Thursday, May 12, 2005

Het volgende stuk heb ik gistermorgen geschreven. Zoals te zien valt zit ik ideologisch gezien een beetje in een dipje. De interne verdeeldheid in Israel lijkt werkelijk onoverbrugbaar, en ik vraag me de laatste paar weken af of een twee-statenoplossing nog wel voldoende zal zijn, of dat we dit kleine stukje land weer in twaalf of meer delen zullen moeten opsplitsen.
Dankbaar en trots, maar…
Deze week viert de staat Israël zijn 57e verjaardag. De joodse staat is sterk en zijn economie staat er onvergelijkbaar veel beter voor dan in de eerste decennia van zijn bestaan. Op het gebied van wetenschap, kunst en cultuur, en sport doet Israël wereldwijd van zich spreken. Begin deze week behaalde het basketballteam van Maccabi Tel Aviv – weliswaar met een flink aantal buitenlandse krachten, maar toch – voor de tweede opeenvolgende keer ( en voor de vijfde keer in nog geen dertig jaar ) met indrukwekkend overwicht het kampioenschap in de Euroleague. Aaron Ciechanover en Avram Hershko, twee Israëlische wetenschappers die aan het Technion in Haifa verbonden zijn, kregen dit jaar samen met een Amerikaanse college de Nobelprijs voor scheikunde. Hun werk vormt een belangrijke bijdrage aan kankeronderzoek over de hele wereld. De afgelopen weken is op verschillende plaatsen in Europa het einde van de Tweede Wereldoorlog herdacht. Bij die gelegenheid werden we er nog eens aan herinnerd hoe belangrijk het is dat we een eigen leger hebben. Kortom, er is sinds 1948 veel gedaan en bereikt om trots op en dankbaar voor te zijn. Desondanks is het nog steeds verre van vanzelfsprekend dat de 'afloop' van het Zionistische avontuur onverdeeld positief zal zijn. Ruim een jaar geleden begon Ariel Sharon te praten over wat nu het Gaza-plan wordt genoemd. Alhoewel hij nog steeds vastbesloten lijkt om de Israëlische terugtrekking uit de Gaza-strook op de agenda te laten staan blijft het de vraag of het ooit tot de ontruiming van ook maar één enkele nederzetting zal komen. Het is zelfs maar de vraag of er sprake is van een heus plan. Hoe anders kun je verklaren dat de regering er pas na het bekendmaken van een begindatum voor de evacuatie achter kwam dat die datum in de buurt van de negende dag van de Hebreeuwse maand Av valt? Op die datum wordt de verwoesting van de twee Tempels ( in 586 v.C. door de Babyloniërs, in 70 n.C. door de Romeinen ) herdacht. In de drie weken die aan deze datum voorafgaan geldt een periode van 'halve rouw', waarin o.a. geen bruiloften en andere feesten worden gevierd. Het getuigt van zeer slechte planning dat geen minister, staatssecretaris, ambtenaar of vertegenwoordiger van het leger of de politie rekening met deze periode heeft gehouden. Als van meet af aan een begindatum na 15 augustus was genoemd zou er niets aan de hand zijn geweest. Nu vragen velen zich af of van uitstel afstel komt, zeker omdat Ariel Sharon zich niet tot het noemen van een precieze begindatum wil laten verleiden. Het lijkt soms wel alsof alleen de kolonisten zelf Sharon's plan nog serieus nemen. Momenteel ziet het er naar uit dat het Gaza-plan iedereen tot verliezers maakt. Uitbreidingen van bestaande nederzettingen op de Westoever en herhaalde verklaringen van Sharon maken duidelijk dat, mocht het eenzijdige terugtrekkingsplan daadwerkelijk worden uitgevoerd, het hoogstwaarschijnlijk bij Gaza en vier nederzettingen in Samaria zal blijven. Wie nog liever vandaag dan morgen Israël's verblijf in Gaza en op de Westoever beëindigd wil zien weet dat een einde aan de bezetting nog lang niet in zicht is, en realiseert zich langzaam maar zeker dat Sharon wel sommige van zijn haren maar weinig van zijn streken kwijt is. Anderzijds, wie de Groot-Israël gedachte aanhangt ziet Arik Sharon – niet geheel onbegrijpelijk – als een soort verrader. In Europa en de Verenigde Staten – om over de Palestijnen en de ons omringende landen maar te zwijgen – kan een voortdurend Israëlisch verblijf in om het even welk deel van 'de' gebieden niet echt op veel begrip rekenen. Het einde van de Gaza-saga is nog niet in zicht, en een oplossing waar alle Israëliërs oprecht mee kunnen leven ( en die ook door de buitenwereld geaccepteerd zal worden ) lijkt niet voorhanden te zijn. Dit is symptomatisch voor meer problemen die ons teisteren. Sommige daarvan houden verband met ons verblijf in Gaza en de Westoever, maar het zou natuurlijk veel te simplistisch zijn om alle problemen op rekening daarvan af te schrijven. Onze onderlinge verdeeldheid is vooral een gevolg van ethnische, socio-economische en religieuze verschillen tussen de verschillende belangen- en bevolkingsgroepen die samen de Israëlische maatschappij vormen, alsmede van politieke keuzes die de leiders van die groepen gedurende 57 jaar gemaakt hebben. Het machtsspel dat dezer dagen tussen de onderwijsvakbonden en het ministerie van onderwijs wordt gespeeld – waarbij niemand het belang van de kinderen, hun ouders, de leraren en de staat serieus neemt – is een goed voorbeeld van een probleem dat met wat goede wil, het kiezen van de juiste prioriteiten en lange-termijnplanning heel goed opgelost zou kunnen worden. Hetzelfde geldt voor corruptie, een maar al te vertrouwd deel van het leven hier dat niet voor niets deze week door de Nationale Ombudsman "de grootste bedreiging voor de staat Israël" werd genoemd. De geschiedenis van het Zionisme is er een van ongelooflijke wapenfeiten en prestaties. Toch zijn en worden er ook veel kansen gemist om alles net weer iets beter, rechtvaardiger, en mooier te maken. Sommige van onze problemen zullen we alleen met hulp van buitenaf, plus welwillendheid en drastische veranderingen aan de kant van onze vijanden kunnen oplossen. Het allerbelangrijkste wat vereist is om onze nationale lotgevallen een absoluut succesverhaal te laten worden ( iets wat ons meer dan ooit tot een licht onder de volken zal maken ) is echter Shlom Bait, vrede in huis. Religieus en seculier, rechts en links, immigrant en sabra, Jood en Arabier, het is voor ons allemaal meer dan ooit zaak om te beseffen wat ons bindt, en om te bepalen wie en wat we zijn en willen worden.

No comments: