Sorry, but when I read this ( Minister Aharonovitch says lawbreaking settlers will be dealt with firmly ) I cannot help thinking: "Yeah right, and we do not negotiate with terrorists, deal decisively with both Jewish and Arab fanatics, are loyal and trustworthy allies of the United States, fight corruption/poverty/injustice and pursue peace with all our heart and soul."

My two favorite ( Dutch ) cartoonists, Joep Bertrams and Tom Janssen, are having a very productive week, it seems, with some excellent results.

Tom Janssen, Exit strategy

Net zag en hoorde ik heel even Rob Fransman op de televisie. In Israel wordt er natuurlijk redelijk veel aandacht aan het proces, in Muenchen, tegen Demjanjuk besteed. Fransman is - ik schreef er al eerder over - Nebenklager bij het proces. Hij schrijft erover op zijn weblog, en op de site van de Wereldomroep schrijft hij en werd hij geinterviewd. Van harte aanbevolen.

Ik kan me nog herinneren dat ik dit lied van de radio opnam, volgens mij op zondag, tijdens de Nationale Hitparade of hoe dat programma ook heette. Pas later ontdekte ik dat Ramses Shaffy, alleen of met anderen, nog meer mooie dingen gezongen en geschreven had, en kwam ik erachter dat dit een bewerking van een Frans origineel ( geschreven door Serge Reggiani, hier gezongen door Pierrot Fournier ) was. Wat het niet minder mooi maakt, vooral het begin blijft prachtig. Als tienjarige wist ik nog echt niet wat een cover, laat staan wat een persiflage was. Enkel een jaar of wat geleden kwam ik te weten dat Ramses Shaffy geboren was in Neuilly-sur-Seine, dat grenst aan Levallois-Perret, waar ik in de winter van 2003-2004 een half jaar lang met vrouw en kinderen heb gewoond ( en waar ik met alle plezier nog eens voor een paar maanden of een jaar of twee naar toe zou verhuizen ). Neuilly is toevallig - nou ja, toevallig - ook de geboorteplaats van mijn favoriete Franse chansonnier, Yves Duteil. Nicolas Sarkozy was er bijna twintig jaar lang burgemeester.

While I, like most Israelis, do have severe doubts and feel quite some uneasiness about the - G'd willing - upcoming deal with Hamas, and though I often disagree with Hanoch Daum, after reading his latest column I said 'Amen!': he argues his case very well.

Wie mijn schrijfsels leest weet dat ik veel, vaak heel veel kritiek heb op Israel. De laatste jaren ben ik alleen nog maar kritischer, en in veel gevallen cynischer, geworden dan ooit tevoren. Gedurende het afgelopen jaar heeft een zekere apathie regelmatig van plaats geruild met boosheid, frustratie en bezorgdheid: je loopt de kans hopeloos dan wel krankzinnig te worden als je alle idioterie, incompetentie, corruptie, absurde haat, nijd, en andere ellende die zich hier in Israel en zijn naaste en wijdere omgeving afspeelt serieus en ter harte neemt. Ik heb het, geloof ik, al eens eerder geschreven: als een volk de leiders ( en pleitbezorgers ) krijgt die het verdient, vraag ik me af wat de 'gewone' Israeliers, Palestijnen, Iraniers etc. op hun geweten hebben.

Met alle kritiek die ik op Israel heb, en ondanks het feit dat steun voor Israel de laatste jaren soms uit wel zeer dubieuze hoeken komt ( zoals bijvoorbeeld uit Rome, van Silvio Berlusconi ), denk ik dat Israel zich met veel vrienden nog wel degelijk gelukkig kan prijzen, al zal ik hier behalve (Obama's) Amerika geen namen noemen. Daarentegen kun je, waar het vrienden betreft, met de Palestijnen alleen maar medelijden hebben. Wie het vrijwel uitsluitend van figuren als Hugo Chavez, Mahmoud Ahmadinejad ( NB: de link bevat oud nieuws ), Osama Bin Laden, Harry van Bommel, en Gretta Duisenberg moet hebben is qua oprechte en constructieve vriendschap niet vet bedeeld. Ik heb vorig jaar een Venezolaanse journalist gesproken, die vertelde over het antisemitisme in Venezuela onder Chavez, over de spookvluchten tussen Caracas en Teheran, over het feit dat zich dezer dagen in veel 'relevante' regeringsgebouwen in Venezuela een Iran-desk bevindt, bemand door leden of vertrouwelingen van de Revolutionaire Garde, etc. etc. Je hoeft niet jaloers te zijn op de Palestijnen, die voornamelijk op dit soort 'hulp' en 'vrienden' zijn aangewezen.

Yoffie, Israel's Justice Minister has chosen a new Attorney General. Yehudah Weinstein, a prominent white-collar-crime lawyer who was the legal advisor to, among others, a current and a former Prime Minister plus a convicted criminal who one day might yet again play a central role in national politics ( and whom I more or less respected until he actually compared his trial and conviction to those of Demjanjuk - whose conviction in fact was overturned and who G'd willing will stand trial again, this time in Germany - and Eichmann, in a totally absurd and shocking video ). Congratulations to Mr Weinstein!

Two remarks/questions:

1) I am sure that the new AG has all the necessary qualifications, but doesn't the fact that he was the legal advisor of men like Mr Nethanyahu, Mr Olmert - whose legal troubles are still far from over, if I am not mistaken - and Mr Deri disqualify Mr Weinstein from becoming the person who will have to decide whether high-ranking politicians and officials in this country should be prosecuted?

2) Isn't it ironic that the current AG, Menahem Mazuz, who was born in Tunisia in a traditional-religious family and is sefardi, was appointed by the late Yosef 'Tommy' Lapid, who in the eyes of many sefardim symbolized the hatred of the ashkenazi establishment towards sefardi and religious Jews, whereas Yehudah Weinstein, apparently about as ashkenazi as they come, will be appointed under a government that has come to power with broad support from all those who, like Mr Deri, have always felt - or at least claim to have been - left out by ashkenazis, the Left, the establishment, the judicial system, etc.?

In December 1991, a little less than a month after Freddie Mercury died of AIDS, I went to Israel for about a week, to make arrangements for what was supposed to be a year's stay in the country, during the academic year 1992 - 1993. I did not know then that that year's stay would last more than 17 years. I remember that in that week, the musician/artist's death was still one of the hottest conversation topics among volunteers and the other residents of my kibbutz. This was Kibbutz Kissufim, where I had spent one month in the summer of 1991 and would live for about 16 months from June 1992 onwards.

Three more photos that my brother sent me from Japan. These pictures were taken at the Kawagoe festival. He and his wife will be back home in Utrecht soon. The previous two times that I posted his pictures I forgot to provide a link to his blog, so here it is. On his site, BrownNoise, you will find more information about the pictures.

Uitstekend opinieartikel van Paul Brill deze week. Ik begon het te lezen en dacht "Huh, heb ik iets gemist?", maar natuurlijk werd zijn bedoeling meteen daarna duidelijk. Een punt van kritiek: de 'ruil' die Brill suggereert is onwaarschijnlijk. Barghouti behoort tot Fatah en zijn vrijlating - die ook in mijn ogen wel eens een verstandige zet van Israel zou kunnen zijn - zou de positie van Fatah tegenover Hamas versterken. Het lijkt mij sterk dat Hamas die vrijlating in een toekomstige deal rond Gilad Shalit verwerkt zal willen zien.

Ik kan me niet zo gauw een situatie voorstellen waarin ik zelf PVV zou stemmen, met andere woorden, ik ben niet echt een fan van Geert Wilders, en nog minder van veel van zijn aanhangers/volgelingen. Toch vraag ik me op deze Dag van Respect ( goh, tenminste een dag per jaar, dat is niet gek ) bij een bericht zoals dit af: sinds wanneer bepalen de werkgevers van Nederland wie het land wel of niet mag regeren? Voor zover ik weet is het min of meer aan de kiezers om daarover te beslissen, en zitten weinig kiezers te wachten op zo'n stemadvies. Of is dit weer een vorm van onbedoelde electorale steun in de rug voor GW's non-partij? Het lijkt me niet onwaarschijnlijk dat sommige kiezers juist op hem zullen stemmen omdat hun 'baas' ( zoals ooit uit de mond van een werknemer werd gehoord: "Je hebt slechte bazen, en hele slechte bazen" ;-) ) zegt dat dat niet goed zou zijn ( voor Nederland, de economie, of whatever ) of niet zou mogen.

Rob Fransman, die helaas al een paar maanden niet of nauwelijks blogde, is ( tijdelijk? ) weer terug. En met een goede reden, die de komende weken/maanden ook een uitstekende reden is om zijn site regelmatig te bezoeken. Hij is een van de Nebenklaeger ( medeaanklagers, want nabestaanden van slachtoffers ) in het proces tegen John Demanjuk dat d.v. vanaf 1 december in Muenchen gehouden zal worden. Yishar Koach, Kol HaKavod en Behatslaha!

A Dutch-Jewish blogger, Rob Fransman, whose parents - Isaac Fransman ( 1898 - 6 April 1943 ) and Rachel van Lochem ( 1900 - 6 April 1943 )(*), may their memory be a blessing - were murdered in Sobibor, is one of the 30 (**) so-called Nebenklaeger ( additional plaintiffs ) in the process against John Demjanjuk, which will start on 1 December. Although he was on a long blogbreak, he started writing again, to tell about his motivations to join the group of plaintiffs, his thoughts and experiences during the process. He will blog in Dutch. I asked him, by mail, if he knows whether other participants might be blogging in English or German. If so, I will provide links to those blogs here.

(*) They died one month after my wife's maternal grandfather, Jacob Rozenblum z"l, was sent from Drancy to his death in another extermination camp in Poland, Maidanek. Here ( 30 october 2006 ) you find a link to more details about that.
(**) 21 of them are Dutch: two survivors, and 19 children of men and women who were murdered in Sobibor.

This is the illustration that my wife made for our youngest son's birthday cake, for the party at his preschool this morning.

Vanmorgen kwam onze jongste zoon naar ons bed en zei: "Iek wil Sankasteel asjebief". De tweede keer dat we hem een heuse zin in het Nederlands hoorden zeggen. Je kunt wel raden wat hij om half zeven - gevoed, aangekleed, met gepoetste tanden, bebrild en met een beplakt linkeroog - zat te kijken. Zoals een goede vriendin van me mailde: als een kind je keurig iets vraagt moet je daar positief op reageren.

Vorige week vierde onze jongste zijn derde verjaardag. Van mijn zus, zwager en nichtjes kreeg hij een DVD van Het Zandkasteel. Ik had daar al eerder online veel over gelezen, het leek me een goed idee om te kijken of hij er wat aan zou vinden. Hij vindt het prachtig! Je kunt zien dat dit een peuterprogramma is waar geleerde mensen heel erg over hebben nagedacht, en soms zit ik met kromme tenen te kijken ( dat deed ik tien jaar geleden ook met de Teletubbies, en alledrie onze kinderen hebben daar in de loop der jaren enorm van genoten, dus...; in een van de afleveringen gooien Koning Koos c.s. tot twee maal toe de strips van een pleister zonder iets te zeggen op de grond, dat vind ik dan weer niet zo opvoedkundig, maar goed...), maar verdraaid, het werkt! Allereerst, ik zei het al, hij is er gek van, maar hij leert er ook veel Nederlands door. Het afgelopen weekeinde - vanaf donderdag - heeft hij allevijf de afleveringen op deze DVD ( nr 1 ) een keer of drie gezien, en sindsdien gebruikt hij diverse woorden die hij al passief kende nu ook actief. En zojuist, nadat hij thuiskwam en voordat hij in bad en naar bed zou gaan, zei hij zijn eerste echte zin ( op Iek Hau fan Jau en Dankewel na, daarbij praat hij mij na ) in het Nederlands: "Mag ik Zandkasteel ktsat?" ( ktsat = een beetje, in het Hebreeuws ). Hij weet inmiddels wat zijn nu tienjarige zus ongeveer rond dezelfde leeftijd al begreep: als ze iets netjes en in het Nederlands vragen ( aan mij, of aan opa en oma ) is de kans redelijk groot dat ze het ook daadwerkelijk krijgen. Ook weten alledrie de kinderen dat de strikte beperkingen met betrekking tot computergebruik en televisie/DVD kijken minder strikt zijn als het om Nederlandse programma's gaat. Pedagogisch misschien zo fout als het maar kan, maar ik heb er veel voor over dat ze goed Nederlands leren. Of het helpt weet ik niet, wel weet ik dat onze dochter afgelopen zomer uitstekend met haar opa en oma, tante, ooms en nichtjes kon communiceren. En daar gaat het mij om, dat ze kunnen communiceren, anderen kunnen verstaan, en zich verstaanbaar kunnen maken. Uiteindelijk staan ook tekstbegrip en schrijven op mijn verlang-doel-lijstje ( onze dochter leest nu AVI 5, een veel lager nivo dan haar leeftijdsgenootjes in Nederland, of dan haar eigen nivo in het Hebreeuws; onze middelste zoon begint nu langzaamaan met lezen, zijn woordenschat is nog erg klein, mede door ons verblijf van een half jaar in Parijs, toen hij nog geen jaar was en ik nauwelijks thuis was, Hebreeuws leest hij vanaf zijn vijfde, met Nederlands heeft hij een 'achterstand' van ongeveer twee jaar op zijn zus rond die leeftijd), maar 'zich kunnen redden en verstaanbaar maken' zijn mijn hoofddoelen. Ik zeg altijd: "Ze hoeven de PC-Hooftprijs niet te winnen, als ze maar met hun nichtjes, ooms, tantes, opa en oma kunnen communiceren." En dat lijkt uiteindelijk te gaan lukken. Een kwestie van vooral doorgaan, een heel lange adem, veel geduld, en een flinke financiele investering: mede met hulp van opa en oma hebben we een erg mooie en tamelijk uitgebreide, zeer zorgvuldig samengestelde verzameling leermiddelen en kinderboeken; voor elke verjaardag vragen we een of meerdere boeken van de ooms en tantes, opa en oma, af en toe bestel ik zelf wat boeken in Venlo. Voor mij persoonlijk is het ook een uitdaging. Elk woord dat ze in het Nederlands kennen komt in principe van mij vandaan, al dan niet met behulp van Koos Meinderts, Jacques Vriens, Guido van Genechten, Dikkie Dik, Toto, Sassa, Koning Koos, de Teletubbies, Kikker & Pad, Kabouter Plop, K3, enz. enz.

Eerder deze week las ik dit bericht. Je hoeft geen islamofoob of fanatieke tegenstander van multiculturalisme te zijn om je af te vragen of deze tekst - afgezien van de zwakke inhoud en tekstuele kwaliteiten - geschikt is ( of liever: was, NB: het gaat om een liedje uit 1993, grappig dat de PVV daar nu pas naar luistert ) voor een feestelijke, Nederlandse kinder-CD. Tenzij men de PVV natuurlijk met opzet aan stemmen wil helpen. Zouden de schrijvers van dat liedje enig benul hebben van de achtergrond en, deels, de impact en betekenissen van die twee woorden? Zouden ze niet beter iemand met een grondige kennis van het Arabisch of het Marokkaans hebben kunnen vragen of er geen beter geschikte woorden in die talen zijn die de sfeer in het liedje bepalen zonder er allerlei dogmatische en emotionele connotaties bij te betrekken? Ik ben zelf altijd nogal onder de indruk van Hans Jansen ( ik heb in een ver verleden diverse lezingen en colleges van hem bijgewoond ), maar ook een wat islam-vriendelijker deskundige dan hij had hierbij kunnen helpen. Ik vraag me af of iemand bij de VARA het ooit in zijn hoofd zou durven halen om - ik noem maar wat - de woorden "Jezus leeft", "Jezus redt" etc. in een KvK-tekst te verwerken. Tenzij het natuurlijk zou gaan om een satirisch anti-christelijk lied, waarin een kind over zijn geloofswaanzinnige ouders zingt. Of iets van die strekking. Dit gebruik van de woorden Allah ( wat natuurlijk Allahu zou moeten zijn, maar een kniesoor die daarop let ) en Akbar getuigt volgens mij toch echt van een helaas maar al te gangbare onkunde, desinteresse, doof- en blindheid in bepaalde kringen. Al was men zestien jaar geleden vanzelfsprekend nog een stuk onschuldiger en naiever dan vandaag de dag. Multiculturalisme is een feit, en er valt goed mee te leven, maar je moet het niet - eenzijdig - door de strot van de mensen willen duwen. En je er dan over verbazen dat de PVV hier garen bij spint. Ik was niet van plan om er over te schrijven, tot ik er door dit bloedige incident weer aan herinnerd werd. Shabbat Salaam.

Deze week werden in Israël de moord op Yitzhak Rabin en in Nederland de moord op Theo van Gogh herdacht. Beide moorden zullen zeker de komende jaren niet echt worden vergeten, maar ik heb de donkerbruine indruk dat veel Nederlanders en Israëliërs nog nauwelijks geloven in de noodzaak van het herdenken ervan. Yitzhak Rabin had in ieder geval de 'mazzel' dat hij premier was toen hij werd vermoord. Israël kan niet om de moord heen, scholen, gemeentes en dergelijke moeten er wel aandacht aan besteden. Je kunt tijdens de officiële herdenkingsceremonies aan de gezichten van sommige rechtse politici haast zien dat ze er niet geheel uit vrije wil bij aanwezig zijn. Niet één van de Israëlische schoolkinderen van vandaag de dag kan zich de moord bewust herinneren. Voor hen is het nog zo'n herdenkingsdag, één van de vele in het Israëlisch-Joodse jaar. De unieke betekenis ervan – een regerende premier van de Joodse staat werd om zijn politieke ideeën door een fanatiek-religieuze Jood vermoord – gaat volgens mij aan veel jongeren en volwassenen voorbij.

Theo van Gogh was een privé-persoon, en nog tamelijk controversieel ook, dus moet hij het met nog minder aandacht en empathie doen. Dit jaar was die aandacht nog beperkter dan voorheen, met als centraal evenement een ietwat armoedige bijeenkomst waarbij de Vrienden – let op de hoofdletter – van Pim Fortuyn, Van Goghs ouders, Rita Verdonk, en Ahmed Marcouch aanwezig waren. De gemeente Amsterdam vindt het blijkbaar niet nodig om stil te staan bij de moord. Wat het dichtst in de buurt komt van een passende herdenking was een aardige serie interviews in het Parool, onder de titel “Van Gogh: 5 jaar na de moord”. Ook in dit geval wordt er niet of nauwelijks aandacht geschonken aan het unieke karakter van de moord: een Nederlander werd om wat hij zei en schreef door een fanatiek-religieuze mede-Nederlander om het leven gebracht.

We zijn een beetje herdenkingsmoe. Er wordt natuurlijk ook wel heel veel herdacht. Toch zijn het niet die moeheid en het gebrek aan publieke aandacht voor het unieke karakter van deze twee moorden die mij het meeste storen. Waar ik me vooral aan erger, en zorgen om maak, is het feit dat verbaal en fysiek geweld bijna een geaccepteerd verschijnsel zijn geworden in de politiek, zowel in Nederland als in Israël. Hierdoor – en door een politieke polarisatie die globaal kan worden waargenomen – wordt weer eens duidelijk dat terreur de moeite loont en terrein wint. Dat we niet meer van zulk geweld opkijken is tot daar aan toe, hoe verschrikkelijk dat ook is. Erger dan het door de vingers kijken, de gewenning, of het gedogen, zijn het begrip en het goedpraten van terreur. Afgelopen week las ik op de website van De Telegraaf – ondanks de beperkingen en mijn bedenkingen een belangrijke nieuwsbron, zeker voor wie buiten Nederland woont – dat de Haagse wethouder Norder bij een werkbezoek was aangevallen. De achtergrond van het incident doet er niet echt toe. Wat in deze context vooral relevant is zijn het feit dat een bestuurder fysiek belaagd werd, en de manier waarop veel van de bezoekers van de site reageren. Een greep: "In den haag wachten we niet op verkiezingen we jagen ze zelf weg", "...deze man beledigt ons elke dag. [...] Dus ik begrijp de boze bewoner heel goed.", en “Wie wind zaait zal storm oogsten. De PvdA heeft echter storm gezaaid en zal dus een orkaan gaan oogsten. Geen medelijden mee, eigen schuld, dikke bult.” Natuurlijk zijn er ook veel reaguurders die de aanval en dit soort reacties afkeuren. Toch is in mijn ogen de reactie die het meest zorgwekkend is en de huidige tijdsgeest het beste weergeeft de volgende: “Mishandeling is afkeurenswaardig, maar onze wethouder Norder is de meest arrogante nare bestuurder die deze stad ooit gehad heeft. [...] De woede van de bewoners is...terecht.”

Dit soort “...maar...” redeneringen is een overwinning voor terroristen, of ze nou Mohammed B. of Yigal A. heten. “Moorden mag niet, maar die Van Gogh was natuurlijk wel erg grof.”, “Oh wat erg, maar Rabin had nooit delen van het Heilige Land mogen opgeven.”, “Die arme mensen in de Twin Towers/in dat restaurant, maar ja, die Amerikanen/Joden/Israëliërs denken ook dat ze kunnen doen wat ze willen.” Deze vorm van ‘maar’ laat zien dat terroristen, wereldwijd, op steun en begrip kunnen rekenen, ook van mensen die, als je hen er rechtstreeks naar vraagt, terreur in alle toonaarden zullen veroordelen. Kunstmatig herdenken heeft geen zin, zolang vrijwel alle ‘gewone’ Nederlanders en Israëliërs niet luid en duidelijk zeggen – en, minder luid, weten en snappen – dat er in een democratie voor politiek geweld geen begrip, plaats of excuus mag en kan zijn. Punt uit.

Zonder enige twijfel de moeite van het bezoeken waard: de nieuwe website met interviews met een aantal van de zeer weinige overlevenden van Sobibor. De link kwam ik tegen op de website van Irgoen Olei Holland.

Yitzhak Rabin ( Jerusalem, 1922 - Tel Aviv, 1995 )

Theo van Gogh ( The Hague, 1957 - Amsterdam 2004 )

Het 'maar' in redeneringen als "het is natuurlijk niet goed te keuren, maar..." is een van de vele bewijzen dat terreur per saldo gewoon loont, simpel zat. Dat geldt voor de moord op Rabin (*), het geweld van kolonisten tegen Israelische soldaten (**, en vice versa ***) of tegen Palestijnen (****), voor zelfmoordterreur (*****), voor de moord op Van Gogh (******), maar ook voor akkefietjes zoals dit incident, waarbij de feedbackers ongenadig en ongezond veel begrip voor de terrorist(en) in kwestie tonen.



(*):"Je mag iemand natuurlijk niet vermoorden, maar die Rabin was wel een verrader/gaf delen van het Heilige Land weg..., etc."
(**): "Je mag onze soldaten niet aanvallen, maar je moet ook de wanhoop van die kolonisten begrijpen"

(***): "Wat erg, maar die kolonisten zijn ook geen lieverdjes."

(****): "Geweld is nooit goed, maar die kolonisten zijn de pioniers van vandaag de dag."

(*****): "Het is natuurlijk niet goed te praten, maar ja, de bezetting..., of....die Amerikanen/Joden/Israeliers denken ook dat ze kunnen doen wat ze willen, etc."

(******): "Het is natuurlijk verschrikkelijk, maar die Van Gogh was ook wel erg grof."

No Israeli song this week, sorry. One of the five CDs that are playing in my stereo these days is this beauty. In the above YouTube video you can hear the first composition on the disc, a masterpiece - well, at least I think it is, I listen to it over and over again - by Giacomo Puccini.

Je kunt niet zeggen dat er in de Telegraaf nooit wat te lachen valt. Artikeltjes zoals dit en dit toveren soms een minieme glimlach op mijn gezicht.

En dan dit nog. Toen ik deze foto gisteren zag, dacht ik dat hij erg geschikt was voor zo'n wedstrijd waarvoor inzenders een onderschrift bij een foto moeten bedenken. Een passende prijs kan ik niet zo gauw bedenken, en het aantal lezers zal toch wel bescheiden blijven, maar wie weet zal voor een enkeling de eer of de lol van het spel voldoende zijn. Laat dus maar een commentaar achter met een passend onderschrift of wat - voorlopig nog - premier Balkenende of een van de andere personen gezegd zou kunnen hebben. Voor de Telegraaflezers die rechtstreeks bij deze posting terecht komen: om commentaar te kunnen achterlaten moet je even naar de hoofdpagina van het blog gaan, door op de titel ( Dutchblog Israel ) te klikken. Via 'No comments' ( of 1, 2, 3 etc. comments ) kun je je commentaar achterlaten. Succes en shabbat shalom.

Net heb ik heel even de als ik het goed begrijp wekelijkse spellingtest van de Wereldomroep gedaan. Negen van de tien vragen had ik goed, de fout was een weetwoordje ( handvatten i.p.v. handvaten, een fout uit dezelfde categorie als 'onmiddellijk', dat ik ook steeds fout schreef - met 1 l - tot een goede vriendin me op de fout wees ). Ik ben daar redelijk tevreden mee, en zal de test de komende weken zeker nog wel een paar keer doen.

Vanmorgen ging ik een paar plantjes poten bij het graf van mijn schoonvader, voor de ceremonie vanmiddag. Ik nam onze dochter mee, zij wilde graag de - zeer mooie en bijzondere, naar mijn smaak ietwat te grote - grafsteen zien. Daarna hadden we nog ruim drie kwartier voordat ze naar school moest. In de auto, naast de school, hebben we Nederlands gedaan. Eerst las ze twee hoofdstukken uit Verstopt! ( uit de Kokkelreeks van uitgeverij De Inktvis, een mooie serie kinderboeken speciaal geschreven voor wat grotere kinderen die om wat voor reden dan ook een lees/taalachterstand hebben ) daarna las ik een hoofdstuk voor uit Het grote boek van Kuik en Vark, geschreven door Koos Meinderts en geillustreerd door Annette Fienieg. Meinderts schrijft kinderboeken die echt totaal anders zijn dan andere kinderboeken. Wij hebben de meeste van zijn boeken - vrijwel allemaal geillustreerd door zijn vrouw, en vrijwel allemaal door beiden gesigneerd, onze kinderen vinden gesigneerde boeken ( we hebben ook door Jacques Vriens en door Betty Sluyzer gesigneerde boeken ) erg leuk - in onze boekenkast staan. Om het hoofdstuk "Eindelijk verdwaald", dat ik vanmorgen voorlas, moest ik zelf een paar keer hard lachen. Ook onze dochter snapte de humor en absurditeit van het verhaal zo te zien en te horen uitstekend. De boeken van Meinderts en Fienieg zijn een absolute aanrader, zij nemen hun lezers heel serieus, en ook ouders kunnen hun boeken waarderen. Als ze tenminste een beetje van lezen houden en niet bang zijn om verrast te worden.

Today the shloshim ( 30 ) period after the death of my late father-in-law ends. Which means that family, friends and others will go to the cemetery, where there will be a ceremony ( with prayers, Psalms, and the unveiling of the headstone at the grave ) and a light meal. The matseiwa will contain - besides the name, years of birth and death of the deceased - a verse from Tenach, from 1 Samuel 2:26 ( please notice the significant differences in the three translations ):

וְהַנַּעַר שְׁמוּאֵל, הלֵךְ וְגָדֵל וָטוֹב: גַּם, עִם-יְהוָה, וְגַם, עִם-אֲנָשִׁים

Onlangs werden in een uitgebrand huis in Rishon LeTzion, een stad ten zuiden van Tel Aviv, de vermoorde lichamen van vrijwel de hele familie Ushrenko (ouders, zoon en schoondochter, twee jonge kleinkinderen) gevonden. De dader of daders zijn nog niet geïdentificeerd, er wordt gezien de wreedheid waarmee drie generaties zijn omgebracht gespeculeerd over betrokkenheid van de Kaukasische maffia. Eerlijk gezegd moest ook ik meteen aan Keyser Söze, uit The Usual Suspects (1995), denken. De afgelopen jaren is Israël meerdere malen opgeschrikt door brute moorden, zelfs van kinderen. Wat echter nog meer opvalt is het aantal kinderen dat in diezelfde jaren omkwam als gevolg van pure nalatigheid: babies die in een auto zijn achtergelaten, een meisje dat werd doodgebeten door een levensgevaarlijke hond, jonge verkeersdoden bij ongelukken die makkelijk voorkomen hadden kunnen worden.

In het jodendom en de Joodse staat is het leven altijd gekoesterd en heeft het altijd een vrijwel absolute waarde gehad. Ik heb zo mijn twijfels of dat nog steeds geldt voor Israël vandaag de dag. Als er hier al ooit zo’n onvoorwaardelijk respect voor het menselijke leven was, dan lijkt dat respect erg te zijn uitgehold. Enerzijds lijkt dit deel uit te maken van een wereldwijde trend, en is het grotendeels een gevolg van ontwikkelingen waaraan Israël niet echt of helemaal geen schuld heeft. Toch is het ook deels te wijten aan enkele al dan niet bewust gemaakte besluiten van de militaire, politieke en religieuze leiders van het land.

Sinds september 2001 zijn de meeste mensen in de wereld zich ervan bewust dat (Islamistische) terreur iedereen altijd en overal kan treffen. In Israël, waarop de terroristen veel van hun haat richten en dat ondanks een neiging tot individualisme nog steeds in veel opzichten een bonte verzameling van hechte gemeenschappen is, is dit bewustzijn veel dieper geworteld dan elders. Zoveel mensen zijn hier vermoord of gewond geraakt tijdens gewone dagelijkse bezigheden dat velen van ons “de dood als een manier van leven” (de titel van een verzameling artikelen van David Grossman) of op zijn minst als een acceptabel deel van het leven zijn gaan beschouwen.

Tijdens hun militaire dienst worden Israëlische jongens en meisjes getraind om enorme verantwoordelijkheden op zich te nemen waar het gaat om de levens van hun kameraden en die van de mensen die aan de ander kant van de scheidingslijn van ‘het conflict’ leven. Bewust en onbewust beslissen kinderen van 18 of 19 niet zelden of een man – of soms een vrouw of kind – in leven en gezond zal blijven of zal worden verwond of gedood. Terwijl ik jaren geleden een interview met een paar soldaat-sluipschutters las, raakte ik enorm onder de indruk van hun vaardigheden. Tegelijkertijd dacht ik “Mijn G’d, hoe kan van hen verwacht worden om steeds weer een onderscheid te maken tussen hun leven binnen en buiten de militaire werkelijkheid?”.

Door het gemak waarmee sommige politici en veiligheidsdeskundigen praten over de beschikbaarheid van militaire oplossingen voor zowel militaire als politieke problemen is het voor ons bijna vanzelfsprekend geworden dat de kortste weg van een probleem naar zijn oplossing het fysiek uit de weg ruimen van het probleem is. Door te praten in termen van het elimineren of liquideren van problemen maken we de dood een heel normaal deel van onze dagelijkse routine. Regelmatige berichten over de liquidatie van terroristen, over de onbedoelde dood van een Palestijns kind, of over de gewelddadige dood van slachtoffers van Palestijnse terreur vergroten onze ongevoeligheid wat betreft het hele begrip ‘dood’. Twee oorlogen in de afgelopen drie jaar zorgden niet alleen voor afschuw, angst en verdriet, maar misschien ook wel voor nog meer gewenning.

Tenslotte heeft een aantal rabbijnen en andere gemeenschapsleiders een onvoorwaardelijke waarde aan elke vierkante centimeter van het Land Israël toegeschreven, een waarde die door sommigen als hoger dan van het leven zelf wordt geïnterpreteerd. Dr. Hagi Ben-Artzi – de fanatieke en ietwat excentrieke zwager van Binyamin Nethanyahu – zei zelfs in Ha’Aretz, ruim een jaar voordat Israël zich uit Gaza terugtrok: “Het einde van (het bouwen van) nederzetting(en) in Gush Katif (het belangrijkste nederzettingenblok in Gaza, BdB) is het einde van het geestelijke leven. En wanneer je het einde van het geestelijke leven bereikt, heeft het lichamelijke leven geen zin meer.”

In het hedendaagse Israël lijkt het leven zijn absolute waarde te hebben verloren en schijnt het in plaats daarvan een relatieve betekenis te hebben gekregen. Veel Israëliërs zien zowel het leven als de dood als te vanzelfsprekend. Dit leidt gemakkelijk tot nalatigheid en ongevoeligheid. Zou het kunnen dat de ‘nonchalante’ dood van zoveel kinderen in de laatste jaren op de een of andere manier verband houdt met het erosieproces dat ervoor zorgde dat de Israëlische maatschappij langzaam maar zeker het oorspronkelijke joodse concept van menselijk leven als de hoogste waarde heeft laten varen? Als dat zo is, zijn al die onnodige doden – moge hun nagedachtenis tot zegen zijn – in zekere zin net zozeer slachtoffer van ‘het conflict’ als Afik Zahavi z"l, een driejarig jongetje dat ruim vijf jaar geleden werd gedood in Sderot door een vanuit Gaza gelanceerde Qassam-raket.

As I do not have much time to post anything original myself - apart from the occasional article, tomorrow another Dutch article will appear here - I use other people's materials. Such as this beautiful picture, which my brother - who right now is spending more than a month in Japan with his ( Japanese ) wife - just sent me.

...waarin een klein land groot kan zijn. Waar zie je dat burgemeesters en andere politici moeten opstappen en anderszins in de problemen komen door iets of iemand als dit?

Criminelen vieren ook hier hoogtij - in de maatschappij maar ook, meer dan in Nederland, in de politiek - maar voor zover ik weet bestaat er in Israel nog niet zoiets als een Bond van Wetsovertreders. Of je moet elk van de diverse mafia's als zo'n bond beschouwen. Nee, serieus, er zal ongetwijfeld een belangenvereniging voor (ex)gedetineerden zijn ( de politieke partij Shas zou als zodanig kunnen fungeren, gezien het buitengewoon hoge aantal van Shas-prominenten die achter de tralies hebben gezeten of nog zitten ), maar de naam van die bond klinkt wel erg bont. Wat de privacy betreft waarover de BvW het heeft, ik ben absoluut niet rechts of extreem-rechts, en de schandpaal en pek en veren zijn misschien niet meer van deze tijd, maar volgens mij heb je nauwelijks nog recht op privacy wanneer je bewust en bewezen andermans huis binnengaat om daar te stelen of andere misdaden te begaan. Laat staan als die andere man of vrouw hoogbejaard is.

If I had some spare time and money, I would gladly spend next week in Washington, DC, attending this conference, called "Driving Change, Securing Peace". As with Mr Obama, I do not believe that J-Street knows where the key to redemption can be found, but I very much appreciate the fact that they - like their President, and unlike some of our worst enemies, or also unlike more rightwing Zionists and Israel-supporters, such as AIPAC - recognize that the status quo in no way serves the interests of Israel ( or of the Palestinians, obviously ).

While Russian foreign policy continues to worry me, I think that Israel's Foreign Minister and his diplomats basically 'get what they deserve' from Moscow. Apparently I appear on the mailing list of the Israeli embassy in The Hague ( I have had contacts with them on a few occasions, had a very interesting and - for me - exciting interview with Tzippi Livni, and highly respect the often difficult work of most Israeli diplomats ), which means that every now and then I receive ( a link to an ) article ( often from the Jerusalem Post, sometimes from Ynet, HaAretz or another medium in English ) that appears to be to the Ministry's or embassy's staff's liking. Once in a while - particularly during wars - the mails contain official press briefings. Never mind that most of those who are on the mailing list ( I suppose that they are Dutch journalists and other contacts of the embassy's Counsellor for Press, Public and Cultural Affairs, plus people like me and other friends and 'friends' of Israel ) already know the information and opinions contained in the articles and briefings, or that they do not have the time or simply won't bother to read the entire articles or press releases. What annoyed me was one particular mail in June. It contained this article, by Dutch-Jewish writer Leon de Winter. In the article, titled 'Time for a new ally?', De Winter claims that the loyalties of Obama and of ( liberal ) American Jewry do not lie with Israel, and that Israel " needs to shop for another ally ". That ally should be Russia, according to the writer, who last year made aliyah to California, together with his family. O.k., the title does contain a question mark, and every writer should be allowed to write what he or she wants, wherever he or she is. But why should I read such a plea - which in my honest opinion goes in every possible way against the true interests of Israel - in a semi-official mail of an Israeli embassy, preceded - like all other Israel-'friendly' and supposedly Jerusalem-approved articles that the embassy sends me and others - by "Shalom, For your information, With kind regards," and the name and title of the Israeli public servant who is supposed to convey Israel's official point of view to the Dutch media and public? I wrote a stiff e-mail to my contact person at the embassy - where generally none of the Israeli officials speaks and understands Dutch, but that is another issue, and only one of the reasons why Israel's PR-situation in the Netherlands is really bad - but received nothing but a standard response ( "we received your comment" ). Anyway, if such a ridiculous and dangerous appeal receives a semi-official Israeli stamp of approval, Avigdor Lieberman and his PM - thinking, like Leon de Winter, that they can continue to snub Washington and that Israel can trust Putin and his cronies - should not complain when their new-found 'ally' slaps them in the face, time after time.

Even though another, also pretty good, promo video won a competition organized by Peace Now, I think this one - made by the same team - is better. Well, maybe not better, but much, much funnier.

PS: Of course, the Israeli greeting "Shalom" means 'peace'. I am sure you knew that already, but if you did not you might have missed the point of the video. The text at the end of the clip says "In the new year, let's give peace a chance."

This time, Tom Janssen's interpretation of Silvio Berlusconi's troubles with the law.

Let's try this again. Last Saturday evening this video clip was posted automatically, but the next morning I saw that the video was removed, disenabled or whatever. I found another version of the same video on Youtube, with embedding enabled. So here it is. The song is very beautiful. I remember the first time that I heard it, years ago, in a sherut taxi back home from the airport, after a few weeks' stay in Paris.

Joep Bertrams' view on Obama's Nobel Peace Prize winning, and on Berlusconi's legal troubles.

I am pretty sure that I am not the only one who is amazed and in a way annoyed by this choice. I have a lot of sympathy for Barack Obama, I would have voted for him if I were American, think that he has some very good ideas and approaches to certain highly important subjects ( better than most of his political opponents ), and am willing to give him the benefit of the doubt for at least one more year. After all, there is still a lot of damage-control that he and his government have to do after eight years of Republican damage-doing in more than one field. Still, it is way too early to give him such a prestigious award, unless such prizes are meant mainly or even only to honor smooth and very gifted talkers. Maybe this proves ( once and for all, some might say ) that the Nobel Peace Prize has lost its prestige (*), and that more than before it has become a political statement. Is it totally impossible that next year Mahmoud Ahmadinejad might be a serious candidate in the eyes of the Norwegians? Anyway, congratulations to the American President, hopefully this will stimulate and strengthen him to continue and maybe even intensify his efforts - which I very much appreciate, let there be no doubt about that; his predecessor did basically nothing for about 7 1/2 years - to move what is left of the Palestinian-Israeli peace process forward, somewhat, somehow.

(*) The fact that the choice of the Peace and Literature Prize winners has never been objective and often been controversial, is the reason why I did not include them when I wrote about my little Nobel-'theory' four years ago, although the biographies and family histories of this year's winners of those two prizes - like most if not all of the other winners this year - do underline that theory.

PSS: Sorry, I ran out of useful Nobel-related posting-titles in English, so I used a Dutch one.

Two belated but good and very interesting comments on the Israeli PM's recent speech in New York: one by Yaron Ezrahi, the other by Carlo Strenger. I absolutely subscribe to the latter's conclusion: "Remembering the Holocaust is a moral duty for Jews and non-Jews alike. Netanyahu's politicization of it does not fulfill this duty; it taints it. Instead of weakening Ahmadinejad, he enters the arena in which truthfulness about history is no longer a duty in its own right, but where history is used for the sake of political manipulation.[...] The lessons we should learn from Mr. Ahmadinejad is that remembering for its own sake is a virtue that must never be compromised."

En weer lukt het die kwal van een Ratelband om de koppen van de krant van wakker Nederland te halen, zelfs twee keer op een dag, met totaal non-nieuws. Ik geef die man met een posting als deze natuurlijk ook meer eer dan hij verdient, maar goed, het levert tenminste weer een paar bezoekers voor dit weblog op.

Congratulations to Ada Yonath for winning this year's Nobel Prize in chemistry, together with Venkatraman Ramakrishnan and Thomas Steitz. I thought about saying something here to all those who support boycotts of Israeli products, academics, etc., or to those rightwing Israelis who still believe that the world consists only of good Jews, bad Jews, and anti-Semites, but that would spoil the festive occasion. Kol HaKavod and Mazal Tov to Professor Yonath!

PS: Could it be that when professor Yonath said today: "People who think they made such a huge contribution sit and wait for the award and get angry when they don't get it. I'm not like that.", she refered to professor Aharonov, who yesterday seemed very disappointed and quite angry that he did not win the Physics prize ( this year )? Once again, Kol HaKavod for professor Yonath.

Amos Oz has been a leading candidate for the Nobel prize for literature for several years now. Maybe if we just stopped calling him a candidate he might win the prize one day. He certainly deserves the prize, and winning it would in a way enhance the weight of his - often very wise - words ( how many 'w's can you use in one sentence? ). I am not particularly fond of articles such as this one, and prefer to wait until the actual winners of the Nobel prizes are announced. One thing is for sure, every year since I wrote this article for the Jerusalem Report, the article's main point ( there is a direct link between a country's openness, freedom and hospitality on the one hand, and its prosperity and scientific excellence on the other ) has been proven to hold true: every year many if not most of the winners are immigrants or immigrants' (grand-grand-etc.-) children.