Tuesday, June 07, 2005

Een prima initiatief van NRC Handelsblad en de VPRO: iets meer dan een week voor de referenda in Frankrijk en Nederland bracht men een groot deel van de buitenlandse correspondenten van de krant bij elkaar ( ter gelegenheid van de tweejaarlijkse bijeenkomst van die correspondenten in Nederland ) en liet hen onder leiding van Mark Kranenburg over Europa - gezien vanuit het perspectief van hun standplaats - praten. Het lijkt trouwens wel dat veel correspondenten zich sterk identificeren met de landen waar ze gestationeerd zijn, het is vaak moeilijk te zien of zij hun persoonlijke mening ventileren of de in hun gastland gangbare percepties doorgeven. De correspondenten in Warschau en Istanbul, Stephane Alonso en Bernard Bouwman, komen bijzonder sympathiek over. Het boeiendst vond ik de manier waarop, althans volgens Garrie van Pinxteren, China tegen Europa aankijkt.
Op de website van het NRC kun je video-columns van 22 verschillende buitenlandse correspondenten van de krant bekijken. In zijn column komt Oscar Garschagen objectiever en empathischer naar beide kanten over dan in de televisie-discussie. In zijn column zegt hij iets wat ik ook heel sterk voel: "Nergens is de geschiedenis zo zeer een bestand van het heden als in mijn wereld." Misschien heb ik daarom wel voor de switch van talen naar geschiedenis gekozen, en misschien voel ik me daarom wel zo thuis hier. In de discussie brengt hij - naar ik aanneem door tijdgebrek - slechts een (1) punt naar voren: het gebruik van de holocaust door Israel om Europa te chanteren ( en de daaraan verbonden Palestijnse stelling dat zij de prijs betalen voor misdaden waar ze part noch deel aan hadden ). Het is zonder meer waar dat Israel te pas maar ook vaak te onpas de holocaust 'gebruikt' om de geldigheid van kritiek op Israel te weerspreken, maar het is natuurlijk onzin om te zeggen dat de verhouding tussen Israel en Europa alleen maar om de holocaust en anti-semitisme draait ( al zouden naast Oscar Garschagen ook heel wat Israelische politici ons dat willen doen geloven ). Door de manier waarop hij de naam van de beste Israelische krant ( Ha'Aretz ) uitspreekt en doordat hij - wanneer hij het over een heftige discussie onder prominente Israelische journalisten heeft - alleen Amira Hass noemt ( die, hoe belangrijk ik zelf haar werk ook vind, weliswaar buiten Israel grote faam geniet maar in Israel toch redelijk marginaal werk verricht ), neem ik aan dat hij geen Hebreeuws kent en alleen van de Engelstalige ( en misschien de Arabische ) media afhankelijk is voor zijn nieuwsvoorziening wat Israel betreft. Dit maakt hem natuurlijk niet tot een mindere journalist ( ik heb online heel wat goede door hem geschreven stukken gelezen ) maar het maakt hem ook niet echt tot een specialist als we het over de Israelische perceptie van Europa hebben.

No comments: