Saturday, May 31, 2003

Regarding "Wanted by Utah: firing-squad volunteers", IHT, May 30, 2003: In today's America, execution by firing-squad seems to be the perfect method for carrying out death sentences. Not only does it combine two apparently very characteristic traits of modern American society: the thirst for revenge and the love of guns. It also offers - although death penalty supporter Shery Allen uses this as an argument against the use of firing squads - a great spectacle, much more than the more 'civilized', sterile lethal injection.

Friday, May 30, 2003

Regarding "Sharon has converted out" by Israel Harel, Ha'Aretz, May 29, 2003: An important indication of the revolutionary character of Ariel Sharon's words regarding the occupation is the shock, anger, disappointment and alarm expressed by a chorus of representatives of the settler communities in newspaper articles and commentaries, on television and radio and on internet fora. Not surprisingly also Ha'Aretz's own 'pet-settler' Israel Harel has joined that chorus. It almost seems that who used to be the godfather of the colonists' movement now has become its most serious and dangerous enemy. Interestingly enough, the source of much skepticism on the left - " the oaths and pledges that Sharon has broken " - has become a source of hope for those who apparently are unwilling or unable to imagine an occupation-free version of Zionism.

Tuesday, May 27, 2003

Hier nog wat oud materiaal dat ik had liggen. Gepubliceerd als ingezonden brief in de Telegraaf, 5 oktober 2002: Alhoewel ik me hoed voor het te pas en te onpas bezigen van de term " antisemitisch " als het gaat om het beschrijven van kritiek op het beleid van de Israelische regering en op het optreden van het Israelische leger in de bezette gebieden valt het moeilijk te ontkennen dat sommige mensen die onsympathieke gevoelens koesteren ten aanzien van het joodse volk dergelijke gevoelens uitleven door eenzijdig kritiek te leveren op alles wat Israel doet, en door ' solidair ' te zijn met een volk wiens lot - indien het tegenover een niet-joodse tegenstander zou staan - hen waarschijnlijk geen zier zou kunnen schelen. Ik ga er in principe van uit dat een groot deel van de kritiek op Israel oprecht en constructief bedoeld is, en geloof dat hij niet zelden terecht is. Zelf steek ik mijn bezwaren tegen aspecten van wat ik soms het non-beleid van onze non-leiders noem ook niet onder stoelen of banken. Een persoon als Gretta Duisenberg laat echter zien dat in haar klaarblijkelijke zorg om het erbarmelijke lot van de Palestijnen ( een lot waarvoor Israel mede verantwoordelijk is, dat zal ik niet ontkennen ) ook minder 'koshere' motieven een rol spelen. Haar consequent controversiele woordkeus ( " rijke joodse lobby ", " zes miljoen handtekeningen " ) vormt hiervoor regelmatig het bewijs. Of elk van haar uitspraken een rechtszaak waard is is een ander verhaal. Gepubliceerd onder de kop " Alleen fanatici wijzer van oproep Duisenberg ", Trouw, Podium-pagina, 10 oktober 2002: Lichtelijk geirriteerd nam ik kennis van de oproep Stop de Bezetting. De lijst van adhesiebetuigers zoals die op de website www.stopdebezetting.nl staat bevestigt bepaalde zekerheden en roept tegelijkertijd verschillende vragen op. Dat bijvoorbeeld Marcel van Dam, Mient-Jan Faber, en Gretta Duisenberg nooit het erelidmaatschap van de Federatie Nederlandse Zionisten zullen begeren was een ieder bekend. Wat mij persoonlijk minder bekend was is dat mensen zoals mr. A.A.M. van Agt en Jan Nagel zich druk maken om - of anders gezegd: ook maar enigszins een idee hebben van - wat er hier gebeurt, of dat het belang van de Palestijnse bevolking ( of van wie dan ook hier ) gediend wordt door het feit dat ene " crazy_gizoe, lwd " de moeite heeft genomen om zich op de lijst van ondertekenaars van de oproep te laten plaatsen. Mijn ervaring ( samen met die van velen hier binnen de Palestijnse en joods-Israelische gemeenschappen die graag in vrede met hun buren zouden willen leven en op wat voor manier dan ook voor deze of gene vorm van coexistentie en tegen de bezetting en alles wat zij met zich mee brengt ijveren ) leert dat een eenzijdige oproep zoals die van mevrouw Duisenberg een betere toekomst voor de Palestijnen ( en voor ieder ander hier in de regio ) niet dichterbij brengt, integendeel, hij dient - net als de meeste pro-Israel of pro-Palestina activiteiten buiten het conflictsgebied - de belangen van de extremisten die vandaag de dag helaas de orde van de dag hier lijken te bepalen. Laat ik voor alle duidelijkheid voor ik verder ga even vooropstellen dat ik er van uit ga dat wat voor levensvatbare oplossing dan ook gebaseerd zal zijn op een twee-staten-plan: Israel en Palestina, de een naast en niet in plaats van de ander. Het heeft volgens mij nauwelijks zin om een discussie aan te gaan met wie het fundamentele bestaansrecht van de staat Israel, het bestaan van het Palestijnse volk of van een joodse of Palestijnse nationale geschiedenis ontkent of bijvoorbeeld de Jordanie=Palestina mantra blijft bezigen: waar het gaat om het conflict waarover we het hier hebben heeft de moderne geschiedenis laten zien dat het ontkennen van het bestaan of de rechten van ' de ander ' een achterhaald en zinloos iets is. Zoals Amos Oz onlangs schreef, en ik parafraseer, ieder weldenkend mens weet dat het eindresultaat een twee-staten-oplossing zal zijn, het is alleen de vraag hoeveel schuldigen en onschuldigen er nog zullen moeten sterven voor die oplossing verwezenlijkt zal zijn. De polarisering die de laatste jaren heeft plaatsgehad onder de verschillende partijen in het Palestijns/Arabisch-Israelische conflict en onder hen die deze of gene partij in het conflict zeggen te steunen heeft er toe bijgedragen dat het zeer moeilijk is geworden om aan beide kanten van de centrale scheidslijn tussen de partijen nog personen of groeperingen te vinden die ( in plaats van een uitvlucht te zoeken in - om maar eens een woord uit de hedendaagse Nederlandse context te gebruiken - het ' demoniseren ' van een ieder die anders denkt of doet dan zijzelf ) in staat en bereid zijn om de handelingen en het politieke beleid van zowel hun eigen als van ' de andere ' kant kritisch te beschouwen en een serieuze oppositie te voeren. Binnen de Palestijnse gemeenschap en in Arabische landen bezitten slechts weinigen de mogelijkheid, de wil en de moed hun steun aan een rationele twee-staten oplossing te uiten. Dit is niet zelden het gevolg van intimidatie van staats- of straatswege, en in het geval van de Palestijnen is Israel mede schuldig aan dit verschijnsel. In Israel, dat ondanks alles een naar omstandigheden zeer redelijk functionerende democratie is, lijkt het vandaag de dag soms wel of er maar twee soorten Israeliers zijn: ultra-nationalistische en anti-compromis-gezinde zeloten aan de rechter- en anti-Zionistische ' zelfhaters ' aan de linkerkant van het politieke spectrum. Wie af en toe de moeite neemt om verder te kijken dan wat de media in binnen- en buitenland ons meestal bieden weet gelukkig dat er toch ook nog ambassadeurs van de redelijkheid binnen de Palestijnse en joods-Israelische gemeenschappen gevonden kunnen worden, die een kritische en gematigde variant van hun respectievelijke religies en/of nationalismes prediken en in praktijk brengen. Dergelijke individuen en groeperingen kunnen volgens mij, indien voldoende en op de juiste manier gesteund, positieve veranderingen teweeg en misschien zelfs een definitieve oplossing dichterbij brengen. Hier is mijns inziens een belangrijke rol weggelegd voor wie van buiten Israel en de bezette gebieden echt bij wil dragen aan een rechtvaardige en langdurige oplossing van het overbodige conflict. Als mensen zoals Hedy d'Ancona, Jeltje van Nieuwenhoven, Freek de Jonge en Jan Wolkers oprechte intenties hebben om een bijdrage te leveren aan het eindigen van de bezetting, aan een betere, waardige en veilige toekomst voor ( joden en ) de Palestijnen ( binnen twee aparte staten ), kunnen ze hun energie, tijd en geld beter steken in het steunen van democratische, seculiere of gematigd-religieuze oppositie-groeperingen binnen Israel en de Palestijnse Authoriteit dan in het zich associeren met controversiele figuren die alle schuld in slechts een richting zoeken, zonder de hand in de boezem van de door hen gesteunde partij in het conflict te steken. Hetzelfde geldt uiteraard voor mensen die zich meer identificeren met en zorgen maken om de joodse kant: ook zij zouden er goed aan doen om juist de gematigden in de Israelische en Palestijnse maatschappijen te steunen en bij te staan. Het schijnt mij steeds vaker toe dat een gevoel van eenzaamheid zich langzaam maar zeker meester maakt van diegenen onder joden en Palestijnen die in genuanceerde termen over het conflict en alles wat daarmee samenhangt denken. Daadwerkelijke massieve hulp vanuit landen zoals Nederland en het gevoel van buitenaf gehoord en gesteund te worden zouden het voor de gematigden onder ons een stuk makkelijker maken om hun uiterst belangrijke werk te doen. Van ongenuanceerde verklaringen en oproepen zoals degene die de aanleiding voor mijn bijdrage vormde wordt nauwelijks iemand wijzer, of het moeten de fanatici aan de verschillende kanten zijn: zij zien hun vastgeroeste ideeën en vooroordelen ( " Israel is schuldig " dan wel " De antisemieten zijn allemaal tegen ons " ) herbevestigd en hebben weer een reden om de gematigden aan hun eigen zijde voor verraders of wat dies meer zij uit te maken. Een gefrustreerde puber in de grote-mensenwereld Een reactie op " Sjaloom condoom ", HP/De Tijd 51-52 ( 20 december 2002 ): Wat in feite een monoloog van een zichzelf in hoge mate overschattende ego-tripper is bewijst maar weer eens dat vandaag de dag de aanzienlijke hoeveelheid vol te maken televisiezendtijd en het grote aantal te vullen pagina's in kranten en tijdschriften mislukte worstverkopers ( wat vanzelfsprekend een eerbaar beroep is, maar de schoenmaker dient volgens mij bij zijn leest te blijven ) en andere ondeskundigen de kans bieden om - zonder ook maar enige serieuze kennis van of belangstelling voor zaken en hun achtergronden - vanuit de verste uithoeken van de wereld oppervlakkige reportages de ether in te sturen en inhoudsloze artikelen te publiceren. Afgezien van het overbodige schuttingtaalgebruik, en de voor de meeste lezers hoogstwaarschijnlijk nauwelijks interessante details over het priveleven van de heer Mus, worden we niet echt wijzer van dit artikel, of het moet zijn dat we te weten zijn gekomen dat hij op grond van zijn ervaring met een Israelische vrouw deskundige is waar het alle Israelische vrouwen betreft, dat hij een meervoudige drop-out is, en dat hij de drang voelt de niet bepaald kritische, slaafs met hem instemmende verslaggever deelgenoot te moeten maken van de activiteiten van zijn darmkanaal. Mogen we toch ooit eens verlost worden van mensen zoals Conny Mus, die - in tegenstelling tot wat hij zelf beweert - een blamage voor het eerbare en oh zo belangrijke beroep van journalist zijn. Joden en Palestijnen hier hebben al genoeg problemen, en een oplossing voor die problemen zou zonder enige twijfel dichterbij komen als het lezers- en kijkerspubliek in Europa - dat bij gebrek aan beter alle vuilnis dat op zich afkomt klakkeloos slikt - beter geinformeerd was over wat er hier ( aan beide kanten ) gaande is en op grond van zulke informatie de gematigden onder ons zou kunnen steunen in hun strijd voor een betere toekomst voor deze al te veel geteisterde regio. Gretta D., of de vermoorde onschuld van Nieuw (s)Links Reactie op " Sommige mensen haten me ", Vrij Nederland, 51-52 ( 21 december 2002 ), in verkorte vorm gepubliceerd op de Vrije-Tribunepagina van VN, 11 januari 2003: Mevrouw Duisenberg heeft gelijk wanneer ze suggereert dat het moeilijk discussieren is met iemand die de holocaust als " enige argument " gebruikt om het bestaan en de politiek van Israel te rechtvaardigen. Het kan niet te vaak worden gezegd dat het te pas en te onpas gebruiken van de woorden anti-semitisch en holocaust ( o.a. in politieke ruzies in Israel zelf, of in sommige joodse en Israelische afwijzingen van niet zelden welgemeende en oprechte buitenlandse kritiek ) de emotionele waarde en kracht van die woorden aantast. Toch moet ik constateren dat de voorzitter van Stop de Bezetting op zijn zachts gezegd de verdenking op zich laadt dat ze wat ze zo mooi de Palestijnse zaak noemt minder enthousiast zou steunen als de Palestijnen een niet-joodse vijand tegenover zich zouden hebben. Een verre van positieve obsessie met alles wat en iedereen die joods is is bij haar zo te zien verworden tot diepgewortelde onsympathieke gevoelens tegenover alle joden die niet onder het Otto Weininger-complex leiden: " Ik een anti-semiet? Mijn beste vrienden zijn joden! ". Mevrouw Duisenberg heeft het over de overgevoeligheid van de kinderen en kleinkinderen van de minder dan 20% Nederlands-joodse overlevenden van de onlosmakelijk met de geschiedenis van de joodse staat verbonden vervolging van en moord op zes miljoen joden. Bovendien wekt ze door middel van een extra minuut stilte op 4 mei de schijn dat er een vergelijking mogelijk zou zijn tussen de miljoenen - joodse en niet-joodse - slachtoffers van het Derde Rijk in de jaren 1933-45 en het lijden van de Palestijnen ( zeker, deels veroorzaakt door Israel, maar in niet mindere mate teweeggebracht, soms zelfs versterkt en nimmer verzacht door voortdurend falende Palestijnse en Arabische leiders ). Betere bewijzen voor Gretta D.'s gebrek aan historisch besef en voor haar onbegrip van de complexe realiteit hier vallen moeilijk te leveren. Neem je als mede-organisator van een demonstratie niet publiekelijk afstand van onbetwist anti-semitische, in die demonstratie geroepen leuzen en meegedragen spandoeken, heb je het consequent over de " rijke […] sterke joodse lobby " in Amerika en over de holocaust als excuus en zeg je keer op keer dat " joden, Israeliers, mensen die zoveel hebben meegemaakt, dat juist zij dit anderen kunnen aandoen ", dan overschrijd je toch echt de soms zeer moeilijk te onderscheiden lijn tussen anti-semitisme en anti-zionisme. Dat laatste heeft een volkomen legitieme tak ( in de vorm van een kritische beschouwing en/of afkeuring van de joodse nationale beweging, vaak gepaard gaand met een afkeuring van nationalisme in het algemeen ) maar is overigens tevens een van de meest geliefde en dus ook veelvuldig gebruikte wapens in handen van hedendaagse anti-semieten. Een van de betreurenswaardige ontwikkelingen in het post-11-september tijdperk is dat Bin-Laden's beweringen als zou hij voor de Palestijnen ( en niet tegen alles wat christelijk, joods, gematigd islamitisch, m.a.w. niet-islamistisch is ) ' strijden ' klakkeloos geloofd en geaccepteerd worden in sommige zogenaamd progressieve kringen. De aloude anti-semitische boodschap van Bin-Laden ( " al-Yahud sind unser Unglueck " ) heeft in de afgelopen 15 maanden gaandeweg in Europa naast de traditionele rechts-nationalistische en/of racistische een - nieuw-(s)linkse - geestverwant naast zich gekregen. " Zodra je zegt dat de Palestijnen worden onderdrukt, vinden ze je een anti-semiet ". Dat is pure kolder: genuanceerde en ja, ook ongename en harde kritiek op belangrijke aspecten van het in vele opzichten foute en onrechtvaardige Israelische regeringsbeleid inzake de bezette gebieden kan juist bijdragen aan een oplossing voor alle ellende die joden en Palestijnen nu al veel te lang en onnodig teistert, zeker als een soortgelijke kritiek ook gericht wordt tegen de Palestijnse danspartner van Israel in het tot een Sisyphus-tango verloederde vredesproces, en helemaal als legitieme en constructieve protesten gepaard zouden gaan met een daadwerkelijke zorg voor hen die - aan joodse of Palestijnse zijde - het meest van het wan- en non-beleid van wie zich onze leiders noemen te lijden hebben. Maar ja, zoals Gretta Duisenberg zelf zegt, ze denkt niet aan de consequenties van haar handelen. De reden daarvoor zou wel eens kunnen liggen in het feit dat ze totaal niet geinteresseerd is in een betere toekomst voor de Palestijnen ( of, G'd verhoede, voor de joodse Israeliers ). Of het bij haar en andere nieuw-(s)linksers gaat om het uitleven van hun antipathieen ten aanzien van de joodse staat of om het vullen van een bestaan dat zonder de strijd tegen Israel en het internationale jodendom ( niet voor de Palestijnen ) blijkbaar zinloos zou zijn , feit blijft dat acties zoals die van Gretta Duisenberg de Palestijnen geen moer verder helpen en hun lot op geen enkele manier verbeteren.

Sunday, May 25, 2003

Regarding "Norway on terror hit list", and "Suicide bombers kill Arabs, too", IHT, Friday, May 23, 2003: There is no reason for Norwegians to rack their brains wondering why they apparently are on the hit list mentioned by Ayman Zawahiri. Even if it turns out that Norway and Norwegians were not supposed to be mentioned specifically as potential targets for future attacks by Al Qaeda and/or other Islamist terror groups, they still fall into the category of "other crusaders", a term regularly used by Islamists as a synonym for Westerners in general, to be distinguished from but targeted just as easily as the other enemies of their particular brand of Islam, i.e. Jews or 'Zionists' and non-Islamist Muslims. As Helen Schary Motro pointed out in her moving commentary on the Arab victims of suicide bombers in Israel, " When people set out with murder in their hearts, there is no telling whose lives will be shattered ". Local conflicts and injustices are frequently used as lame excuses for actions by organizations such as al Qaeda. Still, Ayman Zawahiri and his fellow terrorists are the enemies of all of us, whether we live in Israel, Palestine, Bali, Chechnya, ...or even Norway.

Saturday, May 24, 2003

Regarding "Rivlin: Justice Barak leading 'constitutional coup' " and "Lapid blasts speaker for 'incitement' ", Ha'Aretz, May 23, 2003: Few things portray the state of the state of Israel's democracy better than Thursday's frontal attack by who is supposed to personify that democracy, Knesset Speaker Reuven Rivlin, against the Supreme Court and its president, Aharon Barak. Reuven Rivlin is right, "the real danger to Israeli democracy [...] is at home - from inside the establishment". The establishment, though, that Mr Rivlin and Michael Eitan should blame first and foremost for the damage done to Israel's democracy is the political one, at both the opposition and the government level. The party of which Rivlin and Eitan are proud members has also done its share of damage. True, the Israeli Right did not invent corruption, wheeler-dealing, and small-interest-groups politics ( for that we have to thank, among others, many of the founding fathers of the State ), but it seems to have turned all that into an art, and made it into an even more inseparable part of our daily lives. Elected officials who are either directly or indirectly responsible for the recent farce surrounding the (non)lifting of the parliamentary immunity of one of their own should sit silently in a corner and be ashamed of themselves, instead of hurling accusations at one of the last national institutions in Israel that at least appears to try to preserve law-abiding as a national priority.

Thursday, May 22, 2003

Regarding "Financial woes drive Binyamina man to suicide", Ha'Aretz, May 22, 2003: Reading about Ze'ev Nir's tragic death, I wondered why his story appears to be more moving than most of the other sad stories we read about these days. Is it because many of us know something about the beautiful Israel of the 'good old days' through the work of his brother, Ehud Manor, and learnt about the early death of their younger brother through Ehud's songs and interviews? Or is it because we recognize ourselves in the plight of Ze'ev Nir, in the financial uncertainties that he faced and that might or might not have moved him towards suicide? What made a particular impression on me was to read about his fears of not being able to help his children financially and leave them something after his death. A couple of weeks ago we celebrated 55 years of independence for the Jewish state. We should start to make an effort to make Israel truly independent. Part of that effort, I believe, is to transform the economy and bring down the prices of housing, education and other basic necessities in such a way, that when a person reaches the age of 18 - or at least as soon as (s)he leaves the army - (s)he basically will be able to depend on him/herself financially. Of course parents can and probably should help out, but the current situation - with parents, who should start enjoying the second half of their lives and the wonders of grandparenthood, often having to make debts to finance their children's weddings, studies and apartments - is ridiculous and distressing.

Monday, May 19, 2003

Regarding "Three terrorists went to same college", Ha'aretz, May 19, 2003 ( Published in Ha'Aretz, May 20, 2003 ): In the article on the three terrorists-murderers who carried out the suicide bombings in Hebron and Jerusalem on Saturday eve and Sunday morning it says that their videotaped 'wills/testaments' carried all a similar message. Their attacks " were aimed at destabilizing the new Palestinian government with Mahmoud Abbas at its head and at preventing the implementation of the Quartet's road map and any renewal of security cooperation between Israel and the Palestinian Authority". Am I wrong or did at least one (extreme)right-wing MK recently travel all the way to the United States to lobby Congress members, Christian fundamentalists and other sincere and less sincere supporters of Israel for almost exactly the same causes? If so, besides deducing once more that several groups on the different sides of the dividing lines of the Arab-Israeli conflict often have all too similar goals, we may conclude that there is yet another field in which our enemies have outmatched us: the deathwishes of the suicide bombers are being satisfied almost instantly. Therefore MK Yuri Stern and his colleagues should rather spend their travel budgets on worthier causes.

Saturday, May 17, 2003

Regarding "Netanyahu declares war on unions" and "Survey: Israel yet to grasp concept of democracy", Ha'Aretz, May 16, 2003: In the same issue in which we read that Benjamin Netanyahu "declared war on the unions" we find a tiny frontpage article about what might be called the erosion of democratic values treasured by Israeli adults "representing all sectors of Israel's population". Even though I have my doubts whether the workers' interests are all that Amir Peretz c.s. have in mind when they confront the government, and even though I believe that sometimes workers in parts of the Israeli economy have abused their democratic right to strike, our Finance Minister should choose his words more carefully, as the right to strike is still that, a democratic right. Mr Netanyahu says that the country being held by the throat by " a handful of large workers' committees" is "intolerable in a properly run country". Let us remind him that the same goes for having a Prime Minister spend too much of his precious time promoting laws that are favorable to his own interests; labour relations being determined in parliament instead of within agreements between workers, employers and the state; straigthforwardness and integrity being a liability, not an asset for a politician, whether in government or in the opposition; education, socio-economic structures and the environment being at the bottom of every list of budget-priorities. As long as he is still unable to take credit for finally making the Jewish state a 'properly run country', Mr Netanyahu should rather devote himself to conducting proper negotiations, instead of focusing on mudslinging and arousing strife between employers and workers, as well as among workers themselves.

Friday, May 16, 2003

Regarding "Hanegbi: Temple Mt. to open to Jews soon", Ha'Aretz, May 15, 2003: It is interesting that a representative of the Israeli Right says about access to the Temple Mount for Jews: " It will be opened by agreement, but if no agreement is reached, things will be done without agreement.", whereas when it comes to what appear to be much less controversial - and for Israel far more profitable - decisions such as leaving Southern Lebanon or ( parts of ) the occupied territories that same Right has always insisted that agreement with 'the other side' is absolutely needed. If there is one issue that might kindle Muslim-Jewish tensions in the region once again - as if these need rekindling - it is (re)opening the Temple Mount for Jews. Of course, adherents of all regions should one day be able to pray at this holy place whenever they want, but is now the right time to enforce such sensitive and explosive matters of principle in such a provocative way? When Mr Hanegbi says that providing access to Jews to the Temple Mount is "...the right, the moral and the logical thing", he should be aware that leaving the territories is just as right, as moral and as logical.

Thursday, May 15, 2003

This picture appeared in today's Ha'Aretz. I do not know why and how this particular building was demolished, nor do I want to enter right here and now the discussion about the legality, the usefulness etc. of the demolition policy. Besides the face of the poor kid, the main reason why I put this picture here ( it is tiny, but that was all I could find on www.haaretzdaily.com, in the printed edition the photo is much larger ) is the caption: "Precious: A youth collecting valuables from the rubble of a house demolished yesterday by the IDF in Khan Yunis". What he appears to be holding are a broken lamp and a bunch of plastic flowers.

Tuesday, May 13, 2003

Regarding "Beneath the surface, empathy for U.K. bombing suspect", IHT, May 12, 2003: Often it appears that in Europe foreign Muslim elements ( often from or with links to Middle Eastern countries ) are the ones who stir up and cultivate feelings of hatred and fanatically-religious fervor in the hearts and minds of young local Muslims who feel alienated within the countries where they were born or grew up, mostly as a result of the failure of the concept of a multicultural society. Of course Jews - identified with Israel, the very existence of which has become the scapegoat for all the woes of Muslims all over the world, rather than faulty, corrupt and immoral behavior of Muslim leaders - are singled out as the perfect target for that hatred and fervor. When it comes to the fight against terrorism the leaders of the West have a difficult threefold task: to force and/or seduce Palestinians and Israelis into reaching some sort of permanent and just peace agreement, so that the Israeli-Palestinian conflict and the Israeli occupation cannot be used as an excuse for terrorism anymore; to fight terrorists and terror infrastructures with all means that are possible within democratic states; to seriously start dealing with the problems of youngsters who feel alienated within Western societies, giving them the opportunity to become an integral part of those societies without allowing them or others to abuse Western liberties in order to attack innocent civilians and Western interests.

Monday, May 12, 2003

Regarding "Father figure", Ha'Aretz Magazine, May 9, 2003: Thank you for the interesting portrait of and interview with Meir Sheetrit, whose life indeed looks like a personal success story. As he "has been there", the fact that he stresses the value of personal responsibility and of personal dignity through work carries some weight. Also his 'dream' regarding the budget of the Education Ministry and his comments on the importance of a teacher's authority, as well as on discipline and achievements within the educational system make much sense. What seriously weakens Sheetrit's arguments, though, is the reality of him being an influential and enthusiastic member of a government that - not unlike previous governments in Israel - can hardly be credited for making education a priority when it comes to budgetary preferences or to personal attention from those who call the shots in the real corridors of power. Besides, when Mr Sheetrit claims that the 13 percent of the population who pay 90 percent of the income tax deserve a break, he seems to forget that most ordinary people do not work less hard for their money and also pay taxes and fulfill their other civic duties. There is a big policy gap between on one hand having the very rich get even richer while the poor and very poor get into an even more miserable situation, and on the other hand what Bibi's loyal assistant absurdly calls killing the rich and making them leave the country. It would do Meir Sheetrit honor if he appeared to make a bigger and more serious effort to close this gap.

Sunday, May 11, 2003

Regarding Opinion & Comment page ( Articles by Uzi Benziman, Gideon Levy, Reuven Pedatzur ), Ha'Aretz, May 11, 2003: Today's newspaper contained three opinion articles about different aspects of the ongoing breakdown of Israel as an enlightened, open, democratic society. Uzi Benziman discusses the shadiness of the Sharon family's business dealings, Gideon Levy writes about the overly violent record of the Border Police, while Reuven Pedatzur calls attention to the continuing militarization of Israeli society, which steadily leads towards an almost total lack of control by non-military elected officials when it comes to diplomatic-political decisions that are either directly or remotely related to national security. What worries me more than all these three news items together is the ease with which they - and other affairs, incidents, scandals - have become an almost indispensable part of our daily lives. In a functioning democratic state similar reports would switch on each and every possible red light, whereas here we read them, raise one or two eyebrows and proceed to the order of the day. European and American incentives, pressure and intervention are needed to force and/or seduce Palestinians and Israelis into reaching a - or rather any - modus vivendi. If the conflict remains unresolved for much longer - and if those interested in postponing or altogether avoiding any peace deal are able to persist in using it as an excuse for refraining from dealing with the internal problems of the Jewish state - we might ultimately realize that it has become impossible for us to (re)gain and (re)build Israel as a truly independent, democratic and civilized state.

Friday, May 09, 2003

Don't worry, this has not become a cartoon blog, or one filled with other people's work. Most of my postings will continue to be written by me, and to consist of text only. I just found this beautiful cartoon by the wonderful Dutch cartoonist Opland ( Rob Wout, 1928 - 2001 ), and wanted to share it with the readers of this blog. It was published on June 8th 1967, in the middle of the Six-Day-War. The person about to be executed is Israel, while on the left we can see "The Arab World" shouting "Unsportive behavior!" and "Stop! That's not fair!". While in the last decade or so historians have provided us with much insight into the real level of dangers that Israel found itself exposed to in the spring of 1967 - something which helps us to get quite a balanced view of the relative strength of each and every participant in the war - we should remind ourselves of the threatening atmosphere Israelis lived under in the months that preceded the war. The feeling that the Jewish state's very existence was threatened was shared by many of its sympathizers abroad. Today it would be much less politically correct than in those days to express such feelings of sympathy for Israel. Of course, one reason for that is that the dangers Israel is confronted with today are of a totally different nature than those of 1967. Which threats are more existential remains to be seen.

Thursday, May 08, 2003

Another one, by Mike Thompson, from Detroit, Michigan.
This is just an interesting cartoon that I posted in order to test the possibilities to upload pictures on my weblog. It was drawn by Kevin Kallaugher ( KAL ) from Baltimore, Maryland.

Monday, May 05, 2003

Regarding "Desponent Mitzna quits..." and "The leader who stuck in their throats" Ha'Aretz, May 5, 2003: If it is true that each country gets the government and the political opposition it deserves, then G'd help us all. It is bad enough that - as our Prime Minister spends time pushing laws that further his personal interests, and some of his coalition partners travel abroad lobbying for opposition against any possible peace agreement - the government hardly functions, allowing the state to remain adrift and letting those who depend on it sink even deeper into poverty and despair. What is worse and even more depressing is that nobody is there to offer us any alternative. After Benjamin Ben-Eliezer turned the Labor Party ( once again ) into a bad imitation of the Likud - including rowdy party conventions, implicit support for settlers and lack of interest for the plight of the needy - Amram Mitzna tried to offer such an alternative. Instead of supporting him or acknowledging his integrity and apparently honest intentions when he needed such support and acknowledgement, members of the Knesset and of the public only now heap praise upon the latest former Labor Party chairman, after he has stopped being a 'threat'. He probably made the right choice: at this moment the state and people of Israel are either unable or unwilling to appreciate the fact that someone on the left side of the political spectrum is prepared to sacrifice his comfortable personal life for the good of that same state and people, in the name of progressive ideals and values. Right now the very most that left-wing people with integrity, moral values and talents can do is to cherish and develop their talents somewhere out of the limelights, and to hope for better days in the future, when hopefully those talents will at last become useful and appreciated.

Sunday, May 04, 2003

Een niet gepubliceerd stuk dat ik nog voor het uitbreken van de oorlog in Irak schreef, en dat ik tegenkwam tijdens de voorbereiding voor een - besteld - artikel over de verhoudingen tussen de Europese Unie en Israel: De Europese Unie en Israel: partners tegen wil en dank Een oprechte poging tot wederzijds begrip zou de belangen van zowel de EU als Israel dienen. De verhoudingen tussen Israel aan de ene en de Europese Unie en haar individuele lidstaten aan de andere kant zijn gecompliceerd. Alhoewel uitstekende betrekkingen tussen de enige democratie in het Midden-Oosten en de Unie, waarbinnen het verbreiden van democratie als een centraal beleidspunt geldt, op het eerste gezicht bijna vanzelfsprekend zouden moeten zijn, kan men eerder van een ietwat ongemakkelijke en beladen haat-liefde verhouding tussen Europa ( in de context van dit artikel wordt West-Europa bedoeld ) en Israel spreken. Dit is eerst en vooral een gevolg van de bloedige geschiedenis van de joden in Europa en van wederzijds onbegrip en wantrouwen, maar natuurlijk niet minder van niet altijd samenvallende belangen. Het meest tragische hoofdstuk in de moderne joodse geschiedenis heeft zich in Europa afgespeeld. Wat als een Nazi-Duits initiatief kan worden gezien werd uitgevoerd met meestal passieve maar soms uiterst actieve medewerking van Franse, Nederlandse en andere ( Europese ) individuen en overheden. Ook al was de oprichting van de Europese Gemeenschap juist mede bedoeld om herhaling van de gebeurtenissen van 1933-45 te voorkomen, de relatie tussen Europa en haar ( voormalige ) joodse burgers - en het joodse volk in het algemeen - zou na de Tweede Wereldoorlog nooit meer dezelfde zijn. Niet zelden worden door officiele Israelische woordvoerders afleidingen van het woord " anti-semitisme " in de mond genomen en wordt " Europa " op haar " historische verantwoordelijkheid " gewezen wanneer door functionarissen van de Europese Unie of van een van haar lidstaten een beslissing wordt genomen die Israel benadeelt of als een uitspraak wordt gedaan die kritisch is ten opzichte van een of meerdere aspecten van het Israelische beleid. Anderzijds kunnen Europeanen soms blijk geven van een onderontwikkeld historisch bewustzijn door niet bestaande parallellen tussen de holocaust en het lot van het Palestijnse volk te zien. De manier waarop de Europese Unie omgaat met Israel en met het Israelisch-Palestijnse/Arabische conflict hangt samen met de politiek van de Unie inzake het Midden-Oosten. Deze politiek wordt bepaald en uitgevoerd binnen twee verschillende internationale kaders: regionaal ( Mediterraan ) en globaal. Het globale kader is dezer dagen van cruciaal belang, met een krachtenspel tussen - bovenal - de Verenigde Staten, de EU en sommige EU-lidstaten die, om het even welke lijn de EU neemt of zal nemen, het eigen karakter van hun buitenlandse politiek ( al dan niet in verband met binnenlands-politieke overwegingen of met traditionele handelsbelangen binnen de Arabische wereld ) willen behouden en benadrukken. Wat op de lange termijn constanter, minder aan tijdelijke politieke realiteiten onderhevig, en voor Israel per saldo interessanter en van directer belang is zijn de beleidslijnen van de Europese Unie aangaande het Middellandse-Zeegebied en het Palestijns-Israelische conflict. Drie sleutelwoorden vormen de basis voor het buitenlandse beleid van de Europese Unie: ze heeft belang bij stabiliteit, democratie en vrije-markteconomieen, en doet haar best om die drie elementen in het buitenland te bevorderen of te promoten. Dat daarbij de Mediterrane achtertuin van West-Europa speciale aandacht verdient spreekt voor zich. Niet alleen vormen Noord-Afrika en het aan de Middellandse-Zee grenzende deel van het Midden-Oosten een potentieel aantrekkelijke afzetmarkt voor EU-produkten, het gebied heeft ook van oudsher een enorm strategisch belang voor Europa en het Westen, met name als leverancier van of doorvoergebied voor grondstoffen voor Europese industrieen en consumptie. Alhoewel er al in de eerste jaren van het bestaan van de Europese Gemeenschap intensieve contacten bestonden tussen de gemeenschap en landen als Marokko, Egypte en Israel, drong pas ver in de jaren zeventig van de vorige eeuw daadwerkelijk het besef door dat Europa een serieus en coherent beleid moest uitdenken en ten uitvoer brengen om stabiliteit in het Middellandse-Zeebassin te bevorderen. Naast de economische crisis als gevolg van de Yom Kippur oorlog versterkte ook de opkomst van het Islamisme ( direct zicht- en voelbaar door de val van de Shah en de opkomst van het regime van ayatollah Khomeini in Iran in 1979 ) deze gewaarwording. Men begreep in Europa dat de hoge geboortecijfers, de zwakke socio-economische infrastructuur en hoge werkeloosheid in de landen van het Nabije en Midden-Oosten tot politieke instabiliteit in de regio en tot grote aantallen migranten in de richting van de vesting Europa konden leiden. Een gebrek aan welvaart en stabiliteit in haar directe omgeving zou de welvaart, stabiliteit en integratie van de Unie zelf in gevaar brengen. Dit besef leidde uiteindelijk tot een reeks conferenties ( met bijbehorende verklaringen ), actieplannen en heuse activiteiten. Deze gaven het Middellandse-Zeebeleid en de Midden-Oostenpolitiek van de Unie concrete vorm. Het zogenaamde Euro-Mediterranean Partnership, tot stand gebracht op de Barcelona conferentie in november 1995, bracht de ministers van buitenlandse zaken van de EU samen met die van Algerije, Egypte, Israel, Jordanie, Libanon, Marokko, Syrie, Tunesie, Turkije, Malta en Cyprus. Yasser Arafat vertegenwoordigde de Palestijnse Authoriteit. In het kader van dit " vennootschap " zijn diverse bilaterale overeenkomsten gesloten tussen de Unie en de deelnemende niet-EU-landen. Deze overeenkomsten hebben voornamelijk betrekking op economische hulp en het wegwerken van handelsbarrieres, en op politieke en socio-culturele samenwerking. Ook spelen het naleven van V.N.