Thursday, July 31, 2003

Regarding "Shots across the Bow: "Talking Culture" ", Ha'Aretz Magazine, August 1, 2003: If we suppose that such a thing as the Israeli Left exists and that Irith Linor ever represented its views, it has become clear that she stopped doing so long ago. Also, the ignorance and lack of interest which she showed regarding the culture of our neighbors - regardless of how one values other people's cultures - might hint at the fact that also her intellectual act is just that, an act. Her very good performance years ago at the "Who wants to be a millionaire?" gameshow and the way in which she generally shows off her much more than average general knowledge appear to be incompatible with her inability to differentiate between Arab and Pharaonic-Egyptian culture.

Wednesday, July 30, 2003

Regarding "Ugly schism splits single moms' movement", Ha'Aretz, July 30, 2003: The single moms' 'movement' has joined a long line of Israeli movements that started out as legitimate and promising initiatives - often against the background of some political or socio-economic protest -, but failed because of infighting between their competitive composing parts. Vicky Knafo and her 'colleagues' have proven to be a truly Israeli phenomenon. Not only has their movement been made up of or joined by too many different interest groups, its members also have made it clear that their personal political causes and/or possible political careers are more important than the interests of those whom they claim to represent.
Gisteravond zijn we naar een bat mitzvah in een kibbutz hier vlakbij geweest. Ik kan niet precies uitleggen wat de familieband tussen Inbar, de kalat bat mitzvah , en ons is, daarvoor zou ik de familiestamboom voor me moeten hebben liggen, maar het is een deel van mijn schoonmoeder's familie waar we erg goed contact mee hebben. Shlomo, de opa van Inbar, houdt zich intensief met het natrekken van de familie bezig, en jaren geleden, lang voordat ik een deel van de familie werd, kwam hij erachter dat zijn moeder en de vanuit Frankrijk gedeporteerde en in Polen vermoorde vader van mijn schoonmoeder nauw verwant zijn, ik weet niet meer in welke graad. Gisteren heb ik uitgebreid met Shlomo zitten praten over mijn onderzoek, en over Frankrijk en de joden in het algemeen. Hij is goed thuis in de materie, en gaf me een paar nuttige adviezen voor mijn onderzoek. Ook al is de verwantschap dus verre van nauw, toch hebben we uitstekend contact, en komen we elkaar op zo goed als alle familiefeesten en -gelegenheden tegen. De dochter van Shlomo, en moeder van Inbar, woont met haar man en vier kinderen in een kibbutz hier vlakbij, en bij hen gaan we heel af en toe op bezoek. Een van haar broers woont met zijn gezin in het buitenland, een ander woont met vrouw en kinderen in Ashdod, waar ook de pater en mater familias, Shlomo en Shlomith, wonen. Ashdod ligt een flink stuk ten zuiden van Tel Aviv, dus daar komen we zelden in de buurt. Onze dochter speelde gisteren heel leuk met de kleindochters van Shlomo uit Ashdod, en vroeg of we bij hen op visite konden gaan. Wie weet, over anderhalve week begint de vakantie van onze kinderen, dus dan kunnen we misschien wel eens zo'n lange rit gaan maken. Van oudsher is een bat/bar mitzvah in een kibbutz iets unieks. Een groep jongens en meisjes van rond de 12-13 jaar, die elkaar meestal al kennen van toen ze nog in hun luiers rondkropen en een band hebben die nergens mee te vergelijken is, viert gezamenlijk het feit dat ze een stukje volwassener zijn geworden. Het gezin van ieder feestvarken nodigt vrienden en kennissen uit, en de leden van de kibbutz zorgen voor de aankleding, het eten, de muziek etc., waarbij de familieleden van de bney/bnoth mitzvah voor een avond zijn vrijgesteld van 'corvee'. Meestal is er een uitgebreide maaltijd op het centrale grasveld van de kibbutz ( dat vaak naast de eetzaal ligt ), en daarna is er een optreden van de kinderen, al dan niet in samenwerking met hun ouders. De kibbutz waar Inbar met haar familie woont is een van de weinige kibbutzim die ik ken die nog min of meer als kibbutz functioneren en er zo op het oog financieel goed voor staan. Het feest gisteren was dus nog echt een tradionele kibbutz bar/bat mitzvah. Het was erg gezellig en feestelijk. Het optreden zag er professioneel uit en vond plaats in het theater van de kibbutz, waar 700 mensen kunnen zitten. Iedere keer dat ik in een kibbutz kom krijg ik weer de kriebels. Tijdens mijn eerste jaar in Israel, in kibbutz Kissufim, heb ik het erg naar mijn zin gehad - al was de kibbutz op sterven na dood, en vooral het bij toerbeurt werken in de keuken, de wasserij op zaterdag ( vooral het wassen en strijken van de was van de soldaten en soldates ), het helpen bij feestelijkheden, en het ruimen van de kippenhokken wanneer de kippen of kalkoenen rijp waren voor de slacht, gaven een aangenaam soort gevoel van gemeenschappelijkheid dat ik daarna nooit meer heb ervaren. Onze dochter heeft de hele avond gespeeld met haar neefje en nichtje, en met Nofar, Hadas en andere kinderen die ze nog nauwelijks eerder had ontmoet maar die ze vanmorgen al tot haar goede vriendjes en vriendinnetjes benoemde. Onze zoon heeft een deel van de avond in zijn wandelwagen geslapen. Tijdens het optreden keek hij voortdurend richting het toneel, waarbij zijn aandacht werd getrokken door de lichteffecten, de muziek en het dansen. Om elf uur, voor hen een uitzonderlijk laat tijdstip om te gaan slapen, lagen ze allebei in bed, waarbij we natuurlijk hun bad en fles en het tandenpoetsen er niet bij in hebben laten schieten. Onze zoon werd vanmorgen om zes uur wakker, net als iedere morgen, zijn zus bleef tot tien voor acht liggen.

Tuesday, July 29, 2003

In this morning's English edition of Ha'Aretz we find two letters to the editor regarding one and the same article. They show very well how people here live in parallel but totally separate realities, and how different values and contrasting versions of Zionism dictate 'our and their' interpretations of the truth. Notice how Mr Banner attaches great importance to the fact that "Jewish hikers" ( sic(k) ) are brought to Wadi Qelt by the presence of Yael Yisrael's family's presence in the nature reserve, and how that presence forces the army to assign soldiers to protect Mrs Yisrael and her family, even though the Nature and Parks Authority requested their evacuation, objecting to the family's settling inside a nature reserve. Callous invasion Regarding `Woman who flouts law is paid by Parks Authority and guarded by IDF,' by Zafrir Rinat, July 25: The homesteading by Yael Yisrael, daughter of MK Uri Ariel (National Union), in the Wadi Qelt nature reserve is an example of the illegal and callous manner in which settlers dictate the direction taken by the State of Israel, and of the embarrassing impotence of those charged with enforcing the law. Yael Yisrael, an employee of the Parks Authority, settled with her family inside a nature reserve, against the Nature and Parks Authority's instructions, and treats the park like her private property. Instead of evacuating the family, as requested by the Authority, the army has assigned a unit of soldiers to guard her and brought in a trailer to house them. This case is just another item in the ongoing rape of the environment by the settlers in Judea and Samaria, who proclaim their great love for the land. Anyone who visits these areas, or sees them from the air, is shocked at the sight of the intrusive roads and disorderly settlements on the hilltops, which flout all planning and sometimes the law as well. Yoram Yom-Tov Ramat Hasharon Pioneer presence Regarding `Woman who flouts law is paid by Parks Authority and guarded by IDF,' by Zafrir Rinat, July 25: Zafrir Rinat's report is critical of Yael Yisrael, the pioneer from Kfar Adumim, whose family's presence in Wadi Qelt brings thousands of Jewish hikers to the area. The renovated old building was fenced in to prevent any more murders like the ones that have already occurred in Wadi Qelt. Yisrael Banner Jerusalem
Regarding "Five ISM activists hurt by IDF troops in fence protests", July 29, 2003: Not unlike many of their 'colleagues' who ( ironically travel all over the world to ) participate in often violent demonstrations against globalization, at least three of the 'peace activists' shown on the picture accompanying this article try to hide parts of their faces, in order not to be recognized. If someone wants to be publicly active for something that he or she truly believes in (s)he should not be afraid to show his/her face, and to openly confront the opposite side. By suggesting that they have something to conceal, these ISM activists pose a possible threat to our security. This could partly explain the sometimes exaggerated reactions by the Israeli security forces. The so-called solidarity of many ISM activists is as false as their 'peace-activism'. True solidarity should embrace all innocent victims of a conflict, and not be a one-dimensional expression of sympathy, abused and faked for one's own narrow and biased political purposes.
Gisteren ben ik, deze keer samen met mijn vrouw, weer naar een concert van het Israel Philharmonisch Orkest geweest. Onder leiding van Zubin Mehta himself werden werken van Igor Stravinsky en het vijfde pianoconcert van Beethoven gespeeld, met als solist de onvolprezen Daniel Barenboim. De symfonie in drie bewegingen en Petrushka van Stravinsky waren een blijde verrassing. Ik was eigenlijk alleen gekomen om Barenboim te horen en zien optreden, en zag op tegen twee modern-klassieke stukken, maar ik heb de hele avond zitten genieten. Verschillende instrumenten die je niet vaak tijdens een klassiek concert ziet of hoort waren uit de kast gehaald: een harp, een contrafagot, een bas-euphonium, een bastrombone. Ook dezelfde piano die tijdens Beethovens vijfde pianoconcert werd gebruikt maakte in Stravinsky's twee werken een integraal deel uit van het orkest. In Petrushka zitten een paar heel mooie, korte solo's voor o.a. fluit, trompet en viool. Het hoogtepunt van de avond was zonder twijfel het optreden van Daniel Barenboim. Toen hij opkwam kon je al voelen hoe geliefd hij is bij het publiek. Zijn pogingen om het Israelische publiek met Wagner kennis te laten maken en zijn uitgesproken politieke ideeen en activiteiten lijken bij het overgrote deel van de klassieke-muziekliefhebbers zijn populariteit niet te hebben aangetast, misschien wel het tegendeel. Onder een donderend applaus kwam hij het podium op. Zelden heb ik zo weinig gekuch, gehoest en gerochel gehoord tijdens de uitvoering van een concert. Na afloop was het applaus helemaal oorverdovend. Er werd veel "Bravo" geroepen, maar weinigen stonden op om hun enthousiasme te tonen. Dat laatste komt sowieso zelden voor bij concerten in Israel, heb ik gemerkt. De meer dan geslaagde avond hebben we afgesloten bij de Sandwichbar in het Carmel-centrum. Meer dan aanbevolen, maar/en ( doorstrepen wat niet van toepassing is ) niet bepaald kosher. Mijn geliefde wederhelft nam een rijk belegde baguette met pastrama, groenten en duizend eilanden dressing, ik een enorme gebetto ( Jebeta? Ik heb geen idee hoe dat geschreven wordt, het gaat om een breed stuk brood ter grootte van een halve baguette; soms worden ook kleinere platte harde bolletjes zo genoemd (*) ) met peperpastrama, koolsalade, sla, duizend eilanden dressing, pesto saus, en een beetje shug ( klink als "sgoeg", waarbij de eerste 'g' als een 'g' klinkt en de tweede als de 'g' in garcon; dit zou je oneerbiedig de Jemenitische versie van sambal kunnen noemen ). We hadden de auto ver weg geparkeerd, toen we een half uur voor de aanvang van het concert midden in de steile straat die naar het Carmel-centrum ledit aankwamen stond er een gigantische file, allemaal mensen die naar het concert kwamen. Mijn vrouw parkeerde de auto aan de kant van de weg, en we hebben nog ruim een kilometer gelopen tot aan de concertzaal. Met onze gul belegde boterhammen en een halve-literfles cola daalden we richting onze auto af, om de twee stappen een verrukkelijke hap nemend. Mijn portie was zo groot dat de helft nog op me wacht in de koelkast. Ik warm hem zometeen even op in de oven en ga hem te lijf, wel een beetje zwaar als ontbijt, maar voor een keer moet dat kunnen. Om twaalf uur heb ik een afspraak bij de tandarts, vier of vijf 'preventieve vullingen' ( een soort witte pasta die op de ribbels en gleuven van de tanden wordt gesmeerd om tandbederf tegen te gaan; twintig jaar geleden, toen ik nog in Nederland woonde, was dat het nieuwste van het nieuwste ) worden bijgewerkt. Mijn gebit is in een uitstekende staat, zei de tandarts ( hier zijn ze niet verwend wat dat betreft; ik heb met mijn 35 jaar slechts een minieme vulling ), en het zou zonde zijn om de 'vullingen' die zijn uitgevallen niet te vervangen. De prima opvoeding die ik van mijn ouders op het gebied van tandenpoetsen etc. heb gekregen brengen we over op onze kinderen. Onze dochter zal nooit gaan slapen zonder haar tanden te poetsen, en als ze iets groter is zullen we haar ook leren flossen. Haar broertje heeft sinds een week of twee twee tandjes onderin, dus die poetsen we ook iedere avond, na de fles en voordat we hem in bed leggen. Het is hoogst vermakelijk om hem druk op de borstel te zien sabbelen en hem zelf te zien poetsen. (*) Inmiddels ben ik er door een oplettende lezer op gewezen dat deze broodsoort ciabatta heet.

Monday, July 28, 2003

Regarding "Republican leader takes his doubts to the Middle East", IHT, July 26-27, 2003: When it sees which foreign political leaders and groups express their support for its current policy regarding the Israeli-Palestinian conflict and the road map, Prime minister Ariel Sharon's government might ask itself if it is doing everything right. On what can hardly be called the lefthand side of the international political map there is an American president who until now has proven to be quite a strong ( albeit conditional ) supporter of Sharon, but whose popular support is not what it used to be before his country started losing some of its finest on an almost daily basis in a maybe legitimate but poorly justified war that he declared to be won a long time ago, and who will start focusing on re-election very soon. Within Europe, the only outspoken and not really fault-finding supporter of Israel today is a government led by a prime minister who somehow manages to politically survive scandal after scandal, not unlike his Israeli colleague. What should be even more worrying today for Israel and those of its political leaders who do not subscribe to some overly messianic worldview, is the strong support for ( rightwing ) Israel's policies of many orthodox Protestant-Christians in the United States and Europe according to whose scary and potentially dangerous ideology the conflict between Jews and Arabs is only one of the final chapters in a process that will lead us to the apocalypse. For them, escalation of the conflict is not always something to be avoided. In today's world, where international consensus is something that only few countries can afford to ignore, Ariel Sharon should make an effort to gain support from more moderate and politically stable world leaders. A strong and visible commitment to the road map - or to any other serious attempt to end the Palestinian-Israeli conflict in as permanent a manner as possible, through negotiations and mutual agreements - by the Prime Minister and his government is vital to receive such support. "Painful concessions" and possibly impopular decisions are vital to such a commitment.

Saturday, July 26, 2003

Het volgende stuk is een reactie op een column die verscheen op Verbal Jam, het weblog van Arnoud de Jong, onder de titel Het vierde rijk. Beste VJ, Ik ga hier alleen in op de bijdragen van jou ( en Joost ). Nimo ken ik verder niet, als jij zegt dat een compliment van hem een twijfelachtige eer is neem ik aan dat je weet waarover je praat. Aan de andere kant, dat Gorg het zo met jou eens is doet in mijn ogen afbreuk aan de zinvolle dingen die jij te zeggen hebt, wat hij schrijft doet me onbewust denken aan het 'betere' werk van Justus van Oel, en geloof me, dat bedoel ik niet als compliment. Het zou niet de eerste keer zijn dat wat in principe een uitstekende column had kunnen zijn de mist ingaat doordat de schrijver een niet al te geslaagde vorm en/of stijl kiest om wat in feite een perfect legitieme en juiste boodschap is naar voren te brengen. Laat me die boodschap parafraseren, om te kijken of ik haar begrepen heb. Je probeert ons duidelijk te maken dat we in het geval van het Amerika van Bush jr. ( of Amerika vandaag de dag in het algemeen, dat is niet helemaal duidelijk ) te maken hebben met een machtswellustig, arrogant land, waarvoor wetten in het algemeen en de internationale rechtsorde in het bijzonder alleen functioneel zijn zolang ze de enge belangen van Amerika a la Bush jr. dienen. Allerlei kulargumenten worden door Bush en co. uit de kast gehaald om de vrijheden van andersdenkenden en potentiele tegenstanders te beperken, en om de macht van landen die de Pax Americana niet wensen te onderschrijven en het om wat voor reden dan ook verdommen om " Bush' American way of life " te adopteren in te perken. Het proces waarbij Amerika haar wil aan de wereld oplegt is een gevaarlijk proces, we moeten alert zijn en ons best doen om dat te stoppen. Tot zover is er niks mis met wat je beweert, ik kan me er voor het overgrote deel in vinden. Het probleem zit hem in het begin van de column, waarin de toon wordt gezet. Je benadrukt keer op keer dat je geen vergelijking met Nazi-Duitsland maakt. Waarom noem je dan in hemelsnaam het Derde Rijk? Dat is toch heus de benaming die de leiders van Nazi-Duitsland gaven aan dat deel van Europa dat door hen bestuurd werd/zou moeten worden, en dus misschien geen synoniem voor Nazi-Duitsland maar toch op zijn minst een regelrechte verwijzing naar Duitsland in de jaren 1933-45. Hetzelfde geldt voor je gebruik van de frases "Das vierte Reich" en "Wir haben es ganz bestimmt gewusst", die een vergelijking met Nazi-Duitsland suggereren. O.k., je maakt geen vergelijking waarbij het "=" teken wordt gebruikt, maar je suggereert op zijn minst dat zo'n vergelijking mogelijk zou zijn of zin zou hebben, en daar kan ik me - het moge duidelijk zijn - niet in vinden. Guilty by suggestion/association, zou ik zeggen. Je schrijft dat we een lijstje met signalen moeten maken want " Dan kunnen ze ons achteraf niet nadragen dat we er geen aandacht voor hebben gehad, dat we het allemaal maar hebben laten gebeuren. De geschiedenisboeken staan namelijk vol verwijten aan het adres van de mensen in de jaren dertig van de vorige eeuw. Zij hadden het Derde Rijk en alle gruwelen daarvan toch 'moeten zien aankomen'. Er waren immers 'signalen' genoeg geweest ". Daarna zeg je tegen Nimo " De verwijzing is naar de aanloop van een regime en doctrine waarbij de zaken gruwelijk uit de hand zijn gelopen en dat wij alert moeten zijn op de manier waarop de geschiedenis zich zou kunnen herhalen." Als dit geen (in)directe vergelijking tussen de jaren dertig in Duitsland en Amerika aan het begin van de 21e eeuw is en als je hiermee niet minstens de indruk wekt dat uit de geschiedenis lessen getrokken kunnen worden weet ik het niet meer, ook al zeg je tegen mij "...heb ik het ook niet gehad over 'het leren van de geschiedenis'. Dit element heb je zelf geïntroduceerd ". Wat je zegt over de demagogie van politieke leiders die hun handelen met behulp van de geschiedschrijving ( je schrijft hier "historische gebeurtenissen", maar vaak gebruiken politici enkel en alleen de interpretatie of verdraaiing van die gebeurtenissen die hen uitkomt ) legitimeren is vanzelfsprekend helemaal waar, maar staat los van onze uitgebreide woordenwisseling. Ik weet niet of jouw woorden " [En zo is de ironie] dat historische gebeurtenissen kennelijk wel degelijk de loop van de verdere geschiedenis beïnvloeden." serieus bedoeld zijn, het is niet meer dan vanzelfsprekend dat gebeurtenissen ( je zou kunnen zeggen dat elke gebeurtenis historisch is ) de loop van de geschiedenis beïnvloeden. De volgende passage deed me hardop lachen: "...een doorzichtige onwil ( of misschien wel onvermogen ) tot begrijpen, zoals iemand die Animal Farm heeft gelezen en dan roept: dat kan helemaal niet, dieren die een boerderij overnemen, wat een onzinboek!" . Je hebt Nazi-Duitsland ( of om het even welke andere historische parallel ) niet nodig om te laten zien dat we ons zorgen moeten maken over wat er in Amerika gebeurt en over wat Amerika in de wereld doet. Het gaat hier om foute boel in absolute, objectieve zin. Dat naar mijn idee tegenwoordig in bepaalde kringen iets te veel, te makkelijk en te vanzelfsprekend Amerika wordt afgezeken - je zou bijna zeggen dat dezer dagen anti-Amerikanisme de vleesgeworden ultieme politically correctness in Europa is - is een ander verhaal, dat een aparte discussie waard is. Hetzelfde geldt voor het gebruik van de shoah, Nazi-Duitsland en de jaren 1933-45 in het algemeen als referentiekader. Voor een oppervlakkig inzicht in mijn mening over het laatste verwijs ik naar mijn commentaar op de denkbeelden van Ruth Wisse en andere joods-Amerikaanse neo-conservatives, te vinden op mijn weblog op 3 juli j.l. en twee weken geleden in zijn geheel gepubliceerd in het Letters to the Editor deel van de Engelstalige editie van Ha'Aretz. De krenten bij die krant zijn te beroerd om bijdragen van buiten als artikel te plaatsen, dus krijg je opeens een ingezonden brief ter grootte van een gemiddeld opinie-artikel, ruim 800 woorden. Joost schrijft over het belang van het wijzen op en het ons bewust zijn van " het gevaar ". Helemaal mee eens. Juist in zo'n geval zou je volgens mij moeten proberen niet een vorm of stijl te kiezen waarvan je weet dat die de aandacht van wat je te zeggen hebt af zou kunnen leiden. O.k., met mijn achtergrond en mijn beroepsdeformatie is bij mij de kans groter dan bij andere lezers dat bepaalde associaties er tijdens het lezen van jouw column worden uitgelicht of worden overbelicht. Toch geloof ik dat een lezer wel een heel beperkt historisch bewustzijn moet hebben om de niet altijd even subtiele hints en associaties die jij gebruikt niet als verwijzingen naar - en dus als een zekere vorm van het vergelijken van Amerika vandaag met - Duitsland in de jaren 1933-45 te interpreteren. Daarin schuilt mijn grootste bezwaar tegen deze column: naar mijn bescheiden mening zijn er te veel essentiele verschillen tussen Bush jr.'s Amerika en Adolf Hitler's Duitsland om, bij het uiten van je legitieme kritiek op Bush & co., het gebruik van het Derde Rijk als " moreel ijkpunt " of als referentie- of beoordelingskader te rechtvaardigen. Mijn ideeen over historische vergelijkingen en lessen uit de geschiedenis spelen bij deze kritiek een secundaire rol.

Friday, July 25, 2003

Regarding "Charm offensive", "Young man in a hurry" and "Now is not the time", Ha'Aretz Week's End, July 25, 2003: In three very good and interesting interview-portraits in this week's Week's End we meet a British diplomat who has proven himself to be a true, concerned and critical friend of Israel, a South-American president who seems to make serious efforts to come to terms with some of the darker chapters of his country's recent history ( partly through a sincere dialogue with his country's Jewish community ), and an opportunistic president of a country the history of which has opportunism as one of its guiding principles. By expressing real solidarity during some of the most difficult moments here in the past two years, while not being afraid to voice his ( government's ) criticism of Israel's policies as well when he or his government thought such criticism appropriate or necessary, Sherard Cowper-Coles has shown that a genuine friend can combine compassion and care with being a professional who guards his country's national interests. President Nestor Kirchner of Argentina only entered office a couple of months ago, but his refreshing openness and his eagerness to bring out into the open some of the secrets of his country's past that until now have been left in shady drawers and under a well-swept carpet, are good news. Hopefully he will succeed in bringing back his country to its feet economically and democratic-politically, after a long line of predecessors has utterly failed to do so. Then there is president Ion Iliescu of Romania. This slippery politician - who like many politicians in countries such as his made the step from dictatorial to democratic politics just a little too easily and comfortably for the West to take him seriously as a democrat - shows us his true anti-Semitic face when he expresses his concern for our wellbeing by saying that linking the recent statements by his government on the Holocaust to the subject of property restitutions " is liable to generate sentiments not of a positive nature toward the Jewish population ". Similar sentiments were voiced for example by 'well-meaning' Frenchmen and -women in post-Liberation France, when they gave the Jews who came back from the camps or out of hiding in 1944 the advice to keep a low profile and to keep their voices down. Although I am not in favor of historical comparisons, it is almost impossible not to notice the insistence by Ionesu that not only the Jews suffered, something that right after the war was stressed by non-Jews in France ( and elsewhere ) as well. There probably also is some sort of link between the kind of opportunism that causes Ion Iliescu's country to try and be on very good terms with the United States while at the same time making efforts to become part of the European Union ( two things that in today's multipolar world propagated by Jacques Chirac are difficult to combine ), and the opportunism that - after the German defeat at Stalingrad - caused Ion Antonescu to stop ( or lower the intensity of his regime's ) starving, deporting and murdering the Jews who lived in the areas that he controlled. Three portraits of non-Jews, three impressions of different individual approaches to relations between Jews and non-Jews. Once more an example of the - mostly - high journalistic standards of Ha'Aretz, which Sherard Cowper-Coles rightfully calls " a newspaper of ... world-class quality ".

Monday, July 21, 2003

Regarding "Blair won't resign over adviser's death", IHT, July 21, 2003: Why would prime Minister Blair resign over the apparent suicide of Dr. David Kelly? To satisfy those in the British public who engage in the newest British national sport, Blair-bashing? If we did not know any better we would almost say that it seems that in order to bring down Tony Blair's government these members of a public that certainly has some legitimate reasons not to be satisfied with the current government, are encouraged by a BBC that more than ever appears to be led by some mysterious political agenda rather than by journalistic standards. Why, when Dr. Kelly disappeared, did hardly anybody ask who had the greatest interest in his keeping silent? Could it be that it was the BBC and not Mr. Blair? Why did the BBC reveal ( only ) after Dr. Kelly's death that he was the main source for Gilligan's "sexing-up" story? I really do not know, but I can hardy wait for the results of the official independent inquiry to be published. Whoever will come out as a liar or manipulator will have to resign or be fired, whether it will be one or more members of the British government ( in which case new elections would be appropriate, with the key figures responsible for 'the WMD-scandal' being replaced at the helm of the Labor party ) or a number of BBC executives and employees.

Saturday, July 19, 2003

Regarding "Schroeder adds voice to Chirac's on deficits", IHT, July 17, 2003: Whereas Gerhard Schroeder and Jacques Chirac often have gone out of their way ( before, during and after the war in Iraq, a war which they loudly opposed ) to claim a leading role for their respective countries within the 'new' Europe, and to pretend that 'their' Europe could play a role similar, equal or even opposed to that of the United States, suddenly - when their two countries are required to meet certain financial standards agreed upon by the members of the European Union, standards which Herr Schroeder and Monsieur Chirac are unable or political-electorally unwilling to meet - they do not seem to be so eager anymore to be an integral part of Europe. Am I too cynical when I say that one of the conclusions we may draw from all this is that German and French opposition to the war against the regime of Saddam Hussein ( not unlike American eagerness to conduct the war ) was at least partly dictated by political and economic opportunism?
Regarding "They were taught not to work" and "The loss of honor", Ha'Aretz Opinion & Comment, July 17, 2003: Nehemia Strassler is right when he writes that salvation for the protesting single mothers and many other underprivileged lies in making Israel a more productive and prosperous society, not in these people staying dependent on government handouts. The marches to Jerusalem have been a nice gimmick, but structural solutions have to be devised and implemented, populist indulgence will not help the demonstrators or the Israeli economy. Right next to Strassler's opinion we find an example of true hutzpah. Israel Harel - one of the spokesmen of the settler community, a part of the Israeli public which has taught us that violent protests pay off, and which has almost brought to perfection the art of squeezing considerable budgets out of an almost bankrupt state economy - has the nerve to try and teach Vicky Knafo and other protesters about modesty, " demands on the public coffers ", and how to conduct demonstrations. Who knows, maybe the settlers and the problems of Viky Knafo are linked in a way. While leaving most of the territories certainly will not solve all the problems of the Jewish state, it is obvious that it will take an enormous burden off the state's finances, while at the same time - maybe - restoring the level of foreign investments that we saw in the days when Oslo was still more than a failed experiment. Besides, it will enable many fine young Israelis to invest their talents in a future within Israel proper instead of colonizing isolated hilltops, it will make the Israeli army a true force for the defense of Israel once more, and it will give back a large part of its lost legitimacy to Israel and to the country's efforts to fight terror.

Wednesday, July 16, 2003

Thank G'd the missing cab driver Eliyahu Gur'el has been found, safe and sound. What remains are a lot of question marks. The way in which he was supposedly kidnapped, how he was able to tell his family that he was well, the apparently very correct way in which he was treated, how the IDF insists that the whole operation that resulted in Mr Gur'el regaining his freedom was an Israeli operation, without any Palestinian help, all this sounds a bit strange if we remind ourselves of previous kidnappings that did not end so well. Personally I would not be surprised if in the coming days, weeks or months interesting, maybe even astonishing details of this whole affair are disclosed. Still, the main thing is that Mr Gur'el's loved ones have him back.

