Tuesday, May 24, 2005

Hieronder volgt de eerste aflevering van weer eens een persoonlijke keuze uit recente aardige, ontroerende en/of leuke afleveringen van ik@nrc.nl.
Free writing Een beetje bezorgd was ik over het niveau dat m'n studenten 'Dutch for Beginners' aan het eind van de cursus zouden hebben. Met maar twee uur les per week dacht ik dat het niet veel zou worden. Bij het nakijken van het laatste examen werd ik echter gerustgesteld door een dialoog die een student voor het onderdeel 'free writing' had geschreven: A: ,,Wat heb je liever, koffie of thee?'' B: ,,Nee, ik heb geen dorst.'' A: ,,Je hebt geen dorst! Wat wil je eten?'' B: ,,Een ijsje.'' A: ,,We zijn niet in een McDonald's, luldebehanger.''
Dick Verweij, York (GB) Twee minuten
Op 200 meter van de plek waar Theo van Gogh werd vermoord, zit ik even voor achten op een bankje. Dodenherdenking in de Linnaeusstraat in Amsterdam-Oost. Het verkeer raast voorbij. Klokslag acht uur stappen twee allochtone jongens van hun fiets. Ze vragen me of ze moeten stoppen. Ik zwijg. Zij zwijgen terug. Een minuut lang. Dan stapt één van de jongens weer op zijn fiets en maakt aanstalten om te vertrekken. Zijn vriendje fluistert geschrokken: ,,Het is TWEE minuten, sukkel!''
D. Haije
Engels Met een kennis die niet zo goed in zijn talen zit, ga ik op bezoek bij een internationaal gezelschap. De voertaal is Engels. Mijn kennis ziet wat tegen de avond op, Engels spreken doet hij niet voor de lol. Ik moedig hem aan zich toch vooral zich in het gesprek te mengen, daar leer je immers van. Een klein foutje geeft niks en veel woorden lijken best op het Nederlands, voeg ik er luchtig aan toe. Eenmaal aangekomen blijft hij wat stil in de hoek zitten en duidelijk nerveus steekt hij een sigaret op. Ik ben opgelucht als ik merk dat hij korte tijd later toch wat gaat zeggen. Dapper vraagt hij de gastvrouw: ,,Do you have something to put my ass in?'' M. Kleemans
Vakantiegeld Al jaren is ze niet tevreden met haar neus. Geïnspireerd door de 'make overs' op de televisie besluit ze er iets aan te laten doen. Met het vakantiegeld in aantocht moet dat lukken. Ze maakt een afspraak met een gerenommeerde kliniek. Het intakegesprek verloopt vlot en sympathiek. De chirurg maakt een foto en bewerkt daarop de neus zoals hij er uit komt te zien. Helemaal goed. Ze wil meteen een datum prikken. ,,Het kost u 4.500 euro.'' Klaarblijkelijk ziet de dokter dat ze schrikt, want hij vervolgt: ,,U moet rekenen dat ik er misschien wel een uur werk aan heb.'' Kitty van Vlaanderen
Spijkerman Het is vrijdagmorgen 29 april rond kwart over twaalf, heel het Mediapark staat in voorjaarsbloei. Alles geurt en bloesemt. Ik loop naar het Net3-gebouw (waarin VARA, VPRO en NPS samenwonen) en zie over het asfalt van het parkeerterrein een man naderen, lichtgebogen, met een plastic zak waaruit een rol papier steekt, waarschijnlijk een poster. Ik herken hem. Het is Jack Spijkerman! Ik roep vrolijk naar hem: ,,Bureau leeggemaakt?'' Hij antwoordt bevestigend en voegt er nog aan toe dat hij dat liever nu zelf doet dan dat een ander het straks doet. Daarna stapt hij in zijn auto. Een afscheidsreceptie met maar één bezoeker, zo voelt het. Dini Bangma
Moeder De 50-jarige Rinus is een bekende verschijning in de Haagse Schilderswijk. 's Ochtends brengt hij, met een bakkie achter zijn fiets, buurtkrantjes rond en 's middags maaltijden voor armlastige bejaarden in de buurt. Het was zeker drie jaar geleden dat ik hem voor het laatst had gezien, maar gisteren zag ik hem weer eens door de wijk fietsen. ,,Hé Rinus'', riep ik hem toe, ,,hoe is het met je?'' Met hem ging het goed. ,,En hoe is het met je moeder?'' vroeg ik, want ondanks zijn leeftijd woonde hij nog steeds bij moeder thuis. ,,Ook goed'', antwoordde hij enthousiast. Hij keek even bedenkelijk en ging verder: ,,Nou ja, goed... ze is vorig jaar april overleden.'' Sandra Parry

No comments: