Monday, March 14, 2005

Zelfs al zou je nog bewondering kunnen hebben voor de politieke en menselijke moed die Geert Wilders aan de dag legt door openlijk en consequent voor zijn mening uit te komen, je kunt er niet om heen dat als geheel het gedachtengoed van de man ronduit eng is, en zelfs voor Amerikaans-Republikeinse begrippen ver gaat. Het is duidelijk dat zijn meningsverschil met de VVD veel meer omvatte dan alleen het al dan niet mogelijk maken van Turkije's toetreding tot de EU. Opheffing van het ministerie van Onderwijs en de Eerste Kamer, herverdeling van Nederland in vier provincies ( zou hij gouwen bedoelen? ), het is allemaal wel erg doordraverig. Ben benieuwd wat voor invloed het bekendmaken van deze ideeen op zijn peilingpopulariteit - die al niet meer is wat het bijvoorbeeld meteen na 2 november was - zal hebben, al vraag ik me af of de gemiddelde ultrarechtse stemmer de complete partijprogramma's van de marginalen ooit zelfs maar doorbladert.
Nu iets anders. Het is weer Boekenweek. Het is al min of meer traditie geworden dat mijn ouders of mijn broer me aan het begin van het jaar het boekenweekgeschenk en -essay opsturen, net als aan het einde van het jaar de Aangenaam Klassiek (dubbel)CD ( ik heb met de hulp van mijn vader en moeder en van Marktplaats.nl sinds kort de hele collectie compleet, vanaf 1992 tot en met 2004 ). Omdat het dit jaar om 'een Wolkers' gaat ( die weliswaar niet echt goed ontvangen is door de critici, maar ach, dat drukt de verwachtingsvolle pret bij mij nauwelijks ) en het onderwerp van de Week vaderlandse geschiedenis is ( waarin ik me overigens pas ben gaan verdiepen lang nadat ik naar Israel was geemigreerd, en toen ik al weer wat jaren een heuse historicus was ), kijk ik met veel plezier uit naar Zomerhitte en het boekje van Henk van Os. Toen ik in Nederland was heb ik heerlijk gechineesd ( ik bedoel hier de culinaire variant ) met N., een trouwe lezeres van mijn blog en artikelen en inmiddels - voor zover mogelijk op zo'n afstand en met e-mail als voornaamste contactmiddel - een goede vriendin. Zij gaf mij een boekje, Moet je horen van Guido van Oorschot, muziekjournalist voor o.a. de Volkskrant. Ik vind het altijd leuk om klassieke muziek te horen, en er niet al te technische dingen over te lezen. Ik heb dan ook erg genoten van het cadeau. De stukjes van Van Oorschot zijn niet allemaal even geweldig, maar in het lexicon aan het einde van het boekje ( door Hans Tecker ) las ik heel veel wat ik niet wist of al lang vergeten was ( ik ben met muziek groot gebracht, heb zelf tien jaar in een fanfare gespeeld; mijn ouders hebben elkaar leren kennen bij een harmonie in mijn geboortestad Utrecht, en voor mijn vader is muziek al ruim 55 jaar zijn lust en leven ). Er zit ook een CD bij met een paar stukken klassieke muziek waarover in de columns geschreven wordt. Bij zulke CDs vind ik het altijd erg irritant als net de in het boek genoemde stukken die ik niet ken ( of op CD heb ) er op ontbreken, terwijl sommige overbekende ( en vaak in meerdere uitvoeringen in mijn CD-collectie aanwezige ) stukken er wel op staan. In dit geval heb ik desondanks wel mooi twee wonderschone delen ontdekt van symfonieen die ik niet of nauwelijks kende. Voor het eerst hoorde ik het Allego non troppo uit de 8e symfonie van Shostakovich, dat geweldig mooi is. Daarnaast hoorde ik voor het eerst bewust ( ik kende vooral de 'verpopte' versie door de band Sky en heb weliswaar een CD met het origineel maar heb daar nooit goed naar zitten luisteren ) de Allegretto non troppo ( Marche au supplice ) uit de Symphonie Fantastique van Hector Berlioz. Ook prachtig. Al met al dus een zeer geslaagd, nuttig en gewaardeerd cadeau, waarvoor ik N. hierbij nogmaals heel erg bedank.
PS: De titel "Moet je horen: De mooiste klassieke muziek" riep bij mij aanvankelijk een zekere tegenzin op: "Ik moet niks, en bepaal zelf wel wat ik het mooiste vind". Gelukkig heb ik me erover heen gezet en erg van het boekje en de CD genoten.

No comments: