Leadership & Charisma

I have just finished reading (most of) Keith Grint's Leadership - A Very Short Introduction (OUP, 2010). I found the following quote (p. 97) particularly interesting and relevant:

"...we need to be wary of charismatic leaders. They may be important in a crisis, but may be impelled to maintain the crisis if resolving it undermines their authority. "

Mathaeus Passion (J.S. Bach): Erbarme mich - Julia Hamari

   


One of my favorite Bach compositions.

Tom Janssen on US Exit Strategy

Found on Tom Janssen's website.

Artikel: Niet Israel alleen

Het volgende artikel stond gisteren in het Reformatorisch Dagblad.

Niets uitsluiten

Vorige week betoogde Wim Kortenoeven, buitenlandwoordvoerder van de PVV, in deze krant “dat het uitsluitend aan Israël is om te beoordelen of Iran militair moet worden aangepaktˮ. Afgezien van die in mijn ogen problematische formulering (een uitdrukking als 'militair aanpakken' verwacht je alleen van iemand die geen idee heeft, of zich nauwelijks iets aantrekt, van de politieke, economische, en menselijke gevolgen van een oorlog), is er volgens mij ook inhoudelijk aardig wat aan te merken op zijn pleidooi.

Allereerst is daar de bijbelse parallel die wordt getrokken. De gelijkstelling van de huidige Iraanse leiders met Haman dient geen enkel doel, net zoals de parallellen die premier Nethanyahu tussen Iran en Nazi-Duitsland trekt een verwrongen en gevaarlijk beeld van de geschiedenis schetsen. We hebben Hitler en Haman niet nodig om te begrijpen dat Ahmadinejads dreigementen serieus genomen moeten worden, en dat Israël en het Westen geen nucleair bewapend ayatollah-regime kunnen dulden. Als er al één groot verschil is tussen toen (5e eeuw v.Chr., 1933-1945) en nu, dan is het het feit dat er een sterke Joodse staat is, die wereldwijd goede en machtige vrienden heeft. Ironisch genoeg heb ik zelf in het verleden meerdere malen een poerim-metafoor gebruikt wanneer ik over de PVV schreef, door te stellen dat die partij en haar Leider meer door haat voor Haman dan door liefde voor Mordechai worden geleid. Zie bijvoorbeeld de discussie rond de rituele slacht. Maar dat terzijde.

Wim Kortenoeven trekt nog een problematische rechte lijn, namelijk tussen Teheran en Hamas. Alhoewel er natuurlijk contacten en verbanden tussen die beide vijanden van Israël bestaan, is het dom en contra-productief om ze over één kam te scheren. Het gaat om verschillende conflicten die verschillend benaderd moeten worden: Hamas moet ʽaangepaktʼ worden alsof er geen Iraanse dreiging bestaat, en vice versa.

Met een oproep om ʽde Hamans van onze dagen voor een internationaal tribunaal te brengenʼ, zoals Kortenoeven doet, zou ik voorzichtig zijn. Op dergelijke tribunalen moet slechts in uitzonderlijke gevallen een beroep worden gedaan. Zij kunnen helaas maar al te gemakkelijk ook tegen Israëlische politici en soldaten gebruikt worden. Vertegenwoordigers van de Israëlische regering en van het leger hebben de afgelopen jaren meer dan eens met dat probleem te maken gehad.

Mijn belangrijkste bezwaar tegen meneer Kortenoevens betoog betreft echter zijn kernpunt: het zou uitsluitend aan Israël zijn om te beoordelen en dus te beslissen of Iran moet worden aangevallen. Vrijwel alle deskundigen die zich openlijk over de Iraanse nucleaire dreiging hebben uitgesproken zijn het er over eens dat het soort militaire operaties dat nodig is om het Iraanse atoomwapenprogramma te stoppen (en niet slechts te vertragen) niet door Israël alleen kan worden uitgevoerd. Een duidelijke illustratie daarvan is het Israëlische verzoek, aan de Amerikanen, om levering van zogenaamde bunker-buster bommen. Enerzijds je vriend om bommen en granaten vragen en anderzijds op eigen houtje op avontuur gaan en zeggen dat die vriend zich niet met jouw zaken mag bemoeien zou een gotspe zijn. Premier Nethanyahu en minister van defensie Barak weten dat beter dan Wim Kortenoeven.

President Obama kan niet duidelijker maken dan hij al gedaan heeft dat het de Verenigde Staten wat Iran aangaat menens is, en dat Washington er alles aan zal doen om te voorkomen dat het Iraanse regime de beschikking krijgt over nucleaire wapens. In dat opzicht denk ik dat je van een Israëlisch succes kunt spreken. Jeruzalem is erin geslaagd Washington ervan te overtuigen dat een nucleair Iran niet alleen maar een bedreiging voor Israël of het Midden-Oosten vormt, en dat Israël zo nodig zelf het initiatief zal nemen om dat gevaar te lijf te gaan. Europa's rol in dezen zal waarschijnlijk beperkt blijven, en niet alleen omdat de Europese Unie en de individuele lidstaten meer acute problemen aan hun hoofd hebben. Volgens een recente opiniepeiling zijn de meeste Israëliërs sterk tegen een Israëlische actie zonder Amerikaanse steun gekant. Analyses van die peiling noemen als belangrijkste reden voor die terughoudendheid het besef, onder de bevolking, van de gevolgen van zo'n actie. Ik ga ervan uit dat ook Israëls regering, ondanks al haar tekortkomingen, genoeg gezond verstand heeft om te beseffen dat dit land zich de politieke, economische, militaire, én menselijke backlash van een doldrieste éénlandsactie tegen de Iraanse atoominstallaties niet kan veroorloven.

Het is aan Israëls politieke en militaire leiders om in overleg en samenwerking met de internationale gemeenschap (lees: Amerika, en wie eventueel kan en wil meewerken) te kijken en besluiten hoe Iran van de ontwikkeling en produktie van atoomwapens moet worden afgehouden. Liefst zonder een heel land 'militair aan te pakken'. Maar mocht men hier en in Washington tot de conclusie komen dat de militaire optie onvermijdelijk is, dan zou het zeer onverstandig zijn als uitsluitend Israël over die 'aanpak' beslist.

Beloning voor nostalgie

Gevonden op de website van Tom Janssen.

Recommended Reading

Two very good op-ed articles in Ha'Aretz: one by Yoel Marcus, another by James Kirchick.

A Poem for Shabbat I

Last September or October, at the school where I teach, I started what already has become a tradition, by sending a poem to my colleagues at the end of each week. I choose the poems from the poetry collection that I have at home. From this week onwards I will post my weekly choice on my weblog.

The Tide Rises, The Tide Falls - Henry Wadsworth Longfellow (1807-1882)

The tide rises, the tide falls,
The twilight darkens, the curlew calls;
Along the sea-sands damp and brown
The traveller hastens toward the town,
     And the tide rises, the tide falls.

Darkness settles on roofs and walls,
But the sea, the sea in the darkness calls;
The little waves, with their soft, white hands,
Efface the footprints in the sands,
     And the tide rises, the tide falls.

The morning breaks; the steeds in their stalls
Stamp and neigh, as the hostler calls;
The day returns, but nevermore
Returns the traveller to the shore,
     And the tide rises, the tide falls.

(found in David Lehman, The Oxford Book of American Poetry (OUP, 2006))

Andy Statman & Zev Feldman - Ternovka Sher

More than 25 years ago, when I was still a teenager, I fell in love with klezmer music. Feld- and Statman's album was one of the first klezmer albums that I listened to. I still listen to Andy Statman, and have three of his more recent CDs in my collection. Until two days ago I was not familiar with Zev Feldman's work, but when I decided to post this song I googled his name and found out that he is a leading researcher in Ottoman Turkish and Jewish music.

Dougie MacLean - This Love Will Carry

Amen, Mr. F!

I admired Thomas Friedman and enjoyed reading his work long before I even thought I might end up in Israel one day. Today, 25+ years later, after I have lived here for almost twenty years, I still read his analyses and comments, and often find myself agreeing with him. I also tend to agree with what he tells us this week. Like him, I think President Obama is a true friend of Israel (though I still have very fond memories of Bill Clinton), much more than his immediate predecessor, and much, much more than any of the Republican contenders for the presidency. I think Mr. Friedman is right when he writes the following:

Reports from the Aipac convention this week indicated that those advocating military action were getting the loudest cheers. I’d invite all those cheering to think about all the unintended and unanticipated consequences of the Iraq war or Israel’s 1982 invasion of Lebanon. That’s not a reason for paralysis. It’s a reason to heed Obama’s call to give diplomacy and biting sanctions a chance to work, while keeping the threat of force on the table.
If it comes to war, let it be because the ayatollahs were ready to sacrifice their whole economy to get a nuke and, therefore, America — the only country that can truly take down Iran’s nuclear program — had to act to protect the global system, not just Israel. I respect that this is a deadly serious issue for Israel — which has the right to act on its own — but President Obama has built a solid strategic and political case for letting America take the lead.

Zionism = Colonialism ?!?!?

This is the kind of pleas and associations that Israel can do without these days, IMHO. Basically, the author claims that Zionism and colonialism have a lot in common, and that Palestinians and other Arabs were/have been/would be/will be better off under Jewish (or any other non-Arab) rule than they ever were or have been when led by their own kind. Even if this were true (honestly, I don't really care if it were), what should interest us more than anything else is our own interest, and that interest would be served by an end to the occupation. Many of today's ills in Israeli society and Israeli politics, and many of its diplomatic and military problems, are directly or indirectly linked to its presence across the Green Line. If we follow the zionism-colonialism analogy, we would have to conclude that Israel's colonialism should come to an end a.s.a.p. After all, most if not all countries that were powerful colonialist powers in the modern era (France and Holland come to mind, as do Britain, the USA, and even Spain and Portugal; about Belgium I am not so sure) today are more stable and prosperous than they were ever before and during their colonial heyday. Although there are parallels between the two, I don't think that the more or less internationally accepted, legitimate version of Zionism (i.e. the secular Jewish version of 19-20th century nationalism, without its most extreme and fanatically religious elements) would want to be identified on a one-to-one basis with colonialism.

By the way, although I agree with the author that many of those who call themselves friends of Israel (and who are cherished by rightwing and ultra-nationalist Israelis) are led by various types of anti-Semitism, unlike him I do not think that "leftist anti-Zionism is not bred by anti-Semitism" (I think it is, partly at least), nor do I believe that "anti-Semitism can be effectively fought by showing documentaries and films on the Holocaust" (much more than that is needed).

Bergafwaarts

Of het dit kabinet is of wat dan ook, maar Nederland lijkt soms hoe langer hoe gekker te worden. Denkt iemand in Den Haag wel eens na over gevolgen van beleid dat daar bedacht wordt en besluiten die daar genomen worden? Een van mijn grootste bezwaren tegen al wat er hier in Israel gebeurt is dat onderhoud en lange-termijn-beleid vieze woorden lijken te zijn. Ik vraag me heus af of Nederland inmiddels wat dat betreft niet net zo ver heen is als Israel.

Ziedaar

Als je wilt weten hoe ik over diverse gebeurtenissen en ontwikkelingen in Nederland (en Israel) denk kun je in veel gevallen terecht op het weblog van Rob Fransman. Ik heb heel weinig blogtijd beschikbaar, maar als ik al eens ergens over wil schrijven kijk ik even bij hem, en zie dan meestal dat hij er al een mening over heeft geventileerd. Vaak kan ik me voluit in die mening vinden, en als we al van mening verschillen dan gaat het veelal om details, nuances etc. Zelden staan onze opvattingen lijnrecht tegenover elkaar. Ik ben blij dat ik destijds door een goede vriendin op zijn blog geattendeerd ben, en hoop dat hij nog lang zal blijven doorbloggen.

Snow in Jerusalem

This picture, taken two days ago, I found on the Facebook wall of IGoogledIsrael.

Tom Janssen on Syria and on the UN II

Found on Tom Janssen's website.

How do you say 'regifting' in German?

"Es ist Weihnachtstag", Reinhard Mey
Lyrics & Music: Reinhard Mey

Good timing

Don't ask me why, but I have my doubts about both the contents and the timing of this news report.

Different perspectives

Found on Itzhak Perman's Facebook page.

Tom Janssen on Syria (and on the UN, obviously)

Found on Tom Janssen's website.

Tom Janssen on Greece

 

Beloftes = promises; Griekenland = Greece

Found on Tom Janssen's website.

Variaties op een thema IV

 

Gevonden op Tom Janssen's website.

Variaties op een thema III

Gevonden op Tom Janssen's website.

Variaties op een thema II

Gevonden op Tom Janssen's website.

Variaties op een thema I

Gevonden op Tom Janssen's website.

Artikel: Zorgen, Hoop, en een Suggestie

Het volgende artikel stond deze week in het Friesch Dagblad.

Door de combinatie van Mahmoed Ahmadinejad's anti-Israëlische retoriek, klaarblijkelijke Iraanse pogingen om atoomwapens te bemachtigen, plus toenemende Iraanse steun aan en samenwerking met Hezbollah, Hamas, en Syrië, hebben opeenvolgende Israëlische regeringen sinds 2005 meer dan tevoren aandacht besteed aan het regime in Teheran. Toen ik twee jaar geleden door een redacteur van EO-Visie werd gevraagd te reageren op de stelling "Israël zal aartsvijand Iran vroeg of laat aanvallen." verwees ik naar de woorden van Danny Yatom, voormalig hoofd van de Mossad. Hij had me enkele maanden daarvoor in een interview voor deze krant gezegd dat de wereld niet mocht wachten tot Iran 'de' bom zou hebben, omdat het dan te laat was. Ik heb de indruk dat de meeste Israëliërs het (nog steeds) met Yatom eens zijn. De voornaamste reden dat slechts weinigen openlijk voor een grootschalige militaire aanval pleiten is hoogstwaarschijnlijk het hemelsbrede besef dat zo'n aanval uitgesproken ingewikkeld zal zijn, en dat de kans op succes zeer onzeker en de kans op gruwelijke complicaties levensgroot is.

De laatste maanden wordt de psychologische oorlog tussen Iran en de Joodse staat op volle sterkte en verschillende podia gevoerd. Israël, al dan niet in samenwerking met andere landen en Iraanse oppositiegroeperingen, zou een geheime doelgerichte strijd voeren tegen de Iraanse atoomklok. Directe en indirecte waarschuwingen en bedreigingen worden aan alle kanten vrijwel dagelijks geuit. Keer op keer komen Iraniërs die op de een of andere manier met het Iraanse kernwapenprogramma (Teheran ontkent nog steeds dat zo'n programma bestaat) te maken hebben, op gewelddadige wijze om het leven. Potentiële Israëlische en Joodse terreurdoelen buiten Israël zouden meer dan gebruikelijk bedreigd en beschermd worden. In hoeverre een heuse militaire confrontatie daadwerkelijk gepland en voorbereid wordt blijft gissen.

Hier en daar kun je lezen dat 2012 een beslissend jaar zal zijn voor zo'n confrontatie. Enerzijds horen we al jarenlang dat het komende jaar beslissend zal zijn voor het Israëlisch-Iraanse conflict, en denken we al tijden dat verhoogde activiteiten van de luchtmacht (die soms duidelijk hoorbaar zijn) op een op handen zijnde aanval zouden kunnen wijzen. Anderzijds lijken Israëliërs de dreiging van een aanval momenteel serieuzer te nemen dan voorheen, al gaat iedereen natuurlijk gewoon zijn dagelijkse gang. Terwijl wij onze paas- en zomervakanties beginnen te plannen, spelen in ons achterhoofd wel degelijk gedachten als “Zou het…?ˮ of “Wat als…?ˮ mee. Gisteren, tijdens een lerarenvergadering die ik bijwoonde, werd half schertsend, half serieus op een mogelijke aanval, en de gevolgen daarvan voor de school, gezinspeeld.

Het meest zicht- en hoorbare signaal dat de dreiging bloedserieus lijkt te worden zijn de uitspraken van Amerikaanse, Europese, en Israëlische functionarissen en politici. Nooit tevoren waren dergelijke uitspraken tegelijkertijd zo frequent én oorlogszuchtig of bezorgd. Of dit ʽslechtsʼ onderdeel van psychologische oorlogvoering is zullen enkel de weinige werkelijk ingewijden weten. Als direct betrokken leek kan ik alleen maar hopen dat mijn angst die ik destijds in EO-Visie uitsprak (dat Israël Iran uiteindelijk zal aanvallen om totaal verkeerde, want binnenlands-politieke, redenen) geen werkelijkheid wordt. Dat er, na Nethanyahu's recente overwinning op zijn extreme concurrent bij de primaries binnen de Likoed, over mogelijke verkiezingen in het najaar wordt gespeculeerd, versterkt die angst, die natuurlijk niet alleen de mijne is.

Mocht het tot een aanval komen, dan mogen we hopen dat Israël in ieder geval met de Verenigde Staten zal samenwerken. Ik heb daar nogal een zwaar hoofd in, gezien de neiging van de huidige Israëlische regering – en dan vooral de minister van Buitenlandse Zaken, die niet zelden doldriest overkomt – om de internationale publieke opinie en de mening van de Amerikaanse regering aan haar laars te lappen. Vanzelfsprekend is de huidige patstelling tussen Israël en de Palestijnen niet de exclusieve schuld van Israël. Toch zou je verwachten dat Nethanyahu, als vredesbesprekingen met de Palestijnen en internationale hulp tegen Teheran hem menens zijn, beter zijn best zou doen om zowel de Palestijnse Autoriteit als mogelijke bondgenoten tegen Iran te paaien, en niet tegen de haren in te strijken (bijvoorbeeld door de luid aangekondigde bouw van weer een huizenblok of wijk in internationaal gezien omstreden gebied).

Tot slot nog een suggestie voor Washington, Ankara en Europa. Als de Amerikaanse en Europese leiders, en premier Erdogan, daadwerkelijk gekant zijn tegen een Israëlische aanval op Iraanse doelen, en als hun woede over Chinese en Russische steun aan Syrië's president Assad gemeend is, kunnen ze misschien een aantal vliegen in één klap slaan door snel op beperkte schaal en in samenwerking met de Arabische Liga militair in Syrië in te grijpen. Zo'n interventie zou het huidige bloedbad in dat land waarschijnlijk stoppen (wat niet wil zeggen dat er niet nog veel meer bloed zal vloeien). Bovendien zou Assad's val Iran en Hezbollah verzwakken en een duidelijk signaal richting Ahmadinejad afgeven. Tenslotte vermoed ik dat Nethanyahu zich om verschillende redenen wel tweemaal zal bedenken voordat hij het startsein voor een aanval geeft, wanneer er een internationale (pro)westerse troepenmacht gestationeerd is (en dus gevaar loopt) in een onstabiel land dat aan zowel Israël als zijn belangrijkste vijand grenst.

And meanwhile in Amsterdam... (II)

While here people are facing yet another strike and preparing for yet another war, the Dutch have other problems on their mind. I just read that Dutch infantry soldiers will be cleaning parts of the route of the Elfstedentocht. To be honest, I would not mind joining them right now. I love a real winter, at least for a week or two.

The video I found on the photoblog of Thomas Schlijper.

And meanwhile, in Haifa...

I admit, I am no Thomas Schlijper, but I thought it would be blogworthwhile to show the contrast between on the one hand the peace and quiet (for now) and the beautiful, clear blue skies in my habitat, and on the other hand the cold weather in my favorite city (3000+ kilometers away) right now and the cruel reality in a country whose capital is less than 150 kilometers from here. This picture was taken less than five minutes ago.

And meanwhile, in Amsterdam...

II found these pictures on the photoblog of Thomas Schlijper.

And meanwhile, in Syria....

Found on the website of the Dutch cartoonist Tom Janssen.

Geinig

Gevonden op de site van Tom Janssen.

Two songs by Nurit Hirsch

The Road to the Village (lyrics: Ehud Manor; Singer: Rivka Zohar)



A Beautiful Son Was Born (lyrics: Ehud Manor; Singer: Shlomo Artzi)

Yossi Azoulay - WeHee SheAmda

One of our three children loves music. He is nine years old, plays the organ, sings in the school choir, and knows the lyrics to more Israeli songs than my wife, I myself, and the rest of the extended family combined. Recently my wife and he were at a bookstore in Tel Aviv. He was looking for a book about (or by, I am not sure) Nurit Hirsch, one of Israel's most famous and successful composers (Abanibi, the song that won the Eurovision Songcontest in 1978, was written by her, with the late Ehud Manor writing the lyrics). A soldier heard him ask about the composer, and apparently was amazed by the fact that such a young boy was interested in that particular composer. The soldier told our son and my wife that he works for Galey Tzhahal, the popular army radio station, and that at the end of the month Nurit Hirsch would be a special guest in one of the station's broadcasts. He invited our son to the show, and told him that he could meet her. Tomorrow morning my wife will take him to Yaffo, where the studio is, in a military base. He is very excited, obviously.

In the video that I post here you can hear Yossi Azoulay sing "WeHee SheAmda". The lyrics (*), which tell us about the enemies that the Jewish people have faced over the years and about the Holy One Blessed Be He (together with the Thorah) saving us from those enemies, can be found in the Pesach Haggadah. This musical interpretation was written by Yonatan Razel. Our son has listened many times to this song in the last few weeks, and I keep humming the beautiful melody.  Later I will post videos of two of my favorite songs that were written by Nurit Hirsch.

(*)

וְהִיא שֶׁעָמְדָה לַאֲבוֹתֵינוּ וְלָנוּ
שֶׁלֹּא אֶחָד בִּלְבָד עָמַד עָלֵינוּ לְכַלּוֹתֵנוּ
אֶלָּא שֶׁבְּכָל דּוֹר וָדוֹר עוֹמְדִים עָלֵינוּ לְכַלּוֹתֵנוּ
וְהַקָּדוֹשׁ בָּרוּךְ הוּא מַצִּילֵנוּ מִיָּדָם

Nederland - Israel

Yesterday the following article was published in the Friesch Dagblad. After quite a while here is a new posting on this blog. I still have opinions on this and that, and there are plenty of events that I would love to say something about, but I'm working hard, I often don't have the energy to write, and the irritation and frustration with all that is going on in and around Israel does not help either. I will continue to write, but postings will be posted only sporadically until further notice. Every now and then, as a sign of life, I will post a cartoon or a video or something like that, and maybe also an article such as this one. Yours sincerely, Bert.

Gisteren stond het vorige artikel in het Friesch Dagblad. Na lange tijd eindelijk weer eens een posting op dit blog. Het is niet dat ik geen mening(en) meer heb, of dat er niks gebeurt waarover ik wat zou willen zeggen, maar ik werk hard, heb vaak de puf niet om te schrijven, en ook de ergernissen en frustraties over al wat er in en om Israel gebeurt de laatste maanden helpen niet echt. Ik zal zeker wel blijven schrijven, maar het zal de komende tijd tamelijk sporadisch zijn. Als teken van leven zal ik af en toe een spotprent of een video of zo posten, en wie weet zo nu en dan ook nog een heuse geschreven post, of een artikel zoals dit. Groeten, Bert

Gezocht: een verre, ware vriend

Bij het bezoek van de Israëlische premier Binyamin Nethanyahu aan Nederland vorige week deden Israëls uitgesproken vijanden en heuse en vermeende vrienden weer hun alom bekende zegje. In diverse Nederlandse media werd 'aangetoond' dat Israël hoofdschuldige dan wel het belangrijkste, volkomen schuldeloze slachtoffer van het Arabisch-Israëlische of moslim-westerse conflict is. Helaas ligt alles toch net iets ingewikkelder. Waar twee of meer kijven hebben er minstens twee schuld. Of de één schuldiger of minder schuldig is dan de ander is nauwelijks relevant voor wie de kift werkelijk wil beëindigen. Dit is dan ook geen pleidooi voor een Nederlands beleid gericht op sancties tegen of meer steun aan deze of gene partij in het conflict.

Als ik de Israëlische verslaggeving over Nethanyahu's bezoek aan Nederland mag geloven, is Nederland de grootste vriend van Israël (en dus van het Joodse volk) in Europa. Dit alles vooral dankzij een bepaalde rechts-liberale partij (een éénlidsvereniging eigenlijk, maar goed). Geen woord werd gezegd over de cruciale rol die de PVV heeft gespeeld in het aanzwengelen van de voor de Nederlands-Joodse gemeenschap zo traumatische discussie over kosher slachten. Ook geen enkele aandacht voor het destructieve soort vriendschap dat Geert Wilders voorstaat (Jordanië = Palestina), of voor het feit dat zijn Israëlische 'vrienden' veelal ultra-nationalisten zijn, die niet zelden niet in Israël zelf maar aan de andere kant van de Groene Lijn wonen. Zo'n vriend kan mij persoonlijk gestolen worden.

Ik geef de voorkeur aan echte vrienden, zoals André Rouvoet, die me jaren geleden toevertrouwde: "Echte vriendschap toont zich ook in het leveren van kritiek als dat nodig is, dat is juist in het belang van de vriend en van de vrienschap". En met de huidige Israëlische regering is kritiek meer dan ooit nodig. Minister van Buitenlandse Zaken Lieberman gaat al jaren tekeer als een olifant in een diplomatieke porceleinkast. De regering strijkt continu tegen de haren van de internationale gemeenschap in (en verzwakt wat over is van het enige alternatief voor Hamas), door geld en mankracht te blijven investeren in wat wereldwijd toch echt als bezet, althans niet onbetwist en soeverein Israëlisch, gebied wordt gezien. De regering Nethanyahu is erin geslaagd om zelfs uitgesproken vrienden als Obama, Merkel, Sarkozy, en Cameron van zich te vervreemden. De meest zichtbare bondgenoten van het land vandaag de dag zijn zwakkelingen als Italië, Griekenland, en Zuid-Soedan. Nederland hoort niet in dat laatste rijtje thuis, maar premier Ruttes en minister Rosenthals buitenlandse beleid is tot nog toe ook niet echt indrukwekkend te noemen.

De Arabische Lente lijkt een illusie te zijn. De hoop die de vroege dagen van die lente kenmerkte maakt langzaam maar zeker plaats voor de realiteit. Veel zo niet alle seculier-nationalistische dictaturen worden ingeruild voor religieus-nationalistische regimes. Israël kan daar weinig aan doen. Tegelijkertijd doet Jeruzalem ook niet hard zijn best om zich als democratische baken in een rusteloze zee van fanatisme te presenteren. Waar het buitenlandse beleid – vooral gericht op een voortdurend nederzettingenbeleid, waardoor een grens tussen Israël en de Palestijnse gebieden een droom blijft – het Joodse karakter van de staat in gevaar brengt, is het democratische gehalte van de Joodse staat ook niet meer zo vanzelfsprekend. Voorvechters van mensenrechten en critici van alles wat rechts van het midden ligt worden dezer dagen stelselmatig verdacht gemaakt – van internetfora tot in de Knesset – door organisaties met namen als Israel Academia Monitor. Discriminatie van Ethiopische Joden, uitsluiting van vrouwen (binnen de ultra-orthodoxe gemeenschap),  en zogenaamde prijskaartterreur van kolonisten tegen Palestijnen én tegen Israëlische soldaten komen volop in het nieuws, en er wordt geprotesteerd, maar de regering bewijst om electorale en andere redenen zelden meer dan lippendienst aan de strijd tegen dergelijke verschijnselen.

 

Net als de 'vrienden' en vijanden van Israël in de afgelopen weken, haal ook ik maar weer eens mijn stokpaard van stal. De sleutel voor een uitweg uit 'het' conflict – als zo'n uitweg bestaat, en ik wil blijven geloven dat dat het geval is – ligt bij steun aan de gematigde, redelijke, pragmatische nationalisten aan beide zijden van de Groene Lijn, en bij het voorkomen en bestraffen van elke stap of daad die Palestijnen en Israëliërs nog verder van elkaar en van de onderhandelingstafel verwijdert. Het lijkt zo vanzelfsprekend maar is dat helaas niet: om werkelijk vooruitgang te boeken zullen de twee belangrijkste partijen in het conflict – de Palestijnen (Hamas én Fatah) én Israël – beide hun houding en hun gedrag moeten veranderen. Als premier Rutte en minister Rosenthal – en diens ooit zo overtuigende voorganger Verhagen – werkelijk willen "investeren in de band met de staat Israël", en "bilateraal en multilateraal een actieve rol" willen spelen om zo "een alomvattend vredesakkoord tussen Israël en de Palestijnen" dichterbij te brengen, zullen ze beter hun best moeten doen om zich ware vrienden van Israël te tonen. Ze zouden een goed begin kunnen maken door Netanyahu én Abbas op hun verantwoordelijkheid aan te spreken, en serieus te proberen om actieve en uitgesproken diplomatieke en economische EU-steun te krijgen voor elke moedige, betekenisvolle stap die deze leiders (of één van hen) eventueel zullen durven te nemen op de lange weg naar een vredesakkoord.

EU & UK

Another very good cartoon by Tom Janssen.

Waar zijn leven en laten leven gebleven?

Lees dit artikel eens, met sommige feedbacks. De lomperigheid en het onvermogen om zich met 'de ander' te identificeren druipen van zowel het artikel als van de commentaren af. Als ik dergelijke dingen lees vraag ik me weleens af of in Nederland vandaag de dag de PVV als fenomeen slechts een uitvloeisel of symptoom is van de intolerantie en de roep-maar-wat-je-op-je-hart-hebt-mentaliteit die in de Lage Landen al jaren gemeengoed lijken te zijn. Of zijn dat gebrek aan verdraagzaamheid en empathie en die lompheid door het harde werk van Wilders en zijn kameraden de laatste jaren enorm versterkt, en zijn ze eerder het gevolg dan de oorzaak van Geert de Grote's succes? Een soort kip-en-het-ei vraag, dus. Ik heb de donkerbruine indruk dat werkelijke tolerantie en medeleven in Nederland tegenwoordig twee wassen neuzen zijn, en dat hufterig-, kortzichtig- en onverdraagzaamheid koning zijn geworden in Holland. Ik zou haast de indruk krijgen dat veel Israeliers toleranter zijn dan de gemiddelde Nederlander. En dat bedoel ik niet als een compliment voor Israel.  Het is zo jammer, want Nederland is (ondanks alles, nog steeds) toch echt een heerlijk land.

Worth reading

Two good op-ed articles about current and highly worrying developments in Israel(i politics), and about some of their results: one by Haaretz publisher Amos Schocken, another by one of his senior journalists, Ari Shavit.

Op naar de 130

Deze cartoon van Tom Janssen vond ik ook erg sterk.

The world according to TJ

Inspired by international events and developments, Dutch cartoonist Tom Janssen has delivered some great work recently.

(Putin weakened)

Merkel: Therefore, it is one minute before twelve!!!...

Van Rompuy: ...so now I propose that we take a lunch break until one...

(Arab Spring - Islamists - Democracy)

Goed fout

Bij toeval las ik weer eens een uitstekende column van Elma Drayer. Wat mij opvalt - het kan zijn dat anderen dit ook al hebben opgemerkt, maar dat heb ik dan gemist - is dat twee van de belangrijkste verantwoordelijken voor de 'vergrijzing', in de laatste tien jaar, van de goed-fout discussie rond WOII allebei kinderen zijn van ouders die eind jaren dertig en begin jaren veertig van de vorige eeuw kozen voor de kant die in 1945 uiteindelijk verslagen werd (deze beschrijving lijkt mij neutraal genoeg). Ik weet niet wat de vader van meneer Van der Zee in 'de' oorlog deed, maar Van der Heijden senior was pik- en pikzwart, voor zover ik weet stond hij aan het hoofd van de Landwacht in Zuid-Holland. Ik heb ooit, online, gelezen wat Chris' broer Haye daar dapper en eerlijk over heeft geschreven. Is het toeval dat nu juist deze mannen nuances proberen aan te brengen - en dan vooral door de 'goede' kant minder goed te maken natuurlijk, zelden of nooit probeert men de 'foute' kant een menselijker gezicht te geven - in het verleden waarin hun ouders voluit voor collaboratie kozen? U mag het zeggen. Je kunt het niemand kwalijk nemen dat hij het voor zijn ouders opneemt, en natuurlijk had meer dan slechts een kleine, actief collaborerende minderheid boter op zijn hoofd in de jaren 1940-45 (en daarvoor en -na), maar in mijn ogen zul je de misdaden die door de actieve en minder actieve Nazis en hun helpers (waar en hoe die hulp ook maar gegeven werd) begaan zijn nooit minder misdadig kunnen maken door erop te wijzen dat er ook aan de 'goede' kant (en aan de kant van de belangrijkste slachtoffergroep) grove en minder grove fouten (en misdaden) zijn begaan.

PS: Voor nog een recente goede column van mevrouw Drayer: klik hier. En nu ik toch naar Trouw-columnisten verwijs, kan deze columns er ook nog wel bij.

Ajaxssssssss

Tom Janssen's laatste spotprent is volgens mij geniaal.

Zupfgeigenhansel: Buergerlied

On my way from and to work these days I listen to several CDs with German, Dutch, and Scottish & Irish music. Two of the CDs are by a German duo that was active in the 1970s and 1980s. This is one of the songs on those CDs. By the way, Zupfgeigenhansel made one of the best albums with Yiddish songs that I know, 'kh hob gehert sogn.

Worth reading

Although I have neither the time nor the patience to sit and write long or short postings for this blog these days, I read a lot and keep informed about what is going on here and elsewhere in the world. Carlo Strenger and Bradley Burston have caught my attention (and, while I read their articles, received several nods of assent) recently with some of their work. One of the very few weblogs that I visit on a regular basis (once a week or more) is that of Rob Fransman, where I found the beautiful picture (Amsterdam, Spiegelgracht) that you can see at the top of this posting.

Tom Janssen on Iran

Nuclear weapons? What nuclear weapons?

Found on Tom Janssen's website.

Inspiring Crises

The crises in (mainly Southern) Europe have provided Dutch cartoonist Tom Janssen with much inspiration in the last few weeks. 

"Well..." - "The next plan...!"

Schuldencrisis = Debt crisis

Europees Noodfonds = European Emergency Fund

Europees Noodfonds = European Emergency Fund; Net op tijd = Just in time

Schulden = Debts; Luie Grieken = Lazy Greeks

Griekenland = Greece; Nog maar een aspirientje? = Shall we give him another aspirin?

Gilad's thuiskomst

Het volgende artikel stond gisteren in het Reformatorisch Dagblad.

Het is lang geleden dat er in Israël zoveel eensgezindheid was als in de aanloop naar vorige week dinsdag, toen de door Palestijnse terroristen ontvoerde Israëlische soldaat Gilad Shalit na 1941 dagen gevangenschap naar huis terugkeerde. Een overgrote meerderheid van de Israëlische bevolking steunde de beslissing van de regering Nethanyahu om 'in ruil voor' Shalits vrijheid 1027 Palestijnse gevangenen – volgens Hamas samen verantwoordelijk voor ruim 550 Israëlische doden – vrij te laten. Eén van de belangrijkste rabbijnen vergeleek de terugkeer van de inmiddels 25-jarige jongeman zowaar met de wederopstanding uit de dood. Noam Shalit zei dat zijn zoon als het ware opnieuw geboren was.

Onder het motto van woorden uit het boek Jeremia – (31: 16 – 17): God's belofte aan Rachel dat haar kinderen "uit des vijands land" en "tot hun landpale" zullen wederkomen – heeft een grote groep mensen zich jarenlang ingezet voor de terugkeer van Gilad Shalit. Onder de activisten bevonden zich religieuze en seculiere Israëliërs, Joden en Arabieren, volwassenen en kinderen. Vele duizenden brieven zijn er de afgelopen jaren door Israëlische scholieren aan Gilad geschreven, niet minder balonnen en tekeningen zijn door Israëlische kleuters opgelaten en getekend. Eén van de favoriete boeken van onze achtjarige zoon, die drie was toen Gilad Shalit werd ontvoerd, is een speciale, geïllustreerde uitgave van een verhaal dat Gilad jaren geleden op school schreef. Ik kan me uit de bijna twintig jaar dat ik in Israël woon geen groter gevoel van consensus herinneren, of het moet de afschuw zijn over de moord op premier Rabin in 1995.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat er geen kritiek en tegengeluiden te horen waren. Vooral de nabestaanden van slachtoffers van sommige van de vrijgelaten hebben protesten laten horen en tevergeefs geprobeerd om de 'deal' juridisch te blokkeren. Een belangrijke rol in die protesten werd gespeeld door de familie Schijveschuurder, van Nederlandse komaf, nabestaanden van Mordechai (43), Tzira (41), Ra'aya (14), Avraham Yitzhak (4) en Hemda (2) Schijveschuurder, die tien jaar geleden bij een aanslag op een pizza restaurant in Jeruzalem werden vermoord. Dochters Lea (11) en Chaya (8) raakten bij de aanslag gewond. In de Israëlische media hoorden en zagen we vooral de zoons Meir en Shvuel. In deze krant stond een ontroerend, zeer ingetogen interview met de oudste zoon, Ben Zion.

Naast het gevoel van consensus zal mij vooral het gevoel van hoop en optimisme bijblijven, een gevoel dat het land bijna een week lang in zijn greep leek te hebben. De uitgesproken kritische journalist Gideon Levy (Haaretz) schreef dat de vrijlating van Shalit een korte onderbreking vormde van de 'dans der wanhoop' waarin Israël zich al een tijd bevindt. Vergeten waren heel even de kritiek op het socio-economische beleid van de regering, de internationale isolatie van Israël, de Iraanse dreiging (al werd gesuggereerd dat die dreiging een rol heeft gespeeld bij de timing van de overeenkomst tussen Israël en Hamas), en wat al de Arabische winter wordt genoemd. De langverwachte thuiskomst van Gilad Shalit beheerste anderhalve week lang de krantekoppen en nieuwsuitzendingen. Doordat het schoolvakantie was (Grote Verzoendag, Loofhuttenfeest en Vreugde der Wet) werd er vorige week dinsdag door nog meer Israëli's televisie gekeken dan bij andere historische gebeurtenissen. Wij deden 's morgens om zes uur – toen de uitzendingen begonnen – ook de televisie aan, en hebben urenlang zitten kijken. Er was zelfs ruimte voor een vrolijke noot. Eén van de verslaggevers zei dat de verhoudingen met Turkije blijkbaar weer hersteld waren: de flessen water die door de woordvoerder van het Israëlische leger aan journalisten werden uitgereikt waren 'made in Turkey'.

Ik heb de indruk dat de feestelijke thuiskomst van de Palestijnse gevangenen minder media-aandacht kreeg dan bij vorige gevallen waarbij gevangenen werden 'geruild'. Ehud Yaari, één van de belangrijkste Israëlische deskundigen wat de Arabische wereld betreft, trok mijn aandacht met iets wat ik nergens anders hoorde of las. Hij zei dat het publiek bij de grote bijeenkomst in Gaza de overwinningstoespraken van Hamas-vertegenwoordigers tamelijk koel in ontvangst nam. Volgens Yaari lieten de mensen in Gaza zich heus geen knollen voor citroenen verkopen. Nog één interessante anekdote. Yossi Sarid, een linkse ex-politicus en columnist voor Haaretz, werd gevraagd of hij Nethanyahu's besluit om de 'deal' te sluiten een dappere beslissing vond. Hij antwoordde dat een politieke leider pas dapper genoemd kan worden als hij een beslissing durft te nemen waarvan hij denkt dat ze juist is en het landsbelang dient, maar die indruist tegen wat wij het gesundenes Volksempfinden zouden noemen. Het was binnen de Palestijns-Israëlische context, en gezien meneer Sarids constante kritiek op Israëls nederzettingenbeleid en pleidooi voor een vredesovereenkomst met de Palestijnen, niet moeilijk om te raden op wat voor soort beslissing hij daarmee zinspeelde.

The 'king of kings' is dead, long live....?

Tom Janssen's view on the situation in Libya.

"Gadaffi's dead!! Long live ...eh...eh...well I have no idea..."

PS: I know that in Arabic his name is written with a 'qaf', but there many different ways in which it is written in English, and I don't have the time or the patience to check what is the correct one, if any.

Consumers beware

If you ever happen to be in the shopping center of the picturesque Libyan town of Misrata, think twice before you buy something that requires cooling. After all, it might come from the same freezer in which these days the mutilated body of the late Mr Gadaffi has been dumped.

End of an era, beginning of a new one

Although I had and have little sympathy for Mr Gadhafi, the brutal way in which he was lynched and the repeated, hysterical shouts of 'Allahu Akbar' by one or more of his killers made me wonder once again if  during the last months NATO - the US and Europe - has not been helping to create a new uncontrollable and unstable component within an already not very stable region. Let's hope - for the sake of the Libyan people, and for our own - that in the near future misgivings such as these will turn out to have been unfounded.

Could anybody please explain... (II)

Could anybody please explain to me why Scarlett Johansson is considered (too) sexy (for anything)? I really had to work hard (NOT) to find an online picture of her that even remotely shows the gorgeous actress's sex appeal.

Could anybody please explain... (I)

Could anybody please explain to Shahira Amin that a young man who until a few hours ago was kept, for more than five years, in solitary and sunless confinement by kidnappers of the kind that is known for its throat-slashing techniques rather than for deep-rooted humanitarian values, might feel slightly intimidated and forced into being interviewed when several (comrades/colleagues/lookalikes) of those kidnappers stand behind and around him, fully armed? I felt really sorry for the Egyptian people and for Arabs worldwide when I heard that Shahira Amin is considered a symbol of free journalism and opposition to propaganda in her homecountry and in the Arab world. Just imagine what unfree journalism over there probably looks like. At least it made me appreciate anew the media in Israel, in spite of all their flaws.