Wednesday, July 20, 2005

Vandaag staat het volgende, door mij geschreven, opinieartikel in het Reformatorisch Dagblad. Ik was gevraagd om te reageren op dit stuk van de RD-correspondent in Jeruzalem, Alfred Muller. Het was misschien spannender en sappiger geweest als Alfred Muller tegen het terugtrekkingsplan was, maar in feite zijn we het aardig eens. Wel geloof ik dat hij iets te optimistisch is over de toekomstige verhoudingen tussen Israel en de Palestijnen. Mijn stuk vult het zijne aan, samen vormen de twee artikelen een pleidooi voor steun aan uitvoering van Sharon's plan.
Ook vóór Sharon, maar minder optimistisch
De zelfmoordaanslag in Nethanya en de voortdurende beschietingen, door Palestijnse terroristen vanuit de Gaza-strook, met Qassam-raketten van dorpen en steden in Israël zelf zijn volgens de tegenstanders van Ariël Sharon een teken dat Israël zich uit Gaza laat verjagen en dat de terroristen voor hun wandaden beloond worden. Voorstanders van Sharon's terugtrekkingsplan brengen daar, in mijn ogen op overtuigende wijze, tegenin dat de aanvallen laten zien dat een Israëlische aanwezigheid in 'de' gebieden Israël geen veiligheid biedt, ja zelfs kwetsbaarder maakt. Alfred Muller heeft gelijk als hij zegt dat zowel de militaire als de religieuze argumenten die gebruikt worden om een Israëlische terugtrekking uit de Gaza-strook aan te vallen verre van onweerlegbaar zijn. Ik moest bij het lezen van zijn artikel denken aan professor Mordechai Cogan, die onlangs in Ha'Aretz duidelijk maakte dat zij die Gaza als onlosmakelijk deel van de landbelofte zien de Bijbel selectief lezen. Immers, ook koning Salomo droeg gebieden van het Land aan niet-joden over, zonder dat iemand zich daar druk over maakte: "Het bezit van gebieden in Eretz Israel door het Joodse volk is altijd een weerspiegeling geweest van de politieke en militaire omstandigheden van de periode". Helaas deel ik Muller's voorzichtige optimisme wat betreft 'de morgen na de terugtrekking' niet. Dat neemt niet weg dat ook ik Ariël Sharon van harte steun in zijn pogingen Israël uit Gaza terug te trekken. Volgens mij zijn de belangrijkste argumenten die vóór Sharon's plan – en voor een einde van de bezetting van grote delen van Judea en Samaria ( de Westoever ) – pleiten politiek-diplomatiek en economisch. Weinig realistische Israëlische politici en diplomaten koesteren de illusie dat de bezetting eeuwig kan voortduren. In de hedendaagse werkelijkheid is diplomatieke legitimiteit en samenwerking niet minder belangrijk dan pure militaire kracht. Een heuse, goed afgebakende, internationaal erkende en goed te beveiligen grens is meer waard dan een groot deel van de nederzettingen, die vaak moeilijk te verdedigen zijn en het vrijwel onmogelijk maken om de ingangen naar Israël hermetisch te beveiligen. De nederzettingen vormen ook een economische last voor de joodse staat. Als gevolg van de enorme beveiligingskosten, disproportionele investeringen in de infrastructuur en diverse subsidies zijn de overheidsuitgaven per hoofd van de bevolking voor de nederzettingen veel groter ( in sommige statistieken tussen de 20 en 50 % ) dan die voor de rest van Israël, inclusief achterstandsgebieden. Een teugtrekking uit Gaza zal de internationale positie van Israël versterken. Dit zal, samen met een lastenverlichting voor de Israëlische economie, voor een economische opleving kunnen zorgen die alle Israëliërs ten goede kan komen. Er zijn verschillende terreinen waarin de joodse staat gauw structureel moet gaan investeren om onherstelbare schade te voorkomen: onderwijs, gezondheisdszorg, sociale zorg, criminaliteitsbestrijding, wegenbouw en waterbeheer. Twee jaar geleden nam Ariël Sharon voor het eerst publiekelijk het woord 'bezetting' in de mond, en hij zei dat de bezetting slecht is voor Israël. Alhoewel het aannemelijk is dat hij naast het landsbelang ook persoonlijke – juridische – belangen op het oog had toen hij het Gaza-terugtrekkingsplan te berde bracht, lijkt het erop dat hij voor 100% gelooft dat uitvoering van het plan het belang van de joodse, democratische staat Israël dient . Voor de meeste voorstanders van en Israëlische terugtrekking uit Gaza maakt het niet echt uit wat Sharon – ooit een zo formidabele tegenstander van links Israël en de held en maecenas van de kolonisten – ertoe bracht om zijn plan te lanceren, zolang hij er maar in slaagt het uit te voeren. Alfred Muller is in mijn ogen erg optimistisch waar het gaat om de toekomst na het teurgtrekkingsplan. De kans dat de Palestijnse Autoriteit er in zal slagen orde op zaken te stellen binnen de Gaza-strook lijkt me niet erg groot: de Islamistisch-nationalisten zijn te sterk, Abu Mazen heeft teveel tegenstand onder zijn eigen politieke achterban, en de Autoriteit is te corrupt om goed te kunnen functioneren. Ook het concept "land voor vrede" is bijna te mooi om levensvatbaar te zijn, tenzij je van vrede niet meer dan een simpele wapenstilstand verwacht. Er is meer dan het afstaan van land nodig om heuse vrede te maken. Toch steun ik Sharon van harte zolang hij de enige lijkt te zijn die het terugtrekkingsplan kan realiseren. Om het even wat er aan de Palestijnse scheidslijn van het conflict gebeurt, Israël is nog meer dan de Palestijnen gebaat bij wat Amos Oz heel mooi als een pijnlijke echtscheiding beschreef. Wanneer beide kanten – de een meer dan de ander met hulp van buitenaf – een beetje tot zichzelf zijn gekomen kan er misschien over hechte Palestijns-Israëlische samenwerking op bepaalde gebieden worden gesproken. Voorlopig zou een uitweg uit de huidige impasse – een dagelijkse nachtmerrie voor vrijwel alle betrokkenen – al een hele stap vooruit zijn. De terugtrekking uit Gaza kan daarbij helpen.

No comments: