of Tom Janssen.


Tom Janssen on NATO


"Wladimir, old scoundrel, what would I do without you...!" 


"Who woke me up?"

Found on the website of Tom Janssen.


Saturday, September 13, 2014

13 jaar na 9/11

Het volgende artikel stond gisteren in het Friesch Dagblad,

Bin Laden kan tevreden zijn

Bert de Bruin

Eén van de voordelen van mijn weblog, dat ik bijhoud sinds april 2003, is dat ik zonder al te veel moeite en heel overzichtelijk precies kan nalezen wat ik één, twee, zes of tien jaar geleden dacht en schreef. Zo las ik, voordat ik aan dit stuk begon, een door mij geschreven artikel dat op 11 september 2006 in deze krant werd gepubliceerd. Nota bene: ook toen had Israël een langdurige, bloedige, en frustrerende zomeroorlog achter de rug. Het artikel eindigde als volgt: "Al met al is er weinig reden voor optimisme bij de vijfde herdenking van het neerstorten van vluchten nr. 11 en 77 van American Airlines en nr. 175 en 93 van United Airlines. Er is weinig geleerd, het Westen is verdeeld en Amerika en Israël staan - niet alleen door falend leiderschap - alleen, en een einde aan de bezetting (weliswaar slechts een vergezocht excuus voor veel terroristen, maar toch vooral een last voor Israël zelf) lijkt ver weg. Over vijf jaar zullen we 9/11 waarschijnlijk wederom groots herdenken. Hopelijk kan ik dan schrijven dat mijn pessimisme van vandaag overdreven was."

Alhoewel er qua details het nodige is veranderd in de laatste acht jaar, is het triest om te zien hoezeer die regels ook nu nog relevant zijn. We hebben het over andere leiders in Israël en Amerika (Benjamin Netanjahoe in plaats van Ehoed Olmert; Obama in plaats van Bush: twee presidenten die beiden gefaald hebben, ieder op zijn eigen manier en in een andere context),  leiders die momenteel niet zomaar alleen, maar ook haast tegenover elkaar staan, maar er wordt nog steeds bedroevend weinig geleerd van fouten, ontwikkelingen, en gebeurtenissen, het Westen is nog immer hopeloos verdeeld, en de bezetting tiert nog altijd welig (deze week werd weer eens bekend hoezeer nederzettingen financieel worden voorgetrokken ten opzichte van minder bedeelde steden en dorpen in Israël zelf). In de acht jaar die verstreken zijn sinds de zomer van 2006 is mijn pessimisme alleen maar gegroeid.

Dat pessimisme geldt voor het Midden-Oosten én voor Nederland, en houdt op zijn minst indirect verband met de gruwelijke gebeurtenissen van 11 september 2001. Ik vind het nog steeds heerlijk om een paar dagen of weken in Nederland te verblijven, en snap beter dan ooit tevoren waarom Israëliërs me regelmatig zeggen dat je niet goed bij je hoofd moet zijn om als Nederlander naar Israël te emigreren. Toch is ook Nederland er de afgelopen dertien (of acht) jaar niet op vooruitgegaan. Intolerantie viert hoogtij in de Lage Landen (zie demonstraties van islamisten, het succes van de PVV, de commentaren op www.telegraaf.nl, het groeiende antisemisme), terwijl absurd genoeg tegelijkertijd het politiek correcte denken en doen er een soms irritante vlucht lijkt te hebben genomen. Zowel de discussie over ritueel slachten en besnijdenis als het gezever over Zwarte Piet kan ik niet loszien van de verminderde verdraagzaamheid, het toegenomen gebrek aan wederzijds respect, of de verhoogde angst om op andermans tenen te gaan staan. Tenzij die tenen Joods zijn, zou ik haast zeggen, maar dat is wellicht al te cynisch. Het zijn vooral fanatieke moslims, extreme nationalisten, en tot het uiterste gedreven politieke en sociale activisten die de afgelopen jaren de inhoud en toon van veel van de maatschappelijke en politieke discussies in Nederland bepalen.

De situatie in het Midden-Oosten is nog vele malen hopelozer, heb ik de indruk. Tijdens de (voorlopig) afgelopen oorlog leek premier Netanjahoe zo nu en dan in te zien dat er geen militaire oplossing voor 'het' conflict was, en dat er niet alleen met de Palestijnse Autoriteit gepraat kon maar zelfs moest worden over een twee-staten-oplossing. Inmiddels is het overduidelijk dat het nog steeds de kolonistenlobby is die qua binnen- en buitenlands beleid in Jeruzalem koning kraait, en dat er van Bibi geen initiatief tot serieuze vredesbesprekingen hoeft te worden verwacht. Ontwikkelingen en gebeurtenissen in Gaza, Libanon, en Syrië maken het hem in dat opzicht alleen nog maar makkelijker om de status quo te handhaven. En dan heb ik het nog niet gehad over de dubieuze rol van Turkije en Qatar, en over andere, nog veel gevaarlijker (Iran) en moordlustiger (ISIS) regionale versjteerders.

In veel opzichten kun je zeggen dat fanatici en extremisten het meer dan ooit voor het zeggen hebben in de wereld. Of dit alles puur de verdienste van Osama Bin Laden en zijn trawanten is zou ik niet durven zeggen. We weten nu eenmaal niet hoe de wereld er zou hebben uitgezien als die vliegtuigen zich die dinsdag in September 2006 niet in het World Trade Center, het Pentagon, en in het open veld in Shanksville, Pennsylvania hadden geboord. Wel kunnen we gerust aannemen dat een blik van Bin Laden op de wereld anno 2014 een tevreden lach op zijn gezicht te voorschijn zou toveren. Om eerlijk te zijn moet ik zeggen dat ik even niet echt weet hoe dat sinistere posthume plezier hem kan worden ontnomen. Wel ben ik er absoluut van overtuigd dat de enigen die dat laatste kunnen bewerkstelligen over veel geduld, bescheidenheid, moed en gezond verstand moeten beschikken. En aan die eigenschappen lijkt het onze huidige leiders (in Jeruzalem, Den Haag, Washington, en elders) nu juist te ontbreken, helaas.

Friday, September 12, 2014

Sharon Shannon & Alan Connor - Little Bird



I found this beautiful video on the website of Sharon Shannon. Since Sharon Shannon has the same initials as Shabbat Shalom (alliteration!), today would be a perfect day to post this video. Shabbat shalom.

Thursday, September 04, 2014

Like (No Matter How Sad)




"The Picture of Victory of the War Has Been Found"

I found this picture on the website of Peace Now.
The caption says: "In an unprecedented step, today the government announced the expropriation of 4,000 dunams (about 1,000 acres) across the Green Line and proved again that only political vision (horizon) that leads it is the vision of the settlements, the strengthening of the extremists, and preventing any chance for a two-state solution".

Tuesday, August 26, 2014

Tom Janssen on Hamas and the People of Gaza



"Wait!...And maybe we should NOT try to destroy Israel..!! - "...Just kidding...!!"

Found on the website of Tom Janssen.

Tom Janssen over haatimams




Gevonden op de website van Tom Janssen.

Monday, August 25, 2014

Yair Lapid's Speech



Picture that I took in July 2013 at Gleis 17

Here you find the full transcript of the beautiful, very well written speech that Israel's Finance Minister and Yesh Atid Chairman, Yair Lapid, gave last week at a ceremony at Platform 17, the railway station in Berlin Grunewald from where tens of thousands of Jews were sent eastwards during World War II. I would not be surprised if Mr Lapid, who is a writer-journalist after all, wrote most if not all of the speech himself. I often get suspicious when people talk about lessons that should or can be learnt from history in general and from teh Holocaust in particular, but he makes quite a convincing analysis of two - apparently contradictory - conclusions that we Jews (might) have drawn from what was done to the Jews of Europe in the years 1933-45.

Sunday, August 24, 2014

Vriendschap is een illusie


Wie dit weblog leest weet dat ik niet bepaald een Geert Wilders fan ben. En dat is zacht uitgedrukt. Zijn op het aloude adagium de-vijand-van-mijn-vijand-is-mijn-vriend gebaseerde 'vriendschap' voor Israel kan me gestolen worden. Zonder hem en zijn trawanten was de discussie rond besnijden en rituele slacht (twee onderwerpen die tot een paar jaar geleden in Nederland taboe waren geweest sinds WOII, en terecht) nooit weer opgelaaid. Veel van zijn Europese bondgenoten zijn ronduit niet kosher. En zijn Wollt Ihr den totalen Krieg Willen jullie meer of minder Marokkanen en kopvoddentaks zijn uitdrukkingen die in een beschaafd land niet zouden moeten mogen. Zijn Israelische 'vrienden' zijn overigens voornamelijk ultrarechtse nationalisten. Wat er in het PVV programma staat (Jordanie is Palestina) gaat voor de meeste Israeliers te ver, en is voor vrijwel alle Israeliers al een gepasseerd station. 
Toch is hij helaas, op een enkele (protestants) christelijke politicus na, zo ongeveer de enige politicus in Nederland die zich openlijk en hoorbaar voor Israel en tegen Hamas uitspreekt. Hij is hier nu zowaar op bezoek. Dit zegt heel weinig over hem, maar helaas zeer veel over de mainstream politieke partijen EN over de politieke discussie in Nederland vandaag de dag. Door hun halfzachte optreden, en doordat geen van hen serieus en rigoreus onderwerpen durft op te nemen die door de PVV worden aangesneden, zien aardig wat Nederlanders de PVV als een redelijk alternatief, hoe onredelijk die 'partij' ook moge zijn. 

PS: Kijk voor de aardigheid eens naar de koppen en de inhoud van Het Parool en De Telegraaf over een en dezelfde demonstratie. Een citaat uit het Parool (d.w.z. ANP) bericht: "De politie was tijdens de demonstratie opnieuw alert op discriminatie, belediging en opruiing. Demonstranten mochten geen discriminerende of antisemitische uitingen doen, hun gezichten niet bedekken, geen vlaggen verbranden en geen vlaggen meedragen van terroristische organisaties als IS en Hamas." Rijm dat eens met een uitspraak als "'Het is klaar met deze zionistische honden, die uit zijn op ons geld en bloed" Maar goed, dat moet mogen, toch, niet dan?


Poverty as a Root Cause of Islamism?


As was the case with the perpetrators of 9/11 and with most if not all high and low profile cases of despicable acts of islamist terror, the life story of who appears to be Jihadi John proves once again that few, if any, of the islamist terrorists choose their disgusting calling because they are poor. Angry, (sexually or otherwise) frustrated, underachieving, unhappy, not fitting in the society where they grow up, poisoned by a twisted version of an already fanatical branch of a certain religion. etc., yes, definitely, but poor? Hardly. I have always found that that 'explanation' is an insult to people who are really poor. Few of them choose terrorism as a 'solution' to their troubles.

Joep Bertrams over IS



22.08.14 "Waarom IS strijders hun hoofd bedekken"

Gevonden op de website van Joep Bertrams.




Thursday, August 21, 2014

Een deskundige duim uitzuigen


Als je dit 'vraaggesprek' (het is niet duidelijk wie de vragen stelt, of wie ze beantwoordt, volgens mij heeft de 'correspondent' dit helemaal zelf gedaan) op de website van de NOS leest, krijg je een idee van het niveau van sommige journalisten, en dus van de verslaggeving. Ik ken deze hele mevrouw Van Hoogstraten niet, maar de onkunde en onnozelheid stralen van het stukje af. Inlichtingenwerk en militaire operaties zijn altijd een beetje een lastig gebied als het gaat om journalistiek, en er zijn niet al te veel journalisten die daar hoogwaardige kaas van hebben gegeten, maar als je er zelf geen sjoege van hebt ga je toch bij een collega te rade die er meer van weet? Je vraagt je af waar ze haar informatie vandaan heeft. Zeker niet van Israelische bronnen. Of het moet zijn dat geen enkele van de deskundigen wier commentaar ik de afgelopen 24 uur heb gelezen en gehoord ook maar enig idee heeft waar hij (in een enkel geval zij) het over het over heeft, of dat ze allemaal kolder verkopen, of dat mijn Hebreeuws verschrikkelijk slecht is. Een ding is zeker: ik ben sinds gistermorgen niet de deur uitgeweest, maar heb zonder enige moeite veel betere en nauwkeuriger data 'binnengekregen' dan mevrouw VH. Als dit tekenend is voor het niveau van informatievoorziening naar de luisteraar/kijker/lezer toe bij de NOS, en als ik in Nederland woonde zou ik mijn kijk- en luistergeld terugvragen. 

Tom Janssen on ISIS and Al-Qaida



(Long Live Al Qaida)

"Sissy...!"

Found on the website of Tom Janssen.

Kol HaKavod


At least some parliamentarians in the Knesset are doing what they are supposed to do.

Problematic


I won't shed a tear for any of the three Hamas commanders who reportedly were killed today. Neither will I be overly sad if it turns out that Mohammed Deif finally has been 'eliminated', though I do feel sorry for his wife and children who were killed two days ago. My main problem with the events of the last couple of days (and the reports on those events) is the feeling of - almost - euphoria that seems to have set the tone, when you read and listen between the lines. You don't have to read between the lines when you see the comments on Israeli social media to see that euphoria. Once again it appears that most people believe that for every problem there is a military solution (this is one of the points that I referred to in an article that I wrote more than ten years ago). By taking away (or 'taking out') Hamas leaders - which sometimes can be necessary, even if it is only to boost morale, as cynical as that may sound - you don't take away Hamas, or 'the Palestinian problem'. We should keep our feet on the ground (and on our side of the Israel-Gaza border) and realize that a solution to any political-ideological-military conflict can never be solely military.

Lezenswaardig


Ik behoor echt niet tot diegenen die altijd maar klagen over 'de' media en de manier(en) waarop zij over Israel berichten. In mijn ogen zou Israel zelf heel veel kunnen doen om zijn imago te verbeteren, en zou de regering met relatief weinig moeite (maar wel met een minimum aan visie, en aardig wat politieke moed en een duidelijke koersverandering) het land sterker en minder kwetsbaar maken, en tegelijkertijd een aanzienlijk deel van de wind uit de zeilen van alle BDS-ers en zogenaamde vrienden van de Palestijnen nemen. Helaas geeft men er in Jeruzalem al decennia lang de voorkeur aan om te klagen over hoe bevooroordeeld en blind de wereld wel niet is, en om tezelfdertijd anderen (in Gaza, Teheran, Damascus, Beirut, en Cairo, om maar een paar plaatsen te noemen) ons de werkelijkheid laten dicteren, en achter de door die anderen bepaalde feiten aan te hollen. Of te kruipen. De terugtrekking uit Gaza (en in zekere zin geldt dat ook voor Zuid-Libanon) waren voorbeelden van Israelische initiatieven, maar die liepen rampzalig uit, met name omdat ze vergezeld gingen van een absoluut gebrek aan nazorg en visie (o.a.:  het eerste rotje dat west- dan wel zuidwaarts werd gegooid had met superdisproportioneel geweld moeten worden beantwoord). Anyway, nogmaals over de media. Zoals gezegd zou ik graag zien dat Israel minder tijd en energie besteedt aan het klagen over hoe slecht de andere kant wel niet is en hoe hypocriet de wereld (de media incluis) reageert, en iets beter zijn eigen best doet om onze eigen realiteit (en daarmee ook die van velen die bij ons in de buurt wonen) iets leefbaarder te maken. Desondanks knikte ik verschillende malen instemmig toen ik dit opiniestuk van Martin Sommer, over journalisme en professionaliteit, las. Het zou sommige media sieren als ze af en toe iets professioneler te werk gingen, dat moge duidelijk zijn.

Wednesday, August 20, 2014

Een kamerbreed front tegen antisemitisme

Eergisteren stond het volgende artikel in het Friesch Dagblad.

Ziehier een kop op de website van de Telegraaf afgelopen zaterdag: “Moslims claimen Malieveld”. Erboven staat “Extreem rechts daagt burgemeester Van Aartsen”. De bloedhete zomer in Irak, Syrië, Israël en de Gazastrook heeft ook de temperatuur in Den Haag tot onaangename hoogten doen stijgen. Extremistische figuren en (gelegenheids)bewegingen bepalen nu al enige tijd het straatbeeld en de sfeer in het centrum van de Nederlandse democratie. Dat komt ervan wanneer de mainstream partijen het feitelijk en bloc laten afweten.

Zoals eerder en elders in de geschiedenis speelt ook nu de Joodse gemeenschap de niet benijdenswaardige rol van de kanarie in de koolmijn. Joden zijn vaak de eerste maar zelden de enige doelwitten en slachtoffers wanneer intolerantie en politiek geweld de kop opsteken. Met de huidige ronde in het conflict tussen Hamas en Israël zien jodenhaters weer kans om hun gevoelens openlijk te uiten. Ik heb het dan natuurlijk niet over doodgewone kritiek op Israël, Israëls beleid in de bezette gebieden, of Israëls optreden in de Gazastrook. Wie leest wat ik de afgelopen jaren heb geschreven weet dat ik – vanuit mijn eigen links-Zionistische perspectief en vaak om persoonlijke redenen – veel van die kritiek deel. Ik blijf erbij dat juist Israëls oprechte vrienden (en dat zijn er gelukkig nog veel) hun kritiek moeten uiten. Wat niet wil zeggen dat iedereen in Israël – en dan vooral in de huidige regering – zulke kritiek waardeert, laat staan ernaar luistert. Maar dat is een ander verhaal.

In dit geval heb ik het natuurlijk over de uitingen van onversneden antisemitisme die we de laatste tijd weer volop gezien en gehoord hebben, in Nederland en daarbuiten. Veel van het ‘nieuwe’, meest zicht- en hoorbare antisemitisme is uit islamistische (wat niet hetzelfde is als islamitisch, dit onderscheid is belangrijk) hoek afkomstig. Islamistische groeperingen, en hun sympathisanten, spreken openlijk over het doden van Joden, Joodse en Zionistische complotten, enzovoort. Het vaak halfzachte optreden van lokale en landelijke autoriteiten tegen dit verschijnsel heeft er mede voor gezorgd dat eigenlijk alleen extreem-nationalistische bewegingen met vage namen als Voor Nederland, Pro Patria, Nederlandse Volksunie, en Partij voor de Vrijheid een min of meer georganiseerd ‘tegengeluid’ laten horen. Ook dat geluid klinkt verre van aangenaam.
De PVV is en blijft in meerder opzichten een one-issue partij. Haat tegen alles wat met ‘de’ Islam te maken heeft bepaalt sind jaar en dag de toon van veel van wat Geert Wilders en de zijnen doen en zeggen. Op enkele uitzonderingen na wordt zijn ‘partij’ als een paria beschouwd en behandeld door de meeste andere partijen. Veel van wat PVV-kamerleden voorstellen kan niet of nauwelijks serieus genomen worden. Mede daardoor wordt vrijwel elk onderwerp dat zij aansnijden door andere partijen gemeden als de pest, omdat men niet met het gedachte(n)goed van de PVV geassocieerd lijkt te willen worden. Dit geldt in zekere zin ook nu weer. Hier en daar hebben Nederlandse politici zich nadrukkelijk uitgesproken tegen antisemitische daden en tendenzen. De SGP en Christenunie namen daarbij vaak het voortouw. Toch zie ik geen verenigd politiek front tegen antisemitisme.

Net zo goed als uitdrukkingen als ‘kopvoddentaks’ en ‘meer of minder Marokkanen’ niet mogen en kunnen in Nederland anno 2014, kunnen en mogen hakenkruizen, beweringen over ‘zionistische complotten’, verwijzingen naar gaskamers, en (oproepen tot) geweld tegen Joden geen deel uitmaken van de politieke discussie in Nederland. Vrijheid van meningsuiting mag geen vrijbrief worden voor het oproepen en aanzetten tot haat en geweld. Het zou alle gevestigde politieke partijen in Nederland die zich op meer dan één hoofdonderwerp richten (VVD, PvdA, SP, CDA, D66, Christenunie, Groen Links, SGP) sieren, en de Nederlandse democratie versterken, wanneer zij één verenigd front vormen tegen antisemitisme. Door zijn bijzondere karakter en historische betekenis is het belangrijk dat deze vorm van rassenhaat speciale aandacht krijgt. En dan heb ik het niet over een advertentie in de Telegraaf, met of zonder Wilders’ naam eronder, op initiatief van deze of gene Joodse organisatie, maar over een continu, pro-actief lange-termijn beleid van de partijen zelf. Steeds wanneer een beweging of (rand)figuur zich in het openbaar antisemitisch uitlaat, of wanneer een Joodse persoon of organisatie fysiek of verbaal wordt aangevallen omdat hij/zij Joods is, moet zo’n front (ik denk aan een interparlementaire actiegroep of iets dergelijks) zich met één stem, bij monde van één gezaghebbende woordvoerder laten horen en zien. Telkens wanneer een lid van één van de betrokken partijen in wat voor medium dan ook puur antisemitische kolder uitslaat, moet zo’n lid stante pede geroyeerd worden. Op deze manier kan in ieder geval één belangrijk aspect van het opkomende islamisme worden bestreden, en neemt men aardig wat wind uit de zeilen van de PVV en andere ultra-nationalistische volksbewegingen.


Het zou helemaal fantastisch zijn als de partijen daarnaast een actiegroep oprichten die, als één Nederlands politiek blok en in samenwerking met Europese partijen, steun betuigt aan en contact zoekt met de gematigde krachten in Israël en de Palestijnse gebieden: de personen, partijen en NGOs die nog immer ijveren voor een twee-staten-oplossing. Zulke krachten zijn er nog steeds,  maar zij voelen zich nationaal en internationaal steeds meer geïsoleerd, zeker tijdens crisisperioden zoals de huidige. Dat is echter, zoals gezegd, weer een ander verhaal.

Monday, August 11, 2014

Logic and 'Democracy'


Is it just my twisted mind, or do logic and equality before the law (one of the basic principles in a democracy, as far as I am aware) require that if the houses of these murderers can be sealed and destroyed, the same should go for the houses of these murderers? And yes, I know that the members of the former group are not Israeli citizens. But that is part of what I am trying to say here.

Saturday, August 09, 2014

Tom Janssen on Arab (Muslim) 'Solidarity' and Anti-Semitism

Is it just me, or could you erase the adjective 'Arab' here?



"Where does it hurt"
Arab World - Iraq, Syria, Libya

Found on the website of Tom Janssen.

Tom Janssen on the Summer of 2014


"Cucumber Time" (The Dull/Silly Season)

Found on the website of Tom Janssen.

Tom Janssen on the MH-17 Disaster



"I"m looking for the person who is responsible for this..."

Found on the website of Tom Janssen.

Obama (via Friedman) on Israel and the Palestinians


This morning, on Israeli television, one of the headlines was: "Obama: Netanyahu too strong politically". That sounds bad, doesn't it? Of course, the words were presented as yet another American interference in Israeli affairs, and yet another example of how little President Obama 'understands' the Middle East and cares for Israel. But when you read a full transcript of the interview (by the unparallelled Thomas Friedman, for the good old New York Times), you will see that not only does the Obama administration understand Israel and the Palestinian/Arab-Israeli conflict very well, it cares for and about Israel not less and probably even much more than most previous American governments. So far, no American President has made it so clear that time is not working in Israel's favor as Mr. Obama has, and no Secretary of State has been working as hard as Mr. Kerry to get Palestinians and Israelis talking and in return has been insulted and ignored so many times by an Israeli government that (i.e. a majority of which) refuses to understand and/or admit that the occupation (that is, Israel's settlement policy) is a big part of the conflict. Of course both the President and his Secretary of State have made mistakes, but the only way not to make any mistakes is by doing nothing. No, giving up (many/most of) the settlements and retreating behind an internationally recognized border won't bring peace instantly, and maybe (probably?) true peace is unattainable, but such a move will strengthen Israel in every possible way, and it will strengthen the more or less reasonable sides among the Palestinians (who are our only hope on a way out of this mess). Without any initiative (preferably coming from but if necessary imposed on both Palestinians and Israel) that will lead in the foreseeable future to clear/recognized/defendable borders between Israel and a Palestinian state (at least in the Westbank, if possible also in Gaza, but "Cow, cow, ..." as we say in Hebrew, one thing at a time). I am very disappointed by Barack Obama, in many ways, but you cannot say that he is not a friend of Israel. Unless you are looking for friends who will shout "Hallelujah" whatever you do, and no matter how stupid the mistakes are that you make or how blind you choose to remain.

Here are the full excerpts from the interview that deal with Israel and the Palestinians:

I asked the president whether he was worried about Israel.
“It is amazing to see what Israel has become over the last several decades,” he answered. “To have scratched out of rock this incredibly vibrant, incredibly successful, wealthy and powerful country is a testament to the ingenuity, energy and vision of the Jewish people. And because Israel is so capable militarily, I don’t worry about Israel’s survival. ... I think the question really is how does Israel survive. And how can you create a State of Israel that maintains its democratic and civic traditions. How can you preserve a Jewish state that is also reflective of the best values of those who founded Israel. And, in order to do that, it has consistently been my belief that you have to find a way to live side by side in peace with Palestinians. ... You have to recognize that they have legitimate claims, and this is their land and neighborhood as well.”
Asked whether he should be more vigorous in pressing Israel’s prime minister, Benjamin Netanyahu, and the Palestinian Authority’s president, Mahmoud Abbas, also known as Abu Mazen, to reach a land-for-peace deal, the president said, it has to start with them. Prime Minister Netanyahu’s “poll numbers are a lot higher than mine” and “were greatly boosted by the war in Gaza,” Obama said. “And so if he doesn’t feel some internal pressure, then it’s hard to see him being able to make some very difficult compromises, including taking on the settler movement. That’s a tough thing to do. With respect to Abu Mazen, it’s a slightly different problem. In some ways, Bibi is too strong [and] in some ways Abu Mazen is too weak to bring them together and make the kinds of bold decisions that Sadat or Begin or Rabin were willing to make. It’s going to require leadership among both the Palestinians and the Israelis to look beyond tomorrow. ... And that’s the hardest thing for politicians to do is to take the long view on things.”

Friday, August 08, 2014

Jioep Bertrams on the Hamas-Israel Negotiations




Negotiations

(Found on the website of Joep Bertrams)


Okay, We'll Call it a Draw



(the relevant part starts at 2 min. 30 sec.)

As with every war, the first question journalists tried to answer as soon as the war seemed to be nearing its end appeared to be: "Who won?". This morning the rocket fire on Israel has been renewed, and Israel has started to fire back. So farm every possible answer to the abovementioned question has already been given. I cannot help but be reminded of the famous scence of Sir Lancelot and the Black Knight, in Monty Python and the Holy Grail. Not that IDF is anything like Graham Chapman's Sir Lancelot, or that I think that Israel is the victor (in my opinion this war, as so many others, only has losers), and Hamas has been hit but hardly been beaten, but still. "''tis but a scratch.", "I've had worse.", "Just a flesh wound!". "I'm invincible!!!", and then "Okay, we'll call it a draw." If the whole situation was not so sad and frustrating, we could have a good laugh about all this.

Sunday, August 03, 2014

Thomas Friedman on the Current War


In his column in today's edition of the NYT, Thomas Friedman analyzes the current war well.

Two quotes:
This is a generation of Arab, Palestinian and Israeli leaders who are experts at building tunnels and walls. None of them ever took the course on bridges and gates.
(quoting Yasser Abed Rabbo) If the Palestinian Authority is going to come back in as the game-changer, it will be as the head of a Palestinian national unity government, with Hamas and Islamic Jihad inside, that would negotiate with Israel [...]. If Hamas and Israel want to end this war with some of their gains intact, they will both have to cede something to the Palestinian Authority.  

Amos Oz on the War in Israel and Gaza

Through the Facebook page of a friend and colleague who was born and raised in Switzerland I came across an interview, published and broadcast in German by Deutsche Welle, with the always wise and sincere Amos Oz. Here I found an English translation (transcription) of the article. Philip Gourevitch, in The New Yorker, calls Mr. Oz "that rarest thing in this war - an honest voice".

Some quotes:
...for Israel it is a lose-lose-situation. The more Israeli casualties, the better it is for Hamas. The more Palestinian civilian casualties, the better it is for Hamas. 
My suggestion is to approach Abu Mazen and to accept the terms - which the whole world knows - for a two-state-solution and coexistence between Israel and the West Bank: Two capitals in Jerusalem, a mutually agreed territorial modification, removal of most of the Jewish settlements from the West Bank. 
I believe the majority of the Palestinians are not in love with Israel, but they do accept with clenched teeth that the Israeli Jews are not going anywhere, just like the majority of Israeli Jews - unhappily and with clenched teeth - accept that the Palestinians are here to stay. This is a basis not for a honeymoon, but perhaps for a fair divorce just like the case of the Czech Republic and Slovakia. 
I have been a man of compromise all my life. But even a man of compromise cannot approach Hamas and say: 'Maybe we meet halfway and Israel only exists on Mondays, Wednesdays and Fridays.'
A relative of mine who survived the Nazi Holocaust in Theresienstadt always reminded her children and her grandchildren that her life was saved in 1945 not by peace demonstrators with placards and flowers but by Soviet soldiers and submachine guns. 
Occupation is corrupting, even if it is unavoidable. Brutality, chauvinism, narrow-mindedness, xenophobia are the usual syndromes of conflict and occupation. 
 

Saturday, August 02, 2014

Remember, 70 Years Ago


Seventy years ago, on 2 August 1944, the Nazis liquidated the 'Zigeunerlager' in Auschwitz, murdering 3,000 Roma and Sinti men, women, and children. Aug. 2 has become the official Memorial Day of the Porajmos, the brutal murder of hundreds of thousands of Roma and Sinti during World War II, in Auschwitz, Belzec, Treblinka and elsewhere in Europe.

Joep Bertrams on Gaza Ceasefires



Next...!

Found on the website of Joep Bertrams.