Tuesday, August 31, 2004

Ook al ben ik het vaak ( meestal ) niet helemaal eens ( lees: totaal oneens ) met Anja Meulenbelt, toch kan ik het niet laten om regelmatig op haar weblog te kijken, omdat er vaak onderwerpen worden aangesneden die me boeien, zij het vanuit een perspectief dat mij vreemd is. Wie zal het zeggen, misschien zal 'de verlossing' niet alleen door mensen zoals ik teweeg worden gebracht. Als teken van respect voor het werk en de opinies van mevrouw Meulenbelt, en om het de lezers van mijn weblog gemakkelijk te maken heb ik dus maar een permanente link naar haar blog in de kantlijn geplaatst. Vandaag begon de SP-senatrix ( misschien onbedoeld ) een discussie naar aanleiding van de opvallende samenwerking tussen mevrouw Ayaan Hirsch Ali en Theo van Gogh in de korte film Submission. Ik heb daar ook een commentaar achtergelaten: Rudy schreef: “Het is heel vreemd dat oud-links zich zo vereenzelvigt met de patriarchale islam.” De laatste jaren zien we ueberhaupt coalities en andere verbanden die op het eerste gezicht vreemd lijken. In Europa gaat het nationalisme van ‘rechts’ soms naadloos over in ( of hand in hand met ) het anti-Amerikanisme van ‘links’, anti-globalisten reizen de hele wereld over om te demonstreren ( ik denk dan wel eens aan een sketch van Neerlands Hoop: “Ga aan je werk, vlerk, zolang het nog kan!” ), en Islamisten ( en andere anti-Westerse religieuze fanaten ) hebben er geen enkel probleem mee hun doel na te streven door middel van moderne media en apparatuur die - hoe je het ook bekijkt - tot de verworvenheden van de ( zo verfoeide ) Westerse consumptiemaatschappij behoren.Lees voor een voorbeeld van vervaagde grenzen tussen rechts en links eens het interview met Mikis Theodorakis dat afgelopen weekend in Ha’Aretz stond ( zie link op mijn blog ). De termen links en rechts voldoen al lang niet meer, toch zullen we hen bij gebrek aan beter nog lang blijven gebruiken, neem ik aan. Een duidelijker scheidslijn vandaag de dag, als het gaat om samenwerkingsverbanden, is die tussen extreem en gematigd, maar ook zo’n onderscheid voldoet nauwelijks. Politiek hokjesdenken is bijna onmogelijk geworden. Zou het kunnen dat dat gebrek aan duidelijkheid en zekerheden bij veel mensen juist tot extremere standpunten en acties leidt?Waar ik Geert Wilders vaak nogal eng ( zowel in de betekenis van ‘griezelig’ als ‘bekrompen’; ik heb hem ooit tijdens een bezoek aan Haifa geinterviewd ) vind, lijkt mevrouw Hirsch Ali me erg moedig, bovendien geeft ze zonder meer de indruk te weten waarover ze het heeft. Als iemand de dingen die AHA zegt afdoet als ( zomaar een ) mening, en suggeert dat die mening niet gebaseerd is op enig ‘inzicht’ zegt dat meer over de spreekster/schrijfster dan over mevrouw Hirsch Ali en haar boodschap. Waarom mag alles en iedereen ( inclusief Israel, ja ik weet dat ik hier vanuit mijn eigen nauwe perspectief praat )worden aangevallen, maar moeten we bij discussies met en over ‘de’ Islam altijd op onze woorden passen? Ik zeg niet dat we allemaal maar ongefundeerde, ongenuanceerde en op vooroordelen gebaseerde kritiek moeten gaan spuien, maar Nederland is nog steeds een democratie, met de modige gebreken en beperkingen. Een ieder die in Nederland woont moet in staat worden geacht te kunnen omgaan met en redelijk te kunnen reageren op kritiek ( of spot ) op zichzelf en/of op de religieuze/politieke/ethnische etc. groep waartoe hij/zij behoort. Denkt iemand dat zulke kritiek de grenzen van het betamelijke/toelaatbare overschrijdt, dan kan om een juridische uitspraak worden gevraagd.Tenslotte, geldt het argument ( dat heel redelijk klinkt ) “Ik denk niet dat je mishandelde vrouwen helpt door de islam aan te vallen. Integendeel. Dat polariseert alleen maar verder, het isoleert de vrouwen die je zegt te willen bevrijden alleen maar nog meer.” inderdaad ( zie commentaar nr. 2 van Josine ) ook niet ( mutatis mutandis ) waar het Israel en de Palestijnen betreft?

No comments: