Sunday, April 04, 2004

Al weer een tijdje staat er in de linker marge van mijn blog een permanente link naar Boekblog, een weblog waar links worden geplaatst naar weblogs die ultrakorte verhalen uit "zijx500" publiceerden ". In totaal 100 verhalen, van exact 500 lettertekens. De link had ik destijds geplaatst uit bewondering voor de razend knappe manier waarop de maker van Boekblog, een Antwerpse journalist, met woorden speelt en met ruimte woekert om ongelooflijk veel informatie in een extreem klein kader gewrongen te krijgen. Soms is het resultaat perfect, een andere keer is het ietsje minder, maar steeds biedt het een unieke leeservaring, die de meest uiteenlopende reacties kan oproepen: een glim, grim- of schaterlach, een lichte woede, verrassing, verbijstering, en soms ook een zekere walging. Toen ik hem schreef met het verzoek of hij zich niet eens zou kunnen laten inspireren door iets wat rechtstreeks of zijdelings met de door mij op mijn blog behandelde onderwerpen te maken heeft, om plaatsing van een door hem geschreven verhaal op Dutchblog Israel te rechtvaardigen, stuurde hij mij het onderaan deze posting geplaatste verhaal ter goedkeuring toe. Vanzelfsprekend zorgde het lezen van het verhaal bij mij voor gemengde gevoelens, maar net als bij al het andere werk van de Boekblogger is de voornaamste emotie die het verhaal oproept er een van oprechte bewondering voor het knappe werk dat hij weer geleverd heeft, en voor de schoonheid van de door hem gebruikte taal. Bovendien slaagt hij er in om - in wat zeker niet zijn eigen gedachten uitdrukkende woorden hoeven te zijn - overtuigend de fascinatie van een buitenstaander voor een van de weerzinwekkende maar op een macabere manier ook begrijpelijk boeiende aspecten van de moderne terreur, namelijk de jonge zelfmoordenares, verbaal in beeld te brengen. Ik heb geen enkele reden om te twijfelen aan de koshere bedoelingen van de auteur, zeker aangezien hij me schreef: "[...] al heb ik maar beperkte noties van wat er zich juist afspeelt. [...] Ik kan me zeer goed voorstellen dat het choquerend is als je in een land woont, waar je elke dag te maken hebt met terreur. Het is absoluut geen stellingname, geen keuze voor Israëli's of Palestijnen, en ook geen goedkeuring van zelfmoordaanslagen. " Op de door hem in de naar mij toegestuurde e-mail gemaakte uitspraak " Mijn houding is altijd geweest: er zitten idioten langs beide kanten." kan ik alleen maar volmondig "Amen!" zeggen. Precies een jaar geleden ( op 4 april 2003 ) ben ik met mijn weblog begonnen. Op het bestaan van het verschijnsel "bloggen" werd ik gewezen door de website van het NRC en het weblog van Wim de Bie, waar ik ook voor het eerst over Boekblog las. Het is dan ook met plezier en trots dat ik in zekere zin een cirkel sluit door - via het publiceren van een Boekblog-termijn - op de eerste verjaardag van mijn blog mijzelf toe te voegen aan de lijst van Boekblogpublicisten, waartoe ook Bieslog behoort. Dat juist ik , als beheerder van Dutchblog Israel, daarbij - in tegenstelling tot bijvoorbeeld Verbal Jam - geen enkel gevoel van (occupied)territoriumdrift koester mag in de hedendaagse context op zijn minst ironisch worden genoemd, lijkt me. Engel Zij was een wraakengel, zei ze. Eén wier lichaam morgen in nagels en scherpe stukjes metaal zou uiteenspatten. Ze toonde me hoe mooi het zou zijn. Een foto met héél korte sluitertijd van een glas dat net de grond heeft geraakt. Het zou als een orgasme voelen. Waar elk stukje van je lijf een andere kant uit wil. En of ik met haar al wou oefenen? Ze wilde enkel de bomgordel aanhouden. Ik kon hem voelen tikken tegen mijn buik terwijl ik in haar gleed. Genot is angst met het volume op 10, zei ze En of ik de hele nacht met haar wou vrijen. Opdat ze zich niet zou overslapen. Of ik haar wou opwinden voor morgen. Woorden: 119 / Tekens: 500 / Zij: 6

No comments: