Sunday, November 30, 2003

I just registered at Blogspeak to use their free commenting system. Let's hope that this works better than Haloscan, which I stopped using months ago.
In the lefthand margin you can find new permanent links to a number of weblogs that I discovered lately. What they have in common is the fact that they are somehow related to Israel, and that I liked at least some of their postings very much. Some authors live in Israel, most but not all are Jewish, and none of them is too much anti-this or pro-that. You are invited to visit them, and to notify me if you know any other blogs that deal with subjects that might interest me. Although Aron Trauring sometimes is too much anti-that to my taste I keep the link to his weblog, since his comments and especially some of other people's articles that he puts on his website are often very much worth reading.
Een uitgebreid artikel in Trouw over de Canadese Harvardprofessor Michael Ignatieff, waarin hij pleit voor een benadering van internationale conflicten die het midden houdt tussen de soms simplistische, naieve en op de korte termijn gerichte 'harde hand' interventies van de VS en het Europese beleid dat gekenmerkt wordt door de 'zachte hand', pappen-en-nathouden en het opgeheven vingertje.
Aluf Benn, diplomatic correspondent of Ha'Aretz, answered questions online last Wednesday. I also asked him a question, about a remark made by PM Sharon during the visit of the Italian deputy Prime Minister Gianfranco Fini, who in recent years has made an effort to shake off the dubious image of his formerly neo-fascist party. How can Sharon say during Mr Fini's visit that we should look at the future, not the past, whereas the past is what in many ways determines Israel's relations with both its friends and foes? Yonathan Bar-On Paris, France Aluf Benn: History plays a central role in Israel's foreign policy, especially vis-a-vis Europe. But that does not prevent politicians from making statements to the contrary.

Saturday, November 29, 2003

Here is an article about Moti Avitzrur, the former head of the local council in Yeruham. It contains many interesting observations about local politics and political leadership in a small Israeli community, through which one can learn something about today's Israeli society in general. Many of the familiar elements ( Ashkenazim vs Sefaradim, corruption vs clean government, self-sufficiency vs dependence etc. ) are there.
On the left, in the margin of this blog, you can see an icon, bringing you to MidEastWeb, which provides a critical but/and fairly balanced view on issues related to the Middle East in general and to the Palestinian-Israeli conflict in particular. References to many interesting sites can be found on MEW. The icon of Yaniv Radunsky's Israel Blog Index was removed, it had become a dead link. I do not know what happened to his site.
Wederom een uitstekende column van Frits Abrahams in het NRC Handelsblad, deze keer over het gebruik van fictieve elementen door documentairemakers en -maaksters, naar aanleiding van de film Ford Transit, waarvan een aanzienlijk deel in scène gezet bleek te zijn. Omdat een link alleen werkt wanneer de lezer bij de NRC-website geregistreerd staat volgt hier de column in zijn geheel: " Onlangs zei de documentairemaker Hany Abu-Assad in een tv-progamma van de VPRO: ,,Het NOS Journaal is ook allemaal fictie.'' Hij keek daarbij zijn discussiegenoten trots aan, in de overtuiging dat we na deze ultieme waarheid rustig konden gaan slapen. Maar het leek mij raadzaam nog even wakker te blijven. Ik was door een ervaring met een collega van Abu-Assad allergisch geworden voor dit type filmer. Een poos geleden zag ik een indrukwekkende tv-documentaire, Brooddag geheten, van de Rus Sergei Dvortsjevoi. Het ging over een treintje dat regelmatig broden brengt naar een arm, afgelegen oord op het Russische platteland, waar voornamelijk oude mensen wonen. De trein groeide uit tot een roerende metafoor voor het minimale bestaan van de bewoners. Veel later kwam de ontnuchtering. De film bleek vrijwel compleet verzonnen. De bewoners waren acteurs geweest, zij het amateurs, en het treintje en het dorpje hadden nooit bestaan. Hany Abu-Assad zou nu vermoedelijk zeggen: ,,Je weet toch dat het Russische NOS Journaal nooit iets anders dan fictie heeft gebracht?'' Hij zou in zekere zin nog gelijk hebben ook, maar toch heb ik me heilig voorgenomen nooit meer een film van zijn collega Dvortsjevoi serieus te nemen, tenzij die bereid is zijn films voortaan 'speelfilm' te noemen. De smoes van Abu-Assad is te gemakkelijk. Omdat elke waarneming, ook de journalistieke, per definitie subjectief is, hoeft de filmer zichzelf geen eisen van authenticiteit en waarheidsgetrouwdheid meer op te leggen. Zijn verzinsels, vindt Abu-Assad, benaderen de waarheid dichter dan de door allerlei belangen vertekende 'waarheid' van de journalistiek. Zélf kwam Abu-Assad in opspraak toen bleek dat zijn documentaire Ford Transit nogal wat fictie bevatte. In zijn film rijdt een Palestijnse taxichauffeur met zijn passagiers van het ene Israëlische roadblock naar het andere. De VPRO zond de documentaire uit, maar trok hem later terug van het filmfestival in Utrecht nadat de BBC geconstateerd had dat de chauffeur een acteur was. Ook andere elementen bleken verzonnen. De VPRO merkte daarop tot zijn verbazing dat veel collega's het voor Abu-Assad opnamen. Verzinnen of manipuleren, ach, dat deden ze allemaal wel eens. Gisteravond wijdde de VPRO in de Balie in het kader van het IDFA een discussieavond aan de kwestie. Jan Blokker, oud-hoofdredacteur van de VPRO, kwam streng de vloer aanvegen met de werkwijze van Abu-Assad. Het ging Blokker niet om de kleine manipulaties, zoals nagespeelde scènes, die soms nodig zijn. Abu-Assad had een compleet hoofdpersonage verzonnen, zonder zijn opdrachtgever en zijn publiek daarover in te lichten. Dat ging Blokker veel te ver. De zaal mopperde wat, maar had er weinig tegenin te brengen. Na afloop konden we de documentaire bekijken. Een boeiende film, zeker, maar ik vertrouwde er geen centimeter meer van. Als de hoofdfiguur verzonnen is, wat klopt er dan van alle voorvallen en gesprekken waarbij hij betrokken is? Je weet als kijker niet meer wat je kunt geloven. De waarheid is te kostbaar om haar in handen te geven van gemankeerde speelfilmers."
Two weeks ago the Israeli daily Yedioth Aharonoth published an interview with four former heads of the General Security Service, known by its Hebrew acronym Shabak. Of course several government offcials and many of those outside Israel who consider and/or call themselves supporters of the Jewish state immediately tried to diminish the importance of the criticism directed by these four security specialists against the destructive policies of the ( current ) Israeli government regarding the Palestinians ( for several reasons I have problems using the phrase 'the Palestinian problem' ), by pointing out controversies surrounding or failures ascribed to each of these four ( e.g. Carmi Gillon was head of Shabak when Yitzhak Rabin z"l was murdered, Avraham Shalom was linked to the Bus nr. 300 affair ). Still, I believe that each of them has a more than impressive record when it comes to fighting terror, and criticism from such experts should be listened to, whether you agree with it and with its possible political implications or not. I read the Hebrew original ( by chance it was the first Israeli newspaper that my wife bought here, more than two months after we came to Paris ), but only now did I find an English translation, on Aron Trauring's Israel Peace Weblog. The final lines of the interview contain an expression of the essence of today's primary problem, very well phrased by Ami Ayalon, the former commander of the Israeli navy whom I admire very much and whose National Consensus-initiative - together with professor Sari Nusseibeh - deserves every possible attention and support: "...if the captain doesn’t decide where he wants to go, there is no wind in the world that can take him. [...] The sea is always stormy. And you can’t take advantage of the wind if you don’t know where you want it to take you."

Wednesday, November 26, 2003

Alhoewel hij verbonden is aan mijn eigen universiteit ken ik professor Gavriel Salomon alleen van naam, ik zou niet eens weten hoe hij er uit ziet. Van zijn Center for Research on Peace Education heb ik wel gehoord, maar ik zou het op de campus in Haifa niet direct weten te vinden. Dit zegt meer over de manier waarop men op een universiteit langs elkaar leeft en werkt dan over het belangrijke werk van professor Salomon en zijn onderzoekscentrum. Gezien de onderwerpen waar hij zich mee bezighoudt lijkt Gavriel Salomon een uitstekende kandidaat om dit jaar de leerstoel te bekleden die naar de moedige professor Cleveringa is vernoemd. Vanmiddag om vier uur zal hij in de jaarlijkse Cleveringa-lezing praten over vredesonderwijs. Gelukkig neemt men in Leiden de academie, haar functie, belang en doelstellingen serieus, en trekt men er zich niets aan van pogingen om Israelische academici te boycotten, pogingen die als enig gevolg hebben dat de vele Israelische stemmen der redelijkheid buiten Israel minder gehoord worden dan eigenlijk zou moeten.
The UEFA once more gave in to terror, by moving international soccer games out of Turkey to 'neutral venues'. Instead of having a fair chance to compete in international sports and to offer their peoples the entertainment which they need more than anybody else in Europe, Israeli and Turkish sportsmen are punished for the fact that their countries are the primary targets of today's terrorists. Hey, at least we know who is to blame for all this. If we should believe rabbi Ovadyah Yosef, it is all the fault of us, the Ashkenazim.

Saturday, November 22, 2003

Here is a long article in Ha'Aretz about a subject that every now and then pops up in Israeli and foreign media, the boycott conducted by some selfrighteous people who have the hutzpah to call and consider themselves academics, against Israeli academics and academic institutes. Ignoring the fact that many of their Israeli colleagues are highly critical of the Israeli government and active in different pro-coexistence fora, these exponents of what has become a very biased new Left ( which is ready to condemn every act by a Western government but stays mostly silent when the various atrocities committed by the most anti-democratic regimes in the world are concerned ) make it even easier for the fanatics on the Palestinian and Israeli sides of the conflict to achieve their hideous goals. Prof. Oren Yiftachel, from Ben-Gurion University, says some very true things in the article: " The scientific world has to be based on scientific quality and not on who your mother is. In the end, the boycotters will weaken the peace camp, some of whose members are in the universities. If the universities are weakened, that will be good for the right wing. I understand the reasoning behind bringing pressure to bear on Israel, but this method is invalid. It is more logical to put pressure on the United States so it will make its aid to Israel conditional on an end to the occupation. I am critical of what is going on in the territories, but a scientific boycott will not help. It is also flagrantly immoral and could have a snowball effect. If we are being boycotted, then why not boycott all articles by the Americans, because their country invaded Iraq? An international scientific boycott could be declared against any scientist anywhere whose country commits crimes, even though the scientist is not involved."

Friday, November 21, 2003

It is good to know that Ariel Sharon and his government are not alone in their condemnation of the so-called Geneva accords. In the recent and less recent past, official as well as self-appointed spokesmen for the Israeli Right - when denouncing the 'perpetrators' of Oslo and Geneva - have used phrases similar to those expressed by the Islamic Jihad and Hamas demonstrators. Some quotes from these demonstrations today: "They must be punished and prosecuted. Who gave them the right to speak on behalf of our people inside closed restaurants and air-conditioned hotel rooms?" "We will continue to condemn it (Geneva) and collect people's signatures and take to the streets until we bring it down just like Oslo." "The Geneva Agreement is a betrayal"
Vanmorgen zag ik op verschillende metro-stations enorme posters die twee concerten van André Rieu in Bercy aankondigen, op 9 en 10 maart 2004. Wat jammer nou dat ik dan al weer in Israel terug zal zijn.
On websites such as that of Sky News I saw pictures of what was called a peace demonstration in the British capital. To me it more seemed like a quite aggressive anti-Bush and anti-US demonstration. While emergency services in Istanbul were taking care of those killed and wounded by the vicious attacks by - apparently - Muslim fanatics, people in London were walking around with American flags that were torn or had swastikas painted on them, and taking down a fake Bush statue. Of course, Bush is not really the best, smartest and most sympathetic president the United States has had, and his foreign policy makers should listen to the criticism expressed by so many. Still, Osama bin Laden, Saddam Hussein and their fellow champions of the cause of the poor and downtrodden of this world must be very pleased that so many come out to demonstrate against the only enemies who have the willpower and the means to somehow confront and threaten them, whereas hardly anybody takes to the street to condemn terror attacks such as the ones that took place in Istanbul on Saturday and yesterday. The Palestinians are very lucky to have the support of Bin Laden, Hussein and other worthy leaders who care about nothing but the Palestinian cause and the wellbeing of the Palestinian people. They are even luckier to have the sympathy and solidarity of so many people who are truly concerned with world peace, and who are totally right in seeing Israel as the greatest threat to that peace.

Thursday, November 20, 2003

A good article in today's IHT about France's president Chirac's reaction to the arson attack against a Jewish school near Paris last Saturday, and about the 'new' anti-semitism in France.
I liked Shimon Peres' cynical comment on Binyamin Nethanyahu's recent premature claims about the Israeli economy: " according to the government, the recession is over and we won the war on terror ". ( quoted from Ha'Aretz newsflash ).

Monday, November 17, 2003

Even though I believe that since September 11, 2001 he has sometimes let his patriottism get in the way of his perceptiveness and sharp analytical skills, every now and then Thomas Friedman still manages to write down something very much worth reading. In this article he makes an interesting and very true comparison and finishes with some lines worth quoting: " Either we make the future bury the past, or the bad guys will ensure that the past buries the future."

Saturday, November 15, 2003

Het volgende artikel staat vandaag in het Reformatorisch Dagblad. Onbedoeld ben ik door het RefDag gepromoveerd tot docent aan het IHTP. Ik ben er 'slechts' doctorant associé. Vlak voordat ik op de website van de krant keek om te zien of het was geplaatst zoals afgesproken las ik over de verschrikkelijke aanslagen in Istanbul. Anti-antisemieten aller landen verenigt u! Antisemitisme lijkt in de bijna zestig jaar na de Tweede Wereldoorlog nog nooit zo wijdverbreid te zijn geweest als gedurende de laatste twee jaar. Groeperingen en individuën met zeer uitlopende achtergronden en doelstellingen zien in dat tegen joden en de joodse staat gerichte haatgevoelens een perfect middel zijn om steun te mobiliseren en de oh zo menselijke behoefte van het zoeken naar schuldigen te bevredigen. In het bestrijden van antisemitisme ligt een gemeenschappelijke taak en verantwoordelijkheid voor zowel Israel als het Westen. Omdat antisemitische vooroordelen en haatgevoelens vaak eerder emotioneel dan rationeel zijn en gelukkig nog nergens in het Westen als politiek correct gelden, zullen slechts weinig bewuste of onbewuste antisemieten openlijk voor hun antipathie jegens joden uitkomen, wat het in kaart brengen van de werkelijke omvang van het antisemitisme bemoeilijkt. Ook het te pas en vooral te onpas gebruiken, door Israëlische regeringswoordvoerders en door menigeen die de joodse staat steunt, van afleidingen van het woord ‘antisemitisme’ als Israël wordt bekritiseerd helpt natuurlijk niet echt om een duidelijk beeld van het ‘echte’ antisemitisme te krijgen. Toch valt moeilijk te ontkennen dat sommige mensen die onsympathieke gevoelens koesteren ten aanzien van het joodse volk dergelijke gevoelens uitleven door eenzijdig kritiek te leveren op alles wat Israël doet en door ‘solidair’ te zijn met een volk wiens lot hen – indien het tegenover een niet-joodse tegenstander zou staan – hen waarschijnlijk geen zier zou kunnen schelen. Ook valt nauwelijks aan de indruk te ontkomen dat in algemene zin haat tegen joden een voelbare opleving beleeft. Het lijkt wel of in de wereld van na 11 september 2001 dit millenia-oude verschijnsel een zekere salonfähigkeit gekregen heeft die na de Tweede Wereldoorlog door veel mensen voor ondenkbaar werd gehouden. Osama Bin Laden kan meer dan tevreden zijn. De recente uitlatingen van de inmiddels voormalige Maleisische premier dr. Mahathir Mohamad tonen aan dat ook waar geen of nauwelijks contact met joden bestaat de vooroordelen die de kern van het antisemitisme vormen welig tieren. Het antisemitisme in de Arabische en Islamitische landen heeft zich in de loop der eeuwen apart ontwikkeld ten opzichte van dat in de Westerse wereld, afgezien van door kolonisten geïmporteerde ( racistische ) ideeën en beeldvormingen ( bijvoorbeeld de Protocollen van Zion en het anti-semitisme van figuren als Edouard Drumont in Frans-koloniaal Algerije ). In deze tijd van globalisering en 24-uurs media ( twee zaken waarachter sommigen overigens ook verenigde joodse krachten zoeken, en wie zoekt zal nu eenmaal vinden ) zijn we getuige van samenwerking en het vinden van gemene delers door groeperingen en individuën met zeer uitlopende achtergronden en doelstellingen. Anti-globalisten, neo-nazis, pro-Palestina, anti-Israël en anti-Amerika activisten, politici ( Dries van Agt in Nederland, Martin Hohmann en wijlen Jürgen Möllemann in Duitsland ), bij al deze groepen en met hen verwante personen komen we meer dan ons lief is uitingen tegen van gevoelens die op zijn minst de schijn van antisemitisme wekken, zo niet ronduit antisemitisch zijn. Het ‘moderne’ antisemitisme kan nauwelijks nieuw genoemd worden, al komen we tegenwoordig nieuwe elementen tegen naast de klassieke vooroordelen over joden en hun vermeende liefde voor en band met geld, alsmede hun veronderstelde macht in de media en de politiek. Deze nieuwe elementen hebben veelal te maken met de Holocaust en de Israëlische bezetting van de Westoever en de Gaza-strook, en in niet weinig gevallen met het bestaan van de staat Israël zelf. Kritiek op het beleid van deze of gene Israëlische regering is vanzelfsprekend niet automatisch antisemitisch, integendeel, veel kritiek wordt juist geuit uit oprechte bezorgdheid voor het welzijn van het joodse volk en de joodse staat. Zelfs het twijfelen aan of ter discussie stellen van het bestaansrecht van een joodse staat valt niet per se onder de noemer antisemitisme, mits men ook vraagtekens zet bij het bestaansrecht van andere nation-states en nationale bewegingen. Wanneer kritiek volkomen eenzijdig is en alleen het recht van het joodse volk op een eigen staat wordt betwist is de grens tussen legitieme kritiek en antisemitisme al snel overschreden. Dit is helemaal het geval wanneer de elementen geld, macht in de media en de Holocaust ( “ Juist de joden zouden beter moeten weten...” ) bij de discussie betrokken worden. Het joodse volk als zodanig kan niet verantwoordelijk worden gehouden voor de integratieproblemen van tweede- en derde-generatie immigranten in Europa, voor de belabberde economische situatie van zovelen in de Arabische wereld, voor het communisme of het einde daarvan, voor de ongelijke verdeling van kennis en welvaart in de wereld, of voor AIDS. Toch zijn in laatste jaren meer dan eens door de een of ander verbanden gelegd tussen één of meer van deze problemen en ‘de’ joden, vaak met een verwijzing naar ‘hun’ staat. De frequentie waarmee dit sinds 9/11 gebeurt is opvallend, en nog opvallender en zorgwekkender is het feit dat – gezien de meestal lauwe reacties en plichtmatige afkeuringen die erop volgen – het leggen van dergelijke verbanden kennelijk als acceptabel of ‘normaal’ wordt beschouwd. In de strijd tegen het ‘nieuwe’ antisemitisme is een taak weggelegd voor de regeringen en media in Israel en het democratische Westen. Mijn betoog hier heeft geen betrekking op niet-democratische en/of niet-westerse landen, waar andere strategieën nodig zijn om antisemitisme tegen te gaan. Waar men in Israël zich moet hoeden voor het te onpas gebruiken van de term antisemitisch als volkomen legitieme kritiek richting de Israëlische politiek wordt geuit, dienen de Westerse media elke daadwerkelijke uiting van antisemitisme aan de kaak te stellen en zouden de authoriteiten alle mogelijke middelen moeten aanwenden om aan de burgers onomwonden duidelijk te maken dat antisemitisme anno 2003 niet mag en niet kan. Ministeries van Onderwijs en Justitie spelen in zo’n beleid een centrale rol. Ook moet het Palestijns-Israëlische conflict nu eens eindelijk worden opgelost, niet in de laatste plaats omdat het conflict ( en dan vooral de Israëlische onderdrukking van de Palestijnen; andere oorzaken voor hun ellendige situatie laat ik hierbij buiten beschouwing, die zullen na Israëlische terugtrekking uit de bezette gebieden duidelijker dan ooit naar voren komen ) dan niet meer als excuus voor menige wandaad gebruikt kan worden. Wanneer Israël ( weer ) ‘gewoon’ een veilige, thuishaven wordt voor alle joden die daar willen wonen ( en voor de Israëlische Arabieren die er willen blijven wonen ), zal het voor de antisemieten onder Israël’s critici welhaast onmogelijk zijn om de ware aard van hun gevoelens te verbloemen. Het is duidelijk dat joden meestal maar een minderheid vormen onder de uiteindelijke vijanden van hen die zich antisemitisch uiten. Alhoewel ik als historicus zware twijfels heb over lessen die uit de geschiedenis te leren zouden zijn, kan ik niet vergeten dat in de ruim zes jaar nadat Adolf Hitler zijn dreigementen tegen het internationales Finanzjudentum openlijk in de Rijksdag verkondigde, naast zes miljoen joden tientallen miljoenen niet-joden het slachtoffer van zijn waanzin zijn geworden. Antisemitisme is ( dus ) niet een probleem van alleen de joden of de niet-joden, het bedreigt ons uiteindelijk allemaal.

Friday, November 14, 2003

Here is a link to an interview with Avraham Burg, in which he talks about the views that he expressed in his article mentioned in several of my earlier postings.
This is the English version of the previous article in Dutch, which was published yesterday in the Dutch daily Het Parool. The translation is far from perfect, since I did not have a dictionary or thesaurus at my disposal. Watch ( and help ) the scabby sheep! Today, whoever considers or calls himself a leftwing Zionist is being attacked from all sides. Nevertheless the chances are that only among these Real-nationalists – and among their Palestinian counterparts – a solution for ‘the’ conflict might be found. They deserve to be supported and heard, especially in and by Europe. In an article in Ha’Aretz Daniel Ben Simon wrote about Lucien Lazare, father-in-law of Avraham Burg, the former speaker of the Knesseth, who translated an op-ed article written by his son-in-law ( IHT Views, September 6, 2003 ) for publication in Le Monde, and who because of that had been practically banned from the Jerusalem synagogue where he had gone to pray for 35 years. When I tried to share my anger about this ‘excommunication’ with someone here at the institute in Paris where I am staying for six months she – Jewish and leftwing but not a great fan of Zionism, to use an understatement – told me that it did not surprise her, because Israel can hardly be called a democracy, and it is practically based on a racist ideology. Not for the first time did I become aware how deeply rooted the lack of knowledge and interest is on the different sides of the dividing lines of the Palestinian-Israeli conflict, and how common the almost total lack of nuances among those who are affected by or interested in the conflict: just as pro-Israel rather means anti-Palestinian, in the eyes of a majority of those who claim to support the ‘Palestinian cause’ every Zionist – if not every Jew – appears to be suspect, and many of them find it hard to recognize ( any form of ) Zionism as a legitimate Jewish version of nationalism, the Palestinian version of which rightfully serves as the basis for a future Palestinian state. For many people Zionism is synonymous with occupation, and a nuanced, peace-seeking, leftwing Zionist is a contradiction in terms. In Israel and abroad, whoever – in spite of everything – calls himself ( or herself: everything said here about male Zionists applies to female Zionist as well ) both leftwing ànd Zionist and advocates an end to the occupation of the West Bank and the Gaza Strip, becomes the scabby sheep everywhere, and he has to defend himself against attacks from all directions before he can express his ideas. The Israeli public – having become more and more conformist during the last three years – and some of the local media label most leftwing Zionist criticasters of the government’s often disastrous politics as either self-hating Jews or even traitors. Outside Israel we – I consider myself a leftwing Zionist – have to apologize several times for choosing to live ( or to stay ) in Israel before we are able to discuss the right of existence of two nation-states, one for the Jewish and one for the Palestinian people. Too much precious time and energy are wasted because of this. For obvious reasons few pacifists are to be found among Israelis and Palestinians, and the chances that one of the parties to the conflict will ever successfully launch a perfect and feasible peace plan – based on altruistic love for ‘the other’, without any consideration for the peace maker’s own interests – are non-existent. Still, that does not mean that all hope is lost, on the contrary, both on the Jewish and the Palestinian side there are quite a few people who because of their national consciousness understand that a just, realistic and logical two-state solution will serve not only the interest of the ‘opposite party’ but also and in particular the interest of their own people. This is true also for most of the Zionists on the Left: not only do they detest the occupation in absolute terms, they view it above all as something that corrupts and weakens the Israeli state and society, and as something that might bring about the end of what started out more than a hundred years ago as a Jewish liberation movement, aimed first and foremost at founding a safe haven for all Jews. In order to have a high probability of success a peace plan will have to be initiated and designed by representatives of the Israeli and Palestinian communities themselves. Solutions that are imposed from outside are bound to fail from the start. For all that, foreign recognition of and support for serious local attempts to arrive at some Palestinian-Israeli modus vivendi are essential for these attempts to bear fruit. I am not familiar enough with Palestinian society and politics to be able to estimate the popular base of support for realistic approaches such as those of professor Nusseibeh. What I am convinced of is the fact – support for Oslo before the suicide attacks and opinion polls until long after the outbreak of the latest ( three-year ) wave of violence indicate this clearly – that a considerable majority of the Israeli public understands that a two-state solution is a vital Israeli interest, and that every initiative that makes such a solution visible and achievable ultimately will receive its support. For whatever peace initiative to have any chance of success it will have to offer to the Palestinians a real perspective of a democratic, a more prosperous and an occupation-free future, and to the Israelis a future in which their existence is not threatened anymore by suicide bombers and other terrorists, who then will not be able anymore to use the occupation as an excuse for their hideous deeds. Because of its geographical proximity and its economic and political power the European Union is very well qualified to help Palestinians and Jews understand that hope for such a future is real and not utterly baseless. The Euro-Mediterranean Partnership, which started so enthusiastically in the mid-1990s, offers many elements that are attractive for all parties involved and that can help to revive that hope. In this context, support for the moderate, truly peace-seeking Real-nationalists among Israelis and Palestinians is essential, not in the least because such support – financial and logistic but also through exposure in the European media – will provide them with the indispensable legitimacy in the eyes of their peoples, while it also will make it harder – if not impossible – for the Israeli, respectively the Palestinian authorities and media to anathematize them. As long as Israel all too often is being pointed out as the only party guilty of all the misery resulting from ‘the’ conflict and considered as the greatest threat to world peace by a majority of Europeans, and as long as the only ‘real’ outspoken support for Israel appears to come only from people like Silvio Berlusconi, from all kinds of – sometimes quite dubious – Christian interest groups and from an American government that has anything but a well-defined MidEast policy, nobody should be surprised that from their own people men such as Avraham Burg and Lucien Lazare receive derisive laughter at best.
Het volgende door mij geschreven artikel verscheen gisteren in ( de eerste editie van ) het Parool. Pas op voor ( en help ) de gebeten hond! Wie zich in Israël of daarbuiten vandaag de dag als linkse Zionist beschouwt of afficieert wordt van alle kanten aangevallen. Toch is de kans groot dat juist uit de hoek van deze gematigde Real-nationalisten – en uit die van hun Palestijnse evenknieën – ooit een oplossing voor ‘het’ conflict zal komen. Zij verdienen het om gehoord en gesteund te worden, vooral door Europa. In een artikel in de Israëlische krant Ha’Aretz schreef Daniel Ben-Simon afgelopen vrijdag over Lucien Lazare, de schoonvader van de voormalige Knessethvoorzitter Avraham Burg, die een uiterst kritisch opiniestuk van zijn schoonzoon voor publicatie in Le Monde vertaald had, en om die reden in feite door leden van zijn vaste synagoge in de ban was gedaan. Toen ik mijn woede hierover probeerde te delen met een medewerkster van het instituut in Parijs waaraan ik verbonden ben zei zij – eveneens joods en links maar sterk anti-zionistisch gezind – me dat de ban haar niet verbaasde, omdat Israël hooguit een pseudo-democratie is, gebaseerd op een racistische ideologie. Niet voor het eerst werd ik er aan herinnerd hoe diepgeworteld de onwetendheid en desinteresse aan verschillende kanten van de scheidslijnen van het Palestijns-Israëlische conflict zijn, en hoe weinig er in nuances wordt gedacht door bijna iedereen die zich met dat conflict bezig houdt of bemoeit: net zoals pro-Israël veeleer anti-Palestijns betekent, is onder de meeste mensen die zeggen ‘de Palestijnse zaak’ te steunen iedere Zionist – zo niet iedere jood – verdacht, en valt het velen zwaar Zionisme als een legitieme joodse versie van nationalisme ( waarvan de Palestijnse variant als basis voor de door de Palestijnen – terecht – geclaimde staat geldt ) te erkennen. In de ogen van velen staat Zionisme gelijk aan bezetting, en is een genuanceerde, vredelievende, linkse Zionist een contradictio in terminis. Wie zich ondanks alles in het huidige Israël ( of daarbuiten ) nog links èn Zionistisch noemt en voor een Palestijnse staat naast Israël en voor een einde aan de bezetting van de Westbank en de Gaza-strook pleit is overal de gebeten hond en moet zich naar alle kanten verdedigen voordat hij of zij zijn ideeën kenbaar kan maken. Door het de laatste drie jaar hoe langer hoe conformistischer geworden Israëlische publiek en een deel van de dat publiek voorkauwende en napratende media worden linkse Zionistische critici van de in vele opzichten desastreuze regeringspolitiek – naar gelang de vorm en inhoud van hun kritiek – al gauw voor zelfhaters, nestbevuilers of zelfs verraders uitgemaakt. Buiten Israël moeten wij – het moge duidelijk zijn, ik beschouw mijzelf als linkse Zionist – ons meestal eerst vele malen verontschuldigen voor het feit dat we überhaupt ervoor gekozen hebben in Israël te ( blijven ) wonen voordat we aan een discussie over het bestaansrecht van twee nationale staten – één voor het joodse en één voor het Palestijnse volk – toekomen. Ongelooflijk veel kostbare tijd en energie gaan zo nodeloos verloren. Om begrijpelijke redenen zijn er weinig pacifisten te vinden onder Israëliërs en Palestijnen, en de kans dat er door één van beide kanten ooit een perfect en haalbaar vredesplan – gebaseerd op belangeloze liefde voor de ander, zonder enig verband met het eigen belang van de eventuele vredesstichter – succesvol gelanceerd zal worden is nihil. Toch betekent dat niet dat alle hoop verloren is, integendeel, aan zowel joodse als Palestijnse zijde zijn er niet weinig mensen die juist vanuit hun nationaal bewustzijn begrijpen dat een rechtvaardige, reële en logische twee-staten-oplossing weliswaar óók in het belang van de ‘tegenpartij’ maar toch eerst en vooral in het belang van hun eigen volk is. Dit geldt ook voor de meeste linkse Zionisten: niet alleen verafschuwen zij de bezetting in absolute termen, zij zien haar vooral als iets wat Israël en de Israëlische maatschappij corrumpeert en verzwakt, en als iets wat het einde betekenen kan voor wat ooit begon als een joodse bevrijdingsbeweging, die het stichten van een veilige vluchthaven voor alle joden als belangrijkste doel had. Om een goede kans van slagen te hebben zal een vredesplan door vertegenwoordigers van de joods-Israëlische en Palestijnse gemeenschappen zelf moeten worden opgesteld, van buitenaf opgelegde oplossingen zijn bij voorbaat kansloos. Wel is buitenlandse erkenning van en steun voor serieuze locale pogingen tot het komen van een Palestijns-Israëlische modus vivendi essentieel voor het vrucht dragen van die pogingen. Ik ken de Palestijnse maatschappij en politiek niet goed genoeg om uitspraken te kunnen doen over het populaire draagvlak voor realistische benaderingen zoals die van professor Sari Nusseibeh. Wel ben ik er van overtuigd – steun voor Oslo-van-vóór-de-zelfmoordaanslagen en opiniepeilingen tot ver na het uitbreken van de laatste, nu al drie jaar durende, geweldsgolf geven dit duidelijk aan – dat een aanzienlijke meerderheid van het Israëlische publiek begrijpt dat een twee-staten-oplossing een vitaal Israëlisch belang is, en dat elk initiatief dat zo’n oplossing zicht- en verwezenlijkbaar maakt uiteindelijk gesteund zal worden. Om wat voor vredesinitiatief dan ook een kans van slagen te geven zal de Palestijnen een uitzicht geboden moeten worden op een democratische, welvarender en van bezetting gevrijwaarde toekomst, en de Israëliërs op een toekomst waarin hun bestaan niet meer bedreigd wordt door zelmoordenaars en andere terroristen, die dan niet meer de bezetting als excuus voor hun afschuwelijke daden zullen kunnen gebruiken. Door haar geografische nabijheid en haar politieke en economische kracht is de Europese Unie bij uitstek geschikt om Palestijnen en joden te helpen inzien dat hoop op zo’n toekomst reëel is. Het in het midden van de jaren zo enthousiast begonnen Euro-Mediterrane Partnerschap biedt vele voor alle betrokken partijen aantrekkelijke elementen om die hoop nieuw leven in te blazen. Steun voor de gematigde, werkelijk vredesgezinde Real-nationalisten onder de Palestijnen en Israëliërs is daarbij van het allergrootste belang, niet in de laatste plaats omdat zulke steun – financieel, logistiek, maar bijvoorbeeld ook door middel van exposure in de Europese media – hun de zo broodnodige legitimiteit in de ogen van hun volken verschaft, en hun verkettering door de Palestijnse, respectievelijk Israëlische authoriteiten en media bemoeilijkt, zo niet onmogelijk maakt. Zolang Israël maar al te vaak als enige schuldige voor alle uit ‘het’ conflict voortvloeiende ellende wordt aangewezen en door een meerderheid van Europeanen als grootste bedreiging voor de wereldvrede wordt beschouwd, en zolang de enige echte openlijke steun die aan Israël gegeven wordt van de kant van mensen als Silvio Berlusconi en allerlei – soms enge – christelijke belangenorganisaties lijkt te komen, moet niemand er vreemd van opkijken dat mensen als Avraham Burg en Lucien Lazare in het beste geval op hoongelach van de kant van hun landgenoten kunnen rekenen.
In het kader van de door premier Balkenende en minister Donner gestarte, soms ietwat wereldvreemde, on-Nederlandse of juist oer-Nederlandse discussie over wat wel en niet geoorloofd zou zijn onder het mom van satire, hier een link naar de website van Luuk Koelman. Zijn column over Gretta Duisenberg deed veel stof ( voor bovenstaande discussie? ) opwaaien. Soms is wat hij schrijft weinig smaakvol, zelden is het genuanceerd of fijngevoelig ( we hebben het tenslotte over - in zijn geval veelal groteske - satire ), maar regelmatig ( zie zijn brandbrieven ) slaagt hij erin om op grappige wijze de absurditeit bloot te leggen van sommige dingen die we in de media tegenkomen. Net als met eigenlijk het gehele media-aanbod is het aan de lezer, luisteraar of kijker om ervoor te kiezen om door te lezen, luisteren of kijken, of gewoon de bladzij om te slaan, elders te surfen, de uit-knop te gebruiken of verder te zappen. Personen die de media voor hun eigen doeleinden gebruiken moeten er niet vreemd van opkijken wanneer ze door diezelfde media als doelwit voor spot worden gekozen. Wanneer de verdenking bestaat dat door een schrijver of programmamaker een strafbaar feit is gepleegd ( oproep tot haat of discriminatie, anti-semitisme, aantasting van privacy etc. ) kan altijd aan de rechter worden gevraagd om een oordeel te vellen.

Thursday, November 13, 2003

On Tuesday morning I was near the Arc de Triomphe, watching the ceremony in remembrance of the Armistice that ended World War I, and in honor of the ( French ) victims of that war. It was very impressive and colorful. Two pictures are added here, one of the grave of the Unknown Soldier and the eternal flame burning at that grave, the other of a bugle player on a horse. The inscription at the grave says " Here rests a French soldier, who died for his country, 1914-1918 ". An official website has been created to honor "the millions of women and men who during the conflicts of the modern era fought - and often gave their lives - for freedom ".

Monday, November 10, 2003

Very much worth reading. In today's IHT, an article about Yossi Peretz/Muhammad Hussein, an Israeli soldier who is the son of an Israeli mother and a Palestinian father. Fascinating and sad, the story tells us about the loyalties of and difficulties faced by three people in Israel and Palestine, who find themselves separated by the dividing lines of the conflict while being linked to each other through bonds of love and kinship.

Saturday, November 08, 2003

Again, a very well written editorial and op-ed piece in Ha'Aretz. The editorial is about the effects and the abuse made of the murder of Yitzhak Rabin z"l during the last eight years. We have seen much of this abuse during the last week. Ze'ev Sternhell gives us a very sharp analysis of Israeli society, through the case of Vicky Knafo, who only months ago 'led' the struggle of the poor and downtrodden against the current government and its Finance Minister, but who was recently photographed presenting Bibi with flowers and supporting his party during the municipal elections campaign. The following is an exact description of Israel today ( the social and political problems of which did not start yesterday, although the situation has gotten much, much worse in the little more than ten years that I have been living in the country ): "Israel is an alienated immigrant society, made up of groups that have little love for one another, self-contained professional sectors, and classes ("deciles" in the language of statisticians) between which the gaps are constantly growing."
Wanneer ik dagelijks hier in Parijs mensen over de hekjes van de metro of de RER zie klimmen of hen snel achter iemand met een kaartje erdoor zie glippen vraag ik me af waarom ik nog zoveel geld voor een abonnement betaal. Ook als je leest over het asociale gedrag van sommige medeburgers in het algemeen en reizigers in het openbaar vervoer in het bijzonder, of wanneer je zelf getuige bent van zulk gedrag, wordt de verleiding om via soortgelijk gedrag voor je rechten op te komen wel erg groot. De halfzachte of angstige reacties van de authoriteiten en van de openbaar-vervoerbedrijven helpen ook niet echt. Toch weet ik zeker dat ik liever deel uitmaak van de halve wereld die de brutalen voor ons overlaten, dan dat ik één van hen in hun wereld zou worden, want dan zou ik helemaal doodongelukkig zijn.

Friday, November 07, 2003

According to CBS' 60 minutes 100.000 dollars a month are transferred from the Palestinian Authority to Mrs Arafat, who lives with their daughter in Paris. If this claim and the information about a large part of Yasser's enormous wealth coming from aid funds for the Palestinians are true, then maybe we in Israel should stop complaining about our corrupt non-leaders. They have a lot to learn from the chairman.

Sunday, November 02, 2003

On the website of Ha'Aretz today, a very good article by Doron Rosenblum on a subject that I have hinted at already once in a while: the timing of political and military rabbits being pulled out of the sleeves of Ariel Sharon and other government officials, whenever they feel the heat of the public eye turned towards their dubious business.
It was good to see that at least some people care enough to go and attend the demonstration in remembrance of the murder of Yitzak Rabin z"l last night in Tel Aviv, but of course it is sad that almost necessarily each year since the murder that ritual of remembrance has turned into a demonstration of mostly left-leaning individuals and organizations. Most rightwingers either do not care, they are afraid to be identified with the Left, or they simply believe that Kahane and Amir were/are indeed right. Whether right or wrong, Yigal Amir and those who think like him have gotten what they aimed to achieve, and the same goes for their counterparts - or maybe we should say soulbrothers - on the Palestinian/Arab/Islamist side. Israel, Zionism, the territories, the Middle East, all find themselves in a deep crisis. According to a poll mentioned earlier on this blog, Israel ( i.e. the Jews !?!?! ) is a threat to world peace and stability. Such a view just confirms the fanatics on the different sides of the conflict in their despicable, hopeless worldviews. Unfortunately, such views are much more digestable and marketable than an approach that is based on nuances, compromise and seeing the world in shades of grey, rather than black and white.

Saturday, November 01, 2003

Stom toevallig kwam ik het volgende, bij vlagen erg grappige weblog tegen.