Tuesday, July 15, 2003

Regarding "US grants asylum to Israeli Arab man" and "Tough new US visa rules in force", Ha'Aretz, July 15, 2003: Instead of wasting their time in lines outside the US embassy in Tel Aviv for an interview to determine their eligibility for a visa to that country, many Israelis - Jewish or Arab - could just do as Ibrahim Baballah of Acre did. As a result of " the violent conflict in the region ", which is " relevant in a request for political asylum ", many Israelis are unable to find work in their profession, have serious problems to earn a livelihood here, are forced to give up their businesses. Each survivor of a terror attack can rightfully claim (s)he endured physical assault, most Israelis who lost their jobs because of ' the situation ' can in a way claim to have suffered from " economic harassment ". All this means that in Israel we have thousands and thousands of potential asylum seekers, who could use the absurd ruling by a federal court in San Francisco to circumvent the not less absurd new American visa application regulations.
Regarding "MKs may get nod to work outside the Knesset", Ha'Aretz, July 15, 2003: In this Mediterranean surreality called the State of Israel we rarely raise even one eyebrow about anything. This morning I raised both in disbelief, when I read that MK Haim Katz proposed a law according to which the members of our parliament - who apparently are underpaid and have too much spare time - " will be able to choose between two alternatives: receipt of his/her full parliamentary wage while refraining from taking on a second paid position, or receipt of an annual parliamentary wage of NIS 240,000, with the option of taking on a second job that pays up to NIS 180,000 a year.". First of all, I would like to know where to apply for a part-time job that pays up to NIS 180,000. That is, I suppose we are talking about a part-time, not a full-time second job. Secondly, would it not be a good idea - within the framework of the generous unemployment relief work plan proposed by our Finance Minister - to reserve such jobs for single mothers like Vicky Knafo, thus undoubtedly giving them back their self-respect while at the same time saving the state money? Really, if the members of Knesset have time for moonlighting, maybe they should devote some of this precious time to trying to get in touch with reality, by seriously observing and trying to alleviate or maybe even solve the troubles of the many underprivileged in what once was supposed to become a humane, democratic, Jewish state.

Monday, July 14, 2003

Regarding "Murder on deck, and now on screen", Ha'Aretz, July 14, 2003: Let me begin by saying that I did not ( and after Hagai Hitron's review probably never will ) see the film "The Death of Klinghoffer", nor listen to or attend a performance of the opera on which the movie's script is based. Still, the review provides us with more than enough information. I am positive that because of the movie's " political significance" it will contribute its fair share to the Palestinian cause, by dealing " with universal issues such as dispute over land and historical rights ". That by doing so it directly or indirectly justifies the unjustifiable and brutal murder of a poor wheelchair-bound man, who was unlucky enough to be the wrong Jew in the wrong place at the wrong time, probably will not bother any of the film's makers. Neither do I expect them to have had any second thoughts regarding their cynical use of Holocaust-related imagery. What does bother me though is the fact that a critic of a respected Israeli newspaper writes that footage of Palestinian suffering ( 1948 expulsions, Sabra and Chatilla ) is shown to balance " scenes of Jews being led to the trains ", scenes that are used " to cover the Holocaust of the Jews of Europe ".
Dat ik deze week weinig tijd heb om zelf te schrijven betekent niet dat ik geen andere websites bezoek. Vandaag staan er weer twee wonderschone foto's op de website van Geert ( zie 'links links' ).
Regarding "For NIS 81,000, MKs can stay in touch", Ha'Aretz, July 14, 2003: If each member of the Knesset used his/her personal NIS 81,000 "Communicating with the public" budget to adopt one or two needy families in Israel, that would be a much more useful form of communication than the way in which such large amounts are spent today. Besides, the money still would serve its original purpose, as I am sure that it would provide our beloved representatives with the support of most enfranchised members of their extended 'adoptive families'.

Friday, July 11, 2003

Sorry for having neglected my weblog for several days. We are busy preparing for a 4 months' stay in Paris during the coming fall and winter, within the framework of the research for my PhD thesis. Last week was a bit hectic, because I received ( positive, thank you for asking ) news about one of the scholarships that I applied for and because we started seriously searching for an apartment. Through the internet I found a wonderful place in a very good neighborhood of one of the city's suburbs, for a more than reasonable price. It might take another week before I start publishing again with the frequency that you more or less were accustomed to.
Op deze en deze pagina's staat een verslag van de vakantie in Nederland die de stichting Zikhron Menachem ( zie de posting van 10 juni ) voor jonge Israelische kankerpatientjes heeft georganiseerd.

Wednesday, July 09, 2003

Regarding "Controversy stalks Jerusalem poetry festival", Ha'Aretz, July 7, 2003: Why is it that more than half of an article about the Jerusalem poetry festival in October - which could have promoted this event, or tell us something about the poets from Israel and abroad who will participate - consists of a description of the work of Amiri Baraka, whose "Who knows" ( anti-Semitic even according to the most liberal and lenient interpretation of that word ) is one of the finest examples of the 'new' wave of hatred expressed worldwide against Jews in general and Israelis in particular, and who - rightfully - will not attend the festival anyway?

