In this week's Friday Magazine in Ha'Aretz an interview with and portrait of Ya'acov Hecht, the initiator of what I did not know was an Israeli 'invention', the democratic school.

This morning I am not in the mood nor do I have time for some serious blogging. Maybe later today, maybe not. In the meantime, enjoy two more excellent cartoons by Tom Jansen.  

Representing the employers ( werkgevers ) and holding a bag labeled 'top salaries', this man says "a 40-hour week again", " lower minimum wage again", "the pension age back to 65 again", "everything should be turned back again, ... almost everything". The discussion regarding this subject is a hot item in the Netherlands today, but also in France and other European countries.

The map says "Roadmap for peace, democracy and prosperity in the Middle East", and right next to the X it says "You are here".

Het volgende artikel - een ververste versie van een uiteindelijk niet gepubliceerd artikel dat ik ruim een jaar geleden op bestelling had geschreven; het herschrijven kostte me minder dan een kwartier, het oorspronkelijk stuk was vrijwel geheel nog actueel - stond gisteren in het Reformatorisch Dagblad. Het is twee keer zo lang als een regulier opinieartikel.

De Europese Unie en Israël: partners tegen wil en dank

Een oprechte poging tot wederzijds begrip zou de belangen van zowel de EU als Israël dienen. De verhoudingen tussen Israël aan de ene en de Europese Unie en haar individuele lidstaten aan de andere kant zijn gecompliceerd. Alhoewel uitstekende betrekkingen tussen de enige democratie in het Midden-Oosten en de Unie, waarbinnen het verbreiden van democratie als een centraal beleidspunt geldt, op het eerste gezicht bijna vanzelfsprekend zouden moeten zijn, kan men eerder van een ietwat ongemakkelijke en beladen haat-liefde verhouding tussen Europa ( in de context van dit artikel wordt West-Europa bedoeld ) en Israël spreken. Dit is eerst en vooral een gevolg van de bloedige geschiedenis van de joden in Europa en van wederzijds onbegrip en wantrouwen, maar natuurlijk niet minder van niet altijd samenvallende belangen. De perikelen rond de scheidingsbarrière, de emigratie-oproep van premier Sharon aan joden in Frankrijk, en de tango-uitspraken van minister Bot zijn slechts de meest recente in een reeks van goed geplande maar soms ook onbedoelde of onverwachte confrontaties, principiële discussies en legitieme verschillen van mening tussen wat logisch gezien bondgenoten zouden moeten zijn. Het meest tragische hoofdstuk in de moderne joodse geschiedenis heeft zich in Europa afgespeeld. Wat als een Nazi-Duits initiatief kan worden gezien werd uitgevoerd met vaak passieve maar soms ook uiterst actieve medewerking van Franse, Nederlandse en andere individuën en overheden. Ook al was de oprichting van de Europese Gemeenschap juist mede bedoeld om herhaling van de gebeurtenissen van 1933-45 te voorkomen, de relatie tussen Europa en haar ( voormalige ) joodse burgers - en het joodse volk in het algemeen - zou na de Tweede Wereldoorlog nooit meer dezelfde zijn. Regelmatig worden te pas en te onpas door officiële Israëlische woordvoerders afleidingen van het woord ‘anti-semitisme’ in de mond genomen en wordt ‘Europa’ op haar ‘historische verantwoordelijkheid’ gewezen wanneer door functionarissen van de Europese Unie of van één van haar lidstaten een beslissing wordt genomen die Israël benadeelt of een uitspraak wordt gedaan die kritisch is ten opzichte van één of meerdere aspecten van het Israëlische beleid. Ook Europeanen kunnen soms blijk geven van een onderontwikkeld historisch bewustzijn door niet bestaande parallellen tussen de holocaust en het lot van het Palestijnse volk te zien. De manier waarop de Europese Unie omgaat met Israël en met het Israëlisch-Palestijnse/Arabische conflict hangt samen met de politiek van de Unie inzake het Midden-Oosten. Deze politiek wordt bepaald en uitgevoerd binnen twee verschillende internationale kaders: regionaal ( Mediterraan ) en globaal. Het globale kader is dezer dagen van cruciaal belang, met een krachtenspel tussen – bovenal – de Verenigde Staten, de EU en sommige EU-lidstaten die, om het even welke lijn de EU neemt of zal nemen, het eigen karakter van hun buitenlandse politiek ( al dan niet in verband met binnenlands-politieke overwegingen of met traditionele handelsbelangen binnen de Arabische wereld ) willen behouden en benadrukken. Wat op de lange termijn constanter, minder aan tijdelijke politieke realiteiten onderhevig, en voor Israël per saldo interessanter en van directer belang is zijn de beleidslijnen van de Europese Unie aangaande het Middellandse-Zeegebied en het Palestijns-Israëlische conflict. Drie sleutelwoorden vormen de basis voor het buitenlandse beleid van de Europese Unie: ze heeft belang bij stabiliteit, democratie en vrije-markteconomieën, en doet haar best om die drie elementen in het buitenland te bevorderen en te promoten. Dat daarbij de Mediterrane achtertuin van West-Europa speciale aandacht verdient spreekt voor zich. Niet alleen vormen Noord-Afrika en het aan de Middellandse-Zee grenzende deel van het Midden-Oosten een potentieel aantrekkelijke afzetmarkt voor EU-produkten, het gebied heeft ook van oudsher een enorm strategisch belang voor Europa en het Westen, met name als leverancier of doorvoergebied voor grondstoffen voor Europese industrieën en consumptie. Alhoewel er al in de eerste jaren van het bestaan van de Europese Gemeenschap intensieve contacten bestonden tussen de gemeenschap en landen als Marokko, Egypte en Israël, drong pas ver in de jaren zeventig van de vorige eeuw daadwerkelijk het besef door dat Europa een serieus en coherent beleid moest uitdenken en ten uitvoer brengen om stabiliteit in het Middellandse-Zeebassin te bevorderen. Naast de economische crisis als gevolg van de Yom Kippur oorlog versterkte ook de opkomst van het Islamisme ( direct zicht- en voelbaar door de val van de Shah en de opkomst van het regime van ayatollah Khumeini in Iran in 1979 ) deze gewaarwording. Men begreep in Europa dat de hoge geboortecijfers, de zwakke socio-economische infrastructuur en hoge werkeloosheid in de landen van het Nabije en Midden-Oosten tot politieke instabiliteit in de regio en tot grote aantallen migranten in de richting van de vesting Europa konden leiden. Een gebrek aan welvaart en stabiliteit in haar directe omgeving zou de welvaart, stabiliteit en integratie van de Unie zelf in gevaar brengen. Dit besef leidde uiteindelijk tot een reeks conferenties ( met bijbehorende verklaringen ), actieplannen en heuse activiteiten. Deze gaven het Middellandse-Zeebeleid en de Midden-Oostenpolitiek van de Unie concrete vorm. Het zogenaamde Euro-Mediterranean Partnership, tot stand gebracht op de Barcelona conferentie in november 1995, bracht de ministers van buitenlandse zaken van de EU samen met die van Algerije, Egypte, Israël, Jordanië, Libanon, Marokko, Syrië, Tunesië, Turkije, Malta en Cyprus. Yasser Arafat vertegenwoordigde de Palestijnse Authoriteit. In het kader van dit ‘vennootschap’ zijn diverse bilaterale overeenkomsten gesloten tussen de Unie en de deelnemende niet-EU-landen. Deze overeenkomsten hebben voornamelijk betrekking op economische hulp en het wegwerken van handelsbarrières, en op politieke en socio-culturele samenwerking. Ook spelen het naleven van V.N.-verdragen op het gebied van mensenrechten en het stimuleren van democratische besluitvorming een rol in de overeenkomsten. Israël heeft met de EU o.a. een “Association Agreement” ( ondertekend op 20 november 1995 en van kracht sinds 1 juni 2000 ) dat zaken als politieke dialoog, economische concurrentie, vrij geldverkeer, en intensievere economische, sociale en culture samenwerking regelt. De positieve en coöperatieve manier waarop de deelnemers aan de Barcelona conferentie de regionale problemen benaderden dient te worden beschouwd in het licht van de post-Oslo euforie. Ondanks de moord op Yitzhak Rabin en menige andere poging om het aanvankelijk zo veelbelovende vredesproces om zeep te helpen dacht menig Europees leider – net als vele Israëliërs en Palestijnen – dat het grimmige conflict tussen joden en Arabieren/Palestijnen zijn langste tijd geduurd had. De Europese Unie was een belangrijke deelnemer aan het in Oslo begonnen vredesproces, en heeft een onmisbare rol gespeeld waar het ging om financiële garanties en economische steun aan de Palestijnse Authoriteit en Israël. Sindsdien is ieders enthousiasme en optimisme wat betreft de hoop op ( snelle ) vrede danig bekoeld. Toch blijven de verschillende EU-lichamen zich intensief met het Palestijns-Israëlische conflict bemoeien. Deze bemoeienis drukt zich – naast voortdurende hulp en pogingen tot overleg – uit in regelmatige vragen in het Europese Parlement, plichtmatige maar daarom niet minder welgemeende veroordelingen door de Europese Commissie van Palestijnse aanslagen en Israëlische tegenmaatregelen, en hier en daar een paragraaf in slotverklaringen van conferenties. Ondanks alle spanningen blijft de EU-delegatie in Ramat Gan actief, en tot nu toe liepen pogingen om Israël in EU-verband te boycotten steevast op niets uit. Zoals op de officiële EU-website geschreven staat: “ Het EU-beleid is gebaseerd op ‘partnership’ en samenwerking, niet uitsluiting. Het is de mening van de EU dat het in stand houden van relaties met Israël een belangrijke bijdrage vormt aan het vredesproces in het Midden-Oosten.” Binnen de Europese Unie gelooft men heilig in communicatie, overredingskracht, en economische lokmiddelen. De meeste leden van de Europese Unie zijn zich bewust van de beperkte rol van Europa in wat voor vredesproces dan ook. De partijen zullen zelf bereid en in staat moeten zijn om compromissen te sluiten, en de Verenigde Staten zal naar alle waarschijnlijkheid het voortouw moeten nemen als het gaat om economische en politieke druk, alsmede om militaire garanties. De Europese Unie kan helpen door een aanzienlijk deel van de kosten van zo’n proces te helpen dragen en door economische prikkels te leveren om compromissen minder pijnlijk en politiek beter verkoopbaar te maken. Bovendien kunnen sommige lidstaten de voor onderhandelingen en overleg vereiste faciliteiten beschikbaar stellen. Wat er ook gebeurt, de Europese Unie zal zo goed als zeker vasthouden aan de principes die in 1980 in de Venetië-verklaring werden vastgelegd en die sindsdien in vrijwel elk EU-document dat zich met het Midden-Oosten bezighoudt zijn terug te vinden. Deze zijn: zelfbestemmingsrecht voor de Palestijnen ( tegenwoordig heeft men het over een twee-statenoplossing ); een vredesregeling gebaseerd op VN-Veiligheidsraadresoluties 242 ( november 1967: gebiedswinning door oorlog is onacceptabel, oproep tot Arabisch-Israëlische vredesonderhandelingen, veilige en verdedigbare grenzen voor alle staten ) en 338 ( oktober 1973: onmiddelijk staakt-het-vuren, oproep tot het ten uitvoer brengen van resolutie 242, onderhandelingen die moeten leiden tot een ‘ rechtvaardige en duurzame vrede ’). Een beter begrip van de EU voor Israël’s gevoeligheden, haar existentiële belangen en zeer reële zorgen en angsten zou de vitale Europese rol in wat voor vredesproces dan ook kunnen versterken. In de discussie rond ‘de muur’ zouden officiële EU-woordvoerders als Ben Bot en Javier Solana bijvoorbeeld kunnen benadrukken dat het Europa niet om de barrière op zich te doen is, maar dat de aangewezen locatie voor zo’n verdedigingsinstrument niet de Palestijnse maar de Israëlische kant van de grens is. Evenzeer zou men er in Israël goed aan doen te proberen om de belangen, de gevoeligheden èn de niet altijd even slechte bedoelingen van de Unie en van haar afzonderlijke lidstaten beter te doorgronden. Ook zou het belang van Israël ermee gediend zijn als de Israëlische regering eventuele Europese reacties vaker ter overweging zou meenemen wanneer gevoelige en doorslaggevende beslissingen worden genomen. Bovendien dient niet elke kritiek op Israël automatisch als ‘anti-semitisch’ te worden bestempeld, elk vals alarm vermindert de zeggingskracht van wat een zowel in historisch als actueel opzicht uiterst belangrijke en betekenisvolle term is. Per slot van rekening zou het logisch zijn wanneer de talrijke belangen die de EU en Israël gemeen hebben – zeker in het tijdperk na 11 september 2001 – de al dan niet vermeende kloof van onbegrip en wantrouwen ruimschoots kunnen overbruggen.

Today's episode of The Born Loser really made me laugh.    

Regarding "Kerry the great straddler" by William Safire, IHT, July 29, 2004: Why is it that I am not surprised by William Safire's support for George W. Bush and attack on John Kerry? Could it be because Mr Saffire and Mr Bush share that same one-way straightforwardness ( which could be mistaken for simple-mindedness ) which makes the current American governement so appreciated around the world? It is true, John Kerry should make his positions on several issues a bit clearer before November 2nd, but that he is not as one-dimensional as today's Texan President speaks for and not against him. I am proud to admit that according to William Safire's pseudo-arguments I also qualify as a straddler. I do believe that life begins at conception, yet I am resolutely pro-choice and in favor of allowing women ( and their husbands or other partners ) to make their own choices, with legal limits regarding late-time abortion. I feel uncomfortable when it comes to stem cell research, but if such research is used not ( only ) for bare profits but for the improvement and saving of other people's lives I can live with it, again with legal limits of course. Like Mr Kerry, I do not wholeheartedly support same-sex marriages, but I also would not like a central government to ban them, as I believe very much in the personal freedom of every sane human being to more or less live the life that he/she chooses. As for the death penalty, I think that no matter what a criminal has done it is too cruel to let him/her wait for years to be executed. On the other hand, I hardly ever feel sorry for a murderer, rapist, terrorist or other capital criminal if (s)he is killed right before, while or right after committing his/her crime, even though I know that in such a case justice might not really be served. It is a good thing for president Bush that people outside the United States who know and love subtle distinctions between black and white, unlike so many of his electorate, are uneligible to vote in another three months, because if they were he could already start packing his bags, and Mr Safire could already start thinking about his four-year campaign to get a Republican back into the White House.

Regarding "Iraq bomber takes a devastating toll", IHT, July 29, 2004:

True, America and Britain bombed and invaded Iraq the wrong way for the wrong reasons, and a change of government in the United States in another three months will probably serve the interests of America and the rest of the free world. Still, everybody who after seeing pictures of only the latest and certainly not the last in a long series of gruesome bombings and killings by Islamist terrorists supporters and former henchmen of Saddam Hussein still considers and/or calls Bush and other Americans the bad guys should ask him/herself if (s)he is not condoning and supporting terror in its most brutal and indiscriminate form rather than being truly concerned about the fate of the Iraqi people and other victims of Islamism, MidEastern despotism, Palestinian and Israeli extremism, and faulty policies of the West as a whole.

Also in yesterday's Ha'Aretz a piece by Gideon Samet about the way in which people like Yehudah Etzion and dangerous zealots are ridiculed by many and taken seriously by only a few. Samet also condemns the easy use of the word Shoah/Holocaust in Israeli politics and society, and about the - ironic - similarity of idiom between some of those who most often use Holocaust-related comparisons and the most vicious and successful haters of the Jewish people: "the sanctity of land, the spine of the nation, the weakness of the regime, the need for spiritual redemption, a romantic return by the people to its holy values, and the knife the government is stabbing into the back of the settlers". If men such as Etzion were Arabs, Samet rightly states, they already would have been jailed or killed. He concludes: "When the extremists of the land insist on speaking about a fifth Holocaust, it's best to pay close attention. It is very possible that they, under the nose of a complacent nation, will be the ones who make it happen".

 

PS: Always, on pictures of this or that demonstration by the Temple Mount Faithful, nearly all participants look quite old. It seems that if I was to join them I would lower their average age by about a year or so ( at a high estimate of 30 demonstrators and a low estimate of their average age, 66 ). Could it be that these are just some people who realize that their chances of seeing redemption with their own eyes are slim, and therefore they are keen to speed-start the redemption process? No really, I should not ridicule them and take these men and women more seriously.

I am not familiar with the work of rabbi Yuval Sherlo and I do not know whether or not he 'belongs' to one of the 'camps' within the polarized Israeli political scene, but I do know that yesterday I read a marvelous article written by him on the Opinion & Comment page of Ha'Aretz. Rabbi Sherlo expresses and explains the beauty of our dreams for redemption and for the rebuilding of the Temple, dreamt by "dreamers of dreams meant to come true, even though the dreamers have no idea how it will happen and are not engaged in operative plans to realize these dreams". He also explains why people like Yehuda Etzion and other who would not mind speeding up the realization of such dreams by blowing up two mosques, murdering some Muslims and hatefully antagonizing all other Muslims ( and many, many followers of all other faiths too ) are "a danger that needs to be stopped before it causes damage":

1) "He who wishes to bring the people to the Temple would take the trouble of going from village to village and city to city, in order to try to spark the fire of vision in the hearts of the people; he must not do so by lighting fire in the gates of Jerusalem."

2) " ...[the] conversion [ of the vision of Jerusalem and the Temple ] into something concrete is a continuation of the ancient sin that led to the destruction - a continuation of the distorted conception that the connection between God in Heaven and man will occur solely through sacrifices and by seeing His face, without connection to repair of the real world."

There is much to be done and repaired within Israeli society before we should start our work on the rebuilding of the Third Temple. As long as we are as far as ever from being united as a people and a nation, a Temple is one of the last things that we should spend our time working on.

On his website I found this wonderful cartoon by Tom Jansen, who works for the Dutch daily Trouw:   The title is "In the meantime, in Sudan:..." and the people in the picture say, from left to right: "...if we were Palestinians...", "...and the perpetrators were not Arabs but Jews...", "...then we would be world news..."

Going through the news flashes on the website of Ha'Aretz I saw this one: 15:34 Driver of Sarah Netanyahu, wife of finance minister, runs into motorcycle cop in Jerusalem; driver, cop lightly injured. Do wifes of ministers or ex-prime ministers have a driver? Who pays for that?

Het volgende artikel, een vertaling van een Engels origineel dat vorige week in de Jerusalem Report verscheen, staat deze week in het Nieuw Israelitisch Weekblad.  Vanmiddag vond ik het bewijsnummer in mijn brievenbus, en ik moet zeggen dat als ik in Nederland zou wonen ik zonder meer een abonnement zou nemen ( omdat ik in Israel woon is een abonnement wel heel erg prijzig, door de portokosten en een sterke Euro ). Het blad leest lekker weg - dat is wel eens anders geweest -, bevat leuke en interessante artikelen, veel korte berichten over Israel en joods Nederland, en het zou erg zonde en jammer zijn als zo'n instituut zomaar zou verdwijnen. De hysterie van Leon de Winter is overdreven ( hij zal sowieso niet gauw de koning van het understatement worden ), maar de krant vervult toch een belangrijke functie binnen joods Nederland. Stoppen dus met meelezen, en abonneer je!

Zo, na dit geschreven en gepost te hebben ga ik even lekker zitten eten, bourekas ( bladerdeegdingetjes met aardappel- of kaasvulling ) met salade, houmous en een groot glas melk. Mijn vrouw is met onze dochter en mijn schoonvader met een bus vol gepensioneerde ambtenaren naar Mini-Israel ( opgezet in samenwerking met Madurodam, ik ben er vorig jaar geweest op weg naar Yad Vashem, waar ik een aanmoedigingsprijs voor mijn onderzoek in ontvangst mocht nemen ), ze zullen pas laat thuiskomen.  Onze zoon ligt al ruim een uur op bed, ik ga onder het eten een video van Blackadder kijken.  Ik zet deze 'posting' op een eerder tijdstip op mijn blog ( het is nu kwart voor negen 's avonds, omdat ik Engelstalige lezers niet meteen bij binnenkomst met zo'n lang stuk in het Nederlands wil wegjagen ).

In Israël is het leven niet meer wat het geweest is   

De afgelopen weken is in Israël een uitzonderlijk hoog aantal kinderen omgekomen bij ongelukken of door pure nalatigheid. Een baby stikte in een stukje worst, een meisje werd doodgebeten door een levensgevaarlijke hond, een baby stierf nadat zijn vader hem in de auto had achtergelaten in de brandende zon, en verscheidene kinderen werden gedood bij verkeersongelukken. Ik ben geen psycholoog, maar als iemand die ervoor gekozen heeft om aliyah te maken en zijn kinderen hier groot te brengen vraag ik me af of de dood van deze slachtoffers van achteloosheid niet in feite een uitvloeisel is van het Arabisch-Israëlische conflict. In onze religie en in onze staat hebben we het leven altijd gekoesterd en het een zo goed als absolute waarde toegekend. Ik heb zo mijn twijfels of dat nog steeds geldt voor Israël vandaag de dag. Als er hier al ooit zo’n onvoorwaardelijk respect voor het menselijke leven was, dan lijkt dat respect erg te zijn uitgehold. Dit is grotendeels een gevolg van ontwikkelingen waaraan we niet echt of helemaal geen schuld hebben. Toch is het ook deels te wijten aan enkele al dan niet bewust gemaakte besluiten van onze militaire, politieke en religieuze leiders. Sinds 11 september 2001 zijn de meeste mensen in de wereld zich ervan bewust dat        ( Islamistische ) terreur iedereen altijd en overal kan treffen. In Israël, waarop de terroristen veel van hun haat richten en dat ondanks een neiging tot individualisme nog steeds in veel opzichten een bonte verzameling van hechte gemeenschappen is, is dit bewustzijn veel dieper geworteld dan elders.  Zoveel mensen zijn hier vermoord of gewond geraakt tijdens gewone dagelijkse bezigheden dat velen van ons “de dood als een manier van leven” ( de goedgekozen titel van een verzameling artikelen van David Grossman ) of op zijn minst als een volkomen acceptabel deel van het leven zijn gaan beschouwen, ook al worden kerngezonde mannen, vrouwen en kinderen willekeurig en plotseling om het leven gebracht. Tijdens hun militaire dienst worden Israëlische jongens en meisjes getraind om enorme verantwoordelijkheden op zich te nemen waar het gaat om de levens van hun kameraden en die van de mensen die aan de ander kant van de scheidingslijn van ‘het conflict’ leven. Noodgedwongen beslissen kinderen van 18 of 19 regelmatig of een man – of soms zelfs een vrouw of kind – in leven en gezond zal blijven of zal worden verwond of gedood. Terwijl ik onlangs een interview met een paar  soldaat-sluipschutters las, raakte ik enorm onder de indruk van hun vaardigheden. Tegelijkertijd dacht ik “Oh mijn G’d, hoe kan van hen verwacht worden om steeds weer een onderscheid te maken tussen hun leven binnen en buiten de militaire werkelijkheid?”. Door het gemak waarmee sommige politici en veiligheidsdeskundigen praten over de beschikbaarheid van militaire oplossingen voor zowel militaire als politieke problemen is het voor ons bijna vanzelfsprekend geworden dat de kortste weg van een probleem naar zijn oplossing het fysiek uit de weg ruimen van het probleem is. Door te praten in termen van het elimineren of liquideren van problemen maken we de dood een heel normaal deel van onze dagelijkse routine. Dagelijkse berichten over de liquidatie van terroristen, over de onbedoelde dood van een Palestijns kind, of over de gewelddadige dood van slachtoffers van Palestijnse terreur vergroten onze ongevoeligheid wat betreft het hele begrip ‘dood’. Terwijl in het verleden grote aantallen gevangenen en lichamen van dode terroristen en strijders werden geruild voor kleine aantallen levende Israëlische gevangenen, zijn de laatste tijd meer dan eens de levens van soldaten in gevaar gebracht en belangrijke terroristen vrijgelaten opdat lichaamsdelen en lijken van onze soldaten in Israël begraven konden worden. Hoe belangrijk een gepaste begrafenis voor soldaten ook is, het is de vraag of het onder alle omstandigheden de levens van nog meer soldaten waard is. Tenslotte heeft een aantal rabbijnen en andere gemeenschapsleiders een onvoorwaardelijke waarde aan elke vierkante centimeter van het Land Israël toegeschreven, een waarde die door sommigen als hoger dan van het leven zelf wordt geïnterpreteerd. Dr. Hagi Ben-Artzi – de ietwat excentrieke en verre van gematigde zwager van Binyamin Nethanyahu die de media maar wat graag interviewen als was hij een officiële woordvoerder van de kolonisten – zei zelfs in Ha’Aretz: “ Het einde van ( het bouwen van ) nederzetting(en) in Gush Katif is het einde van het geestelijke leven. En wanneer je het einde van het geestelijke leven bereikt, heeft het lichamelijke leven geen zin meer.” In het hedendaagse Israël lijkt het leven zijn absolute waarde te hebben verloren en schijnt het in plaats daarvan een relatieve betekenis te hebben gekregen. Veel Israëliërs zien zowel het leven als de dood als te vanzelfsprekend. Zo’n nonchalance leidt gemakkelijk tot nalatigheid. Zou het kunnen dat de dood van zoveel kinderen bij ongelukken de laatste weken op de een of andere manier verband houdt met het erosieproces dat ervoor zorgde dat onze maatschappij langzaam maar zeker het oorspronkelijke joodse concept van menselijk leven als de hoogste waarde heeft laten varen? Als dat zo is, zijn Aviv Katz, Lotem en Dekel Rosenfeld en al die andere veel te jonge doden – moge hun nagedachtenis tot zegen zijn – net zozeer slachtoffer van ‘de situatie’ als Afik Zahavi z”l, het driejarige jongetje dat onlangs werd gedood in Sderot door een vanuit Gaza gelanceerde Qassam-raket.

Regarding "Film festivals smolder with Mideast themes", IHT, July 28. 2004: Our future would be quite promising if more Palestinians and Israelis ( in particular those among them who call or consider themselves national leaders ) were to see powerful movies such as 'Mur' and 'Atash', and to absorb the messages contained in them. That future would look really bright if something like the Jerusalem Festival - where several films were shown that are higly critical of the policies of a government which has its seat in the very same city where the festival is held, and which was generously covered in Israeli media - was organized in even the most enlightened among the other countries in the region. The fact that Mrs Van Leer - the festival's organizer with whom it is hard not to agree when she says "You don't have to be a leftist to be against this ( i.e. the current Israeli ) government" - received the prestigious Israel Prize for her important work from a member of the same government which she, I and many others love to hate, and that the Jerusalem Festival took place right here right now is proof that in spite of its many flaws Israeli democracy is still working more or less. Of course it is not perfect, but most other democracies would already have crumbled if they had been subjected like we have to the pressures, attacks and threats that are coming at us from within and without.

In yesterday's Ha'Aretz I read a very good article by Yair Sheleg about one of the most interesting components of Israeli society: the religious kibbutz movement. Having 'produced' both moderate and extremist activists and politicians, as a whole the movement has always been known for its 'egalitarian-orthodox Zionism with a human face'. Sadly enough, many religious Zionists have adopted the colonization of the occupied territories as an alternative for simply building a democratic, just and safe Jewish state within the Green Line.  One prominent kibbutznik says in the article: "It is clear that when religious Zionism turned to settlement in Judea, Samaria and Gaza, and the Religious Kibbutz Movement decided not to be part of this move, its standing in the religious-Zionist community was weakened." The polarization of Israeli society has also touched HaKibbutz HaDati, which nevertheless remains a movement in which totally different outlooks on the present and future of Zionism can be freely expressed and discussed. Tova Ilan, a member of kibbutz Ein Tsurim and former member of Knesset for Labor-Meiman, says : " It is clear that in the current situation, speaking out against the uprooting of settlements is not only an ideological statement, but also a political one, which is why I will oppose it. Not because I, God forbid, am in favor of uprooting settlements, but because everything is dependent on the needs of Jewish existence. For the sake of Jewish survival and existence, I would be willing to leave Ein Tzurim, even within 24 hours." It would be a shame if such islands of pragmatism and non-fanatic Zionism were to be swept away by the waves of polarization that are covering Israel society these days.

After watching the very entertaining flashy animation on this website Americans might find it a bit harder to decide whom they should vote for.

When I received an e-mail from my mother ten minutes ago I knew she was online so I rang her up via Skype. This is a wonderful free online telephone service. The only thing that you have to do is to download their program ( this is very easy and only takes a few minutes ), and then you can call anybody anywhere who uses the same service. You click on a telephone logo, if the person you are calling is online he/she hears a ring, sees who is calling, clicks on the same logo ( unless he/she does not feel like answering the phone ) and voila, you can talk as much as you like. The quality of the connection is mostly excellent, often better than a regular telephone line, and - again - it is free!. Recommended!

Regarding Editorial "Out, Arafat" and Letter to the editor "Palestinian infighting", International Herald Tribune, July 23, 2004 ( published, in an edited version, in the IHT, July 27, 2004 ): If only a majority of Palestinians was able and willing to face the fact that their worst enemy is their own non-leadership and not Israel, their and our own future might look much brighter. Of course it is relatively easy and safe to blame Israel for all the Palestinians' misery, especially when you live in Newcastle Upon Tyne. An important portion of the responsibility for the mess in which most Palestinians in the territories find themselves rests indeed on the shoulders of the Israelis. That does not mean that playing an utterly unilateral version of the blame-game can be a substitute for real reforms, transparent and responsible leadership and profound changes within Palestinian society, both from within and supported from the outside. True, Israel should pull out of ( almost all of ) the territories as soon as possible and determine the route of any security barrier according to the Green Line, but if no serious Palestinian leadership emerges and the UN and EU satisy themselves with condemning Israel at every given or taken opportunity and now and then with half-heartedly slapping Yasser Arafat's wrist, the only ones whose interests will be served by such a pull-out will be the Israelis themselves, since every day that we continue the occupation our society becomes more corrupted, in every possible sense of the word.

Het lijkt me dat de kans dat een dergelijk programma ooit in Israel op de televisie komt niet groot is, en eerlijk gezegd ben ik daar niet rouwig om ( uit het nieuwsbulletin van de Wereldomroep ) :  

Endemol werkt aan spermadonorshow

 

Productiemaatschappij Endemol heeft twee shows in voorbereiding waarin sperma centraal staat. In Sperm Race, dat waarschijnlijk in Duitsland op televisie komt, zoeken de programmamakers naar de man die over de beste kwaliteit zaad van het land beschikt. De winnaar wordt uitgeroepen tot Duitslands vruchtbaarste man en wint een 'sexysportauto'. Verder gaat het programma-idee Make me a mum ('Maak mij moeder') dat in de VS en Groot-Brittannie aan tv-stations is aangeboden. In dat programma strijdt een aantal mannen om het recht om een aantal vrouwen zwanger te mogen maken. In 2001 kwam het toenmalige Joop van den Ende TV Producties op het idee van een show getiteld I want your baby.  Dat plan deed toen zoveel stof opwaaien dat het niet doorging.

This was posted a few days ago. This morning I was surprised, honored and glad to find  a reply to my letter/comment from Mr Didier Spaier from Paris himself in my mailbox. Since his reply was too long for one Haloscan comment box ( not upgraded ) he sent it by e-mail. With his permission I copied it in three pieces as a comment. In order to give others the possibility to react I post all this again, so that it will be read. Mr Spaier and I already agreed to try and meet the next time that I will come to Paris for my research, which will be some time in January or February. We have some serious differences of opinion, but we also agree on some points, it seems. In today's Ha'Aretz I read the following letter: `I won't be coming' As a Frenchman born into a Jewish family, Sharon's statements made me very angry. I am not prepared to take any advice from a foreign prime minister. Moreover I was very angry to hear your ambassador in France speaking about two months ago of Israel's government being a representative for the Jewish People. According to the criteria of Israel's Law of Return, I "am" a member of the Jewish People, as I had four Jewish grandparents. As a member of the Jewish people I never granted, and never will grant anybody in Israel the right to represent myself. I feel very well and safe in France. I consider myself a Frenchman, not a Jew living in France. I will never ever emigrate to Israel.   Didier Spaier Paris I wrote and sent the following letter to the newspaper's editor: Regarding Letter to the editor "I won't be coming", Ha'Aretz, July 22, 2004: It is sad to see two countries that have so many interests and quite some bits of history, culture and mentality in common patronizing and antagonizing each other. What is even sadder is that the Jews in France, who already are having a not very easy time, are caught in the middle. Prime Minister Sharon should have considered the position of France's Jews before he made his simple-minded and wrong remark concerning their emigration to Israel. Still, the attitude of some Jews abroad such as Mr Spaier is almost as simple-minded. Of course, Israel does not and should not speak for Jews abroad, but whether they like it or not, they will always be somehow identified with what is going on here in the Jewish state. The French Republic is doing its utmost to protect the Jews who live in France, and there is no question as to their being an inseparable part of that republic. Also, the French state has been and still is doing its best to compensate for or correct the injustices committed in its name against Jews and others by the Vichy regime, and France today does not at all dodge its responsibility in that matter. Still, sixty years is only a moment in history, and France's Jews should not take their position within French society for granted. Whenever the going gets tough, the place of minorities within a society is often questioned, at least by some ( see the position of Arabs in Israel ). Let us not forget that under Vichy only half of Mr Spaier's parentage would have been enough to get him qualified as a Jew. While the warnings, by some of Israel's leaders and officials, concerning anti-Semitism in Europe are not always justified and many a time are just a means to further particular political interests, let us remind ourselves that Israel was established first and foremost to be a safe haven for Jews from all over the world. That the country's policies and behavior sometimes is considered by some to endanger Jews abroad is yet another subject for discussion. 

The names of three weblogs were taken off the list of Israel-related blogs that I visit regularly, because they had not been updated for more than a month: Aspasia, Not Another Israeli Blog ( had just started and looked promising ) and Not Another Rainbow.

This cartoon by Johnny Hart is not very serious or interesting, but it made me laugh, which is why I post it here:  

Although I do not have the time or patience to sit down and consider whether all that Akiva Eldar says in his op-ed piece today makes perfect sense, I liked the basic logic of his human chain of thoughts: as no Israeli government ever officially declared Gaza or the Westbank to be an inseperable part of the State of Israel, the settlers living there are yet another Jewish minority living outside Israel among an overwhelming non-Jewish majority, therefore Sharon's call to all Jews in France and other foreign countries to come and join us in the only Jewish state in the world is aimed at and relevant for the settlers as well.

Ook Nederlandse commentaren zijn van harte welkom, natuurlijk.

The Haloscan comment feature is working fine. Thank you Yael, Richard and Mnuez for your nice words. Do not expect any serious posting today. My wife and I did not sleep during the first half of the night, our son was throwing up in a very bad way. As we are not used at all to being woken up at night ( ever since both our daughter and son were born ), this is harder and more traumatic for us than for most other parents ( just kidding, I am trying to get some sympathy here ).  I am tired and have some important things to do, so posting on my weblog will not have a high priority today. Sorry. If something serious comes up, or if I read something very interesting I might post a few lines, but don't hold your breath.

Regarding "Half of Likud MKs oppose pullout; over 100.000 rally against plan", Ha'Aretz, July 26, 2004: The 'human chain' that formed between Gaza and Jerusalem was a powerful show of force by those opposed to any Israeli pull-out from the territories. The organizers deserve our respect for this peaceful and very well-organized demonstration. Personally, I would rather see our soldiers form a human chain right at a real and fortified border between the Gaza Strip and Israel, so that they will not have to endanger themselves unnecessarily by entering the Strip in order to defend several thousand settlers who chose or were sent to live among a slightly more numerous Palestinian population, and so that Israel will be able and entitled to respond in every conceivable way and by all possible means to any aggression coming out of Gaza. Massive demonstrations by both supporters and opponents of an Israeli withdrawal are impressive, but maybe it is about time that all of the country's electorate should get a chance to have its say, either by a referendum or - preferably - through elections in which the future of the settlements in the Gaza Strip and the Westbank, and the possible consequences of a continued occupation or a real Israeli pullout plan have to be made the main item. If the side that 'loses' the elections for some reason does not accept the election results, it could be time to introduce - in addition to the existing one- and two-state solutions - a three-, four- or multi-state solution, with each and every faction within Palestinian and Israeli society getting its own state.

First news flash at Ha'Aretz website today: 00:06 Likud MK Gideon Sa`ar: We must do everything to make it part of this Likud government. What could be it? The Labor party? One of the ultra-orthodox parties? A serious socio-economical platform? A real disengagement plan? A weekly get-together of all the members of the government with their spouses and kids, at Sharon's ranch? Please, Ha'Aretz, be a little more specific!

Twenty minutes ago, before me and my wife started bathing our children, I visited the website of Ha'Aretz to see if everything was going well at the pro-settler demonstration between Gaza and Jerusalem. Police said that about 70.000 people participated. Now, after our kids had had their bottle and after we brushed their teeth, on the same site a number of 130.000 participants is mentioned. One of the two numbers doesn't seem right. Anyway, as long as all is quiet and peaceful it is fine with me. It probably will not surprise anyone that I did not go out to be a part of the human chain. I would rather see us get out of the Gaza Strip and have our soldiers form a human chain right at the already heavy guarded border between Israel and the Strip, instead of having themselves being shot at for the sake of what is already a lost cause, an occupation that cannot last forever without destroying the Zionist enterprise as a whole.

The following article appeared in the latest issue of The Jerusalem Report:

In Israel, life is not what it used to be  

In recent weeks an exceptionally high number of children have died as a result of accidents or of outright negligence. One baby choked to death on a round piece of sausage, a little girl was bitten to death by a murderous dog, one baby died after his father left him in a car in the blazing sun, and several children were killed in traffic accidents. My  knowledge of psychology is very limited, but as someone who chose to make aliyah and to raise his children here, I allow myself to ask this question:could it be that these young victims of carelessness are in fact casualties of the    Arab-Israeli conflict? We have always been told that in our religion and in our state, life is cherished and has an all but absolute value. I seriously wonder if that is still true for Israel today. If there ever was such an unqualified respect for human life here, it seems to have become gravely eroded. This is largely a result of developments for which we are not at all or not totally to blame. Still, it is also partly the outcome of some unconsciously or deliberately made choices by our military, political and religious leaders. After September 11, 2001 most people in the world have become aware that  ( Islamist ) terror can strike any time, anywhere. In Israel, focus point of much of the terrorists' hatred and in spite of a trend towards individualism still an amalgam of close-knit communities, this awareness has sunk in much more than anywhere else.  So many men, women and children have been killed or injured while leading their daily lives that many of us either see “death as a way of life” ( the well-chosen title of a collection of articles by David Grossman ) or at least as a perfectly acceptable part of life, even if it strikes healthy men, women and children randomly and suddenly. During their army service, thousands of Israeli boys and girls are trained to take upon themselves enormous responsibilities, regarding both their fellow soldiers and the lives of people on the other side of the conflict’s dividing lines. Kids aged 18 or 19 decide whether a man – or sometimes even a woman or child – will stay alive and healthy or be wounded or killed. After reading a recent interview with some army snipers, I could not help being impressed with their skills, while at the same time thinking “Oh, my God, how are they supposed to differentiate between life within and without the military reality?” The casual way in which some politicians and security experts talk about the availability of military solutions for problems, both military and political, makes it easy for us to accept that the shortest way from a problem to its solution is the physical elimination of the problem. Thinking and talking in terms of “eliminating” or “liquidating” problems turn death into a very normal part of our daily routine. Daily reports of the liquidation of this terrorist, about the unintentional killing of that Palestinian child, or about the violent death of victims of Palestinian terror enhance our numbness to the very notion of death. Whereas in the past large numbers of prisoners and bodies of dead enemy fighters were exchanged for small numbers of living Israeli soldiers, today living soldiers were repeatedly endangered, or terrorists were released, so that body parts and bodies of soldiers could be buried. A proper burial for soldiers is very important, but one wonders if it is worth the lives of additional soldiers. Finally, more and more rabbis and other community leaders have attributed an unconditional value to every inch of the Land, a value that is interpreted by some to be higher than that of life itself. A prominent settler, Dr. Hagi Ben-Artzi has said:       “ The end of settlement in Gush Katif is the end of spiritual life. And when you reach the end of spiritual life, there is no more point to physical life.” In Israel these days, life has lost its absolute value, apparently having taken on a relative importance instead. Many Israelis take both life and death for granted. Such a casualness easily leads to negligence. Could it be that the accidental deaths of so many children in recent weeks is somehow related to the process that caused our society to gradually lose the original Jewish concept of human life as the supreme value? If so, the young accident victims are as much casualties of “the situation” as Afik Zahavi, the 3-year old who was killed in Sderot by a Qassam rocket.

Haloscan commenting and trackback have been added to this blog, instead of the original Blogger comment feature, which - other bloggers are right - is less userfriendly than Haloscan's.

As you can see I changed the template of my blog. I got the idea from other bloggers, such as the bloggers formerly known as ExpatEgghead & Cathy. There are some things that I have to change or relocate, but all in all it seems to work. If I am not satisfied, I can always return to my original template, I saved a copy. The main change is the introduction of a comment feature, something which I was asked to put on my weblog by several readers.  The one thing that I do not like is the change of color after a link has been clicked upon. If someone knows how to get rid of that please let him/her tell me. 

The Dutch original of the following article was published yesterday in the Dutch daily De Volkskrant.

One nation undivided 

  During the ceremony in remembrance of the failed attempt at Hitler’s life on July 20th  1944 the Dutch Prime Minister Jan-Peter Balkenende seemed to take very seriously his country’s presidency of the EU. In his speech he made a direct link between the plot against Hitler’s life and the “establishment and development of the European cooperation and integration”. Also, both he and Chancellor Gerhard Schroeder mentioned “the other Germany” in their speeches. History is constantly being rewritten and falsified, but when politicians do that we should pay extra attention.

Although the idea of a united Europe was a subject in the discussions among the members of most resistance groups in Europe regarding the inevitable post-Nazi future of their countries, European integration and cooperation was hardly a motive for those who chose to resist Germany or Hitler’s regime. People resisted for a variety of reasons, among which nationalism, political or religious idealism, and in some cases also compassion for the victims of the Nazi regime played an important role. In Germany there were also rightwing-nationalist and even extreme rightwing groups that resisted Hitler ( the Freiburg circle, the Mylius group ). The resistance among German officers was nurtured particularly by a strong nationalism and the realization that what Hitler and the Nazis did was ruining Germany. Not accidentally the last words ascribed to Claus Schenk Graf von Stauffenberg were “Es lebe das heilige Deutschland”.

Almost all officers who were involved in the plot against Hitler had served their fatherland maybe not enthusiastically but still loyally until July 1944, something which is not surprising given the background of most of them. Many officers had participated in the Wehrmacht campaigns in Poland and the Soviet Union, where already in 1941 Einsatzgruppen – often with the knowledge and occasionally with the participation of the army – carried out mass killings of Jews, communists and others. All this does not turn them into lesser heroes in their intended uprising against Hitler and the SS, on the contrary. More than anybody else they were aware of the ruthlessness of their opponents within the Third Reich. Still, we should not make the mistake of putting political and humanitarian ideas and motives into their heads which most probably were not their – primary – incentives. The resistance of other Germans who were active much earlier in the war – and in some cases even right after Hitler came to power in 1933 – was often more fundamental than that of most July-conspirators. This is true for groups with mainly Jewish members ( such as the Gruppe Herbert Baum ), but also for circles such as Die Weisse Rose and Neu Beginnen and individuals like for example Wilhelm Leuschner.

Just like the direct link between July 20th 1944 and the European Union, the idea of ‘the other Germany’ is also an illusion. We should be aware of the fact that Hermann Goering and Roland Freisler belonged to one and the same Germany as Dietrich Bonnhoeffer, Sophie Scholl and Von Stauffenberg. On the one hand this awareness makes the Holocaust not only more tangible and therefore ‘human’ but also less comprehensible, on the other it allows us – more than any other historical consciousness – to see the German men and women who had the courage to refuse to accept one, more or all aspects of the SS-State as admirable heroes of flesh and blood. Although some among us might prefer to think in European or global terms, for the time being ideas and phenomena such as the nation-state and national history will play an important part in Europe. Within that context it is worthwhile to study the history of each and every country as a whole. This is not relevant only in the case of events and persons in German history. Vichy and the Resistance, Henri Philippe Petain and Jean Monet belonged to one and the same France, just as for instance not only David Ben-Gurion and Yitzhak Rabin but also Rabin’s murderer Yigal Amir are all an integral part of Israeli history.

By conjuring up a nonexistent historical link and suggesting an unhistorical dichotomy within Germany it seemed for a moment as if Prime Minister Balkenende and Chancellor Schroeder attempted to join – or at least associate themselves with – the resistance sixty years after the end of the war. The crimes that were committed in the years 1933-45 were first of all a matter of individual guilt ( of many thousands or several millions of Germans, French, Poles, Dutch, Americans and others ). The same goes for acts of resistance. Each such act was the consequence of a personal choice, prompted by character and circumstances. Suggesting or determining collective or post-facto guilt ( Daniel Jonah Goldhagen ) or honor ( Schroeder ) is both historically wrong and counterproductive. Together with the ‘normal’ acts of war and all day-to-day events the war crimes and acts of resistance form the history of World War II in each particular country. The histories of France, Germany, the Netherlands, Great Britain, Belgium etc. together form the history of Europe during the war years. It is tempting to read that history through politically colored glasses, but it does history wrong and makes it almost impossible to understand and appreciate it.

Het volgende artikel stond gisteren in de Volkskrant ( Kijk hier maar ).

Duitschland wint voor Europa?  

Tijdens de herdenking van de mislukte aanslag op Hitler op 20 juli 1944 nam Jan Peter Balkenende, trots als een pauw dat hij juist op de zestigste verjaardag van de zo symbolische datum mocht spreken, de rol van Nederland als tijdelijke voorzitter van de Europese Unie erg serieus. In zijn toespraak legde hij een rechtstreeks verband tussen de aanslag en de “totstandkoming en ontwikkeling van de Europese samenwerking en integratie”. Bovendien spraken zowel hij als bondskanselier Gerhard Schroeder in hun toespraken over “het andere Duitsland”. Geschiedenis wordt constant herschreven en vervalst, maar wanneer politici dat doen moeten we extra goed opletten. Alhoewel het idee van een verenigd Europa deel uitmaakte van de discussies binnen de meeste verzetsgroepen in Europa over de toekomst van hun land na de haast onvermijdelijke val van het Nazi-rijk, was Europese eenwording en samenwerking nauwelijks een motief voor hen die ervoor kozen zich tegen Duitsland of het regime van Hitler te verzetten. Verzet werd gepleegd om veel verschillende redenen, waarbij nationalisme, politiek of religieus idealisme, en in sommige gevallen ook meedeleven met de slachtoffers van het Nazi-regime een belangrijke plaats innamen. In Duitsland bestonden er ook rechts-nationalistische en zelfs extreem-rechtse groeperingen die zich verzetten tegen Hitler ( de Freiburg-kring, de Mylius-groep ). Het verzet binnen het Duitse officierskorps werd vooral gevoed door een sterk nationalisme en het besef dat wat Hitler en de Nazis deden Duitsland ten gronde richtte. Niet voor niets zijn de aan Claus Schenk Graf von Stauffenberg toegeschreven laatste woorden “Es lebe das heilige Deutschland”.

Vrijwel alle officieren die bij het complot waren betrokken hadden tot juli 1944 misschien niet altijd even enthousiast maar wel degelijk loyaal hun vaderland gediend, iets wat gezien de achtergrond van de meesten onder hen niet echt verbazingwekkend is. Veel officieren hadden deelgenomen aan de strijd van de Wehrmacht in Polen en Rusland, waar door Einsatzgruppen – vaak met medeweten en niet zelden met medewerking van het leger – al in 1941 massaslachtingen tegen joden, communisten en anderen werden uitgevoerd. Dit alles maakt hen niet tot mindere helden in hun beoogde strijd tegen Hitler en de SS in 1943-4, integendeel. Meer dan anderen kenden zij de meedogenloosheid van hun tegenstanders binnen het Derde Rijk. Toch moeten we niet de fout maken om hun politieke en humanitaire gedachten en motieven toe te schrijven die hen hoogstwaarschijnlijk niet – in de eerste plaats – tot hun daden hebben gebracht. Het verzet van andere Duitsers die al veel eerder in de oorlog – en in sommige gevallen zelfs meteen na het aan de macht komen van Hitler in 1933 – actief waren was vaak principieler dan dat van de meeste juli-samenzweerders. Dit geldt vanzelfsprekend voor groepen met overwegend joodse leden ( Gruppe Herbert Baum ) maar ook voor groeperingen zoals Die Weisse Rose en Neu Beginnen en personen zoals bijvoorbeeld Wilhelm Leuschner.

Net als de rechtstreekse band tussen 20 july 1944 en de Europese Unie is ook het idee van ‘een ander Duitsland’ een illusie. We dienen ons er bewust van te zijn dat Hermann Goering en Roland Freisler  deel uitmaakten van een en hetzelfde Duitsland als Dietrich Bonhoeffer en Von Stauffenberg. Aan de ene kant maakt dit bewustzijn de Holocaust niet alleen tastbaarder en dus ‘menselijker’ maar ook onbegrijpelijker, aan de andere kant verleent het, meer dan elk ander historisch besef, de mannen en vrouwen die in Duitsland zelf nee durfden te zeggen tegen een, meerdere of alle facetten van de SS-staat een status van bewonderenswaardige helden van vlees en bloed. Ook al zouden sommigen onder ons misschien liever in Europese of globale termen denken, toch zullen voorlopig ideeen en verschijnselen zoals de nationale staat en vaderlandse geschiedenis nog een belangrijke rol in Europa blijven spelen. In dat kader is het zinvol om de geschiedenis van ieder afzonderlijk land in haar geheel te beschouwen. Dit geldt niet alleen voor gebeurtenissen en personen in de Duitse geschiedenis. Vichy en de Resistance, Henri Philippe Petain en Jean Monet maakten deel uit van een en hetzelfde Frankrijk, net zoals bijvoorbeeld de Februaristaking, Westerbork, Joop Westerweel en Anton Mussert dat in Nederland doen.

Door een niet bestaand historisch verband op te roepen en een onhistorische tweedeling te suggereren leek het heel even of premier Balkenende en Bondskanselier Schroeder zich zestig jaar na dato alsnog bij het verzet wilden aansluiten, of zich er in ieder geval mee wilden associeren. De misdaden die in de jaren 1933-45 begaan zijn waren vooral een zaak van individuele schuld ( van vele duizenden of een aantal miljoen Duitsers, Fransen, Polen, Nederlanders en anderen ). Hetzelfde geldt voor de daden van verzet. Iedere daad van verzet was het gevolg van een persoonlijke keuze, vooral ingegeven door karakter en omstandigheden. Van de suggestie of vaststelling van collectieve en post-facto schuld ( a la Daniel Jonah Goldhagen ) of eer ( Balkenende en Schroeder ) wordt niemand wijzer. Samen met de ‘gangbare’ oorlogshandelingen en alle meer alledaagse gebeurtenissen uit die jaren vormen bovengenoemde mis- en verzetsdaden de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog in elk land afzonderlijk, waarbij de geschiedenissen van Frankrijk, Duitsland, Nederland, Groot-Brittannie, België etc. samen de geschiedenis van Europa in de oorlogsjaren vormen. Het is verleidelijk om die geschiedenis met een politiek gekleurde bril te lezen, maar het doet haar onrecht en maakt het haast onmogelijk haar te begrijpen en te waarderen.  

This is just one of many 'incidents' ( it would be more accurate to call them structural flaws in Palestinian society ) that prove the point that I tried to make with my previous posting ( although I am sure that Mr Munjed Farid Al Qutob from Newcastle Upon Tyne will blame the Israelis for this as well): Last Update: 23/07/2004 14:52 Palestinian teen killed by Al-Aqsa militants in Beit Hanun By Haaretz Service An Al-Aqsa Martyrs' Brigades cell killed a 16-year-old Palestinian boy in Beit Hanun on Friday after a row in which his family opposed the cell attempt to launch Qassam rockets from their yard, Israeli security sources said. According to a report obtained from Palestinian sources, the cell, comprised of six men, arrived in a van at the Za'anun family's Beit Hanun home on Friday morning. The militants then placed a Qassam rocket launcher adjacent to the family home, and one of the cell members opened fire on an armored Israel Defense Forces vehicle nearby. Members of the Za'anun family came out of their house holding sticks and rocks, and tried to drive the Al-Aqsa militants from their yard, most likely fearing that their house would be demolished if Qassam rockets were launched from it.During the clash, the Al-Aqsa Martyrs' Brigades members opened fire, killing Hassan Za'anun and wounding three other family members. The cell left the area following the incident, without firing the Qassam rockets.

The following article was written in Dutch and accepted for publication by the Associated Press Services, a cooperation of 26 mostly local or regional dailies in Holland. It seems that for some reason in the end the article did not make it to the pages of one or more of the newspapers. Its conclusion remains, despite all the tension between the European Union, its member states and Israel: if the EU really wants it will be able to play a central and even decisive role in finding a 'solution' for the conflict between Israel and the Palestinians.

Wall of distrust ( and hope? )

 

Often on crucial moments in the Arab-Israeli conflict at least one individual or organization does something that enhances the arguments of one of the parties to the conflict. Less than 40 hours after the International Court of Justice announced its decision regarding the wall/fence/barrier - never did any international body attack Israel in such a biased way against such a respectable background - a faction of Arafat's Fatah claimed responsibility for an attack in Tel Aviv. The fact that this was 'only' a'conventional' attack - cold comfort for the family and friends of the 19-year old girl who was killed in it - confirmed what Israeli security officials have been saying for quite some time: those parts of the fence that have been completed are making it difficult for Palestinian terrorists to carry out mega-attacks.

 

It is no coincidence that only few of those who committed terror attacks within Israel proper entered the country from the heavily fenced-off GazaStrip. I can understand why the Israeli government wants to apply that lesson also to the border between Israel and the Westbank. Still, I think it is wrong and foolish that Israel is determining that border unilaterally now by building large parts of the fence on Palestinian land. This weakens enormously the Israeli argument that the wall serves our security: if your goal is to stop terrorists it does not matter whether that wall stands exactly on the Green Line or some meters or kilometers eastward. It is clear that not only security concerns but also and especially internal political considerations play a role in Ariel Sharon's planning of the fence's route. Because of this the Arab and other  friends/brothers of the Palestinian people yet again received a wonderful opportunity to put Israel in the pillory. The International Court of Justice did not mind helping them in their endeavors. That the grounds on which the judges based their conclusions might not be exclusively juridical could appear from the fact that of all the panel's members it was the American judge who did not subscribe to those conclusions.

 

It is true, the barrier is a monstrosity, and if it has to be built theGreen Line is its most suitable location. Still, it is amazing how the court totally ignored the main reason for the idea of a fence being considered and implemented. Religiously motivated terrorism has made the unimpeded traffic of persons and goods in the region an unattainable illusion, at least for the moment. It seems that if Palestinians and Israelis ever want to live side by side peacefully they first should get a chance to come to themselves, 'we' ( including Israeli Arabs and settlers ) in Israel and 'they' in Palestine. Maybe that after several years of relative peace and quiet we can talk about more substantial forms of cooperation and -existence. In the meantime we first have to try and obtain that peace and quiet, and a physical separation - obviously in combination with an Israeli withdrawal from occupied territories, an absolute Palestinian renunciation of terror, and once and for all an unambiguous mutual recognition of each other's right to exist - could be helpful here.

 

The latest in a series of farces featuring Israel, the Arab countries and a UN-forum contributed once more to the international organization's credibility as a independent mediator being hurt in the eyes of the Israelis. Also Israel's trust - not very large to begin with - in the impartiality of the European Union was damaged by the enthusiasm with which the Union, right after the publication of the ICJ's decision, endorsed its conclusions. It is also understandable why Palestinians do not have much faith in the ( current ) American government's even-handedness. The consequence of this is that - exactly now that it is more obvious than ever that we ourselves are unable to find a way out - Palestinians and Israelis are totally at the mercy of their own non-leaders. Also the fact that, while problems such as Islamist terror call for a global approach, it becomes clearer than ever that when the going gets tough each country opts for its own narrow interests ( see: Spain, the Philippines, but also the US and Israel ) does not really help.

 

Nevertheless, not all hope for a better future for both peoples is in vain.Now that the Americans have got their hands full with Iraq and the presidential elections, the Netherlands could make the most of its chairmanship of the European Union, by finally securing a constructive role for the Union in the Middle East. Decisiveness, consensus and more than anything else a balanced approach are the keywords for that task. If Europe succeeds in presenting and pushing its main objections and demands as regards the - lack of - policy of both Palestinians ( corruption, terror ) and Israelis  ( settlements, occupation ) in a convincing and equitable way to all parties concerned, the coming five months might offer a decisive momentum for the creation of a certain stability in the region and therefore in the rest of the world.

Het volgende artikel had ik een dag na de uitspraak door het Internationale Gerechtshof geschreven. De dinsdag daarna kreeg ik bericht van de opinieredacteur van de Geassocieerde Pers Diensten, die schreef "We willen het graag gebruiken, waarschijnlijk in de loop van de week".  Op zijn verzoek heb ik het stuk herschreven en ingekort, wat een erg goede oefening voor mezelf was. Afgelopen maandag kreeg ik de definitieve versie toegestuurd, en sindsdien heb ik er niets meer over gehoord of gelezen. Ik kan het op geen van de websites van de bij de GPD aangesloten kranten vinden, dus het zal wel tussen de wal en het schip ( lees: de prullenmand ) zijn beland.

Mijn conclusie blijft staan: als de EU echt wil kan ze wel degelijk een beslissende rol spelen waar het gaat om het vinden van een 'oplossing' voor het conflict tussen Israel en de Palestijnen.  Het blijft natuurlijk de vraag of ze dat wil.

 

PS: Ik ben weer te vroeg al te cynisch geweest. Zouist ( het is inmiddels donderdag 29 juli ) kreeg ik een e-mail van de opinieredacteur van de GPD: het stuk is gisteren in BN/De Stem gepubliceerd, een krant die in West-Brabant en Zeeland verschijnt en naar eigen zeggen dagelijks 380.000 lezers bereikt.

 

Een muur van wantrouwen ( en hoop? )   

Meestal doet op cruciale momenten in het Arabisch-Israelische conflict een individu of organisatie wel iets wat de argumenten van een van de tegenpartijen kracht bijzet. Minder dan veertig uur na de uitspraak van het Internationaal Gerechtshof over ‘de muur’ – nooit was Israel tegen zo’n eerbiedwaardige achtergrond zo eenzijdig aangevallen – eiste een factie van Arafat’s Fatah de verantwoordelijkheid op voor een aanslag in Tel Aviv. Het feit dat het hier ‘slechts’ om een ‘conventionele’ aanslag ging – een schrale troost voor de nabestaanden van de 19-jarige soldate die bij de aanslag omkwam – bevestigde wat de Israelische veiligheidsdiensten al langere tijd zeggen: de reeds voltooide delen van de barriere maken het voor Palestijnse terreurorganisaties moeilijk om met hetzelfde gemak als voorheen mega-zelfmoordaanslagen te plegen.

Het is geen toeval dat slechts weinigen vanuit de zwaar omheinde Gaza-strook Israel zijn binnengekomen om aanslagen te plegen. Het is dan ook begrijpelijk dat de Israelische regering ook de grens tussen Israel en de Westoever zwaar wil beveiligen. Wel vind ik het fout en vooral dom dat zij die grens nu eenzijdig vaststelt door de muur deels op Palestijns land te bouwen. Als het voornamelijk onze veiligheid dient te dienen zou het immers niet moeten uitmaken of het scheidingshek op de Groene Lijn of een paar meter of kilometer oostwaarts staat. Het is duidelijk: bij het bepalen van de route van de muur spelen naast veiligheidsoverwegingen vooral Israel’s binnenlandse politieke verhoudingen een rol. Dit alles gaf iedereen die het beste voorheeft met het Palestijnse volk weer eens een prachtige mogelijkheid om Israel aan de schandpaal te nagelen. Het Internationaal Gerechtshof liet zich daar graag voor misbruiken. Dat de rechters hun conclusies niet uitsluitend op juridsche gronden baseerden moge blijken uit het feit dat nu juist weer het Amerikaanse lid van het hof zich niet in die conclusies kon vinden.

Natuurlijk is de muur een wangedrocht, en als hij al gebouwd moet worden dan kan dat op de Groene Lijn. Toch is het opvallend dat het gerechtshof totaal voorbijging aan de ontstaansreden van de barriere. Religieus gemotiveerde zelfmoordterreur heeft vrij verkeer van mensen en goederen hier momenteel tot een onhaalbare illusie gemaakt. Misschien dat na een paar jaar van rust en vrede over wezenlijke vormen van wederzijds samenwerken en –leven gesproken kan worden. Eerst  moet echter die rust en vrede behaald worden en een fysieke afscheiding tussen Israel en Palestina – vanzelfsprekend in combinatie met een Israelische terugtrekking uit de bezette gebieden, een absolute Palestijnse afzwering van terreur, en nu eindelijk eens een onomwonden wederzijdse erkenning van elkaars recht op bestaan – kan daarbij helpen.

Opnieuw is onder leiding van de Arabische landen Israel door een VN-forum veroordeeld. Deze zichzelf steeds herhalende farce maakt de volkerenorganisatie in Israel’s ogen ongeloofwaardig als onafhankelijke bemiddelaar. Het turbo-enthousiasme waarmee de Europese Unie de conclusies van het hof omarmde schaadde ook het al niet grote vertrouwen van Israel in de onpartijdigheid van de Unie. Begrijpelijkerwijs hebben de Palestijnen anderzijds het idee dat de ( huidige ) Amerikaanse regering nogal vooringenomen is. Hierdoor zijn – juist nu het overduidelijk is dat we er zelf niet echt uit komen – Israeliers en Palestijnen meer dan ooit op hun eigen non-leiders aangewezen. Het feit dat, ondanks de vraag om een globale aanpak van problemen zoals terreur, als het er op aan komt ieder land voor zijn eigen nauwe belangen kiest helpt ook niet echt ( zie Spanje en de Filippijnen maar ook Amerika en Israel ).

Toch is niet alle hoop op een betere toekomst voor beide volken vergeefs. Nu de Amerikanen hun handen vol hebben aan de komende presidentsverkiezingen en aan de oorlog in Irak zou Nederland het voorzitterschap van de EU kunnen benutten om eindelijk een constructieve rol voor de Unie in het Midden-Oosten veilig te stellen. Daadkracht, eensgezindheid en vooral evenwicht zijn daarbij de sleutelwoorden. Als Europa er in slaagt om haar belangrijkste bezwaren en eisen met betrekking tot het  –  gebrek aan –  beleid van zowel Palestijnen ( terreur, corruptie ) als Israeliers  ( bezetting, nederzettingen ) overtuigend en gebalanceerd aan alle betrokken partijen duidelijk te maken, zouden de komende vijf maanden heus wel eens een doorslaggevende impuls kunnen bieden voor het creeren van een zekere stabiliteit in de regio en dus in de rest van de wereld.

When I read that New Zealand officials said that the crisis between that country and Israel can be solved if Israel apologizes, I could not help being reminded of Himry the healer, a personage from the highly popular new Sunday evening show "Eyfo ata hay?" ( Where do you live? ) with Erez Tal. Several times in each program Himry feels being wronged or insulted and forces Erez Tal to ask for forgiveness, and Himry says each time when Tal finally apologizes half-heartedly "Haya kashe?"  ( Was it so hard? ).

Wow! I just found this website. You can enter an address in Paris or any of the other French cities on the list, and you get a picture of the front of the building on that address. I entered our address in Levallois and the address of friends of ours in Paris, and saw the place where we lived for half a year plus the hous of our friends. Amazing!

Right now I translate yet another article - that I already sent to a Dutch newspaper, hoping that they will publish it - into English. The subject of the article: the ceremony in remembrance of the failed attempt at Hitler's life on July 20th 1944. This and two other articles - that were or will be published in Dutch and American-Israeli media this week - will appear soon ( in Dutch and English ) on my blog. One was written originally in English and translated into Dutch, the other two were written originally in Dutch. In the meantime, here are some cartoons to get you through the night ( or day, depending where you are ):    

A Ha'Aretz News Flash that shows just how democratic Palestinian society is: 21:26 Palestinian journalists'  union orders Gaza Strip reporters not to cover militant protests, other shows of internal strife.

Vol verwondering las ik het volgende bericht in het Nederlandse-nieuwsbulletin van de Wereldomroep. Mierenkoningin na 18 jaar overleden   Mierenkoningin Atta van het dierenpark Emmen is overleden op de uitzonderlijk hoge leeftijd van 18 jaar. Haar overlijden betekent ookhet einde van haar volk van bladsnijdersmieren.Hoewel het lijkje van de vorstin nog niet is gevonden, gaan de verzorgers ervan uit dat ze dood is. Ze trekken die conclusie, omdat de andere mieren veel minder actief zijn dan normaal.Nu de koningin er niet meer is, heeft haar volk nog maar enkele maanden te leven, in plaats van een paar jaar. Het nest is nu een chaos en de mieren ontberen bepaalde stoffen, die de koningin uitscheidt. Bovendien komen er geen nieuwe mieren meer bij, omdat de koningin voor nakomelingen zorgt.De hoge leeftijd van Atta is uitzonderlijk. Tot nu toe was de oudst bekende koningin 15 jaar en drie maanden.

Regarding "Chirac: Sharon is not welcome in Paris", Ha'Aretz, July 20, 2004:   Ariel Sharon's urgent call to France's Jews to make aliyah was not only a faux pas, it also shows some real hutzpah. As long as our Prime Minister, his government and a large portion of the country's politicians are unable to convince the Israeli public that - rather than being busy backstabbing each other and working for their own personal or party-related benefits - they do their utmost to serve that public's interests and to protect us from criminal and terrorist threats, they should refrain from (in)directly criticizing foreign governments as far as the protection of their Jewish communities are concerned, as well as from urging Jews abroad to come and make their home here. Israel is the home of all Jews, but we should get our own house in order before we start convincing other Jews that they have no reason to stay where they were born and grew up, and every reason to move in with us.

As much as I disagree with Gideon Levy as far as his often one-side approach is concerned, it is good for us that we have journalists like him ( and it does Ha'Aretz honor that it employs him and others like him ) who force us to look ourselves in the eyes now and then. On Sunday an article by him was published in which he points out very clearly how one-sided we ourselves are when it comes to being outraged and worried.

The Al-Aqsa Martyrs' Brigade has claimed responsibility for the murder of District judge Adi Azar z"l in Ramat Hasharon. Although Justice Minister Yosef Lapid rejected the possibility of this murder having a nationalist motive, the claim should be taken seriously. The honorable judge dealt in the past among other things with claims by terror victims and the Egged bus company against the Palestinian Authority. Also, with Hizbollah getting more and more influence in the territories, the killing of one of the terror organization's leaders today in Beirut might be a reason for one of the many Palestinian terror factions to repay its debt to its Lebanese-Iranian masters.

How ironic, it could very well be that the only one who will emerge more or less 'clean' out of the whole Paritzky affair is Yosef Paritzky himself. If it turns out that several "gas and oil figures" are really linked to all the dirt being dug up these days, it might be a good thing that the chances of ever finding here considerable quantities of either oil or gas are very small.  Just imagine how much dirt would be found if all those private and semi-official bodies that have been erected in the last five decades with the sole purpose of finding and exploiting gas or oil wells in Israel had not been working in vain.

Als ik geld over had en nu in Nederland was, zou ik dit niet missen.

Norman Finkelstein has some serious obsessions and frustrations that are mostly related to the Holocaust, the state of Israel and the Jewish people. Of course this made him a favorite of those non-Jews who like to belittle the sufferings of Jews during World War II, to stress the evil character of the Jewish state etc., etc. All this does not mean that everything that professor Finkelstein says is nonsense. If he did not seem so obsessed, predisposed and embittered, part of his work could have become a valuable contribution to the historiography of the Jewish people in general and of the Holocaust in particular.  Now he just seems an eccentric, whose work is taken seriously only in cicles of questionable standing. I was reminded of an expression 'invented' by him when I read this article in last Friday's Ha'Aretz. Among the many thousands of Jews and non-Jews who somehow earn a living by doing research on Holocaust-related subjects, by helping survivors survive, by managing and distributing the funds obtained from European and other governments and companies as a 'compensation' for injustices committed against Jews in the years 1933-45, there are some rotten apples who really try to make a profit by trampling on the victims' memories and on the survivors, for whom suffering is translated first and foremost into dollars and Euros, and who sometimes give outsiders the impression that the Holocaust is big business, an impression that in the eyes of some people justifies Finkelstein's phrase "the Holocaust industry".

Regarding "Militias in Sudan are accused of using rape as a war tactic", IHT, July 19th 2004:   Amr Moussa and the Arab League are obviously concerned with the fate of their Palestinian brothers and sisters. What else could motivate their unrelenting efforts to have Israel put in every possible international pillory, be it for a security fence, for a massacre that turned out not be a massacre or for other things that are far from being kosher but hardly ever come near the level of crimes committed in and by the League's member states? It could be my biased view, but am I the only one who is under the impression that there is a slight appearance of one-sidedness when it comes to subjects that have the attention of the League? This impression could be corrected by serious endeavors by Mr Moussa and the League that he leads to stop the atrocities committed by the government of Sudan and its Arab henchmen in Darfur.

Al meer dan eens heb ik geschreven over de kabbalablabla van Madonna en andere celebrities, en verwezen naar de gevaren die de zogenaamde fascinatie in Amerika en elders voor alles wat joods is of als joods wordt gezien met zich meebrengt. In de Groene Amsterdammer stond onlangs een uitgebreid artikel van Joeri Boom over het onderwerp.

In Friday's Anglo File section of Ha'Aretz I read an article about a small number of Jewish activists of the International Solidarity Movement who (ab)use the free trip to Israel provided by Birthright Israel to "Jewish young adults, ages 18 to 26, post high-school, who have not traveled to Israel before on a peer educational trip or study program" for their own anti-Zionist purposes.  I am not a great supporter of the Birthright program ( if I had serious amounts of money and I wanted to spend them on Zionist causes I think I would prefer to direct them towards some long-term investment goals in Israel itself, helping Israelis rather than giving free trips to Jewish kids from abroad) but the ISM hypocrisy I really cannot stand.  Almost a year ago I wrote the following post about the organization, and at least part of it applies to Jessica and Max, the two selfhating Jews described in the article :   Regarding "Five ISM activists hurt by IDF troops in fence protests", Ha'Aretz, July 29, 2003: Not unlike many of their 'colleagues' who ( ironically travel all over the world to ) participate in often violent demonstrations against globalization, at least three of the 'peace activists' shown on the picture accompanying this article try to hide parts of their faces, in order not to be recognized. If someone wants to be publicly active for something that he or she truly believes in (s)he should not be afraid to show his/her face, and to openly confront the opposite side. By suggesting that they have something to conceal, these ISM activists pose a possible threat to our security. This could partly explain the sometimes exaggerated reactions by the Israeli security forces.The so-called solidarity of many ISM activists is as false as their 'peace-activism'. True solidarity should embrace all innocent victims of a conflict, and not be a one-dimensional expression of sympathy, abused and faked for one's own narrow and biased political purposes.   PS: Fair is fair, Birthright is responsible for at least one successful Zionist story.  Renatinha from Balagan made aliyah from Brasil after having participated in the program. Since she had her birthday last Friday ( two weeks after me, I am a few years older than she is ), I put a permanent link to her blog in the lefthand margin.

This morning me and my wife spent an hour or two at the service centre of Cellcom, Israel's largest mobile telephone operator. Its service is very good and we got a highly attractive package through a family member whose company's workers committee offers such packages to the company's employees and their families. Every two or three years the package changes ( always for the better: lower rates, newer phones etc. etc. ), and it was time again for such a change. Both of us chose the Nokia 3100, which is very light and small. My father-in-law also chose that model, even though my wife and the saleswoman tried to tell him very gently that his fingers might be not gentle enough for it ( it would be a disaster for my father as well, all the time he would push the wrong numbers ). I am sure he will go back in a couple of days or weeks to get a more robust model.

That is how you solve problems when you are the 'leader' of the Palestinian people and you, your regime and your security forces are accused of corruption, not only by those bloody UN officials and the rest of the world but also by your own people: you appoint your nephew to be head of the security services. Israelis still have to learn a lesson or two about corruption.

On the occasion of the Jerusalem Film Festival ( July 8th until tonight ), several interviews with and portraits of participating film makers were published in Ha'Aretz this week. Uri Klein analyzes both the convincing and annoying sides of the techniques used and story told by Michael Moore in his latest movie. A more interesting movie by who appears to be a much more nuanced film maker is Simone Biton's Mur ( Wall ), about the separation fence being built between Israel and the Westbank. Mrs Biton calls herself a Jewish Arab, and speaking both Hebrew and Arabic ( and French ) herself, she interviews Jews and Arabs in their native tongues, which has foreign viewers who know neither Hebrew or Arabic and who read the subtitles often guessing who 'represents' which side.  She makes a thought-provoking observation when she says: "The fact that the viewer does not know where I am or who the speaker is sends a message [...] I love to be confused between Arabs and Jews. That is the truth of all of us, that there are Arabs that look like Jews and vice versa. We are very similar, not only those of us who are from Arab countries, but because after 50 years of living together, it is only natural for us to resemble one another. After a long time, even jailers and prisoners start to look like each other."

The wave of kidnappings and other signs of anarchy that has held the territories in its grip for the last two days, leading to the resignation of Palestinian Authority Prime Minister Qureia, does not prove that there is no Palestinian partner - as sources in Jerusalem want us to believe -nor that Israel's policy of destroying the PA infrastructure was mistaken, as Yahad chairman Yossi Beilin claims. If it proves something, then it is this: the Palestinians have even worse leaders than we have, and their fate is even more than ours in the hands of a bunch of extremists.

In Wednesday's International Herald Tribune you could read an article about the genesis of who is supposed to be a fanatic mass-murderer, Abu Musab al-Zarqawi. As with most media reports about such figures you cannot be sure what among the things that you read about him is exactly fact and what fiction, but even if half of what the article tells about Mr Zarqawi is true, he is another example of the belief by many people who have become religious only in a later phase of their lives that fanaticism compensates for serious transgressions committed in the previous phases. This happens not only among Muslims, but also among Jews and Christians. That, of course, is not to say that all or even most newly religious become fanatic militants. It does say, though, that such people's fanaticism has not very much to do with what religion is all about.

Normally I do not really read articles in the business section of a newspaper, but yesterday there was an article in Ha'Aretz about the Hebrew University of Jerusalem and the royalties it collects for the commercial use of the name and image of Albert Einstein, who bequeathed his intellectual property rights to the university.  The first time she was in Holland, my wife bought a t-shirt that has the image of the Nobel laureate with a nice joint in hs hands and the words "I blew my mind and became a genius". I smoked at the time and she hated smoking not less than she does now, but in spite of my objections she insisted on buying this t-shirt, because she likes the image of Albert Einstein ( and is a fan of Arik Einstein ). Anyway, she almost certainly did not contribute to the royalties that the HU has been receiving, as this was nine years ago.

Before I go to sleep, I wanted to post a poem that I found some days ago in an article that David Grossman wrote about the visit of Pope John Paul II to Israel four years ago. This extraordinarily powerful poem is called "Scrawled in Pencil in a Sealed Boxcar", and it was written by Dan Pagis ( 1930-1986 ):     Here in this transport Am I Eve With my son Abel If you see my oldest son Cain son of Adam Tell him that I     The poem was also mentioned in a Forward article on Holocaust memorials in four kibbutzim, and analysed ( although it basically speaks for itself, in particular for those among us who have at least a basic knowledge of Hebrew ) by Audrey Shore.

Having had quite a busy couple of days, I volunteered to stay at home as a 'babysitter' for our son while my wife and our daughter went to see their cousins/nephew and nieces at the house of my parents-in-law, who live one street below ours. This way I can have a nice shower and go to bed very early ( less than half an hour after writing this posting ). Two articles were accepted for publication this week, one of them a Dutch translation of an English article that already was accepted by a major Israeli magazine last week. After being published both articles will appear in Dutch and English on my blog, probably some time next week. This afternoon we went to the bar mitzvah of our daughter's best friend's brother. Wow! It was excellent. It took place in a kibbutz nearby right in the middle of the woods on the Carmel mountain(s), with all kinds of activities and special treats for the children and a wonderful variety of food and drinks.  The d.j./m.c. was the same one who 'did' our wedding. We left our son at home with my mother-in-law, because we knew that the food was going to be good, and we wanted to fully enjoy it rather than run after him. While he slept at home we ate Druze pitta bread filled with lamb and aubergine, a very tasty entrecote, rice and baked potatoes, all sorts of salads and more. For desert I helped myself twice to a generous serving of three different kinds of pie plus coconut icecream. Now I will go, have a shower, lie down and digest all the good stuff that I consumed today. As you can see I allow myself once in a while to be decadent. In the course of the weekend I will post some references to and maybe also comments on articles that I read in Ha'Aretz and the IHT. 

Start the day with a smile ( which is all I have to offer today, at least until the afternoon):             

As I have been writing, translating and editing two articles that will be published in the coming days in an Israeli-American magazine and by a Dutch press association - all this in my spare time, as my main job remains my PhD research - I did not have much time lately to read. Still, yesterday I took a nice bath and read chapter 5 and part of chapter 6 of The Hobbit, in which Bilbo Baggins and his fellow travelers escaped from the goblins and the Wargs. I am not a grat fan of fantasy literature, but this book is truly fascinating, and every time I start reading a passage only more important things that I have to do keep me from reading on and on. Also David Grossman's articles on 'the situation' are very well-written. Here I will quote the last paragraph of what is otherwise one of the less convincing chapters of the book ( Point of No Return, January 2001 ) and the first two paragraphs of the following chapter ( Hours Before the Elections, February 2001 ). Both paragraphs are almost prophecies, and very relevant 3 1/2 years after they were published. " I believe with all my heart that the Israelis and Palestinians can maintain good neigborly relations and heal the wounds that they have inflicted on one another in the past. But I also know, soberly and painfully, that this requires much time. If we can gradually heal the wounds of our wars, we will be able, in the future, to reach a situation in which, perhaps, national definitions will soften a bit and even borders will be no more than a formal line on a map. Perhaps then Israelis and Palestinians, who are much like each other in their natures and passions and, I also believe, pragmatism, will be able to mingle with each other naturally and normally. When that time comes, they will be able to live among each other, in Israel and Palestine, and serve as models of coexistence. In the meantime, we must make do with repairing what can be repaired, healing what can be healed, and trying to achieve a partial justice for both sides rather than absolute justice for either. Then we can finally set out on a new life for all." " Today I ran into a reservist who served with me in the Lebanon War. Children were born to both of us back then. He sighed as we spoke. In 1982 Ariel Sharon led us into a trap in Lebanon. How awful it is to think that the children born to us then are the soldiers that he will lead tomorrow, should he win. There you have it, the whole story: Sharon remains; only the soldiers change. Sharon's misconduct in that war led a national commission of inquiry to disqualify him from ever serving as Minister of Defense. In any properly run country he would have left public life and shut himself up at home. But in the Israeli political system one of the surest ways to success is to collect a large number of failures ( and that will, apparently, be Ehud Barak's only hope after tomorrow )."