Saturday, March 26, 2005

Het volgende, door mij geschreven artikel staat vandaag in het Reformatorisch Dagblad.
Het 'Beloofde' niemands'Land'
Toen ik een maand geleden van Schiphol naar Tel Aviv vloog zat er bij mij in het vliegtuig een groep mensen met t-shirts waarop "Am Yisrael Hai" ( Het volk van Israël leeft ) stond. Voor het instappen raakte ik aan de praat met een paar van hen, en ze vertelden me dat ze christenen waren die een solidariteitsreis naar Israël maakten, onder andere om de kolonisten in de Gaza-strook een hart onder de riem te steken. Ik moest aan hen denken toen ik afgelopen weken de ontwikkelingen rond Sharon's Gaza-terugtrekkingsplan in de Israëlische media volgde. Zo zag ik in de Israëlische kwaliteitskrant Ha'Aretz een foto waarop "leden van een Noorse pro-Israël christelijke organizatie" bloemen uitdeelden en steun betuigden aan de joodse inwoners van Gush Katif, het grootste nederzettingenblok in de Gaza-strook. Als reactie schreef ik een ingezonden brief waarin ik mijn ergernis uitsprak over het feit dat dergelijke steunbetuigingen altijd aan 'pro-Israël' individuën en organizaties worden toegeschreven. Zou het niet veel meer in het belang van de joodse staat zijn als we ons nu eens eindelijk uit de bezette gebieden terugtrokken, om te beginnen uit de Gaza-strook, volgens het plan van Ariel Sharon? Het valt me steeds weer op hoezeer juist de extremisten aan Palestijnse en (joods-) Israëlische zijde van 'het conflict' openlijke steun vanuit het buitenland genieten. Wie zich er het meest op laten voorstaan solidair te zijn met hun Palestijnse (moslim)broeders en zusters zijn de geestverwanten van Bin Laden, samen met de leden van Hezbollah en hun Syrische en Iraanse broodheren. Wanneer demonstranten in Europa of elders in het Westen zeggen de Palestijnse zaak te steunen zul je maar zelden gematigde leuzen horen die oproepen tot een rechtvaardig en 'redelijk alternatief', vreedzame coëxistentie van joden en Palestijnen in twee staten. Aan de andere kant vindt Israël de laatste jaren vooral steun bij Amerikaanse politici wier gedachtengoed van religieus fundamentalisme is doordrongen. Bij zogenaamde pro-Israël demonstraties worden de Palestijnen voornamelijk als terroristen, nauwelijks als mensen afgeschilderd. Deze demonisatie vindt vaak zijn ronduit antisemitische spiegelbeeld tijdens pro-Palestina demonstraties. Wat me de laatste tijd meer dan voorheen duidelijk wordt is in welke mate christelijke organisaties een kwalijke rol spelen in het nog verder verscherpen van wederzijdse vooroordelen, en in het verder polariseren van 'het conflict'. Door verschillende protestantse kerkgenootschappen zijn en worden pogingen ondernomen om te komen tot "divestment from ( companies operating in ) Israel", teneinde de Palestijnen te helpen. In sommige gevallen wordt benadrukt dat men alleen bedrijven wil boycotten die zaken doen met of in de nederzettingen in bezet gebied. Meestal wordt er echter totaal geen onderscheid gemaakt tussen Israël binnen de groene lijn aan de ene en de bezette gebieden aan de andere kant. Daarbij wordt niet zelden de indruk gewekt dat het bestaansrecht van de joodse staat als zodanig danig in twijfel wordt getrokken. Dergelijke activiteiten bevestigen in de ogen van veel Israëliërs hun vooroordelen over christenen. Ook maken ze het voor gematigde, pragmatische activisten hier nog moeilijker dan het al is om tegenover hun thuisbasis een bemiddelingsrol voor westerse buitenstaanders te bepleiten. Andere, minder 'progressieve' kerkgenootschappen zetten zich met gebed, collectes en solidariteitsreizen nu juist weer in om de bezetting oneindig te laten voortduren. Voor veel van deze fundamentalistische christenen zijn wij, joden in Israël en daarbuiten, slechts pionnen in een angstaanjagend apocalyptisch wereldbeeld. Moslims spelen daarbij vaak de rol van de tegenstander van de ware gelovigen in de eindstrijd. Natuurlijk zijn er ook christenen die een heuse, onvoorwaardelijke liefde koesteren voor het joodse volk, of die juist helemaal geen onderscheid tussen Israëliërs en Palestijnen maken. Sommigen onder hen komen hiernaartoe om daadwerkelijk hulp te bieden aan joden en/of Arabieren in Israël, de Westoever of de Gaza-strook. Toch wordt hun bewonderenswaardige werk in de media – hier in Israël en het Midden-Oosten, maar ook in Europa en de Verenigde Staten – volkomen ondergesneeuwd door wat hun minder genuanceerde geloofsgenoten zeggen en doen. Het werk van eenzijdige, al dan niet christelijke, organizaties en individuën krijgt genoeg aandacht in kranten, op de televisie en de radio. Het zou aardig zijn – en het zou een einde aan de bezetting en dus een mogelijke vrede dichterbij kunnen brengen – als er veel meer zendtijd en paginaruimte werd besteed aan projecten die gericht zijn op joods-Palestijnse samenwerking, wederzijds begrip e.d. Zowel in Israël als onder de Palestijnen zijn er genoeg interessante mensen en instellingen die zich inzetten voor een twee-statenoplossing zonder hun eigen nationale identiteit te ontkennen. Er bevindt zich hier een enorm niemandsland tussen enerzijds hen die een Groot-Israël nastreven en anderzijds diegenen die zich één ( Palestijnse ) staat voor twee volken ten doel stellen. Christenen die werkelijk een betere toekomst voor joden èn Palestijnen willen zouden al hun aandacht op dat niemandsland moeten concentreren.

No comments: