Wednesday, December 31, 2003

Although until this morning I hardly spent any time thinking about the question which act or event was the most important of the year that will end tonight, I was reminded of that question when I read an article about the indictment on charges of "federal racketeering, fraud and conspiracy" of former Illinois governor George Ryan. Almost a year ago I witnessed on television how Mr Ryan - using his last days in power as governor - commuted the death sentences of 167 prisoners who were waiting to be executed or were facing to spend the last few years of their lives on death row, and I remembered how much I admired this step by a Republican - and, as now has been confirmed in court, corrupt - politician. As much of a crook George Ryan might or might not be, and as much as I feel sympathy for the families of the victims of the crimes ascribed to these 167 prisoners, I still believe that Mr Ryan did what only few politicians in the US would dare: to use their power to speak out and act against a combination of biblical and Wild-Western-like, random and arbitrary pseudo-justice, a system that has often proven to be non- or even counter-productive, as well as liable to human mistakes and often racially biased. Having an accused person wait for years for his or her execution can almost never be right, no matter how hideous the crimes committed, and it takes a lot of guts for a politician to acknowledge the faulty character of one or more aspects of the political system which he represents and serves. George Ryan finished his political career and started the year 2003 with a very positive act indeed.
In an interesting though not very convincing opinion article in Ha'Aretz, Yehoshua Amishav points out the fact that many cases of the "new anti-Semitism" would not have been prevented by more Holocaust education, even though Israeli officials often want us to believe otherwise. As important as it is to teach people all over the world about the history, the origins and the aftermath of the crimes committed by Nazi Germany and its willing collaborators against millions of Jews and others in the years 1933-45, it is absurd and naive to believe that more knowledge about those crimes would eliminate or even lessen anti-Semitism or other forms of both rational and irrational collective hatred.
The picture that accompanied an article in Friday's IHT ( Writ, rights and Saudi women ) showed packages of some haircoloring product ( Nice 'n Easy, Beautiful Natural Color ) with the faces of the women pictured on them crudely blurred out with a black marker. It said "At a Riyadh supermarket, women's faces on products are routinely crossed out, in line with stricy interpretation of Islamic morality". It reminded me of some local intolerant Fundis here in Paris, who have the irritating habit of routinely making the metro stations look even more dirty and unattractive by spraypainting their slogans on what they consider woman-unfriendly and other advertising billboards, all in the name of their jihad against globalisation and la Pub ( advertising ).
The fact that the leaders of Iran were willing to accept help after the Bam earthquake from all countries except Israel shows how absurd fanatic ideologies remain, even in times of utter despair and destruction. With a lot of experience in humanitarian expeditions in recent years ( e.g. in Rwanda and Turkey ), with a president and a Minister of Defense who were born in Iran/Persia, Israel could have been a natural ally in alleviating the plight of the poor victims in and around Bam. It is a shame that such an opportunity of possible livesaving and humanitarian cooperation ( and who knows, some sort of reconciliation ) has been missed.
After five wonderful days and nights that I spent with my wife and our two children near my family in Holland, we returned to our apartment near Paris, where a postbox with three copies of the International Herald Tribune awaited me. Only yesterday did I browse through them. While in Holland I hardly saw any television, which is why we were told about the latest suicide attack in Israel with a delay of almost a day, by the photographer who took pictures of the four of us in traditional Volendam costumes.
Youp van 't Hek geeft er in zijn laatste NRC-column van dit jaar verschillende mensen heerlijk en geheel verdiend van langs: Jacques Wallage, de koninklijke familie ( vooral WA's schoonvader ), Jort Kelder en GiechelGeorgina, Gretta en Wim D.

Friday, December 19, 2003

On the back page of today's IHT we find an article about three prominent Israeli novelists who have very outspoken and often well articulated views on what is going on in the Middle East in general and in Israel in particular: Amos Oz, David Grossman and A.B. Yehoshua.
Here are two pictures of Paris by night: one of the Galleries Lafayette, the other of the Opera. Sorry, I must admit that I made better pictures in my life, but I was in a hurry, i.e. on my way to the Hanukkah-party at our daughter's kindergarten. Happy Hanukkah, Merry Christmas and best wishes for 2004! Each reader can choose which wish(es) apply/ies to him/her.

Monday, December 15, 2003

Among all the jokes and cartoons about the capture of Saddam Hussein I particularly liked this one, by Joep Bertrams in the Dutch daily Het Parool ( in Dutch, it says "Cut and shaved" ).

Sunday, December 14, 2003

Of all the international reactions to Saddam's arrest, that of French president Chirac was the most touching. According to Ha'Aretz, "Chirac reacted on Sunday to the capture of Saddam Hussein, and said he was delighted at Saddam's arrest, and added that it would clear the way for Iraqis to rule themselves." I hope that he doesn't mean by that that now finally Saddam Hussein can be reinstated instead of those sales Americains, something which was a bit hard while the poor man was still on the run.
Apparently a DNA test confirmed the arrested individual to be the former Iraqi dictator. If this is true a compliment and congratulations are due to the American and British leadership and above all to all those American, British, Italian, Spanish and other men and women who have been fighting the war in Iraq and who are still risking their lives on a daily basis. No matter what one thinks about the war being justified or not ( I have been a hesitant and cautious supporter ), the arrest and possible trial of Saddam Hussayn would be a great achievement and could be an enormous boost for the American-led efforts to pacify the country and to try and introduce some sort of normalcy and democracy there.
Could it be, did they catch Saddam? That would be wonderful news. Or is it just another rumour that will turn out to be not true? Of course millions of people all over the world will be following the news in the coming minutes and hours. I will be one of those millions.

Saturday, December 13, 2003

Een mooi vormgegeven en zwaar verslavende online geschiedenisquiz is te vinden via de website van de Volkskrant ( linksonder, de zwarte pijl ). Je speelt steeds tegen twee andere kandidaten, waarbij ieder om de beurt een catgorie kiest. Er zijn drie rondes, waarbij in de eerste twee degene met de minste punten afvalt. Hoe sneller je antwoordt, des te meer punten je krijgt. In de laatste ronde worden punten afgetrokken voor elk fout antwoord. Je kunt zoveel spelen als je wilt. Een absolute aanrader.
In Ha'Aretz Amir Oren analyses a subject that I have hinted at already several times on this blog ( and elsewhere ): the role played by Ariel Sharon's developing legal troubles in the timing of his political and military pseudo-inititatives.

Friday, December 12, 2003

In today's International Herald Tribune a portrait of the Russian poet Yevgeny Yevtushenko, who wrote the poem Babi Yar, which formed the basis of the 13th symphony of Dmitri Shostakovich. For more than a decade Mr Yevtushenko has been living with his family in Tulsa, Oklahoma, where he teaches at the university. ( PS: I am aware that the web pages about the poem and the symphony contain annoying mistakes. E.g., Babi Yar is near Kiev in the Ukraine, not Russia, and Katchaturian was Armenian, not Georgian, even though he was born in Tblisi. Still, in the little time that I had available I could not find any better comprehensive online information about these works of art. )
With three articles on his excellent weblog, The Head Heeb, Jonathan Edelstein saved me a lot of work and precious time, as these articles deal with subjects that I also wanted to write about: the conclusion of an agreement between the EU and Syria within the framework of the Euro-Mediterranean Partnership ( Roman Empire Reunification Watch, December 10 ); the discussion within the Likud about the hints expressed by Sharon and his close associates regarding a possible unilateral Israeli withdrawal from ( part of ) the territories ( Managing the Conflict, December 10 ); and the hottest issue in France today, the recommendations of the Stasi ( what's in a name ) commission regarding the separation of church/synagogue/mosque and state, which could lead to a ban on wearing skullcaps, veils, crosses etc. in schools ( Mutual Concerns, December 10 ). Jonathan also writes about another interesting subject, the proposal to include Israel in the Francophonie ( The Francophonie and Israel, December 11 ) .
Met veel belangstelling heb ik de berichtgeving over de verhuizing van De Nachtwacht naar zijn nieuwe, tijdelijke, onderkomen gevolgd. Ik had wel eens gelezen dat het schilderij tijdens de Tweede Wereldoorlog elders was ondergebracht, maar wist daar niet het fijne van. Via Bieslog werd dit gat in mijn kennis van de vaderlandse geschiedenis gedicht.
In de rubriek kwam ik de volgende column tegen. Kroost Bea Bloksma Mijn zoon is geen prater. Mijn dochter wel. Zondag eten ze vaak bij mij. Aan tafel vertelde zij dat haar twee eenden Rosa en Roelof - die ze ondanks aandringen van ons niet had laten kortwieken - over de schutting waren gevlogen. Daar zijn ze onder afgrijselijk gekrijs door de twee bloeddorstige honden van de buren opgevreten. Al eerder was haar konijn overreden en haar grijze streepjeskat had ze bij een verhuizing vergeten mee te nemen. Haar oudere broer ging langzaam rechtop zitten, keek zijn zuster doordringend aan, en zei: ,,Het is maar goed dat jij nog geen kinderen hebt!''

Thursday, December 11, 2003

The relief expressed by the public and by commentators when shooting attacks or explosions such as the one heard and seen this morning in Tel Aviv turn out to be most likely criminally motivated, is once more proof of the absurd reality in which Israelis find themselves these days.

Monday, December 08, 2003

The hôtel de ville in Levallois, yesterday morning:
Even though American presidential politics are not really the main focus of my attention, I often do read articles about the subject. This morning on my way to the institute I enjoyed reading an op-ed by Nicholas D. Kristof in the International Herald Tribune about the fight for nomination within the Democratic party. The article ends with a nice anecdote: "If the Democrats are serious about governing, they should remember the words of one of their nominees, Adlai Stevenson. After one of his typically brilliant campaign speeches, someone shouted out to Stevenson from the crowd that he had the votes of all thinking Americans. Stevenson shouted back, saying that wasn't enough: "I need a majority!" "
Kroonprins Willem-Alexander en prinses Maxima hebben een dochter gekregen. Hartelijk gefeliciteerd! Aangezien de trotse vader heeft gezegd dat het de allermooiste baby van de hele wereld is neem ik aan dat het meisje vooral op haar moeder lijkt. Overigens ben ik zelf van mening dat de twee allermooiste babies van de hele wereld in 1999 en 2002 geboren zijn.

Saturday, December 06, 2003

Regarding “Anti-Semitism report issued after criticism”, IHT, December 6-7, 2003: The absurdity of post-9/11 political correctness in Europe has reached new heights. Whereas the European Union did not have any qualms about publishing an opinion poll, based on obviously biased and faulty questions, which had a majority of Europeans considering Israel as the greatest threat to world peace, it took weeks of protests and criticism being expressed in a wide range of international fora and media to force European legislators to allow the publication of a report which exposes the role of Arab and Muslim extremists in the recent rise of the so-called ‘new’ anti-Semitism. Although this report also seems to be based on far from perfectly performed research, one might ask why it is that EU leaders hesitated less to have the Jewish state turned into a scapegoat than to hurt the feelings of the continent’s millions of Muslim citizens and residents.
In today’s International Herald Tribune we find two interesting op-ed articles. In a very courageous and honestly introspective article the Lebanese journalist Michael Young writes about the way in which the Arab peoples’ real or imagined preoccupation with the plight of their Palestinian brothers and sisters has become both an excuse for many wrongs in the Arab world and a stumble block for its truly socio-economic and political development: “…the prism of 1948 […] has distorted so many things in the Middle East that it is with little imagination that Arab states and societies tend to address fundamental issues like democracy, sovereignty, overmilitarization, relations with the United States and, even, the optimal pursuit of national interests.” Gideon Samet of Ha’Aretz writes about the Israeli public’s growing perception of the consequences of Ariel Sharon’s “inaction” and “political footdragging”: “ Sharon seems to be running out of arguments against a rigorous attempt to forge a peace agreement, as a growing number of Israelis add up the reasons why this ought to happen without further delay.”
Regarding “Sharon ally predicts concessions”, IHT, December 6-7, 2003 ( letter published in IHT, December 10, 2003 ): The recent remarks by Ehud Olmert are proof of two things. First of all, something which took the establishment on the Israeli Left about 25 years to grasp only more than ten literally bloody years later has become consciously known among prominent members of the country’s Right: a continued occupation of the West Bank and the Gaza Strip is a demographic nightmare for Israel as both a Jewish and a democratic state. Secondly, the way and timing of Mr Olmert’s revelations show us once again how much of an opportunist he is. Until recently a leading hawk within the hardly dovish Likud who did not spare any effort to ridicule the reputations or ideas of his colleagues on the Left, he suddenly seems to see the light, but only after realizing that the electorate has begun to become aware of the lack of content of his government’s and his party’s non-policies.
Een mooie column van Anil Ramdas in het NRC Handelsblad. Om inlogproblemen te vermijden post ik hier de tekst in zijn geheel. De Derde Man Acht uur. Je weet dat er een aanslag is gepleegd in Istanbul, je weet hoeveel doden er zijn gevallen, hoeveel gewonden. Maar het spannende is altijd hoe het journaal het gaat brengen. Het achtuur-journaal van Nederland maakt elk onderwerp huiselijk, knus, bevattelijk voor, zeg maar, al diegenen die niet de kans kregen de lagere school met goed gevolg af te leggen. Daar is niets op tegen, het is juist zeer sociaal-democratisch om 'het volk' te willen verheffen. Daar schuilt weliswaar het gevaar in dat je niet weet of het volk omhoog gaat of jij omlaag, maar een stelregel op de redactie van het journaal schijnt te zijn: kijk jongens, alles buiten de directe eigen buurt van de kijker is veel en veel te ver weg. Maak dus de vertaalslag (ook zo'n woord) naar de gewone man of vrouw op straat. Breng dus het grote nieuws uit de grote wereld terug tot de proporties van, wat zal ik zeggen, een Nederlandse kroket. Het journaal gaat dus niet op zoek naar een doorwrochte analyse van een seculiere staat in een religieus land, dat sinds Ataturk een spagaat maakt tussen oost en west en nu met stevige pijn in de liezen zit. Het journaal wil ook niet achterhalen welke spilfunctie juist Turkije bezit in de regio, door de controle die het land uitoefent over al het zoetwater dat Israël nodig heeft, waardoor juist Turkije als de lieveling moet worden behandeld met veel geld en rozen, en dat nu bekoopt met afschuwelijke aanslagen. Het zal echt makkelijker zijn voor de terroristen om Amerikanen en Britten in Syrië op te blazen. Maar de terroristen begrijpen de geopolitieke verhoudingen beter dan ons journaal aan ons wil verklaren. Ons journaal verklaart niet, ons journaal getuigt. Dat is op zich ook edel, alleen moet je je soms wel in vreemde bochten wringen. Zullen ze daar bij het journaal regels hebben bedacht: brand in Australië, bij minder dan 120 doden, irrelevant; bij acht doden waaronder een Nederlander, meteen de opening? Maar nu werd het ingewikkeld: aanslag in Turkije, op Engelsen, vanwege een oorlog die Nederland heeft gesteund, maar er vielen geen Nederlandse doden. Hoe maak je zulk nieuws van de verre wereld relevant voor onze buurtbewoners? Met die nieuwsgierigheid zit ik dus naar het journaal te kijken. En de mensen bij het journaal weten me altijd te verrassen. Ze gaan naar Turkse theehuizen in Den Haag en omstreken om aan de weinige gasten (vanwege de Ramadan, zegt een begripvolle stem) te vragen wat die ervan vinden. Ik zou willen weten wat de mensen in Istanbul vinden, op een van de beelden van de aanslag stond een man heftig te zwaaien met de armen, maar er was geen geluid bij. Ik zou ook willen weten wat de mensen in Engeland ervan vinden, niet alleen de tegenstanders van het staatsbezoek van Bush, maar ook de gewone Engelsman die zijn lagere school niet heeft afgemaakt. Maar ons journaal komt met de bezoekers van kale, lege en diep mistroostig uitziende theehuizen. In die theehuizen is er nooit eens een vrolijk portret van Ataturk tegen de muur, laat staan een mooie vrouw aan tafel. Moslim-hetero-mannen leiden een ellendig leven: aan het werk zijn ze omringd door mannen, in het theehuis zijn ze omringd door mannen, in de moskee zijn ze omringd door mannen en als ze thuis zijn en van het vrouwelijke schoon zouden kunnen genieten, is het vrouwelijke schoon omringd door lappen stof en anders door twee baby's en een kleuter. Het is geen sexy leven dat de moslimmannen lijden en daar komt nooit iets goeds van. Maar oké, het journaal dus, dat aan Turken vraagt wat ze van de aanslag denken. De eerste twee geïnterviewden zeggen in keurig Nederlands dat het volstrekt absurd, verwerpelijk en onislamitisch is. Mooi, zo wil ik het horen. De jongens die dit zeggen zijn inderdaad jongens, tweede generatie, schat ik. En dan komt de derde man aan het woord. Oudere man, gegroefd gezicht, ooit gastarbeider geweest, waarschijnlijk. Heeft in Nederland zwaar handwerk verricht en zit nu in de WAO. Heeft hij verdiend, want hij is zwaar uitgebuit, genegeerd, vernederd en weet ik wat al niet meer. De man spreekt geen woord Nederlands en ook dat kunnen we hem niet kwalijk nemen. 'He Ali, jij deze schroef aandraaien, ja!' Dat werd tijdens zijn arbeidzame leven naar hem geschreeuwd, en zoveel verstond hij wel, maar hij kon niet in het Nederlands zeggen dat hij geen Ali heette, maar Mustafa. Deze derde man krijgt nu voor het eerst in zijn leven onverwacht een microfoon onder de neus geduwd en van hem wordt geëist dat hij commentaar levert op de wereldpolitiek. Ik zou het niet vreemd vinden als hij plompverloren in het Turks, met Nederlandse ondertitels, zou zeggen: 'Ik weet niet wat ik van de aanslag moet vinden, daar moet u bij deskundigen voor wezen. Maar ik wil wel zeggen aan de mensen in Nederland: mijn naam is niet Ali, mijn naam is Mustafa.' Helaas, dat zei hij niet. In plaats daarvan zei hij, volgens de ondertitels: 'Zolang de Britten en Amerikanen in de islamitische wereld zijn, zullen deze aanslagen plaatsvinden.' Deze derde man leek me niet iemand die The New York Review leest, of naar Engeland of Amerika is geweest. Of zelfs ooit een Engelsman of een Amerikaan ontmoet heeft. Deze eerste generatie allochtoon die geen Nederlands spreekt zit gevangen in een wereld die feitelijk niet bestaat. Ga maar na: het land dat hij verliet is veranderd, het land waar hij aankwam is hem vreemd. De man dobbert in een sloep op zee zonder land te zien aan de horizon. Een zielig figuur dat je alles moet geven, behalve vrijheid van meningsuiting. Zoals je aan kinderen geen AK-47 geeft. Hij ratelt dus keurig de mening op van de fanatieke moslims die hij in de moskee ontmoet en dan is het tijd bij het journaal voor het volgende onderwerp.

Friday, December 05, 2003

Op de website van ( ik kon het zo gauw niet vinden op de site van Trouw, waarin het oorspronkelijk stond ) staat een interview van Inez Polak met de Israelische schrijver David Grossmann. Niet alleen schrijft hij erg mooie verhalen, romans, reportages en kinderboeken, hij heeft ook veel zinnigs te zeggen op politiek gebied.
That I do not use my Nikon Coolpix 5400 only for professional purposes ( with its photocopy function ) can be seen in the two pictures shown here, taken on Wednesday afternoon in Levallois-Perret, where we have been living for three months now. This is the city's hôtel de ville, built in the 1890s.
The Geneva accord, as faulty as it may be, has received quite a lot of media attention already. On Wednesday the International Herald Tribune had a good editorial on the subject, and today I read an interesting article about Alexis Keller, a maybe somewhat naive but very enthusiastic Swiss academic and son of a retired banker, who used some of his family's wealth and personal connections to get several Israelis and Palestinians together in order to 'finalize Taba', an initiative that resulted in the Geneva accord. Of course, this accord will also not bring us real redemption, but still, it forces all those concerned to somehow make their positions clear, and it might help to crystallize virtual and academic discussions into something more tangible. Whatever the different motives of each of the signatories and supporters are, this already is a welcome contribution to any possible peace process.
Visitors to my weblog asked me why I have written so few in-depth articles and/or letters to the editor during the last months. This is why basically: Me and my family are here for a very limited period of time. Therefore I have to maximize my use of time available for my work. During the week I work in different libraries and archives, where with my digital camera I make photocopies of documents, proceedings of Jewish organizations, newspaper articles etc. that are or at least seem to be relevant for my research. In an average week I make between 600 and 1000 copies. In the weekends I work at the Institut d'Histoire du Temps Présent, entering all the relevant data about the copies made during the week into my laptop, and organizing everything into something that i can work with when we return to Israel early next year. When I have about 2000 photocopies I put them on a CD-ROM. Only at the institute do I have access to the internet, so that when I am there I have to work, check my e-mails and reply when necessary, and if possible write something for my blog. This leaves very little time for me to write something that is not only serious, but also coherent and original. So be patient, when i return to Israel I will start writing longer opinion articles again. Till then I will keep my postings short, and they will mainly relate to stuff that I read on the various websites that I visit in order not to be totally out of touch with what is going on in the world.

Tuesday, December 02, 2003

Once more I was strengthened in my impression that the Geneva Accord might have some very good points, or at least could have some positive effects: the almost hysterical reactions by Israeli officials and the aggressive response by people on the Israeli Right ( rabbis who called the work of Beilin & co. treason, a reaction that reminds us of some Palestinian extremist responses ) prove that those who have failed to deliver ( and those who have a clear interest in continuing 'the situation' as it is or even having it escalate ) feel their positions being threatened, which is not necessarily a bad thing. I also read that about a third of the Israeli population supports the agreement ( this was only a quarter a few weeks ago ), whereas a third ( this was half ) of them opposes it. At least all the publicity might force the Israeli government to think about changing its wait-and-see approach. Still, of course, it is not only up to us in Israel. Arafat and the Palestinians also have to think about more constructive ( and less destructive ) ways of building their people's future. If the Geneva accord - with all the international support and publicity - causes our leaders to get around the table again and finally start seriously talking ( based on the accord or on any other basics acceptable to both sides ), its signatories deserve respect and recognition. If not, at least they can say that they tried, which is more than you can say about all too many so-called representatives of the Israeli and Palestinian peoples.

Monday, December 01, 2003

Today I found in my mailbox at the institute ( within France delivers for free, so I have started to order books that I need for my research before I go back to Israel, saving many, many Euros ) two books by Mark Mazower, a professor of History at Birkbeck College, University of London: Inside Hitler's Greece: The Experience of Occupation, 1941-1944 ( New Haven/London: Yale University Press, 2001 ) and Dark Continent: Europe's Twentieth Century ( New York: Vintage Books, 2000 ). A little less than a month ago I heard professor Mazower give a lecture here in Paris on the destruction of the Jewish community in Saloniki during WWII, and I was very impressed by the depth and scope of his research. By looking at the holocaust in a broader - Greek-national, European, 19-20th century - and not an exclusively or mainly Nazi-German-perpetrator perspective, Mazower succeeds ( as have other historians who applied this constructive version of 'revisionist' history ) in making us 'understand' some of the why's and hows of the holocaust, as well as in realizing even more the fact that the Jews were almost totally left on their own, and that what appeared to be quite good relations with non-Jews were just a façade, which was torn apart in a crisis such as the German occupation. After I finish Robert Gildea's Marianne in Chains: In Search of the German Occupation of France, 1940-1945 ( London: Pan Books, 2002 ) ( interesting, but like in his France since 1945 ( 2nd ed., Oxford: OUP, 2002 ) I found many mistakes and not very well chosen or formulted phrases ) I will probably read Dark Continent. On the back cover it says: "Mark Mazower strips away myths that have comforted us since World War II, revealing Europe as an entity constantly engaged in bloddy self-invention. With candor and insight, he shows us how fascism, communism, and democracy have each enjoyed popularity as blueprints for a European utopia - and how battling ideologies directed the events of a century." Sounds like worth reading to me.
Regarding "New hints of peace surface in Mideast", IHT, December 1, 2003: Paraphrasing the words by John Forbes Kerry, who protested against the Vietnam war in the early 1970s, one could ask " How do you ask a man or woman to be the last one to die for stubbornness and blind ideologies?". As Amos Oz, one of the Israelis who is responsible for the Geneva accord which should be signed today, once said ( and I paraphrase again ), we all know what the basics of any viable future agreement between Israel and the Palestinians will be, the question is just how many more people will have to die or otherwise be hurt before such an agreement is reached and the conflict ended. The fact that the Geneva accord is condemned and its signatories are attacked or verbally abused on both sides by fanatics and other people who until now have shown that their interests do not lie in seriously pursuing any peaceful end to the conflict speaks in its favor, I believe. The accord exposed once more leaders of all the anti-peace factions as emperors without any clothes on, who have nothing positive to offer to those who depend on their non-leadership.

Sunday, November 30, 2003

I just registered at Blogspeak to use their free commenting system. Let's hope that this works better than Haloscan, which I stopped using months ago.
In the lefthand margin you can find new permanent links to a number of weblogs that I discovered lately. What they have in common is the fact that they are somehow related to Israel, and that I liked at least some of their postings very much. Some authors live in Israel, most but not all are Jewish, and none of them is too much anti-this or pro-that. You are invited to visit them, and to notify me if you know any other blogs that deal with subjects that might interest me. Although Aron Trauring sometimes is too much anti-that to my taste I keep the link to his weblog, since his comments and especially some of other people's articles that he puts on his website are often very much worth reading.
Een uitgebreid artikel in Trouw over de Canadese Harvardprofessor Michael Ignatieff, waarin hij pleit voor een benadering van internationale conflicten die het midden houdt tussen de soms simplistische, naieve en op de korte termijn gerichte 'harde hand' interventies van de VS en het Europese beleid dat gekenmerkt wordt door de 'zachte hand', pappen-en-nathouden en het opgeheven vingertje.
Aluf Benn, diplomatic correspondent of Ha'Aretz, answered questions online last Wednesday. I also asked him a question, about a remark made by PM Sharon during the visit of the Italian deputy Prime Minister Gianfranco Fini, who in recent years has made an effort to shake off the dubious image of his formerly neo-fascist party. How can Sharon say during Mr Fini's visit that we should look at the future, not the past, whereas the past is what in many ways determines Israel's relations with both its friends and foes? Yonathan Bar-On Paris, France Aluf Benn: History plays a central role in Israel's foreign policy, especially vis-a-vis Europe. But that does not prevent politicians from making statements to the contrary.

Saturday, November 29, 2003

Here is an article about Moti Avitzrur, the former head of the local council in Yeruham. It contains many interesting observations about local politics and political leadership in a small Israeli community, through which one can learn something about today's Israeli society in general. Many of the familiar elements ( Ashkenazim vs Sefaradim, corruption vs clean government, self-sufficiency vs dependence etc. ) are there.
On the left, in the margin of this blog, you can see an icon, bringing you to MidEastWeb, which provides a critical but/and fairly balanced view on issues related to the Middle East in general and to the Palestinian-Israeli conflict in particular. References to many interesting sites can be found on MEW. The icon of Yaniv Radunsky's Israel Blog Index was removed, it had become a dead link. I do not know what happened to his site.
Wederom een uitstekende column van Frits Abrahams in het NRC Handelsblad, deze keer over het gebruik van fictieve elementen door documentairemakers en -maaksters, naar aanleiding van de film Ford Transit, waarvan een aanzienlijk deel in scène gezet bleek te zijn. Omdat een link alleen werkt wanneer de lezer bij de NRC-website geregistreerd staat volgt hier de column in zijn geheel: " Onlangs zei de documentairemaker Hany Abu-Assad in een tv-progamma van de VPRO: ,,Het NOS Journaal is ook allemaal fictie.'' Hij keek daarbij zijn discussiegenoten trots aan, in de overtuiging dat we na deze ultieme waarheid rustig konden gaan slapen. Maar het leek mij raadzaam nog even wakker te blijven. Ik was door een ervaring met een collega van Abu-Assad allergisch geworden voor dit type filmer. Een poos geleden zag ik een indrukwekkende tv-documentaire, Brooddag geheten, van de Rus Sergei Dvortsjevoi. Het ging over een treintje dat regelmatig broden brengt naar een arm, afgelegen oord op het Russische platteland, waar voornamelijk oude mensen wonen. De trein groeide uit tot een roerende metafoor voor het minimale bestaan van de bewoners. Veel later kwam de ontnuchtering. De film bleek vrijwel compleet verzonnen. De bewoners waren acteurs geweest, zij het amateurs, en het treintje en het dorpje hadden nooit bestaan. Hany Abu-Assad zou nu vermoedelijk zeggen: ,,Je weet toch dat het Russische NOS Journaal nooit iets anders dan fictie heeft gebracht?'' Hij zou in zekere zin nog gelijk hebben ook, maar toch heb ik me heilig voorgenomen nooit meer een film van zijn collega Dvortsjevoi serieus te nemen, tenzij die bereid is zijn films voortaan 'speelfilm' te noemen. De smoes van Abu-Assad is te gemakkelijk. Omdat elke waarneming, ook de journalistieke, per definitie subjectief is, hoeft de filmer zichzelf geen eisen van authenticiteit en waarheidsgetrouwdheid meer op te leggen. Zijn verzinsels, vindt Abu-Assad, benaderen de waarheid dichter dan de door allerlei belangen vertekende 'waarheid' van de journalistiek. Zélf kwam Abu-Assad in opspraak toen bleek dat zijn documentaire Ford Transit nogal wat fictie bevatte. In zijn film rijdt een Palestijnse taxichauffeur met zijn passagiers van het ene Israëlische roadblock naar het andere. De VPRO zond de documentaire uit, maar trok hem later terug van het filmfestival in Utrecht nadat de BBC geconstateerd had dat de chauffeur een acteur was. Ook andere elementen bleken verzonnen. De VPRO merkte daarop tot zijn verbazing dat veel collega's het voor Abu-Assad opnamen. Verzinnen of manipuleren, ach, dat deden ze allemaal wel eens. Gisteravond wijdde de VPRO in de Balie in het kader van het IDFA een discussieavond aan de kwestie. Jan Blokker, oud-hoofdredacteur van de VPRO, kwam streng de vloer aanvegen met de werkwijze van Abu-Assad. Het ging Blokker niet om de kleine manipulaties, zoals nagespeelde scènes, die soms nodig zijn. Abu-Assad had een compleet hoofdpersonage verzonnen, zonder zijn opdrachtgever en zijn publiek daarover in te lichten. Dat ging Blokker veel te ver. De zaal mopperde wat, maar had er weinig tegenin te brengen. Na afloop konden we de documentaire bekijken. Een boeiende film, zeker, maar ik vertrouwde er geen centimeter meer van. Als de hoofdfiguur verzonnen is, wat klopt er dan van alle voorvallen en gesprekken waarbij hij betrokken is? Je weet als kijker niet meer wat je kunt geloven. De waarheid is te kostbaar om haar in handen te geven van gemankeerde speelfilmers."
Two weeks ago the Israeli daily Yedioth Aharonoth published an interview with four former heads of the General Security Service, known by its Hebrew acronym Shabak. Of course several government offcials and many of those outside Israel who consider and/or call themselves supporters of the Jewish state immediately tried to diminish the importance of the criticism directed by these four security specialists against the destructive policies of the ( current ) Israeli government regarding the Palestinians ( for several reasons I have problems using the phrase 'the Palestinian problem' ), by pointing out controversies surrounding or failures ascribed to each of these four ( e.g. Carmi Gillon was head of Shabak when Yitzhak Rabin z"l was murdered, Avraham Shalom was linked to the Bus nr. 300 affair ). Still, I believe that each of them has a more than impressive record when it comes to fighting terror, and criticism from such experts should be listened to, whether you agree with it and with its possible political implications or not. I read the Hebrew original ( by chance it was the first Israeli newspaper that my wife bought here, more than two months after we came to Paris ), but only now did I find an English translation, on Aron Trauring's Israel Peace Weblog. The final lines of the interview contain an expression of the essence of today's primary problem, very well phrased by Ami Ayalon, the former commander of the Israeli navy whom I admire very much and whose National Consensus-initiative - together with professor Sari Nusseibeh - deserves every possible attention and support: "...if the captain doesn’t decide where he wants to go, there is no wind in the world that can take him. [...] The sea is always stormy. And you can’t take advantage of the wind if you don’t know where you want it to take you."

Wednesday, November 26, 2003

Alhoewel hij verbonden is aan mijn eigen universiteit ken ik professor Gavriel Salomon alleen van naam, ik zou niet eens weten hoe hij er uit ziet. Van zijn Center for Research on Peace Education heb ik wel gehoord, maar ik zou het op de campus in Haifa niet direct weten te vinden. Dit zegt meer over de manier waarop men op een universiteit langs elkaar leeft en werkt dan over het belangrijke werk van professor Salomon en zijn onderzoekscentrum. Gezien de onderwerpen waar hij zich mee bezighoudt lijkt Gavriel Salomon een uitstekende kandidaat om dit jaar de leerstoel te bekleden die naar de moedige professor Cleveringa is vernoemd. Vanmiddag om vier uur zal hij in de jaarlijkse Cleveringa-lezing praten over vredesonderwijs. Gelukkig neemt men in Leiden de academie, haar functie, belang en doelstellingen serieus, en trekt men er zich niets aan van pogingen om Israelische academici te boycotten, pogingen die als enig gevolg hebben dat de vele Israelische stemmen der redelijkheid buiten Israel minder gehoord worden dan eigenlijk zou moeten.
The UEFA once more gave in to terror, by moving international soccer games out of Turkey to 'neutral venues'. Instead of having a fair chance to compete in international sports and to offer their peoples the entertainment which they need more than anybody else in Europe, Israeli and Turkish sportsmen are punished for the fact that their countries are the primary targets of today's terrorists. Hey, at least we know who is to blame for all this. If we should believe rabbi Ovadyah Yosef, it is all the fault of us, the Ashkenazim.

Saturday, November 22, 2003

Here is a long article in Ha'Aretz about a subject that every now and then pops up in Israeli and foreign media, the boycott conducted by some selfrighteous people who have the hutzpah to call and consider themselves academics, against Israeli academics and academic institutes. Ignoring the fact that many of their Israeli colleagues are highly critical of the Israeli government and active in different pro-coexistence fora, these exponents of what has become a very biased new Left ( which is ready to condemn every act by a Western government but stays mostly silent when the various atrocities committed by the most anti-democratic regimes in the world are concerned ) make it even easier for the fanatics on the Palestinian and Israeli sides of the conflict to achieve their hideous goals. Prof. Oren Yiftachel, from Ben-Gurion University, says some very true things in the article: " The scientific world has to be based on scientific quality and not on who your mother is. In the end, the boycotters will weaken the peace camp, some of whose members are in the universities. If the universities are weakened, that will be good for the right wing. I understand the reasoning behind bringing pressure to bear on Israel, but this method is invalid. It is more logical to put pressure on the United States so it will make its aid to Israel conditional on an end to the occupation. I am critical of what is going on in the territories, but a scientific boycott will not help. It is also flagrantly immoral and could have a snowball effect. If we are being boycotted, then why not boycott all articles by the Americans, because their country invaded Iraq? An international scientific boycott could be declared against any scientist anywhere whose country commits crimes, even though the scientist is not involved."

Friday, November 21, 2003

It is good to know that Ariel Sharon and his government are not alone in their condemnation of the so-called Geneva accords. In the recent and less recent past, official as well as self-appointed spokesmen for the Israeli Right - when denouncing the 'perpetrators' of Oslo and Geneva - have used phrases similar to those expressed by the Islamic Jihad and Hamas demonstrators. Some quotes from these demonstrations today: "They must be punished and prosecuted. Who gave them the right to speak on behalf of our people inside closed restaurants and air-conditioned hotel rooms?" "We will continue to condemn it (Geneva) and collect people's signatures and take to the streets until we bring it down just like Oslo." "The Geneva Agreement is a betrayal"
Vanmorgen zag ik op verschillende metro-stations enorme posters die twee concerten van André Rieu in Bercy aankondigen, op 9 en 10 maart 2004. Wat jammer nou dat ik dan al weer in Israel terug zal zijn.
On websites such as that of Sky News I saw pictures of what was called a peace demonstration in the British capital. To me it more seemed like a quite aggressive anti-Bush and anti-US demonstration. While emergency services in Istanbul were taking care of those killed and wounded by the vicious attacks by - apparently - Muslim fanatics, people in London were walking around with American flags that were torn or had swastikas painted on them, and taking down a fake Bush statue. Of course, Bush is not really the best, smartest and most sympathetic president the United States has had, and his foreign policy makers should listen to the criticism expressed by so many. Still, Osama bin Laden, Saddam Hussein and their fellow champions of the cause of the poor and downtrodden of this world must be very pleased that so many come out to demonstrate against the only enemies who have the willpower and the means to somehow confront and threaten them, whereas hardly anybody takes to the street to condemn terror attacks such as the ones that took place in Istanbul on Saturday and yesterday. The Palestinians are very lucky to have the support of Bin Laden, Hussein and other worthy leaders who care about nothing but the Palestinian cause and the wellbeing of the Palestinian people. They are even luckier to have the sympathy and solidarity of so many people who are truly concerned with world peace, and who are totally right in seeing Israel as the greatest threat to that peace.

Thursday, November 20, 2003

A good article in today's IHT about France's president Chirac's reaction to the arson attack against a Jewish school near Paris last Saturday, and about the 'new' anti-semitism in France.
I liked Shimon Peres' cynical comment on Binyamin Nethanyahu's recent premature claims about the Israeli economy: " according to the government, the recession is over and we won the war on terror ". ( quoted from Ha'Aretz newsflash ).

Monday, November 17, 2003

Even though I believe that since September 11, 2001 he has sometimes let his patriottism get in the way of his perceptiveness and sharp analytical skills, every now and then Thomas Friedman still manages to write down something very much worth reading. In this article he makes an interesting and very true comparison and finishes with some lines worth quoting: " Either we make the future bury the past, or the bad guys will ensure that the past buries the future."

Saturday, November 15, 2003

Het volgende artikel staat vandaag in het Reformatorisch Dagblad. Onbedoeld ben ik door het RefDag gepromoveerd tot docent aan het IHTP. Ik ben er 'slechts' doctorant associé. Vlak voordat ik op de website van de krant keek om te zien of het was geplaatst zoals afgesproken las ik over de verschrikkelijke aanslagen in Istanbul. Anti-antisemieten aller landen verenigt u! Antisemitisme lijkt in de bijna zestig jaar na de Tweede Wereldoorlog nog nooit zo wijdverbreid te zijn geweest als gedurende de laatste twee jaar. Groeperingen en individuën met zeer uitlopende achtergronden en doelstellingen zien in dat tegen joden en de joodse staat gerichte haatgevoelens een perfect middel zijn om steun te mobiliseren en de oh zo menselijke behoefte van het zoeken naar schuldigen te bevredigen. In het bestrijden van antisemitisme ligt een gemeenschappelijke taak en verantwoordelijkheid voor zowel Israel als het Westen. Omdat antisemitische vooroordelen en haatgevoelens vaak eerder emotioneel dan rationeel zijn en gelukkig nog nergens in het Westen als politiek correct gelden, zullen slechts weinig bewuste of onbewuste antisemieten openlijk voor hun antipathie jegens joden uitkomen, wat het in kaart brengen van de werkelijke omvang van het antisemitisme bemoeilijkt. Ook het te pas en vooral te onpas gebruiken, door Israëlische regeringswoordvoerders en door menigeen die de joodse staat steunt, van afleidingen van het woord ‘antisemitisme’ als Israël wordt bekritiseerd helpt natuurlijk niet echt om een duidelijk beeld van het ‘echte’ antisemitisme te krijgen. Toch valt moeilijk te ontkennen dat sommige mensen die onsympathieke gevoelens koesteren ten aanzien van het joodse volk dergelijke gevoelens uitleven door eenzijdig kritiek te leveren op alles wat Israël doet en door ‘solidair’ te zijn met een volk wiens lot hen – indien het tegenover een niet-joodse tegenstander zou staan – hen waarschijnlijk geen zier zou kunnen schelen. Ook valt nauwelijks aan de indruk te ontkomen dat in algemene zin haat tegen joden een voelbare opleving beleeft. Het lijkt wel of in de wereld van na 11 september 2001 dit millenia-oude verschijnsel een zekere salonfähigkeit gekregen heeft die na de Tweede Wereldoorlog door veel mensen voor ondenkbaar werd gehouden. Osama Bin Laden kan meer dan tevreden zijn. De recente uitlatingen van de inmiddels voormalige Maleisische premier dr. Mahathir Mohamad tonen aan dat ook waar geen of nauwelijks contact met joden bestaat de vooroordelen die de kern van het antisemitisme vormen welig tieren. Het antisemitisme in de Arabische en Islamitische landen heeft zich in de loop der eeuwen apart ontwikkeld ten opzichte van dat in de Westerse wereld, afgezien van door kolonisten geïmporteerde ( racistische ) ideeën en beeldvormingen ( bijvoorbeeld de Protocollen van Zion en het anti-semitisme van figuren als Edouard Drumont in Frans-koloniaal Algerije ). In deze tijd van globalisering en 24-uurs media ( twee zaken waarachter sommigen overigens ook verenigde joodse krachten zoeken, en wie zoekt zal nu eenmaal vinden ) zijn we getuige van samenwerking en het vinden van gemene delers door groeperingen en individuën met zeer uitlopende achtergronden en doelstellingen. Anti-globalisten, neo-nazis, pro-Palestina, anti-Israël en anti-Amerika activisten, politici ( Dries van Agt in Nederland, Martin Hohmann en wijlen Jürgen Möllemann in Duitsland ), bij al deze groepen en met hen verwante personen komen we meer dan ons lief is uitingen tegen van gevoelens die op zijn minst de schijn van antisemitisme wekken, zo niet ronduit antisemitisch zijn. Het ‘moderne’ antisemitisme kan nauwelijks nieuw genoemd worden, al komen we tegenwoordig nieuwe elementen tegen naast de klassieke vooroordelen over joden en hun vermeende liefde voor en band met geld, alsmede hun veronderstelde macht in de media en de politiek. Deze nieuwe elementen hebben veelal te maken met de Holocaust en de Israëlische bezetting van de Westoever en de Gaza-strook, en in niet weinig gevallen met het bestaan van de staat Israël zelf. Kritiek op het beleid van deze of gene Israëlische regering is vanzelfsprekend niet automatisch antisemitisch, integendeel, veel kritiek wordt juist geuit uit oprechte bezorgdheid voor het welzijn van het joodse volk en de joodse staat. Zelfs het twijfelen aan of ter discussie stellen van het bestaansrecht van een joodse staat valt niet per se onder de noemer antisemitisme, mits men ook vraagtekens zet bij het bestaansrecht van andere nation-states en nationale bewegingen. Wanneer kritiek volkomen eenzijdig is en alleen het recht van het joodse volk op een eigen staat wordt betwist is de grens tussen legitieme kritiek en antisemitisme al snel overschreden. Dit is helemaal het geval wanneer de elementen geld, macht in de media en de Holocaust ( “ Juist de joden zouden beter moeten weten...” ) bij de discussie betrokken worden. Het joodse volk als zodanig kan niet verantwoordelijk worden gehouden voor de integratieproblemen van tweede- en derde-generatie immigranten in Europa, voor de belabberde economische situatie van zovelen in de Arabische wereld, voor het communisme of het einde daarvan, voor de ongelijke verdeling van kennis en welvaart in de wereld, of voor AIDS. Toch zijn in laatste jaren meer dan eens door de een of ander verbanden gelegd tussen één of meer van deze problemen en ‘de’ joden, vaak met een verwijzing naar ‘hun’ staat. De frequentie waarmee dit sinds 9/11 gebeurt is opvallend, en nog opvallender en zorgwekkender is het feit dat – gezien de meestal lauwe reacties en plichtmatige afkeuringen die erop volgen – het leggen van dergelijke verbanden kennelijk als acceptabel of ‘normaal’ wordt beschouwd. In de strijd tegen het ‘nieuwe’ antisemitisme is een taak weggelegd voor de regeringen en media in Israel en het democratische Westen. Mijn betoog hier heeft geen betrekking op niet-democratische en/of niet-westerse landen, waar andere strategieën nodig zijn om antisemitisme tegen te gaan. Waar men in Israël zich moet hoeden voor het te onpas gebruiken van de term antisemitisch als volkomen legitieme kritiek richting de Israëlische politiek wordt geuit, dienen de Westerse media elke daadwerkelijke uiting van antisemitisme aan de kaak te stellen en zouden de authoriteiten alle mogelijke middelen moeten aanwenden om aan de burgers onomwonden duidelijk te maken dat antisemitisme anno 2003 niet mag en niet kan. Ministeries van Onderwijs en Justitie spelen in zo’n beleid een centrale rol. Ook moet het Palestijns-Israëlische conflict nu eens eindelijk worden opgelost, niet in de laatste plaats omdat het conflict ( en dan vooral de Israëlische onderdrukking van de Palestijnen; andere oorzaken voor hun ellendige situatie laat ik hierbij buiten beschouwing, die zullen na Israëlische terugtrekking uit de bezette gebieden duidelijker dan ooit naar voren komen ) dan niet meer als excuus voor menige wandaad gebruikt kan worden. Wanneer Israël ( weer ) ‘gewoon’ een veilige, thuishaven wordt voor alle joden die daar willen wonen ( en voor de Israëlische Arabieren die er willen blijven wonen ), zal het voor de antisemieten onder Israël’s critici welhaast onmogelijk zijn om de ware aard van hun gevoelens te verbloemen. Het is duidelijk dat joden meestal maar een minderheid vormen onder de uiteindelijke vijanden van hen die zich antisemitisch uiten. Alhoewel ik als historicus zware twijfels heb over lessen die uit de geschiedenis te leren zouden zijn, kan ik niet vergeten dat in de ruim zes jaar nadat Adolf Hitler zijn dreigementen tegen het internationales Finanzjudentum openlijk in de Rijksdag verkondigde, naast zes miljoen joden tientallen miljoenen niet-joden het slachtoffer van zijn waanzin zijn geworden. Antisemitisme is ( dus ) niet een probleem van alleen de joden of de niet-joden, het bedreigt ons uiteindelijk allemaal.

Friday, November 14, 2003

Here is a link to an interview with Avraham Burg, in which he talks about the views that he expressed in his article mentioned in several of my earlier postings.
This is the English version of the previous article in Dutch, which was published yesterday in the Dutch daily Het Parool. The translation is far from perfect, since I did not have a dictionary or thesaurus at my disposal. Watch ( and help ) the scabby sheep! Today, whoever considers or calls himself a leftwing Zionist is being attacked from all sides. Nevertheless the chances are that only among these Real-nationalists – and among their Palestinian counterparts – a solution for ‘the’ conflict might be found. They deserve to be supported and heard, especially in and by Europe. In an article in Ha’Aretz Daniel Ben Simon wrote about Lucien Lazare, father-in-law of Avraham Burg, the former speaker of the Knesseth, who translated an op-ed article written by his son-in-law ( IHT Views, September 6, 2003 ) for publication in Le Monde, and who because of that had been practically banned from the Jerusalem synagogue where he had gone to pray for 35 years. When I tried to share my anger about this ‘excommunication’ with someone here at the institute in Paris where I am staying for six months she – Jewish and leftwing but not a great fan of Zionism, to use an understatement – told me that it did not surprise her, because Israel can hardly be called a democracy, and it is practically based on a racist ideology. Not for the first time did I become aware how deeply rooted the lack of knowledge and interest is on the different sides of the dividing lines of the Palestinian-Israeli conflict, and how common the almost total lack of nuances among those who are affected by or interested in the conflict: just as pro-Israel rather means anti-Palestinian, in the eyes of a majority of those who claim to support the ‘Palestinian cause’ every Zionist – if not every Jew – appears to be suspect, and many of them find it hard to recognize ( any form of ) Zionism as a legitimate Jewish version of nationalism, the Palestinian version of which rightfully serves as the basis for a future Palestinian state. For many people Zionism is synonymous with occupation, and a nuanced, peace-seeking, leftwing Zionist is a contradiction in terms. In Israel and abroad, whoever – in spite of everything – calls himself ( or herself: everything said here about male Zionists applies to female Zionist as well ) both leftwing ànd Zionist and advocates an end to the occupation of the West Bank and the Gaza Strip, becomes the scabby sheep everywhere, and he has to defend himself against attacks from all directions before he can express his ideas. The Israeli public – having become more and more conformist during the last three years – and some of the local media label most leftwing Zionist criticasters of the government’s often disastrous politics as either self-hating Jews or even traitors. Outside Israel we – I consider myself a leftwing Zionist – have to apologize several times for choosing to live ( or to stay ) in Israel before we are able to discuss the right of existence of two nation-states, one for the Jewish and one for the Palestinian people. Too much precious time and energy are wasted because of this. For obvious reasons few pacifists are to be found among Israelis and Palestinians, and the chances that one of the parties to the conflict will ever successfully launch a perfect and feasible peace plan – based on altruistic love for ‘the other’, without any consideration for the peace maker’s own interests – are non-existent. Still, that does not mean that all hope is lost, on the contrary, both on the Jewish and the Palestinian side there are quite a few people who because of their national consciousness understand that a just, realistic and logical two-state solution will serve not only the interest of the ‘opposite party’ but also and in particular the interest of their own people. This is true also for most of the Zionists on the Left: not only do they detest the occupation in absolute terms, they view it above all as something that corrupts and weakens the Israeli state and society, and as something that might bring about the end of what started out more than a hundred years ago as a Jewish liberation movement, aimed first and foremost at founding a safe haven for all Jews. In order to have a high probability of success a peace plan will have to be initiated and designed by representatives of the Israeli and Palestinian communities themselves. Solutions that are imposed from outside are bound to fail from the start. For all that, foreign recognition of and support for serious local attempts to arrive at some Palestinian-Israeli modus vivendi are essential for these attempts to bear fruit. I am not familiar enough with Palestinian society and politics to be able to estimate the popular base of support for realistic approaches such as those of professor Nusseibeh. What I am convinced of is the fact – support for Oslo before the suicide attacks and opinion polls until long after the outbreak of the latest ( three-year ) wave of violence indicate this clearly – that a considerable majority of the Israeli public understands that a two-state solution is a vital Israeli interest, and that every initiative that makes such a solution visible and achievable ultimately will receive its support. For whatever peace initiative to have any chance of success it will have to offer to the Palestinians a real perspective of a democratic, a more prosperous and an occupation-free future, and to the Israelis a future in which their existence is not threatened anymore by suicide bombers and other terrorists, who then will not be able anymore to use the occupation as an excuse for their hideous deeds. Because of its geographical proximity and its economic and political power the European Union is very well qualified to help Palestinians and Jews understand that hope for such a future is real and not utterly baseless. The Euro-Mediterranean Partnership, which started so enthusiastically in the mid-1990s, offers many elements that are attractive for all parties involved and that can help to revive that hope. In this context, support for the moderate, truly peace-seeking Real-nationalists among Israelis and Palestinians is essential, not in the least because such support – financial and logistic but also through exposure in the European media – will provide them with the indispensable legitimacy in the eyes of their peoples, while it also will make it harder – if not impossible – for the Israeli, respectively the Palestinian authorities and media to anathematize them. As long as Israel all too often is being pointed out as the only party guilty of all the misery resulting from ‘the’ conflict and considered as the greatest threat to world peace by a majority of Europeans, and as long as the only ‘real’ outspoken support for Israel appears to come only from people like Silvio Berlusconi, from all kinds of – sometimes quite dubious – Christian interest groups and from an American government that has anything but a well-defined MidEast policy, nobody should be surprised that from their own people men such as Avraham Burg and Lucien Lazare receive derisive laughter at best.
Het volgende door mij geschreven artikel verscheen gisteren in ( de eerste editie van ) het Parool. Pas op voor ( en help ) de gebeten hond! Wie zich in Israël of daarbuiten vandaag de dag als linkse Zionist beschouwt of afficieert wordt van alle kanten aangevallen. Toch is de kans groot dat juist uit de hoek van deze gematigde Real-nationalisten – en uit die van hun Palestijnse evenknieën – ooit een oplossing voor ‘het’ conflict zal komen. Zij verdienen het om gehoord en gesteund te worden, vooral door Europa. In een artikel in de Israëlische krant Ha’Aretz schreef Daniel Ben-Simon afgelopen vrijdag over Lucien Lazare, de schoonvader van de voormalige Knessethvoorzitter Avraham Burg, die een uiterst kritisch opiniestuk van zijn schoonzoon voor publicatie in Le Monde vertaald had, en om die reden in feite door leden van zijn vaste synagoge in de ban was gedaan. Toen ik mijn woede hierover probeerde te delen met een medewerkster van het instituut in Parijs waaraan ik verbonden ben zei zij – eveneens joods en links maar sterk anti-zionistisch gezind – me dat de ban haar niet verbaasde, omdat Israël hooguit een pseudo-democratie is, gebaseerd op een racistische ideologie. Niet voor het eerst werd ik er aan herinnerd hoe diepgeworteld de onwetendheid en desinteresse aan verschillende kanten van de scheidslijnen van het Palestijns-Israëlische conflict zijn, en hoe weinig er in nuances wordt gedacht door bijna iedereen die zich met dat conflict bezig houdt of bemoeit: net zoals pro-Israël veeleer anti-Palestijns betekent, is onder de meeste mensen die zeggen ‘de Palestijnse zaak’ te steunen iedere Zionist – zo niet iedere jood – verdacht, en valt het velen zwaar Zionisme als een legitieme joodse versie van nationalisme ( waarvan de Palestijnse variant als basis voor de door de Palestijnen – terecht – geclaimde staat geldt ) te erkennen. In de ogen van velen staat Zionisme gelijk aan bezetting, en is een genuanceerde, vredelievende, linkse Zionist een contradictio in terminis. Wie zich ondanks alles in het huidige Israël ( of daarbuiten ) nog links èn Zionistisch noemt en voor een Palestijnse staat naast Israël en voor een einde aan de bezetting van de Westbank en de Gaza-strook pleit is overal de gebeten hond en moet zich naar alle kanten verdedigen voordat hij of zij zijn ideeën kenbaar kan maken. Door het de laatste drie jaar hoe langer hoe conformistischer geworden Israëlische publiek en een deel van de dat publiek voorkauwende en napratende media worden linkse Zionistische critici van de in vele opzichten desastreuze regeringspolitiek – naar gelang de vorm en inhoud van hun kritiek – al gauw voor zelfhaters, nestbevuilers of zelfs verraders uitgemaakt. Buiten Israël moeten wij – het moge duidelijk zijn, ik beschouw mijzelf als linkse Zionist – ons meestal eerst vele malen verontschuldigen voor het feit dat we überhaupt ervoor gekozen hebben in Israël te ( blijven ) wonen voordat we aan een discussie over het bestaansrecht van twee nationale staten – één voor het joodse en één voor het Palestijnse volk – toekomen. Ongelooflijk veel kostbare tijd en energie gaan zo nodeloos verloren. Om begrijpelijke redenen zijn er weinig pacifisten te vinden onder Israëliërs en Palestijnen, en de kans dat er door één van beide kanten ooit een perfect en haalbaar vredesplan – gebaseerd op belangeloze liefde voor de ander, zonder enig verband met het eigen belang van de eventuele vredesstichter – succesvol gelanceerd zal worden is nihil. Toch betekent dat niet dat alle hoop verloren is, integendeel, aan zowel joodse als Palestijnse zijde zijn er niet weinig mensen die juist vanuit hun nationaal bewustzijn begrijpen dat een rechtvaardige, reële en logische twee-staten-oplossing weliswaar óók in het belang van de ‘tegenpartij’ maar toch eerst en vooral in het belang van hun eigen volk is. Dit geldt ook voor de meeste linkse Zionisten: niet alleen verafschuwen zij de bezetting in absolute termen, zij zien haar vooral als iets wat Israël en de Israëlische maatschappij corrumpeert en verzwakt, en als iets wat het einde betekenen kan voor wat ooit begon als een joodse bevrijdingsbeweging, die het stichten van een veilige vluchthaven voor alle joden als belangrijkste doel had. Om een goede kans van slagen te hebben zal een vredesplan door vertegenwoordigers van de joods-Israëlische en Palestijnse gemeenschappen zelf moeten worden opgesteld, van buitenaf opgelegde oplossingen zijn bij voorbaat kansloos. Wel is buitenlandse erkenning van en steun voor serieuze locale pogingen tot het komen van een Palestijns-Israëlische modus vivendi essentieel voor het vrucht dragen van die pogingen. Ik ken de Palestijnse maatschappij en politiek niet goed genoeg om uitspraken te kunnen doen over het populaire draagvlak voor realistische benaderingen zoals die van professor Sari Nusseibeh. Wel ben ik er van overtuigd – steun voor Oslo-van-vóór-de-zelfmoordaanslagen en opiniepeilingen tot ver na het uitbreken van de laatste, nu al drie jaar durende, geweldsgolf geven dit duidelijk aan – dat een aanzienlijke meerderheid van het Israëlische publiek begrijpt dat een twee-staten-oplossing een vitaal Israëlisch belang is, en dat elk initiatief dat zo’n oplossing zicht- en verwezenlijkbaar maakt uiteindelijk gesteund zal worden. Om wat voor vredesinitiatief dan ook een kans van slagen te geven zal de Palestijnen een uitzicht geboden moeten worden op een democratische, welvarender en van bezetting gevrijwaarde toekomst, en de Israëliërs op een toekomst waarin hun bestaan niet meer bedreigd wordt door zelmoordenaars en andere terroristen, die dan niet meer de bezetting als excuus voor hun afschuwelijke daden zullen kunnen gebruiken. Door haar geografische nabijheid en haar politieke en economische kracht is de Europese Unie bij uitstek geschikt om Palestijnen en joden te helpen inzien dat hoop op zo’n toekomst reëel is. Het in het midden van de jaren zo enthousiast begonnen Euro-Mediterrane Partnerschap biedt vele voor alle betrokken partijen aantrekkelijke elementen om die hoop nieuw leven in te blazen. Steun voor de gematigde, werkelijk vredesgezinde Real-nationalisten onder de Palestijnen en Israëliërs is daarbij van het allergrootste belang, niet in de laatste plaats omdat zulke steun – financieel, logistiek, maar bijvoorbeeld ook door middel van exposure in de Europese media – hun de zo broodnodige legitimiteit in de ogen van hun volken verschaft, en hun verkettering door de Palestijnse, respectievelijk Israëlische authoriteiten en media bemoeilijkt, zo niet onmogelijk maakt. Zolang Israël maar al te vaak als enige schuldige voor alle uit ‘het’ conflict voortvloeiende ellende wordt aangewezen en door een meerderheid van Europeanen als grootste bedreiging voor de wereldvrede wordt beschouwd, en zolang de enige echte openlijke steun die aan Israël gegeven wordt van de kant van mensen als Silvio Berlusconi en allerlei – soms enge – christelijke belangenorganisaties lijkt te komen, moet niemand er vreemd van opkijken dat mensen als Avraham Burg en Lucien Lazare in het beste geval op hoongelach van de kant van hun landgenoten kunnen rekenen.
In het kader van de door premier Balkenende en minister Donner gestarte, soms ietwat wereldvreemde, on-Nederlandse of juist oer-Nederlandse discussie over wat wel en niet geoorloofd zou zijn onder het mom van satire, hier een link naar de website van Luuk Koelman. Zijn column over Gretta Duisenberg deed veel stof ( voor bovenstaande discussie? ) opwaaien. Soms is wat hij schrijft weinig smaakvol, zelden is het genuanceerd of fijngevoelig ( we hebben het tenslotte over - in zijn geval veelal groteske - satire ), maar regelmatig ( zie zijn brandbrieven ) slaagt hij erin om op grappige wijze de absurditeit bloot te leggen van sommige dingen die we in de media tegenkomen. Net als met eigenlijk het gehele media-aanbod is het aan de lezer, luisteraar of kijker om ervoor te kiezen om door te lezen, luisteren of kijken, of gewoon de bladzij om te slaan, elders te surfen, de uit-knop te gebruiken of verder te zappen. Personen die de media voor hun eigen doeleinden gebruiken moeten er niet vreemd van opkijken wanneer ze door diezelfde media als doelwit voor spot worden gekozen. Wanneer de verdenking bestaat dat door een schrijver of programmamaker een strafbaar feit is gepleegd ( oproep tot haat of discriminatie, anti-semitisme, aantasting van privacy etc. ) kan altijd aan de rechter worden gevraagd om een oordeel te vellen.

Thursday, November 13, 2003

On Tuesday morning I was near the Arc de Triomphe, watching the ceremony in remembrance of the Armistice that ended World War I, and in honor of the ( French ) victims of that war. It was very impressive and colorful. Two pictures are added here, one of the grave of the Unknown Soldier and the eternal flame burning at that grave, the other of a bugle player on a horse. The inscription at the grave says " Here rests a French soldier, who died for his country, 1914-1918 ". An official website has been created to honor "the millions of women and men who during the conflicts of the modern era fought - and often gave their lives - for freedom ".

Monday, November 10, 2003

Very much worth reading. In today's IHT, an article about Yossi Peretz/Muhammad Hussein, an Israeli soldier who is the son of an Israeli mother and a Palestinian father. Fascinating and sad, the story tells us about the loyalties of and difficulties faced by three people in Israel and Palestine, who find themselves separated by the dividing lines of the conflict while being linked to each other through bonds of love and kinship.

Saturday, November 08, 2003

Again, a very well written editorial and op-ed piece in Ha'Aretz. The editorial is about the effects and the abuse made of the murder of Yitzhak Rabin z"l during the last eight years. We have seen much of this abuse during the last week. Ze'ev Sternhell gives us a very sharp analysis of Israeli society, through the case of Vicky Knafo, who only months ago 'led' the struggle of the poor and downtrodden against the current government and its Finance Minister, but who was recently photographed presenting Bibi with flowers and supporting his party during the municipal elections campaign. The following is an exact description of Israel today ( the social and political problems of which did not start yesterday, although the situation has gotten much, much worse in the little more than ten years that I have been living in the country ): "Israel is an alienated immigrant society, made up of groups that have little love for one another, self-contained professional sectors, and classes ("deciles" in the language of statisticians) between which the gaps are constantly growing."
Wanneer ik dagelijks hier in Parijs mensen over de hekjes van de metro of de RER zie klimmen of hen snel achter iemand met een kaartje erdoor zie glippen vraag ik me af waarom ik nog zoveel geld voor een abonnement betaal. Ook als je leest over het asociale gedrag van sommige medeburgers in het algemeen en reizigers in het openbaar vervoer in het bijzonder, of wanneer je zelf getuige bent van zulk gedrag, wordt de verleiding om via soortgelijk gedrag voor je rechten op te komen wel erg groot. De halfzachte of angstige reacties van de authoriteiten en van de openbaar-vervoerbedrijven helpen ook niet echt. Toch weet ik zeker dat ik liever deel uitmaak van de halve wereld die de brutalen voor ons overlaten, dan dat ik één van hen in hun wereld zou worden, want dan zou ik helemaal doodongelukkig zijn.

Friday, November 07, 2003

According to CBS' 60 minutes 100.000 dollars a month are transferred from the Palestinian Authority to Mrs Arafat, who lives with their daughter in Paris. If this claim and the information about a large part of Yasser's enormous wealth coming from aid funds for the Palestinians are true, then maybe we in Israel should stop complaining about our corrupt non-leaders. They have a lot to learn from the chairman.

Sunday, November 02, 2003

On the website of Ha'Aretz today, a very good article by Doron Rosenblum on a subject that I have hinted at already once in a while: the timing of political and military rabbits being pulled out of the sleeves of Ariel Sharon and other government officials, whenever they feel the heat of the public eye turned towards their dubious business.
It was good to see that at least some people care enough to go and attend the demonstration in remembrance of the murder of Yitzak Rabin z"l last night in Tel Aviv, but of course it is sad that almost necessarily each year since the murder that ritual of remembrance has turned into a demonstration of mostly left-leaning individuals and organizations. Most rightwingers either do not care, they are afraid to be identified with the Left, or they simply believe that Kahane and Amir were/are indeed right. Whether right or wrong, Yigal Amir and those who think like him have gotten what they aimed to achieve, and the same goes for their counterparts - or maybe we should say soulbrothers - on the Palestinian/Arab/Islamist side. Israel, Zionism, the territories, the Middle East, all find themselves in a deep crisis. According to a poll mentioned earlier on this blog, Israel ( i.e. the Jews !?!?! ) is a threat to world peace and stability. Such a view just confirms the fanatics on the different sides of the conflict in their despicable, hopeless worldviews. Unfortunately, such views are much more digestable and marketable than an approach that is based on nuances, compromise and seeing the world in shades of grey, rather than black and white.

Saturday, November 01, 2003

Stom toevallig kwam ik het volgende, bij vlagen erg grappige weblog tegen.

Friday, October 31, 2003

De wonderlijke werkingen van het wereldwijde web blijven me verbazen. Af en toe kijk ik bij de statistieken van mijn blog ( verzorgd door Nedstat ) om te zien hoeveel bezoekers ik krijg, en hoe die bezoekers op Dutchblog Israel terecht komen. Onder "Hoe" valt te zien via welke links en zoekfuncties mensen naar het weblog komen, en naast de begrijpelijke sleutelwoorden ( Israel, Sharon, Zubin Mehta, Bieslog, joods ) vind ik daar soms ook zoekcombinaties waarbij ik niet in eerste instantie aan mijn schrijfsels zou denken. Zo bleek dat Dutchblog Israel een van de zoekresultaten is wanneer je de volgende dingen zoekt: "articles on why peace should be maken" ( sic ), "zeebassin", "piemeltje", en zelfs "foto bloot klein piemeltje laten zien" ( sick ). Heus, mensen hebben bovenstaande zoekwoorden ingetypt en zijn vervolgens op mijn blog beland. De laatste twee genoemde resultaten houden verband ( of eigenlijk natuurlijk helemaal niet ) met het ontroerende artikel van Frits Abrahams, "Bram en Eva", dat ik op 13 juli j.l. in zijn geheel heb overgetypt en gepost. Zo bereik ik onbedoeld toch een veel wijder en zonder twijfel gevarieerder publiek dan ik aanvankelijk dacht.
I was shocked and sad to read about Lucien Lazare, the father-in-law of Avraham Burg, the Israeli politician whom I respect very much and with whose opinions I often agree, being ostracized from the synagogue where he had been praying since he made aliyah. Why was he ostracized? He translated an article, written by his son-in-law, into French, for publication in the French daily Le Monde on September 11th. In the article, first published in the Forward and in the International Herald Tribune, Mr Burg tells us about some of the ugly faces and aspects of today's Zionism. As Janine Lazare, Lucien's wife, says, " There used to be a Judaism of joy and now it has been replaced by a Judaism of hatred ". All this fits in with what Yehoshua Sobol said, in an article that I quoted earlier on this blog, about Israel becoming more and more conformist, and the Jewish state moving closer each day to turning into some post-Zionist state with all too many fascist features.
Regarding “The road to a new West goes through Jerusalem” by Dominique Moïsi, and “European polls call Israel a big threat to world peace”, by Thomas Fuller, IHT, October 31, 2003: While Dominique Moïsi is right when he states that “ the behavior of the present Israeli government is not giving security to Israeli citizens ”, he almost justifies antipathy towards and acts of racist and religious violence against Jews all over the world when he writes that that same behavior “ challenges the status of Jewish communities everywhere in the world, in Europe in particular ”. With such bias expressed by public figures, political and other advisers and commentators in Europe, we should not be surprised that many Europeans blame Israel solely for the Palestinian-Israeli conflict and – consequently – for the problems, international crises and the rift between Islam and the West which are widely considered to be a direct result of that conflict. Neither should one be surprised that Israelis, rather than relying on the good intentions of the Palestinians or the ‘impartiality’ of European and other mediators, prefer to continue trying their luck with the Devil they know, in their case Ariel Sharon. This is one of the main reasons why any peace initiative by Israeli moderates and left wing public figures which involves European mediation will fail to rally vital public support in the Jewish state.

Thursday, October 30, 2003

Het onderstaande artikel stond vanmorgen in Trefpunt, de opiniepagina van het Algemeen Dagblad. Het is een herschreven versie van een eerder op dit blog gepubliceerd stuk, dat op zijn beurt weer gebaseerd was op een Engelstalig artikel ( gepubliceerd op 6 juli j.l. ) dat ik naar aanleiding van de Aqaba-top had geschreven. Het zou al ruim een week geleden gepubliceerd zijn, als 'Mabelgate' en de supermarktoorlog er niet tussen waren gekomen. Redt ons van de levende geschiedenis! Als we het over de moderne geschiedenis van het Midden-Oosten hebben lijkt het vandaag de dag soms wel dat de combinatie van historische elementen explosiever is dan ooit tevoren. De gemiddelde Israëliër of Palestijn zou waarschijnlijk liever de geschiedenis de geschiedenis laten en gewoonweg zijn eigen leven in alle rust en verveling leven. Het is aan onze leiders om ons die mogelijkheid te gunnen, en aan de VS en de Europese Unie om de daarvoor benodigde druk uit te oefenen. Het Israëlisch-Arabische conflict en het Palestijns-Israëlische vredesproces zijn rijk aan momenten van wat wel levende geschiedenis wordt genoemd: gebeurtenissen die wereldwijd zijn verslagen met behulp van elektronische media, waardoor mensen over de hele wereld die gebeurtenissen aan bepaalde historische beelden koppelen en de ‘ gewone ’ man en vrouw hier ter plaatse het idee heeft een al dan niet actieve rol in die geschiedenis te spelen. De meeste verdragen die in de afgelopen 24 jaar – meestal onder het goedkeurende oog van een Amerikaanse president – door Arabische en Israëlische leiders werden ondertekend kunnen we ons helder voor de geest halen door aan beroemde foto’s of televisiebeelden te denken: de driedubbele handdruk van Anwar Sadat, Menachem Begin en Jimmy Carter in Camp David, op 26 maart 1979; de ondertekening, door Sjimon Peres en Mahmoud Abbas ( Abu Mazen ), van de Principeverklaring die de eerste fase afsloot van wat de geschiedenis zou ingaan als het Oslo-vredesproces, in de tuin van het Witte Huis op 13 september 1993; de aarzelende handdruk – zo typisch en verklaarbaar – die Jitschak Rabin diezelfde dag aan Yasser Arafat gaf en de indrukwekkende en ontroerende toespraken van beiden; de overduidelijke chemie tussen de Jordaanse koning Hoessein, premier Rabin en president Clinton bij het ondertekenen van het Israëlisch-Jordaanse vredesverdrag in de Arava-woestijn op 26 oktober 1994. Sindsdien is er veel veranderd. Fanatici aan de verschillende kanten van de scheidslijnen van het Arabisch-Israëlische conflict hebben geprobeerd en zijn er in ruime mate in geslaagd hun agenda’s – divers en toch op een satanische manier veel overeenkomsten vertonend – aan de regio en de rest van de wereld op te leggen. De moord op Rabin, bloedige aanslagen, represailles voor aanslagen, vergeldingsaanslagen voor represailles, de ‘ El-Aqsa intifada ’, september 2001, de oorlog in Irak en alles wat daar zowel hier als in het Westen aan vooraf ging en op volgde, het houdt niet op. Na de moord op Rabin heeft er nog een aantal topontmoetingen plaatsgevonden en zijn nog wat verdragen ondertekend, maar in tegenstelling tot wat het geval is bij de hierboven genoemde ceremonies zullen slecht zeer weinigen een vraag als “ Weet je nog waar je was toen het Wye-akkoord getekend werd? ” bevestigend kunnen beantwoorden, soms simpelweg omdat men de tel is kwijtgeraakt wat betreft ondertekende maar niet of nauwelijks uitgevoerde overeenkomsten. In weerwil van alle moeilijk te bevatten en te verwerken ellende, het gebrek aan leiderschap en de overmatige corruptie aan beide kanten en het met dit alles gepaard gaande cynisme onder Israëliërs en Palestijnen, zorgt iedere schijnbaar positieve ontwikkeling voor het opleven van sprankjes hoop, al is het maar bij sommigen en voor heel even. Zo’n sprankje leefde gedurende een aantal weken tijdens de hudna, een periode waarin duidelijk werd met hoe weinig we hier tevreden zijn: ondanks de weliswaar sterk verdunde maar nog immer constante stroom van – merendeels mislukte maar helaas soms geslaagde – aanslagpogingen en ondanks het feit dat geen enkele leider aan een van beide kanten serieuze pogingen scheen te doen om deze ‘kans’ te grijpen om te proberen een historische doorbraak in de richting van een permanent en levensvatbaar vredesverdrag tussen Israël en een toekomstige Palestijnse staat te forceren, leek het soms wel bijna of het hier vrede was geworden en we min of meer normale levens konden leiden. De onrust aan de noordgrens van Israël en de laatste aanslag in Haifa maken nogmaals pijnlijk duidelijk dat we ons weer eens te vroeg verheugd hebben. Na de zoveelste teleurstelling lijkt een oplossing verder weg dan ooit, en met de vernieuwde Iraanse inmenging in Arabisch-Israëlische aangelegenheden is het gevaar van een multilaterale regionale geweldsexplosie allesbehalve denkbeeldig. De naam ‘routekaart’ heeft sinds de topontmoeting in Aqaba vooral geleid tot woordspelingen en cartoons die te maken hebben met doodlopende wegen, gebrekkige rijvaardigheden en het kwijtraken van de weg. Hier is een belangrijke taak weggelegd voor de Europese Unie en de Verenigde Staten. Als het de Unie lukt om haar buitenlandse politiek om te vormen tor meer dan een optelsom van de verschillende vormen van buitenlands beleid van haar lidstaten, én als de EU en de VS er in slagen om in te zien dat het behartigen van wederzijdse belangen meer zin heeft en beider belangen beter dient dan het zich afzonderlijk profileren, moeten de Unie en de Amerikaanse regering in staat worden geacht voldoende druk te kunnen uitoefenen op Israël, de Palestijnse Authoriteit en de meeste Palestijnse-terreur-steunende regimes om een vernieuwde geweldsuituitbarsting te beteugelen, en Israël en de Palestijnen te verleiden, zo niet te dwingen tot een soort LAT-relatie, waarbij de nadruk vooral op de A zal moeten liggen. Onder de toeschouwers van de geschiedenis die al decennialang geleefd wordt in Israël en de bezette gebieden zijn al veel te veel onschuldige slachtoffers gevallen. Ook al is het maar een paar maanden geleden, ik kan me niet herinneren waar ik was of wat ik deed tijdens de ontmoeting, ongetwijfeld van historisch belang, tussen president Bush, Ariël Sjaron en Abu Mazen in het Jordaanse Aqaba. De gebeurtenissen na die topontmoeting hebben ons geleerd wat we eigenlijk al wisten: de geschiedenis heeft ons niet nodig. Geschiedenis leidt een eigen leven, en het enige wat de ‘ gewone ’ Israëlische of Palestijnse man of vrouw kan doen is te proberen zich ver te houden van ‘ levende geschiedenis ’. Het zou onze leiders sieren als zij de geschiedenis overlieten aan de historici, en hun volken de kans gaven om ‘dood’gewone, niet al te opwindende, voor mijn part zelfs saaie post-historische levens te leiden.

Monday, October 27, 2003

Het volgende stukje heb ik naar de rubriek gestuurd, met als titelsuggestie "Als ze maar gezond zijn": Zondagmiddag in Eurodisney Parijs. Terwijl ik met onze zoon in de kinderwagen naast me sta te kijken naar mijn echtgenote en onze dochter, die in theekopjes ronddraaien, komt er een gezin aangelopen. Vader, moeder, een zoon van een jaar of acht en twee schattige blonde tweelingzusjes in een buggy. Ze gaan naast de 'gehandicapteningang' staan. Onwillekeurig kijk ik wat er 'mis' is met hen, en zie dat de twee meisjes mongooltjes zijn. Zonder het te willen raak ik vervuld van allerlei emoties: medelijden, een egoistische soort dankbaarheid en tegelijkertijd zorg voor de gezondheid van onze kinderen, een vreemde vorm van woede ( op God?). Moet ik me om al die gevoelens schamen? Ik weet het niet.
Regarding “Israel blows up 3 Gaza buildings”, IHT, October 27, 2003: Israel’s Prime Minister Sharon is right when he argues that conceding any settlement during the conflict would reward terrorism. He also knows that evacuating thousands of civilians and destroying their homes strengthens – and, in a way, rewards – terrorism as well, since we all know that terrorists ( just as the fanatics on the Israeli side ) have a clear interest in creating and sustaining chaos, fear and destruction, something that the choice of targets for suicide bombings in Baghdad is proof of. By the way, if Mr Sharon justifies the existence of the isolated settlement of Netzarim by pointing at the fact that it permits Israel to closely observe Palestinian activity in that area of northern Gaza, one does not have to try hard – using the same logic applied by some Israelis to justify IAF attacks against targets located within highly populated areas – to ‘understand the logic’ of Netzarim being attacked, since in the cruel absurdity that characterizes ‘the’ conflict this settlement – because of Sharon’s own words and tactics – has become a ‘legitimate’ target. It would truly serve the interests of his people if Ariel Sharon acknowledged that the three fine Israeli youngsters who were murdered last week in Netzarim died just for one thing: the hopeless, unattainable and lethal dream of a Greater Israel, a dream dreamt by only a small fanatic few but undergone by millions, Israelis and Palestinians alike.

Friday, October 24, 2003

Op het fotoblog Geert Fotografeert zag ik bevestigd wat ik al via andere media ( o.a. een e-mail van mijn moeder ) had vernomen: in Nederland is de eerste sneeuw dit jaar extreem vroeg gevallen. Hopelijk zal die sneeuw ook een paar honderd kilometer zuidelijker gaan vallen, het zou voor onze 4 1/2 jarige dochter ( die eergisteren bijna vijf kostbare mobiele-telefoonminuten verspilde om haar nichtje in Israel te overtuigen dat ze de dag ervoor haar viereneenhalfde jaar had gevierd, en dus geen klein meisje maar al echt een grote meid was ) de eerste echte sneeuw zijn die ze ooit gezien heeft.

Saturday, October 18, 2003

Although much of what Aron Trauring writes on his Aron's Israel Peace Weblog is a bit too radical and one-sided in my opinion, he often posts links to articles that are very much worth reading, even though - or exactly just because - we find it hard to accept or even only read such harsh views or to digest descriptions of unacceptable sides of Israel's policies in the territories in general, and those of the current government in particular. Such an article is an interview by Ari Shavit with someone whose work I truly admire, and whose opinions I consider seriously, the playwright Joshua Sobol. Mr Sobol expresses very serious accusations against Ariel Sharon, his government and those components in Israeli society that support him. Unfortunately most of it is true, or at least makes a lot of sense. In particular I share his worries about the uni- and conformity of Israeli society and what he has to say about the convergences between the interests of Sharon and the Palestinian extremists, something that I have hinted at in previous postings: "...the Palestinian terrorism that brought Sharon to power in the first place is in fact serving well his interests and the interests of his right-wing coalition. It is making it possible for them to stay in power, to expand settlements and to distance the political solution. The state of violence brought the right wing to power and the right wing is maintaining the state of violence in collaboration with the Palestinian extremists." Another link on the Peace Weblog brings us to an article, also taken from Ha'Aretz ( I am quite unhappy with the search function on the newspaper's website, so I refer here to a copy of it on Aron's weblog ), about the activities by several leading Israeli writers in support of the pilots' letter. In that article, David Grossman expresses my opinion on the issue of refusal very well: "...those who send young people to execute missions that are entirely controversial should at least be willing to listen to what they have to say afterward."
Not often do I read all Op-Eds on the Views, Editorials and Commentary page of the International Herald Tribune. Today, though, I read all three of them, and found each of them interesting, which of course does not mean that I agree with each and every point made by their authors. Fouad Ajami wrote an interesting article about the cursed blessing which oil and the petromoney that comes with it brought to several countries in the Middle East. William Pfaff writes about the Geneva initiative, and although he fails to mention the lack of seriousness and commitment on the Palestinian side when it comes to peace agreements, he points out quite well the fact that what Ariel Sharon - with ex- and implicit support from the Bush administration - seems to be heading towards is disastrous for Israel. I agree with him when he writes: "The Israeli majority, one must remember, still favors a just two-state solution if only they can have it. They must be given international support to make this their solution." Finally there is a piece by Ethan Bronner of the New York Times, about the potentially positive impact of the Nobel Peace Prize for those suffering under oppressive regimes.

Friday, October 17, 2003

The Malaysian Prime Minister is certainly not the first who decried Jewish world domination, and he definitely won’t be the last. What makes his words so noteworthy though, is the respected forum where they were spoken plus the applause they were met with, as well as the fact that Mr Mahathir is considered one of the good guys, who opposes the extremists among his co-religionists as much as he opposes globalization, a phenomenon for which in Mahathir bin Mohamed world view the cosmopolitan Jews – to use another classic anti-Semitic notion – probably are to blame as well. Egyptian Foreign Minister Ahmed Maher called the speech « a good road map towards Muslim empowerment ». Here is some food for thought for the Malaysian PM and other Muslim leaders. Jews survived 2000 years of pogroms not only by thinking, but also by embracing and often initiating progress, democracy, legal and social reforms and other values and qualities that after centuries of development made the West into the stable world power that it is today. In addition, without losing sight of the flaws and dark sides of not a few Jewish public figures in the past and today, one can witness within Jewish history many examples of communal solidarity and true compassion for the weaker elements of society, and last but not least, of responsible and caring leadership. It is precisely this lack of leadership, of democracy and of reforms within almost all the countries ruled by Muslims that causes so many Muslims to be in a « quagmire » and feel « sidelined or marginalized », as Syed Hamid, the Foreign Minister of Malaysia, described their situation. Interestingly enough PM Mahathir’s own government party’s reputation for corruption has led many Malaysians towards more conservative and extremist versions of Islam. But no, the best way for Muslim leaders to solve their own problems is to blame others for them, and the Jews have always been the perfect focus for such accusations. The war on terrorism should not be a war on Islam, but if the Muslims want to turn their war into one between Islam and the Jews, I wonder which side the West will choose in the end, given the fact that today Israel’s policies ( which – I admit – are faulty, to use an understatement ) are uniquely blamed in most Western media for the tensions and lack of comprehension between the West and the Muslim world, an idea that Bin Laden has succeeded in making salonfähig during the last two years. Of course, in the meantime Malaysian officials have apologized « for any misunderstanding », claiming that « no offense was intended », and that the words were taken out of context. Sorry, but there is nothing to misunderstand here, the Prime Minister made himself perfectly clear, and we don’t need any context to understand him properly . Still, someone should tell him and all the other leaders of the Muslim world that you can not build a prosperous, thriving, just and powerful society ( if that is what they have in mind ) when you base it on corruption, fantism, lies, accusations against second and third parties, and a total lack of introspection. As long as their leaders prefer to follow this – easy – path instead of trying it the hard way, Muslims will remain and sink even deeper in the quagmire.

Thursday, October 16, 2003

The best interim analysis of what has been dubbed the Geneva accord I found this morning in an article by Ari Shavit on the website of Ha'Aretz. It deals with the potentially serious and vitally positive contribution which the work of Amram Mitzna, Yossi Beilin, Amos Oz, Menachem Klein and others could have regarding some sort of solution for 'the' conflict, but also mentions the dangers it might expose Israel to. Personally, I think that when a government - the representatives of which reacted to the 'agreement' in ways that made me consider the concept much more positively than might have been the case without their furious and frustrated reactions - fails to contribute even in the slightest possible way to an atmosphere that enables serious negotiations ( yes, I am aware that the Israeli government is not the only faulty party here ), efforts by well-meaning and committed citizens to create a basis for such negotiations and to change an increasingly static status-quo should be taken seriously, and even applauded, rather than ridiculed and called undemocratic.

Monday, October 13, 2003

Hoewel het MWS-soapdrama voor mij toch vooral een ver-van-mijn-bed-show is en niets te maken heeft met de dingen die me normaal gesproken bezighouden, heb ik toch met interesse en veel plezier gelezen wat Bieslog en vooral Verbal Jam er over geschreven hebben.
Regarding « Palestinian bickering continues to worsen » and « For Bush and Sharon, an uneasy alliance », IHT, October 13, 2003: It has become very clear that regarding the Palestinian-Israeli conflict, we should not expect salvation to come from any of our own non-leaders, or from someone like George Bush. They are all too busy thinking in terms of and being led ( by the nose ) by narrow political interests, alliances, lobby groups etc. None of them is seriously interested in peace, or even in finding a modus vivendi for Palestinians and Israelis within the framework of some sort of Living-Apart-Together relationship. It is up to local, non-official initiatives such as the People’s Voice ( ) and what has been dubbed the Beilin-Abbed Rabo accord to fill the void left by the lack of leadership on all sides. These initiatives deserve the support of international bodies, e.g. the European Union and the U.N . Only thus a glimmer of hope can be preserved for those truly interested in peace, i.e. the vast majorities of the Israeli and Palestinian people.

Friday, October 10, 2003

Een sterk ingekorte versie van onderstaand artikel werd op woensdag 8 oktober 2003 als ingezonden brief gepubliceerd in Trouw, op de Podium pagina: Het simplisme voorbij Het is onder commentatoren meer dan ooit gebruikelijk om met betrekking tot het Palestijns-Israëlische conflict de schuldvraag te stellen, en om die vraag veelal eenzijdig en simplistisch te beantwoorden. Afgezien van het feit dat het stellen of beantwoorden van die vraag on-zinnig is, leidt ze af van waar het om zou moeten gaan: een realistische oplossing voor het conflict en een einde aan alle ellende die daaruit voortvloeit, voor joden en Palestijnen. Dat een rechtvaardige en haalbare oplossing voor het Palestijns-Israëlische conflict verder weg lijkt dan ooit is al bijna een dooddoener. Wie zegt dat de meeste wondermiddelen die door al dan niet deskundige en goed bedoelende commentatoren worden aangedragen, voornamelijk ingegeven zijn door de belangen, de politieke overtuiging of de sympathieën van de desbetreffende commentator/trice voor deze of gene zijde in het conflict, kan ook nauwelijks als vernieuwend of origineel worden beschouwd. Toch is het blame-game principe dat veel van die commentaren kenmerkt ( zie bijvoorbeeld J.A.A. van Doorn,, Podium, 2 oktober j.l. ) funest als het gaat om het serieus zoeken naar en uitvoeren van een compromis-verdrag, dat door Palestijnen, Israëliërs en de andere bij het conflict betrokken partijen gesloten zal moeten worden om de huidige – zoveelste – impasse en vicueuze geweldscirkel te doorbreken en te komen tot een levensvatbare modus vivendi voor Israël en Palestina, waarbij aan de fanatici aan beide kanten de kans dient te worden ontnomen om wat in feite hun veto-recht met betrekking tot zo’n verdrag is succesvol te doen gelden. Het is nog steeds zo dat waar twee kijven, twee schuld hebben, en dat it takes two to tango. In het geval van ‘het’ Conflict kijven er heel wat meer dan twee, zodat verscheidene partijen schuldig zijn aan het ontstaan en voortduren van de geweldsspiraal. Toch is er voor een geslaagde vredestango niet veel meer nodig dan een realisatie bij een stabiele meerderheid onder de twee nauwst betrokkenen – de bevolkingen van de bezette gebieden en van Israël – dat een compromis ( waarvan de aard voor een ieder redelijk denkend mens overduidelijk vaststaat ) noodzakelijk is, en dat de huidige leidende elites van zowel de Palestijnen als van Israël de veranderingen die zo’n compromis vereist tegenhouden, sterker nog, belang hebben bij een voortslepend conflict. Israëliërs en Palestijnen dienen er van te worden overtuigd dat hun daadwerkelijke belang de oprichting van een Palestijnse, respectievelijk het voortbestaan van een ( ‘kleine’ ) joods-Israëlische staat vereist. Een van de grootste obstakels voor heuse veranderingen is de angst – onder joden en Palestijnen – voor een onzekere toekomst, een angst die hen er toe beweegt met alle geweld vast te houden aan de ellendige werkelijkheid waarmee ze helaas zo vertrouwd zijn geraakt. Hierdoor slagen non-leiders als Ariel Sjaron en Yasser Arafat er steeds weer in de steun – hetzij van harte, hetzij bij gebrek aan beter – van een meerderheid van hun volk te krijgen, zodat ze hun non-beleid ( gebaseerd op corruptie, een zich verder ingraven in loze uitspraken en nederzettingen, en een hopeloze status-quo ) kunnen voortzetten en een kleine kring van hun getrouwen zich kan blijven verrijken. Tegelijkertijd kunnen de kolonisten – die bij Sjaron immer op sympathie en steun kunnen rekenen, hoezeer hij in het recente verleden ook de indruk heeft weten te wekken dat hij inzag dat hun belangen haaks staan op die van Israël als joodse, democratische staat – vrolijk doorgaan met het verder bezetten van de Palestijnse gebieden en het creëren van facts on the ground, terwijl de fanatici aan Palestijnse kant genoeg hebben aan af en toe een geslaagde zelfmoordactie om hun duivelse Palestijns-Islamitische variatie op Marx’ Verelendungstheorie werkelijkheid te laten worden. Zelf heb ik natuurlijk ook mijn belangen en mijn sympathieën: ik ben een Nederlandse jood, die ervoor gekozen heeft te trouwen en zijn kinderen groot te brengen in Israël. Het zijn juist die belangen en sympathieën die mij doen begrijpen dat niet één persoon, land, volk of organizatie hoofdschuldige is met betrekking tot het geweld en de uitzichtloosheid die ons teisteren, alsmede dat het stellen van de schuldvraag en het zoeken naar een antwoord op die vraag ons alleen maar verder afleiden van het vinden van een uitweg, in de richting van een hoopvolle toekomst. Dat een gezonde dosis nationalisme en belangenbewustzijn joden en Palestijnen kan helpen in te zien dat hun eigen werkelijke belangen die van ‘de ander’ niet uitsluiten, integendeel, dat het respecteren van en rekening houden met de belangen van ‘de tegenpartij’ in hun eigen zuiverste belang is, kunnen we zien in het initiatief ( ) van de Palestijnse professor Sari Nusseibeh en Ami Ayalon, die commandant van de Israëlische marine en hoofd van de Algemene Veiligheidsdienst is geweest. Het door hen voorgestelde compromis bevat alle elementen die een naar omstandigheden zo reëel, redelijk en rechtvaardig mogelijke oplossing voor het conflict zal bevatten: twee staten voor twee volken; een gedemilitariseerde Palestijnse staat; de grenzen van 4 juni 1967; Jeruzalem als open hoofdstad van twee staten; compensatie voor de Palestijnse vluchtelingen. Het zullen waarschijnlijk locale initiatieven zoals dat van Ayalon en Nusseibeh zijn die uiteindelijk de impasse zullen doorbreken. Om Palestijnen en Israëliërs te helpen inzien dat ze weliswaar tot elkaar veroordeeld zijn maar dat die veroordeling geen vanzelfsprekend doodvonnis betekent, zelfs een zekere hoop met zich meebrengt, is brede internationale steun nodig. Die steun moet zo evenwichtig mogelijk zijn, en niet bestaan uit het onevenredig bevoordelen of veroordelen van deze of gene partij in of belanghebbende bij het conflict. De middelen die daarbij gebruikt kunnen worden zijn legio: economische en politieke hulp en pressie, advies en financiële hulp voor de vele plaatselijke NGOs die zich in Israël en de bezette gebieden bezighouden met projecten op het gebied van coëxistentie, rechten van minderheden, ‘vredesonderwijs’ etc. Het zogenaamde “kwartet” ( V.N., E.U., V.S. en Rusland ) kan hierbij uitstekend als bemiddelaar en motor dienen, aangezien vrijwel iedere bij het conflict betrokken partij één van de leden van dat kwartet als bondgenoot ziet en minstens één van de andere als vijand of of zijn minst als bevooroordeeld beschouwt. Pas wanneer de huidige non-leiders hun populaire mandaat verliezen, de fanatici die belang hebben bij voortduring en zo nu en dan escalatie van het conflict de mogelijkheid wordt ontnomen hun stempel op de dagelijkse werkelijkheid te drukken, en de overgrote meerderheid van joden en Palestijnen – die toch heus vrede en een veilige en welvarende toekomst voor hun nageslacht wil, iets wat niet te vaak gezegd kan worden, ook al klinkt het weliswaar vanzelfsprekend en lijkt de realiteit desondanks op iets totaal anders te wijzen – haar werkelijke belangen inziet, komen die vrede en een dergelijke toekomst binnen handbereik. Simplistische beschuldigingen werken in dit geval averechts, en dienen alleen de belangen van een minderheid van tegenstanders van wat voor vrede dan ook, belangen die al te lang het bestaan van joden, moslims en christenen hebben verziekt.