Friday, October 31, 2003

De wonderlijke werkingen van het wereldwijde web blijven me verbazen. Af en toe kijk ik bij de statistieken van mijn blog ( verzorgd door Nedstat ) om te zien hoeveel bezoekers ik krijg, en hoe die bezoekers op Dutchblog Israel terecht komen. Onder "Hoe" valt te zien via welke links en zoekfuncties mensen naar het weblog komen, en naast de begrijpelijke sleutelwoorden ( Israel, Sharon, Zubin Mehta, Bieslog, joods ) vind ik daar soms ook zoekcombinaties waarbij ik niet in eerste instantie aan mijn schrijfsels zou denken. Zo bleek dat Dutchblog Israel een van de zoekresultaten is wanneer je de volgende dingen zoekt: "articles on why peace should be maken" ( sic ), "zeebassin", "piemeltje", en zelfs "foto bloot klein piemeltje laten zien" ( sick ). Heus, mensen hebben bovenstaande zoekwoorden ingetypt en zijn vervolgens op mijn blog beland. De laatste twee genoemde resultaten houden verband ( of eigenlijk natuurlijk helemaal niet ) met het ontroerende artikel van Frits Abrahams, "Bram en Eva", dat ik op 13 juli j.l. in zijn geheel heb overgetypt en gepost. Zo bereik ik onbedoeld toch een veel wijder en zonder twijfel gevarieerder publiek dan ik aanvankelijk dacht.
I was shocked and sad to read about Lucien Lazare, the father-in-law of Avraham Burg, the Israeli politician whom I respect very much and with whose opinions I often agree, being ostracized from the synagogue where he had been praying since he made aliyah. Why was he ostracized? He translated an article, written by his son-in-law, into French, for publication in the French daily Le Monde on September 11th. In the article, first published in the Forward and in the International Herald Tribune, Mr Burg tells us about some of the ugly faces and aspects of today's Zionism. As Janine Lazare, Lucien's wife, says, " There used to be a Judaism of joy and now it has been replaced by a Judaism of hatred ". All this fits in with what Yehoshua Sobol said, in an article that I quoted earlier on this blog, about Israel becoming more and more conformist, and the Jewish state moving closer each day to turning into some post-Zionist state with all too many fascist features.
Regarding “The road to a new West goes through Jerusalem” by Dominique Moïsi, and “European polls call Israel a big threat to world peace”, by Thomas Fuller, IHT, October 31, 2003: While Dominique Moïsi is right when he states that “ the behavior of the present Israeli government is not giving security to Israeli citizens ”, he almost justifies antipathy towards and acts of racist and religious violence against Jews all over the world when he writes that that same behavior “ challenges the status of Jewish communities everywhere in the world, in Europe in particular ”. With such bias expressed by public figures, political and other advisers and commentators in Europe, we should not be surprised that many Europeans blame Israel solely for the Palestinian-Israeli conflict and – consequently – for the problems, international crises and the rift between Islam and the West which are widely considered to be a direct result of that conflict. Neither should one be surprised that Israelis, rather than relying on the good intentions of the Palestinians or the ‘impartiality’ of European and other mediators, prefer to continue trying their luck with the Devil they know, in their case Ariel Sharon. This is one of the main reasons why any peace initiative by Israeli moderates and left wing public figures which involves European mediation will fail to rally vital public support in the Jewish state.

Thursday, October 30, 2003

Het onderstaande artikel stond vanmorgen in Trefpunt, de opiniepagina van het Algemeen Dagblad. Het is een herschreven versie van een eerder op dit blog gepubliceerd stuk, dat op zijn beurt weer gebaseerd was op een Engelstalig artikel ( gepubliceerd op 6 juli j.l. ) dat ik naar aanleiding van de Aqaba-top had geschreven. Het zou al ruim een week geleden gepubliceerd zijn, als 'Mabelgate' en de supermarktoorlog er niet tussen waren gekomen. Redt ons van de levende geschiedenis! Als we het over de moderne geschiedenis van het Midden-Oosten hebben lijkt het vandaag de dag soms wel dat de combinatie van historische elementen explosiever is dan ooit tevoren. De gemiddelde Israëliër of Palestijn zou waarschijnlijk liever de geschiedenis de geschiedenis laten en gewoonweg zijn eigen leven in alle rust en verveling leven. Het is aan onze leiders om ons die mogelijkheid te gunnen, en aan de VS en de Europese Unie om de daarvoor benodigde druk uit te oefenen. Het Israëlisch-Arabische conflict en het Palestijns-Israëlische vredesproces zijn rijk aan momenten van wat wel levende geschiedenis wordt genoemd: gebeurtenissen die wereldwijd zijn verslagen met behulp van elektronische media, waardoor mensen over de hele wereld die gebeurtenissen aan bepaalde historische beelden koppelen en de ‘ gewone ’ man en vrouw hier ter plaatse het idee heeft een al dan niet actieve rol in die geschiedenis te spelen. De meeste verdragen die in de afgelopen 24 jaar – meestal onder het goedkeurende oog van een Amerikaanse president – door Arabische en Israëlische leiders werden ondertekend kunnen we ons helder voor de geest halen door aan beroemde foto’s of televisiebeelden te denken: de driedubbele handdruk van Anwar Sadat, Menachem Begin en Jimmy Carter in Camp David, op 26 maart 1979; de ondertekening, door Sjimon Peres en Mahmoud Abbas ( Abu Mazen ), van de Principeverklaring die de eerste fase afsloot van wat de geschiedenis zou ingaan als het Oslo-vredesproces, in de tuin van het Witte Huis op 13 september 1993; de aarzelende handdruk – zo typisch en verklaarbaar – die Jitschak Rabin diezelfde dag aan Yasser Arafat gaf en de indrukwekkende en ontroerende toespraken van beiden; de overduidelijke chemie tussen de Jordaanse koning Hoessein, premier Rabin en president Clinton bij het ondertekenen van het Israëlisch-Jordaanse vredesverdrag in de Arava-woestijn op 26 oktober 1994. Sindsdien is er veel veranderd. Fanatici aan de verschillende kanten van de scheidslijnen van het Arabisch-Israëlische conflict hebben geprobeerd en zijn er in ruime mate in geslaagd hun agenda’s – divers en toch op een satanische manier veel overeenkomsten vertonend – aan de regio en de rest van de wereld op te leggen. De moord op Rabin, bloedige aanslagen, represailles voor aanslagen, vergeldingsaanslagen voor represailles, de ‘ El-Aqsa intifada ’, september 2001, de oorlog in Irak en alles wat daar zowel hier als in het Westen aan vooraf ging en op volgde, het houdt niet op. Na de moord op Rabin heeft er nog een aantal topontmoetingen plaatsgevonden en zijn nog wat verdragen ondertekend, maar in tegenstelling tot wat het geval is bij de hierboven genoemde ceremonies zullen slecht zeer weinigen een vraag als “ Weet je nog waar je was toen het Wye-akkoord getekend werd? ” bevestigend kunnen beantwoorden, soms simpelweg omdat men de tel is kwijtgeraakt wat betreft ondertekende maar niet of nauwelijks uitgevoerde overeenkomsten. In weerwil van alle moeilijk te bevatten en te verwerken ellende, het gebrek aan leiderschap en de overmatige corruptie aan beide kanten en het met dit alles gepaard gaande cynisme onder Israëliërs en Palestijnen, zorgt iedere schijnbaar positieve ontwikkeling voor het opleven van sprankjes hoop, al is het maar bij sommigen en voor heel even. Zo’n sprankje leefde gedurende een aantal weken tijdens de hudna, een periode waarin duidelijk werd met hoe weinig we hier tevreden zijn: ondanks de weliswaar sterk verdunde maar nog immer constante stroom van – merendeels mislukte maar helaas soms geslaagde – aanslagpogingen en ondanks het feit dat geen enkele leider aan een van beide kanten serieuze pogingen scheen te doen om deze ‘kans’ te grijpen om te proberen een historische doorbraak in de richting van een permanent en levensvatbaar vredesverdrag tussen Israël en een toekomstige Palestijnse staat te forceren, leek het soms wel bijna of het hier vrede was geworden en we min of meer normale levens konden leiden. De onrust aan de noordgrens van Israël en de laatste aanslag in Haifa maken nogmaals pijnlijk duidelijk dat we ons weer eens te vroeg verheugd hebben. Na de zoveelste teleurstelling lijkt een oplossing verder weg dan ooit, en met de vernieuwde Iraanse inmenging in Arabisch-Israëlische aangelegenheden is het gevaar van een multilaterale regionale geweldsexplosie allesbehalve denkbeeldig. De naam ‘routekaart’ heeft sinds de topontmoeting in Aqaba vooral geleid tot woordspelingen en cartoons die te maken hebben met doodlopende wegen, gebrekkige rijvaardigheden en het kwijtraken van de weg. Hier is een belangrijke taak weggelegd voor de Europese Unie en de Verenigde Staten. Als het de Unie lukt om haar buitenlandse politiek om te vormen tor meer dan een optelsom van de verschillende vormen van buitenlands beleid van haar lidstaten, én als de EU en de VS er in slagen om in te zien dat het behartigen van wederzijdse belangen meer zin heeft en beider belangen beter dient dan het zich afzonderlijk profileren, moeten de Unie en de Amerikaanse regering in staat worden geacht voldoende druk te kunnen uitoefenen op Israël, de Palestijnse Authoriteit en de meeste Palestijnse-terreur-steunende regimes om een vernieuwde geweldsuituitbarsting te beteugelen, en Israël en de Palestijnen te verleiden, zo niet te dwingen tot een soort LAT-relatie, waarbij de nadruk vooral op de A zal moeten liggen. Onder de toeschouwers van de geschiedenis die al decennialang geleefd wordt in Israël en de bezette gebieden zijn al veel te veel onschuldige slachtoffers gevallen. Ook al is het maar een paar maanden geleden, ik kan me niet herinneren waar ik was of wat ik deed tijdens de ontmoeting, ongetwijfeld van historisch belang, tussen president Bush, Ariël Sjaron en Abu Mazen in het Jordaanse Aqaba. De gebeurtenissen na die topontmoeting hebben ons geleerd wat we eigenlijk al wisten: de geschiedenis heeft ons niet nodig. Geschiedenis leidt een eigen leven, en het enige wat de ‘ gewone ’ Israëlische of Palestijnse man of vrouw kan doen is te proberen zich ver te houden van ‘ levende geschiedenis ’. Het zou onze leiders sieren als zij de geschiedenis overlieten aan de historici, en hun volken de kans gaven om ‘dood’gewone, niet al te opwindende, voor mijn part zelfs saaie post-historische levens te leiden.

Monday, October 27, 2003

Het volgende stukje heb ik naar de rubriek ik@nrc.nl gestuurd, met als titelsuggestie "Als ze maar gezond zijn": Zondagmiddag in Eurodisney Parijs. Terwijl ik met onze zoon in de kinderwagen naast me sta te kijken naar mijn echtgenote en onze dochter, die in theekopjes ronddraaien, komt er een gezin aangelopen. Vader, moeder, een zoon van een jaar of acht en twee schattige blonde tweelingzusjes in een buggy. Ze gaan naast de 'gehandicapteningang' staan. Onwillekeurig kijk ik wat er 'mis' is met hen, en zie dat de twee meisjes mongooltjes zijn. Zonder het te willen raak ik vervuld van allerlei emoties: medelijden, een egoistische soort dankbaarheid en tegelijkertijd zorg voor de gezondheid van onze kinderen, een vreemde vorm van woede ( op God?). Moet ik me om al die gevoelens schamen? Ik weet het niet.
Regarding “Israel blows up 3 Gaza buildings”, IHT, October 27, 2003: Israel’s Prime Minister Sharon is right when he argues that conceding any settlement during the conflict would reward terrorism. He also knows that evacuating thousands of civilians and destroying their homes strengthens – and, in a way, rewards – terrorism as well, since we all know that terrorists ( just as the fanatics on the Israeli side ) have a clear interest in creating and sustaining chaos, fear and destruction, something that the choice of targets for suicide bombings in Baghdad is proof of. By the way, if Mr Sharon justifies the existence of the isolated settlement of Netzarim by pointing at the fact that it permits Israel to closely observe Palestinian activity in that area of northern Gaza, one does not have to try hard – using the same logic applied by some Israelis to justify IAF attacks against targets located within highly populated areas – to ‘understand the logic’ of Netzarim being attacked, since in the cruel absurdity that characterizes ‘the’ conflict this settlement – because of Sharon’s own words and tactics – has become a ‘legitimate’ target. It would truly serve the interests of his people if Ariel Sharon acknowledged that the three fine Israeli youngsters who were murdered last week in Netzarim died just for one thing: the hopeless, unattainable and lethal dream of a Greater Israel, a dream dreamt by only a small fanatic few but undergone by millions, Israelis and Palestinians alike.

Friday, October 24, 2003

Op het fotoblog Geert Fotografeert zag ik bevestigd wat ik al via andere media ( o.a. een e-mail van mijn moeder ) had vernomen: in Nederland is de eerste sneeuw dit jaar extreem vroeg gevallen. Hopelijk zal die sneeuw ook een paar honderd kilometer zuidelijker gaan vallen, het zou voor onze 4 1/2 jarige dochter ( die eergisteren bijna vijf kostbare mobiele-telefoonminuten verspilde om haar nichtje in Israel te overtuigen dat ze de dag ervoor haar viereneenhalfde jaar had gevierd, en dus geen klein meisje maar al echt een grote meid was ) de eerste echte sneeuw zijn die ze ooit gezien heeft.

Saturday, October 18, 2003

Although much of what Aron Trauring writes on his Aron's Israel Peace Weblog is a bit too radical and one-sided in my opinion, he often posts links to articles that are very much worth reading, even though - or exactly just because - we find it hard to accept or even only read such harsh views or to digest descriptions of unacceptable sides of Israel's policies in the territories in general, and those of the current government in particular. Such an article is an interview by Ari Shavit with someone whose work I truly admire, and whose opinions I consider seriously, the playwright Joshua Sobol. Mr Sobol expresses very serious accusations against Ariel Sharon, his government and those components in Israeli society that support him. Unfortunately most of it is true, or at least makes a lot of sense. In particular I share his worries about the uni- and conformity of Israeli society and what he has to say about the convergences between the interests of Sharon and the Palestinian extremists, something that I have hinted at in previous postings: "...the Palestinian terrorism that brought Sharon to power in the first place is in fact serving well his interests and the interests of his right-wing coalition. It is making it possible for them to stay in power, to expand settlements and to distance the political solution. The state of violence brought the right wing to power and the right wing is maintaining the state of violence in collaboration with the Palestinian extremists." Another link on the Peace Weblog brings us to an article, also taken from Ha'Aretz ( I am quite unhappy with the search function on the newspaper's website, so I refer here to a copy of it on Aron's weblog ), about the activities by several leading Israeli writers in support of the pilots' letter. In that article, David Grossman expresses my opinion on the issue of refusal very well: "...those who send young people to execute missions that are entirely controversial should at least be willing to listen to what they have to say afterward."
Not often do I read all Op-Eds on the Views, Editorials and Commentary page of the International Herald Tribune. Today, though, I read all three of them, and found each of them interesting, which of course does not mean that I agree with each and every point made by their authors. Fouad Ajami wrote an interesting article about the cursed blessing which oil and the petromoney that comes with it brought to several countries in the Middle East. William Pfaff writes about the Geneva initiative, and although he fails to mention the lack of seriousness and commitment on the Palestinian side when it comes to peace agreements, he points out quite well the fact that what Ariel Sharon - with ex- and implicit support from the Bush administration - seems to be heading towards is disastrous for Israel. I agree with him when he writes: "The Israeli majority, one must remember, still favors a just two-state solution if only they can have it. They must be given international support to make this their solution." Finally there is a piece by Ethan Bronner of the New York Times, about the potentially positive impact of the Nobel Peace Prize for those suffering under oppressive regimes.

Friday, October 17, 2003

The Malaysian Prime Minister is certainly not the first who decried Jewish world domination, and he definitely won’t be the last. What makes his words so noteworthy though, is the respected forum where they were spoken plus the applause they were met with, as well as the fact that Mr Mahathir is considered one of the good guys, who opposes the extremists among his co-religionists as much as he opposes globalization, a phenomenon for which in Mahathir bin Mohamed world view the cosmopolitan Jews – to use another classic anti-Semitic notion – probably are to blame as well. Egyptian Foreign Minister Ahmed Maher called the speech « a good road map towards Muslim empowerment ». Here is some food for thought for the Malaysian PM and other Muslim leaders. Jews survived 2000 years of pogroms not only by thinking, but also by embracing and often initiating progress, democracy, legal and social reforms and other values and qualities that after centuries of development made the West into the stable world power that it is today. In addition, without losing sight of the flaws and dark sides of not a few Jewish public figures in the past and today, one can witness within Jewish history many examples of communal solidarity and true compassion for the weaker elements of society, and last but not least, of responsible and caring leadership. It is precisely this lack of leadership, of democracy and of reforms within almost all the countries ruled by Muslims that causes so many Muslims to be in a « quagmire » and feel « sidelined or marginalized », as Syed Hamid, the Foreign Minister of Malaysia, described their situation. Interestingly enough PM Mahathir’s own government party’s reputation for corruption has led many Malaysians towards more conservative and extremist versions of Islam. But no, the best way for Muslim leaders to solve their own problems is to blame others for them, and the Jews have always been the perfect focus for such accusations. The war on terrorism should not be a war on Islam, but if the Muslims want to turn their war into one between Islam and the Jews, I wonder which side the West will choose in the end, given the fact that today Israel’s policies ( which – I admit – are faulty, to use an understatement ) are uniquely blamed in most Western media for the tensions and lack of comprehension between the West and the Muslim world, an idea that Bin Laden has succeeded in making salonfähig during the last two years. Of course, in the meantime Malaysian officials have apologized « for any misunderstanding », claiming that « no offense was intended », and that the words were taken out of context. Sorry, but there is nothing to misunderstand here, the Prime Minister made himself perfectly clear, and we don’t need any context to understand him properly . Still, someone should tell him and all the other leaders of the Muslim world that you can not build a prosperous, thriving, just and powerful society ( if that is what they have in mind ) when you base it on corruption, fantism, lies, accusations against second and third parties, and a total lack of introspection. As long as their leaders prefer to follow this – easy – path instead of trying it the hard way, Muslims will remain and sink even deeper in the quagmire.

Thursday, October 16, 2003

The best interim analysis of what has been dubbed the Geneva accord I found this morning in an article by Ari Shavit on the website of Ha'Aretz. It deals with the potentially serious and vitally positive contribution which the work of Amram Mitzna, Yossi Beilin, Amos Oz, Menachem Klein and others could have regarding some sort of solution for 'the' conflict, but also mentions the dangers it might expose Israel to. Personally, I think that when a government - the representatives of which reacted to the 'agreement' in ways that made me consider the concept much more positively than might have been the case without their furious and frustrated reactions - fails to contribute even in the slightest possible way to an atmosphere that enables serious negotiations ( yes, I am aware that the Israeli government is not the only faulty party here ), efforts by well-meaning and committed citizens to create a basis for such negotiations and to change an increasingly static status-quo should be taken seriously, and even applauded, rather than ridiculed and called undemocratic.

Monday, October 13, 2003

Hoewel het MWS-soapdrama voor mij toch vooral een ver-van-mijn-bed-show is en niets te maken heeft met de dingen die me normaal gesproken bezighouden, heb ik toch met interesse en veel plezier gelezen wat Bieslog en vooral Verbal Jam er over geschreven hebben.
Regarding « Palestinian bickering continues to worsen » and « For Bush and Sharon, an uneasy alliance », IHT, October 13, 2003: It has become very clear that regarding the Palestinian-Israeli conflict, we should not expect salvation to come from any of our own non-leaders, or from someone like George Bush. They are all too busy thinking in terms of and being led ( by the nose ) by narrow political interests, alliances, lobby groups etc. None of them is seriously interested in peace, or even in finding a modus vivendi for Palestinians and Israelis within the framework of some sort of Living-Apart-Together relationship. It is up to local, non-official initiatives such as the People’s Voice ( http://mifkad.org.il/eng/default.asp ) and what has been dubbed the Beilin-Abbed Rabo accord to fill the void left by the lack of leadership on all sides. These initiatives deserve the support of international bodies, e.g. the European Union and the U.N . Only thus a glimmer of hope can be preserved for those truly interested in peace, i.e. the vast majorities of the Israeli and Palestinian people.

Friday, October 10, 2003

Een sterk ingekorte versie van onderstaand artikel werd op woensdag 8 oktober 2003 als ingezonden brief gepubliceerd in Trouw, op de Podium pagina: Het simplisme voorbij Het is onder commentatoren meer dan ooit gebruikelijk om met betrekking tot het Palestijns-Israëlische conflict de schuldvraag te stellen, en om die vraag veelal eenzijdig en simplistisch te beantwoorden. Afgezien van het feit dat het stellen of beantwoorden van die vraag on-zinnig is, leidt ze af van waar het om zou moeten gaan: een realistische oplossing voor het conflict en een einde aan alle ellende die daaruit voortvloeit, voor joden en Palestijnen. Dat een rechtvaardige en haalbare oplossing voor het Palestijns-Israëlische conflict verder weg lijkt dan ooit is al bijna een dooddoener. Wie zegt dat de meeste wondermiddelen die door al dan niet deskundige en goed bedoelende commentatoren worden aangedragen, voornamelijk ingegeven zijn door de belangen, de politieke overtuiging of de sympathieën van de desbetreffende commentator/trice voor deze of gene zijde in het conflict, kan ook nauwelijks als vernieuwend of origineel worden beschouwd. Toch is het blame-game principe dat veel van die commentaren kenmerkt ( zie bijvoorbeeld J.A.A. van Doorn, www.trouw.nl, Podium, 2 oktober j.l. ) funest als het gaat om het serieus zoeken naar en uitvoeren van een compromis-verdrag, dat door Palestijnen, Israëliërs en de andere bij het conflict betrokken partijen gesloten zal moeten worden om de huidige – zoveelste – impasse en vicueuze geweldscirkel te doorbreken en te komen tot een levensvatbare modus vivendi voor Israël en Palestina, waarbij aan de fanatici aan beide kanten de kans dient te worden ontnomen om wat in feite hun veto-recht met betrekking tot zo’n verdrag is succesvol te doen gelden. Het is nog steeds zo dat waar twee kijven, twee schuld hebben, en dat it takes two to tango. In het geval van ‘het’ Conflict kijven er heel wat meer dan twee, zodat verscheidene partijen schuldig zijn aan het ontstaan en voortduren van de geweldsspiraal. Toch is er voor een geslaagde vredestango niet veel meer nodig dan een realisatie bij een stabiele meerderheid onder de twee nauwst betrokkenen – de bevolkingen van de bezette gebieden en van Israël – dat een compromis ( waarvan de aard voor een ieder redelijk denkend mens overduidelijk vaststaat ) noodzakelijk is, en dat de huidige leidende elites van zowel de Palestijnen als van Israël de veranderingen die zo’n compromis vereist tegenhouden, sterker nog, belang hebben bij een voortslepend conflict. Israëliërs en Palestijnen dienen er van te worden overtuigd dat hun daadwerkelijke belang de oprichting van een Palestijnse, respectievelijk het voortbestaan van een ( ‘kleine’ ) joods-Israëlische staat vereist. Een van de grootste obstakels voor heuse veranderingen is de angst – onder joden en Palestijnen – voor een onzekere toekomst, een angst die hen er toe beweegt met alle geweld vast te houden aan de ellendige werkelijkheid waarmee ze helaas zo vertrouwd zijn geraakt. Hierdoor slagen non-leiders als Ariel Sjaron en Yasser Arafat er steeds weer in de steun – hetzij van harte, hetzij bij gebrek aan beter – van een meerderheid van hun volk te krijgen, zodat ze hun non-beleid ( gebaseerd op corruptie, een zich verder ingraven in loze uitspraken en nederzettingen, en een hopeloze status-quo ) kunnen voortzetten en een kleine kring van hun getrouwen zich kan blijven verrijken. Tegelijkertijd kunnen de kolonisten – die bij Sjaron immer op sympathie en steun kunnen rekenen, hoezeer hij in het recente verleden ook de indruk heeft weten te wekken dat hij inzag dat hun belangen haaks staan op die van Israël als joodse, democratische staat – vrolijk doorgaan met het verder bezetten van de Palestijnse gebieden en het creëren van facts on the ground, terwijl de fanatici aan Palestijnse kant genoeg hebben aan af en toe een geslaagde zelfmoordactie om hun duivelse Palestijns-Islamitische variatie op Marx’ Verelendungstheorie werkelijkheid te laten worden. Zelf heb ik natuurlijk ook mijn belangen en mijn sympathieën: ik ben een Nederlandse jood, die ervoor gekozen heeft te trouwen en zijn kinderen groot te brengen in Israël. Het zijn juist die belangen en sympathieën die mij doen begrijpen dat niet één persoon, land, volk of organizatie hoofdschuldige is met betrekking tot het geweld en de uitzichtloosheid die ons teisteren, alsmede dat het stellen van de schuldvraag en het zoeken naar een antwoord op die vraag ons alleen maar verder afleiden van het vinden van een uitweg, in de richting van een hoopvolle toekomst. Dat een gezonde dosis nationalisme en belangenbewustzijn joden en Palestijnen kan helpen in te zien dat hun eigen werkelijke belangen die van ‘de ander’ niet uitsluiten, integendeel, dat het respecteren van en rekening houden met de belangen van ‘de tegenpartij’ in hun eigen zuiverste belang is, kunnen we zien in het initiatief ( http://mifkad.org.il/eng/default.asp ) van de Palestijnse professor Sari Nusseibeh en Ami Ayalon, die commandant van de Israëlische marine en hoofd van de Algemene Veiligheidsdienst is geweest. Het door hen voorgestelde compromis bevat alle elementen die een naar omstandigheden zo reëel, redelijk en rechtvaardig mogelijke oplossing voor het conflict zal bevatten: twee staten voor twee volken; een gedemilitariseerde Palestijnse staat; de grenzen van 4 juni 1967; Jeruzalem als open hoofdstad van twee staten; compensatie voor de Palestijnse vluchtelingen. Het zullen waarschijnlijk locale initiatieven zoals dat van Ayalon en Nusseibeh zijn die uiteindelijk de impasse zullen doorbreken. Om Palestijnen en Israëliërs te helpen inzien dat ze weliswaar tot elkaar veroordeeld zijn maar dat die veroordeling geen vanzelfsprekend doodvonnis betekent, zelfs een zekere hoop met zich meebrengt, is brede internationale steun nodig. Die steun moet zo evenwichtig mogelijk zijn, en niet bestaan uit het onevenredig bevoordelen of veroordelen van deze of gene partij in of belanghebbende bij het conflict. De middelen die daarbij gebruikt kunnen worden zijn legio: economische en politieke hulp en pressie, advies en financiële hulp voor de vele plaatselijke NGOs die zich in Israël en de bezette gebieden bezighouden met projecten op het gebied van coëxistentie, rechten van minderheden, ‘vredesonderwijs’ etc. Het zogenaamde “kwartet” ( V.N., E.U., V.S. en Rusland ) kan hierbij uitstekend als bemiddelaar en motor dienen, aangezien vrijwel iedere bij het conflict betrokken partij één van de leden van dat kwartet als bondgenoot ziet en minstens één van de andere als vijand of of zijn minst als bevooroordeeld beschouwt. Pas wanneer de huidige non-leiders hun populaire mandaat verliezen, de fanatici die belang hebben bij voortduring en zo nu en dan escalatie van het conflict de mogelijkheid wordt ontnomen hun stempel op de dagelijkse werkelijkheid te drukken, en de overgrote meerderheid van joden en Palestijnen – die toch heus vrede en een veilige en welvarende toekomst voor hun nageslacht wil, iets wat niet te vaak gezegd kan worden, ook al klinkt het weliswaar vanzelfsprekend en lijkt de realiteit desondanks op iets totaal anders te wijzen – haar werkelijke belangen inziet, komen die vrede en een dergelijke toekomst binnen handbereik. Simplistische beschuldigingen werken in dit geval averechts, en dienen alleen de belangen van een minderheid van tegenstanders van wat voor vrede dan ook, belangen die al te lang het bestaan van joden, moslims en christenen hebben verziekt.

Wednesday, October 08, 2003

Regarding "Californians vote on recall" and "A warning on lethal injections", IHT, October 8, 2003: In a country that considers itself the mother of all democracies a terminator became governor of a major state, and almost routinely inmates have been executed by means of a certain chemical that was outlawed in Tennessee for use in euthanizing pets. It should not come as a surprise that many people all over the world reject the lessons of democracy that this country wants them to learn and adopt, via charitable programs or - if necessary - by force.

Saturday, October 04, 2003

This morning I went to the IHTP, where I wrote an opinion article in Dutch on 'the' conflict and the recent wave of blame-game articles that have appeared in several Dutch and international media. Right after I sent the article to Trouw, which published three of my articles before, and just before I wanted to pack up my laptop and other things to go and meet my wife and our children in Paris, where they are visiting the family of friend of our daughter, I decided to check the news in Israel once more, at www.haaretz.com. That is when I read about the attack in the Maxim restaurant in Haifa, which killed at least ten people and wounded tens of others. Of course I immediately called my wife, to ask where her parents are. Absurdly I said "Thank G'd" when I heard that they are in Tiberias. Still, the most natural thing to do when these horrific acts of terror take place is to hope that at least those whom you love and know are safe. With such large numbers of casualties and Israel being such a close-knit society, the chances of someone you love or know being hurt are growing each day. Let's hope this hell is going to end one day for Jews and Palestinians alike, and the best wishes we sent each other for Rosh HaShanah will somehow become reality. Gmar hatimah tovah, and for those who are fasting on Monday, Tsom Kal.

Thursday, October 02, 2003

For several days I wanted to write something about the so-called letter of the 27 ( some names were added and others taken off the list, I know ), but I did not have enough time. This morning I saw a very good opinion on the website of Ha'Aretz, written by Brig-Gen ( res. ) Giora Furman, former deputy commander of the IAF. He expresses many of my ambiguous feelings, writing about the problematic nature of refusing orders as well as about the legitimacy of the IAF/IDF's actions. Of course, most in the Israeli establishment and media prefer to bury their heads in the sand, to attack the very signatories of the letter without even considering any of the points raised by them. We left Holland on Tuesday, after an excellent vacation with my parents and family. On Sunday we met a very good friend of mine and her husband, who live in Sweden and whom we had not seen for at least six years. The six of us took a walk in the beautiful Edese Bos, with our son sleeping most of the time. Just before we left Holland, I bought Childhood Years ( Kinderjaren ), by Jona Oberski. Although it appears to be an impressive, autobiographic story of a child who survived Bergen Belsen, I read somewhere that when the book was made into a movie ( Jonah in the Whale or someting similar ) it was disclosed that it is not autobiographic. Can somebody give me more information about this, and about the author?