Sunday, July 06, 2003

Living lives, not history ( written after the Aqaba summit, June 2003 ) When the famous triple handshake of Jimmy Carter, Anwar Sadat and Menachem Begin was broadcast worldwide on March 26, 1979, I was only ten years old, growing up in Holland, and had not yet started to become interested in Israel or the Middle East. Nevertheless, I must have been aware somehow of these men being players in major league history, as the Israeli-Egyptian peace treaty and all that preceded it had taken hold of newspaper and television headlines for months. After I came to Israel I was told about the anticipation, the doubts and also the fear experienced by Israelis who followed the events on radio and television. Only more than fourteen years later did I personally feel what it is like to be a - passive - part of living history. On Monday September 13, 1993, I sat in the small apartment of Michal Goldfarb, a good friend of mine in kibbutz Kissufim where I spent my first year in Israel. Both of us watched with a mix of awe, expectation, and disbelief, as on the White House lawn Mahmoud Abbas and Shimon Peres formally signed the Declaration of Principles, which concluded the first stages of what would become known as the Oslo peace process. We - and many people in Israel with us - shared prime minister Rabin’s uneasiness when he reluctantly shook Yasser Arafat’s hand, but we also agreed with him when he delivered his moving speech, and said " We have come from an anguished and grieving land. [...] We have come to try to put an end to the hostilities so that our children, and our children’s children, will no longer experience the painful cost of war, violence and terror. [...] Let me say to you, the Palestinians…Enough! We have no desire for revenge. We harbor no hatred toward you." Today, now that we know that Yitzhak Rabin was to pay the ultimate price for his courage and that Yasser Arafat most probably did not seriously mean much of what he said in those days, the world’s and our own optimism seems to have been utterly naive, even foolish, but back then was what we witnessed on television nothing short of a historical revolution in which we played a tiny role. Most of us so much wanted to believe that the better future which Palestinians and Israelis had always hoped for had finally started, that we cherished every possible sign that could sustain our positive way of thinking. A truly positive sign - even though it was not directly related to the Palestinian-Israeli peace process - was the obvious chemistry and real warmth between Jordan’s king Hussein and prime minister Rabin during the signing ceremony of the Israeli-Jordanian peace treaty in the Arava desert, on October 26, 1994, which we also saw on live television. Through the lectures of Yair Hirschfeld - an academic here at Haifa University, and one of the so-called architects of Oslo, who ever since the first highly-secret steps towards Israeli-Palestinian peace negotiations has remained in contact with ' the other side ' - I came to know on an almost personal level a very active participant in the history which my friends and family were living in a more passive way. Still, after an unendurable number of terrorist bombings and shootings, assassinations, retaliations, house demolitions and closures; after September 11th, after Bin Laden using the plight of the Palestinians as a principal excuse for his crimes and Saddam Hussein falsely claiming that he cares for his Palestinian brothers and sisters; after several televised summits and other attempts to implement, continue or revive the Israeli-Arab/Palestinian peace process; in short, after too many innocent bystanders of history have for too long been the victims of that history, Jews and Arabs might prefer to stop living history and start living their normal, daily, peaceful lives. Personally I know several Palestinians and Israelis who would like to stop sharing their history, and to start being truly independent. All that could explain the apathy, cynicism, disbelief, but also the " Who knows, maybe this time it will work " shreds of hope that I witnessed among my friends and family during the latest summit in Aqaba. This time few people followed the events on live television, because we learnt that history does not need us, it has a life of its own, and all we can do is to try and stay out of it. Maybe our leaders should leave history to the historians and offer their peoples ordinary, uneventful, for all I care even boring, post-historical lives.

Friday, July 04, 2003

Regarding "Berlusconi, at EU, sets off an uproar", IHT, July 3, 2003: Of course, Silvio Berlusconi's remarks aimed at Europarliamentarian Martin Schulz were stupid, uncalled for, an insult to the European Parliament and an embarrassment for the country that this week took over the European Union's presidency. Still, this does not absolve a newspaper such as the IHT from an obligation to be accurate when reporting a scandal such as this. In the article's subheading it says about Berlusconi "...he likens German MP to a Nazi guard", and in its first paragraph the article's author, Thomas Fuller, writes that the Italian Prime Minister "...compared the German parliamentarian to a Nazi prison guard". First of all, Mr Berlusconi did not compare or liken anything. He 'simply' suggested Martin Schultz for the role of kapo in a film on Nazi concentration camps. Besides - and Fuller makes this clear himself later in the article - kapos did play an important and often cruel role in the diabolic hierarchy within the concentration and death camps, a hierarchy created by and evolved under the Nazi regime, but the roles played by kapos and ( Nazi ) guards were quite different from each other.

Thursday, July 03, 2003

Losing Our Way or From Gaza to Warsaw via Harvard and Ground Zero ( Published in Ha'Aretz, Letters to the editor, on July 14, 2003 ) In response to " Losing the war of the words ", by Yair Sheleg, Ha'Aretz, June 12, 2003 ( and to " From Oslo to Ground Zero ", by Ruth Wisse, Jerusalem Post, July 18, 2002 ) Not knowing enough of professor Wisse's personal history, I have no idea where her serious issues with the Left in general originate, nor why her animosity towards Israeli intellectuals appears to be aimed exclusively against those intellectuals who can be found on the left side of Israel's political spectrum. In her fury and frustration she gets a little carried away, though. Interestingly enough, many elements of the commentaries on the Arab-Israeli conflict in Jewish conservative circles in the United States and Israel have had their influence on - or one might even say their parallels in - the way in which some members of the Western Left ' deal with ' the subject. In searching for analogies between the Arab-Israeli conflict and Europe before and during World War II, Ruth Wisse finds herself in the company of not a small number of American-Jewish conservatives. With their often hysterical and mostly unhistorical references to the Holocaust - such as the equation of the anti-Semitism witnessed in the Arab world and in Europe today with that of Nazi Germany, the talk about the likelihood of " a second Holocaust ", or the comparison of discussions in Jewish intellectual circles in Israel and pre-Holocaust Europe, men and women such as Ron Rosenbaum, Nat Hentoff and professor Wisse trivialize the Holocaust. Because of these ' Jewish references ', opponents of Israel and some of the critics of the country's policies in the territories - many of whom already could not be blamed for having qualms about using Holocaust analogies lightly - feel even less restraint when it comes to introducing Holocaust-related imagery and comparisons into their discussion of the Arab-Israeli conflict. Thus, when two British MPs returned from a visit to the Gaza Strip and publicly compared the situation of the Palestinians in Gaza to that of the Jews in the Warsaw ghetto, few eyebrows were raised. The unwarranted use of the term ' Holocaust ' within the context of the Arab-Israeli conflict is an insult to the memory of both those who were murdered by the Nazis and the victims of today's Islamist and other forms of terrorism. It also shows a lack of appreciation for the work of all the brave men and women who have been defending Israel's security and fighting that terrorism, in Israel and abroad. The mere existence of the state of Israel and of the IDF should be enough to deem any comparisons between today and the years 1933-45 inappropriate, no matter how difficult the situation in which we find ourselves these days. The fact that anti-Semitism - whether it wears the coat of Islam(ism), Palestinian nationalism or anti-globalization - still haunts us should not surprise us, it has always been and probably will always be part of our history. That should not be a reason not to fight it. Nevertheless, by crying wolf when it comes to real, alleged and imagined anti-Semitic motives of Israel's critics and enemies, conservative advocates of the Jewish state have diminished the value and power of the word ' anti-Semitism ', in a way not dissimilar to the manner in which they contributed to the trivialization of the Holocaust. That anti-Semitism forms a central part of the motivation of many of our opponents does not exonerate us from our obligation to introspect, nor does it mean that all that Israel does is just, legitimate and in self-defense. One of the tasks of Israel's intellectuals is to question absolute truths. Absolute truths may be comforting, but they are and should remain mainly the domain of extremists. Here we come to another sphere where professor Wisse and her fellow conservatives meet what I would call the Western ' New Left '. Just as Wisse and others believe in the absolute justice of everything that is done in the name of Israel's security, the motives and methods of the Arabs in general and of the Palestinians in particular are hardly ever questioned by those in Europe who call themselves supporters of the Palestinian cause/people. Whereas the latter blame Israel unilaterally for most if not all of the Palestinians' woes, professor Wisse and others find it hard to believe that Israel has any responsibility whatsoever for Palestinian ( or Jewish ) suffering. If she was genuinely convinced of the absolute righteousness of Israel's policies, professor Wisse might not have been afraid of the questions asked by intellectuals here. As an American, she also should be aware of the fact that one image of a feeding bottle and children's shoe taken from a scorched car that carried a Hamas terrorist, his wife and their two very young children does scores of times more damage to Israel and the country's image than ten books or hundred articles written by some ' self-hating ' Israeli intellectual. Yet instead of asking herself questions and raising doubts in order to confirm certain truths, Ruth Wisse prefers to attack and blame " Israeli intellectuals " for a major part of Israel's hardship and adversity, as well as for " betraying the concept of truth ". In doing that she finds herself joined by many on the Israeli Right. Still, by directly accusing Israel's intellectuals and other Oslo supporters of culpability for September 11, 2001 professor Wisse goes further than any spokesman of the non-fringe ( Jewish ) Right has gone before.

Wednesday, July 02, 2003

Het concert van het Israel Philharmonisch Orkest gisteren was geweldig. De vrijkaartjes waren onbedoeld een mooi verjaardagskado ( vandaag ben ik 35 geworden ). Om half negen, toen het concert zou beginnen, was er nog geen muzikant op het podium te bekennen. Toen kwam de dirigent, Kent Nagano, op. Dat hij een indrukwekkende carriere heeft opgebouwd wist ik, dat hij een uitstekende dirigent is neem ik maar aan ( ik ben een liefhebber, geen kenner ), en gisteren konden we ook zien dat hij ontzettend vriendelijk is. Hij vertelde het publiek over de componiste van het eerste werk van de avond, Galina Ustwolskaja. Wie haar werk kent ( en dat zullen er niet veel zijn ) had geweten dat haar 4e symfonie maar acht minuten duurt en geschreven is voor piano, trompet, gong en een alt. Omdat ik geen groot liefhebber ben van moderne klassieke muziek was ik blij om te horen dat het stuk maar 8 minuten zou duren. Aan het einde van het stuk vond ik het jammer dat het niet wat langer duurde. Het was interessant, net als Rivella "een beetje vreemd, maar wel lekker", en maakte me nieuwsgierig naar het werk van de Russische componiste. Daarna kwam Vadim Repin op. De Symphonie Espagnole van Lalo is altijd leuk om te horen, en de uitvoering leek prima te zijn: nogmaals, ik ben een liefhebber, geen kenner. Het publiek was dolenthousiast, al komt dat volgens mij ook een klein beetje omdat we hier dankbaar zijn voor elke internationale artiest die hier komt optreden. Die dankbaarheid deel ik van harte, net als destijds de televisiebeelden van Isaac Stern met zijn gasmasker op tijdens een Scud-alarm in de Golfoorlog zal ik ook de beelden van Repin, Nagano, Natalia Gutman en Kurt Masur niet gauw vergeten. Na afloop van zijn reguliere optreden kwam Repin nog terug voor een toegift. De strijkers van het orkest begonnen op zijn aanwijzingen een pizziccato begeleiding te spelen, waarna hij een aantal variaties op het Carnaval van Venetie liet horen. Nog meer dan tijdens de Symphonie Espagnole liet hij hierbij horen waartoe hij in staat is. Na de pauze speelde het orkest de 10e symfonie van Shostakovich. De dagen voor het concert had ik al een aantal malen de symfonie ( ik heb wat Van Kooten en De Bie waarschijnlijk een spookopname zouden noemen, van een orkest waarvan ik de naam verder niet ken, op een Point-CD; ik heb er niet genoeg verstand van en niet genoeg geld voor ( over ) om duurdere uitvoeringen aan te schaffen, en raad iedereen de CDs van het Kruidvat aan ) beluisterd, en gisteravond heb ik echt zitten genieten. Dit is weliswaar geen 19e eeuwse romantiek ( mijn favoriete periode, samen met de barok ), maar het is wel echte symfonische muziek, met prachtige melodieen en harmonieen, mooie korte solo's op blaasinstrumenten, en een mooie afwisseling van rustige, stille en snelle, luidere passages. Als het goed is zal ik ook weer kaarten kunnen krijgen voor het concert van het IPO o.l.v. Zubin Mehta, met als solist Daniel Barenboim. Het programma boeit me niet echt. Naast twee werken van Stravinsky zal het 2e pianoconcert van Tsjaikovsky worden gespeeld, en daar ben ik niet echt kapot van. Het is volgens mij niet voor niets dat het eerste veel meer gespeeld en gevraagd wordt. Toch zal ik geen kans voorbij laten gaan om Mehta en vooral Barenboim te zien optreden. Met een beetje mazzel zit er een prachtige toegift in, die het geheel nog meer dan gisteren de moeite waard zal maken. Liefhebbers voor de extra kaart die ik zal hebben zijn er genoeg. Ik heb hem al beloofd aan Rotem, de echtgenote van Tal, met wie ik drie weken geleden naar het concert ben geweest. Rotem kan elk moment bevallen, en kon de afgelopen twee keer om die reden niet mee. Als het goed is zal ze tegen het einde van de maand de bevalling al een paar weken achter de rug hebben, en ze zei dat ze voor geen goud de kans om Barenboim te zien aan zich voorbij zou laten gaan.