-verdragen op het gebied van mensenrechten en het stimuleren van democratische besluitvorming een rol in de overeenkomsten. Israel heeft met de EU o.a. een " Association Agreement " ( ondertekend op 20 november 1995 en van kracht sinds 1 juni 2000 ) dat zaken als politieke dialoog, economische concurrentie, vrij geldverkeer, en intensievere economische, sociale en culture samenwerking regelt. De positieve en cooperatieve manier waarop de deelnemers aan de Barcelona conferentie de regionale problemen benaderden dient te worden beschouwd in het licht van de post-Oslo euforie. Ondanks de moord op Yitzhak Rabin en andere pogingen om het aanvankelijk zo veelbelovende vredesproces om zeep te helpen dacht menig Europees leider - net als vele Israeliers en Palestijnen - dat het grimmige conflict tussen joden en Arabieren/Palestijnen zijn langste tijd geduurd had. De Europese Unie was een belangrijke deelnemer aan het in Oslo begonnen vredesproces, en heeft een onmisbare rol gespeeld waar het ging om financiele garanties en economische steun aan de Palestijnse Authoriteit en Israel. Sindsdien is ieders enthousiasme en optimisme wat betreft de hoop op ( snelle ) vrede danig bekoeld. Toch blijven de verschillende EU-lichamen zich intensief met het Palestijns-Israelische conflict bemoeien. Deze bemoeienis drukt zich - naast voortdurende hulp - uit in regelmatige vragen in het Europese Parlement, plichtmatige maar daarom niet minder welgemeende veroordelingen door de Europese Commissie van Palestijnse aanslagen en Israelische tegenmaatregelen, en hier en daar een paragraaf in slotverklaringen van conferenties. Ondanks alle spanningen blijft de EU-delegatie in Ramat Gan actief, en tot nu toe liepen pogingen om Israel in EU-verband te boycotten steevast op niets uit. Zoals op de officiele EU-website geschreven staat: " Het EU-beleid is gebaseerd op partnership en samenwerking, niet uitsluiting. Het is de mening van de EU dat het in stand houden van relaties met Israel een belangrijke bijdrage vormt aan het vredesproces in het Midden-Oosten." Binnen de Europese Unie gelooft men heilig in communicatie, overredingskracht, en economische lokmiddelen. De meeste leden van de Europese Unie zijn zich bewust van de beperkte rol van Europa in wat voor vredesproces dan ook. De partijen zullen zelf bereid en in staat moeten zijn om compromissen te sluiten, en de Verenigde Staten zal naar alle waarschijnlijkheid het voortouw moeten nemen als het gaat om economische en politieke druk, alsmede om militaire garanties. De Europese Unie kan helpen door een aanzienlijk deel van de kosten van zo'n proces te helpen dragen en door economische prikkels te leveren om compromissen minder pijnlijk en politiek beter verkoopbaar te maken. Bovendien kunnen sommige lidstaten de voor onderhandelingen en overleg vereiste faciliteiten beschikbaar stellen. Wat er ook gebeurt, de Europese Unie zal zo goed als zeker vasthouden aan de principes die in 1980 in de Venetie-verklaring werden vastgelegd en die sindsdien in vrijwel elk EU-document dat zich met het Midden-Oosten bezighoudt zijn terug te vinden. Deze zijn: zelfbestemmingsrecht voor de Palestijnen ( tegenwoordig heeft men het over een twee-statenoplossing ); een vredesregeling gebaseerd op VN-Veiligheidsraadresoluties 242 ( november 1967: gebiedswinning door oorlog is onacceptabel, oproep tot Arabisch-Israelische vredesonderhandelingen, veilige en verdedigbare grenzen voor alle staten ) en 338 ( oktober 1973: onmiddelijk staakt-het-vuren, oproep tot het ten uitvoer brengen van resolutie 242, onderhandelingen die moeten leiden tot een " rechtvaardige en duurzame vrede "). Net zo goed als een beter begrip van de EU voor Israel's gevoeligheden, haar existentiele belangen en zeer reele zorgen en angsten de vitale Europese rol in wat voor vredesproces dan ook zou kunnen versterken, zou men er in Israel goed aan doen te proberen om de belangen, de gevoeligheden èn de niet altijd even slechte bedoelingen van de Unie en van haar afzonderlijke lidstaten beter te doorgronden. Ook zou het belang van Israel ermee gediend zijn als de Israelische regering eventuele Europese reacties vaker ter overweging zou meenemen wanneer gevoelige en doorslaggevende beslissingen worden genomen. Per slot van rekening zou het logisch zijn wanneer de talrijke belangen die de EU en Israel gemeen hebben - zeker in het tijdperk na 11 september 2001 - de al dan niet vermeende kloof van onbegrip en wantrouwen ruimschoots kunnen overbruggen.

Thursday, May 01, 2003

Regarding "Strike continues as economic plan passes..." and "Comptroller accuses PM of interest conflict", Ha'Aretz, May 1, 2003 ( Published in Ha'Aretz, May 12, 2003 ): One of the main causes of Israel's depressing socio-economic situation today is the fact that in addition to the conflict with our Palestinian neighbors there is another category of conflicts that determines our day-to-day reality: the many conflicts of interest. No wonder an economy cannot function properly if since the birth of the state its biggest trade union has had major business and employer's interests, if that union's leader is a Knesset member who - not unlike the Finance Minister - uses strikes principally to further his personal political interests, and if our Prime Minister uses his considerable ( political ) weight to advance his own landholding interests and those of his family. Perhaps the time has come to start yet another political movement, which might be called the Separation Party. Among the central paragraphs of its platform, each of which undoubtedly will serve the interests of the Jewish state, we would find: separation of synagogue/church/mosque and state; separation of Israel and Palestine; separation of interests.