Wednesday, April 09, 2003

( Gepubliceerd in het Nieuw Israelitisch Weekblad, 3 april 2003; de namen van mijn vrouw en kinderen zijn vervangen ) Israelisch Golfoorlogsdagboek, 27 maart - 2 april 2003 27 maart, donderdag Zittend in wat in vredestijd gewoon mijn werkkamer is - de betonnen kamer die sinds begin jaren negentig standaard deel uitmaakt van elke nieuwbouwwoning in Israel, ter bescherming tegen raketaanvallen - volg ik zoals menig ander in Israel en in Nederland de gebeurtenissen in Irak voornamelijk via het internet. Op de grond staat een kleine kleurentelevisie die we - zolang de kans op een aanval vanuit Irak bestaat - van mijn schoonouders hebben geleend om in de ' bunker ' te zetten. Afgezien van het buitengewoon natte weer en de enorm zware windstoten verschilde de afgelopen week nauwelijks van de weken en maanden daarvoor. We zijn iets alerter dan gewoonlijk, en ik zie nu wanneer ik naar buiten kijk in plaats van een sinds gisteren wederom zonnig panorama van de Middellandse Zee het zware stalen witgeschilderde luik dat het met doorzichtig plastic en bruine plakband afgeplakte, gepantserde raam beschermt. Ook nemen we nog steeds - in tegenstelling tot een groot deel van onze vrienden en kennissen - de gasmaskers mee wanneer we de deur uit gaan. Op de kleuterschool van onze dochter ( bijna 4 jaar oud ) hebben verschillende ouders het voorbeeld van mijn vrouw gevolgd en de bruinkartonnen doos waarin het gasmasker voor de kinderen in zit met wit papier beplakt, zodat de kinderen er op kunnen tekenen, plakken en kleuren. 28 maart, vrijdag Net als iedere morgen is mijn vrouw om zeven uur met de auto naar haar werk gegaan; ze is lerares op een basisschool in Qiryat Tiv'on, hier vlakbij. Zij brengt onze zoon ( bijna 5 maanden oud ) naar zijn baby/peuterschool, en ik loop met zijn zus naar de kleuterschool. Omdat het vrijdag is heeft ze een jurk aan, voor de kabbalat shabbat. Bij thuiskomst kijk ik tijdens mijn vaste internet-halfuurtje even op wat Nederlandse websites. Door al het oorlogsnieuws had ik bijna over het hoofd gezien dat gisteren de rechtszaak is begonnen tegen iemand wiens achternaam voor velen altijd " Van der Gee " zal blijven. In Israel moet de oorlog in Irak nu qua krantekoppen opboksen tegen de drastische bezuinigingen en de daartegen gerichte demonstraties en stakingen. Nog een binnenlands bericht dat met de oorlog te maken heeft: De populaire pinda-mais snack Bamba - een van de eerste woorden die Israelische babies leren zeggen - is door het Ministerie van Arbeid en Sociale Zaken tot " essentieel voedingsmiddel " benoemd, wat min of meer betekent dat het werk in de fabriek in Petah Tikvah waar Bamba wordt gemaakt gelijk staat aan militaire reservedienst. Je zult niet veel bunkers, schuilkelders of hermetisch af te sluiten kamers ( voor wie geen ingebouwde betonnen kamer of een schuilkelder tot zijn beschikking heeft ) vinden waar Bamba geen deel uitmaakt van de noodvoorraad. Ook bij ons liggen er twee of drie zakken klaar. 29 maart, zaterdag We wilden vanavond aanvankelijk naar een optreden van de zanger Shalom Hanoch in Qiryat Tiv'on gaan, maar we kunnen dezer dagen mijn schoonouders niet 's avonds alleen met de kinderen laten. Als opeens het alarm zou klinken zouden ze in paniek kunnen raken, en dat trauma willen we vooral onze dochter ( haar broer is daarvoor nog te klein ) besparen. Je weet maar nooit, tenslotte wordt de oorlog tot nu toe vooral gekenmerkt door het continu onderschatten van de Irakezen, hun vechtlust en hun mogelijkheden. 30 maart, zondag Nadat mijn vrouw met onze zoon de deur uit is gegaan en ik onze dochter naar school heb gebracht zet ik thuis alle ramen tegen elkaar open. Het is nogal bedompt en muf in de bunker, het raam zit al bijna twee weken dichtgeplakt. Door de tocht uit de andere kamers komt er zo nog wat frisse lucht in mijn werkkamer. Als ik 's middags toevallig niet even de televisie had aangezet om een programma voor mijn vrouw op te nemen had ik pas op het avondnieuws van de aanslag in het cafe in Nethanya gehoord. We worden er weer aan herinnerd dat ons leven zich afspeelt in twee parallelle werkelijkheden - laten we hen de Palestijns-Israelische en de Iraakse noemen - die allebei deel van onze dagelijkse routine zijn geworden. 31 maart, maandag De stakingen bij de gemeentes zijn met een dag vervroegd. Dat betekent o.a. dat de assistentes van de kleuterleidsters niet werken en hun werk door ouders wordt overgenomen, iedere dag een andere vrijwillig(st)er. Bij een vorige stakingsronde, vlak na de Hoge Feestdagen, heb ik dat ook gedaan. Het deed me denken aan mijn eerste maanden in Israel, toen ik op de kleuterschool van kibboets Kissufim meehielp. Mijn Hebreeuws is in die maanden een stuk beter geworden, de kleuters waren de enigen die niet hun Engels op mij uit wilden proberen. Staat in Nederland de waarschijnlijke moordenaar van Pim Fortuyn terecht, hier is vandaag Avishay Raviv, een voormalig Shin-Beth-agent, vrijgesproken van het niet verhinderen van de moord op Yitzhak Rabin z"l. 1 april, dinsdag Zometeen zal ik even naar mijn ouders bellen; morgen wordt mijn vader 64. Als kadootje heb ik voor hem via het internet Liefde en ander leed van Frits Abrahams besteld. Ruim twee maanden geleden, toen ik reservedienst deed ergens in de woestijn, kreeg ik bij het lezen van " Bram en Eva " - met mijn wapen op mijn knieen en de Israelische vlag lusteloos fladderend boven mijn hoofd - tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel. Het scheen me toe dat die ontroerende en kwaad makende column door zoveel mogelijk mensen gelezen moet worden. 2 april, woensdag Op de witte betonnen muur achter me wuiven Maxima en Willem-Alexander naar me vanaf een uit de Story gescheurde poster. Twee weken geleden ging ik met mijn vrouw en zoon naar het Nederlandse consulaat in Haifa om een paspoort voor onze zoon aan te vragen. Toen ik op het consulaat een foto van koningin Beatrix en wijlen prins Claus zag vertelde ik dat onze dochter ons in Amsterdam de oren van het hoofd had gezeurd en gevraagd over Maxima. Van opa en oma heeft ze ruim een jaar geleden een Maxima-pop cadeau gekregen, en sindsdien is ze gek op de prinses, op trouwjurken en op de kleur oranje. De aardige medewerkster van het consulaat gaf ons een poster mee die ze nog had liggen. Het leek ons een goed idee om hem te gebruiken om de bunker een beetje op te vrolijken en aantrekkelijk te maken voor onze dochter. De koninklijke familie zal blij zijn met zulke fans in deze moeilijke tijden. Over prinses Margarita heb ik Ariel nog maar niet verteld.