Saturday, April 26, 2003

Wat volgt is een artikel dat ik eind maart in de Volkskrant tegenkwam, en een stuk dat ik naar aanleiding van dat artikel schreef. Het artikel: Advies aan militairen: reis niet in uniform Van onze verslaggever John Schoorl AMSTERDAM - Nederlandse militairen hebben van het ministerie van Defensie het advies gekregen niet in uniform te reizen. Een uniform zou vanwege de situatie rond Irak aanstootgevend zijn, zo luidt de vrees van de legerleiding. Het ministerie van Defensie liet eerder weten dat uit voorzorg de zogeheten waakzaamheid is verhoogd. Om die reden is een aantal veiligheidsmaatregelen getroffen zoals extra bewaking en verscherpte toegangscontroles van defensiegebouwen en -terreinen. Het advies aan militairen om geen uniform te dragen werd geheim gehouden en behoort tot de aanvullende maatregelen waarover 'geen mededelingen' werden gedaan. Waarom hierover zo geheimzinnig wordt gedaan en dit ook niet door het ministerie officieel wordt bevestigd, is niet duidelijk. Defensie spreekt van een advies aan het defensiepersoneel en niet van een bevel, omdat het de vrije wil van de militairen is te bepalen in welke kleding ze naar huis reizen. De legerleiding beschouwt het meer als een voorzorgsmaatregel 'omdat zodanige herkenbaarheid vervelende reacties kan uitlokken en je niet weet wat mensen in deze tijd van plan zijn', aldus een betrokkene. De aanvullende maatregelen zijn ook van toepassing op de Nederlandse defensiecomplexen in het buitenland, zoals op de Nederlandse Antillen en in Duitsland. Uitgezonden Nederlandse eenheden volgen de aanwijzingen op van de commandant in het missiegebied. Tijdens eerdere crisissituaties in de wereld is soldaten ook geadviseerd niet in uniform te reizen. Niet duidelijk is of militairen die deze raad naast zich neer hebben gelegd, in problemen zijn geraakt. Defensie zegt dat er 'geen sprake is van concrete dreiging'. Mijn reactie: In het westen in het algemeen en in Nederland in het bijzonder lijkt het soms wel eens of mensen denken dat democratie iets vanzelfsprekends is waar je automatisch recht op hebt. Dat er in het verleden offers zijn gebracht en vandaag de dag nog steeds moeten worden gebracht wordt vergeten, en alles wat naar militaire activiteiten ruikt is verdacht, uit de tijd en fout. Ik lach me rot als ik in Nederland ben en soldaten en soldates in camouflageuniformen in de trein zie en ben zeker geen liefhebber van overbodig militarisme, maar toch zijn het die jongens en meisjes ( en nog meer hun Amerikaanse, Britse en andere collega's in heden en verleden ) die ervoor zorgen dat de demonstranten zo'n grote mond kunnen opzetten. De onwil of het onvermogen van het westen om verliezen te incasseren en ( vaak onschuldige ) slachtoffers te maken aan 'de andere kant' is het sterkste wapen van regimes zoals dat van Saddam. Dit is een van de redenen waarom groeperingen zoals de AEL, met hun insinuaties richting Israel en "het internationale jodendom" op stilzwijgende of zelfs openlijke sympathie kunnen rekenen, en niet alleen onder ultra-linkse, anti-Amerikaanse en anti-globalisatie activisten. Volkomen legitieme kritiek op Sharon en zijn ( naar mijn smaak ) desastreuze non-beleid wordt misbruikt om de hele joodse staat te delegitimatiseren ( delegitimeren, whatever ). Dat de meerderheid van de Israeli's niet voor de nederzettingen en tegen het Palestijnse volk maar voor fysieke veiligheid en tegen nationalistische moslem-extremisten vecht wordt over het hoofd gezien of onvergeeflijk gevonden. Dat Sharon c.s. doelloos blijven investeren in nederzettingen en nog steeds niet lijken te denken over serieuze oplossingen voor de problemen die ons teisteren helpt natuurlijk niet echt, maar dat neemt niet weg dat het huidige Israelische beleid enkel maar een excuus is voor iedereen die graag zou zien dat de joodse staat niet ( meer ) zou bestaan. Het bestaan van een joodse staat in deze regio herinnert velen aan de problemen waarvan ze het bestaan liever niet zouden erkennen, problemen die de religieuze fanatici onder de moslims ( ook zonder Israel ) sowieso op een gegeven moment naar het westen zouden hebben geexporteerd. In de strijd tegen die fanatici - die een deel van de hedendaagse westerse werkelijkheid is, je moet wel erg wereldvreemd zijn om dat niet te zien, en je hoeft geen racist of paniekzaaier te zijn om dat te erkennen - zijn sterke legers en veiligheidsdiensten, moedige en vastberaden regeringsleiders en een overtuigde bevolking onontbeerlijk. Het overtuigen van de bevolking is de taak van die regeringsleiders en hun beleidsmakers. Bush en Blair zijn er niet echt in geslaagd om hun bevolkingen te overtuigen van de rechtvaardig- en noodzakelijkheid van elk facet van 'de oorlog tegen het terrorisme', of dat het offensief tegen Saddam Hussein's regime deel uitmaakt van die oorlog. Dat is de reden waarom veel mensen die anders passieve of actieve steun aan de oorlog in Irak zouden hebben gegeven nu hun mond houden of zich door de golf van populistische, anti-Amerikaanse, anti-globalisatie en anti-Israelische ( deels anti-joodse ) hysterie laten meeslepen.

No comments: