Sunday, December 31, 2006


A happy, healthy, success- and
( let's be optimistic rather than realistic )
peaceful 2007!



( picture supplied by Freephoto.com )

Friday, December 29, 2006

Ha'Aretz News Flash: 18:34 Danish broadcasters say they will not broadcast Saddam execution (DPA)
I hope this does not mean that someone else will broadcast it. That would be sickening. I won't watch it, that's for sure.

Thursday, December 28, 2006

Op 17 ( Apeldoorn ) en 18 ( Amsterdam ) januari a.s. geeft de bekende Israelische MO-commentator Ehud Ya'ari ( zijn commentaren worden ook in de Arabische wereld nauw gevolgd ) lezingen in Nederland. Kijk voor meer informatie op de website van het CIDI.

Monday, December 25, 2006

I love Daniel Barenboim as an artist and performer, and I often agree with what he has to say about 'the situation'. He is here for the 70th anniversary celebrations of the Israel Philharmonic Orchestra. When asked about ( Israeli ) criticism of his work to promote peace and some form of coexistence ( among other things through his Diwan orchestra ), he replied thus: "It doesn't bother me, the moment you have an opinion about something there will also be people with opposing views – for and against. Who is attacking me? A few political people? How can that bother me? I don't have a better opinion of them than they have of me, so why should it bother me? Do I have a positive opinion of (Moshe) Katzav? No, I don't. I grew up her before the occupation of the Territories when morals and strategy were different. I grew up here at a time when people such as Yeshayahu Leibowitz and Martin Buber were around. Where are they now? That's the problem. The criticism against me ridicules the myth of Jewish intelligence. With every war we win, we emerge weaker politically because we lack political leaders with any intelligence and wisdom to think of another path." Amen to that.

Saturday, December 23, 2006



Voor minstens drie Nederlanders kan deze kerst waarschijnlijk al niet meer stuk. Heb ik het mis, mis ik iets, of lijkt het er op dat de makers van Fokke en Sukke denken dat de hoofdstad van Syrie Amman en niet Damascus is?

Merry Christmas!

Wednesday, December 20, 2006

This winter our cellphone provider, Cellcom, offers its customers some wonderful gifts and discounts, in cooperation with leading local commercial chains. The 'action' in each chain is limited to a certain period, lasting between two weeks and about a month. Using a free customer discount card, you recently could buy five books ( good ones, in Hebrew ) for NIS 100,--, or get hundreds of shekels discount on sports clothing. Right now, until the middle of January, you can use the card to get one free movie ticket a week. My wife and I each have a card, and so do my parents/brother/sister-in-law. Yesterday our daughter went to watch a movie with her cousins and grandmother for free, heynam, eyn kasef. Thanks to Cellcom I went yesterday to the Haifa Mall and watched two of the best movies that I have seen in years, Scorcese's The Departed ( with Jack Nicholson, Martin Sheen, Alec Baldwin, Mark Wahlberg and the excellent Matt Damon and Leonardo di Caprio ) and The Illusionist, with one of my favorite actors, Edward Norton ( I loved his performances in Primal Fear and American History X ). If I had paid for the tickets I probably would have enjoyed the movies very much as well, but there is no doubt that the fact that it did not cost me even one agora added to my enjoyment. Normally a ticket is NIS 35 ( 6-7 Euro, about 8 dollars ). For the next four weeks I probably will go and watch some more movies, on my own or with my wife.

Sunday, December 17, 2006



Joep Bertrams, "Palestinian Unity"

Friday, December 15, 2006



Hag Urim Sameah!

Though I believe that Syria is to blame for many of the troubles that plague us, the Palestinians, the Lebanese, the Americans and Iraqis etc., I believe that the indirect overtures made by various spokesmen of the Damascus regime towards Israel should not be brushed aside all too easily. In the early 1970s Anwar Sadat tried to open channels of dialogue with Jerusalem, and he was arrogantly ignored by Golda Meir, who said that he was not serious. That arrogance cost Israel dearly in October 1973, during the war that would give Saddat enough leverage to come to Jerusalem and start peace negotiations with the Begin government four years later. Supposedly it was Henry Kissinger who encouraged Sadat to make war in order to press Israel towards the negotiating table. Let's hope that Olmert does not need another war to understand that talks with the Assad regime should at least be given a try.

Thursday, December 14, 2006

A shortened, much improved version of the following article ( which is a translation of the Dutch original ) appears today in the Dutch daily Reformatorisch Dagblad ( see today's first posting ).
A Helping Hand
"Better late than never" was my first thought when I read the Iraq Study Group Report. Not that I necessarily agree with all conclusions and recommendations of the report, but when an American bipartisan committee proposes a coherent comprehensive policy for the Middle East progress is being made. If only this had happened right after George W. Bush's first election or after 9/11: that would have saved the US, the Middle East and the rest of the world a lot of trouble. Instead, the Middle East policies of the Bush administrations resembled a blind bull in a china shop. Lebanon, Israel and the Palestinians were left to their fates, Iran and Syria were allowed to do as they pleased, and in Iraq the centralised regime of one horrible dictator was replaced by a dangerous anarchy. The list of American, Iraqi and foreign officials, opinion makers, academics, political and military experts who were consulted by the study group's members is impressive. That same list makes clear that it is stupid to claim that Israel and its supporters determine American policies in the Middle East. James A. Baker III is not exactly Washnington's best friend of the Jewish state and people, and it shows in 'his' report. This, and the fact that some of Israel's worst enemies have welcomed the report, can nevertheless not be a reason for Israel to ignore the report. Israel, like the Palestinians and Americans, should realize that it will never be able to bend reality entirely to its will, particularly since the country's governments have failed too often to take any determined positive steps on their own initiative. On the other hand, no one can expect Israel to cooperate or any peace plan to succeed if, as James Baker supposedly suggested, peace negotiations are held behind Israel's back in order to prevent "Jewish pressure". The Baker-Hamilton report offers a good basis for a renewed peace process. Especially because it is not fixated only on Iraq or on the Palestinian-Israeli conflict, but rather offers a more holistic approach. The report's compilers do not try to justify any terrorist's action or fool anybody by pretending that an end of the Palestinian-Israeli conflict and stability in Iraq will end ( Islamist ) terror alltogether. They do realize, though, that peace and quiet in Israel-Palestine and Iraq will remove the breeding ground and the major 'excuse' for most of today's terrorism. The dangers of Iran's nuclear plans and of Teheran and Damascus supporting terror groups are not underestimated, but at the same time it is acknowledged that blind faith in military confrontations is naïve. One of the main conclusions of the study group is that America's (non-)policy in Iraq until now has failed, and that a new approach is inevitable. Two words that were basically missing in Washington's foreign policy since 2000 were cooperation and consensus. Those two words appear all through the report, often preceded by the adjective 'international'. As I said before, better late than never. Let's hope we can look forward to similar studies on, for example, Afghanistan, Sudan/Darfur and North-Africa. It is not clear yet what the Bush administration will do with the report. Will most or all of the recommendations be implemented, will George W. Bush use the latter days of his presidency to launch a renewed and comprehensive peace process in the Middle East, or will the report serve mainly as some kind of academic excuse for an accelerated American retreat from Iraq? Europe can play a decisive role here. The leaders of the EU and of its member states need some courage and wisdom for that. They will have to set aside their pride and their loathing for Bush, and to try and bring their foreign policies into line. As far as the Middle East is concerned that line should somehow be coordinated with the Americans. If Washington and Brussels ( and Paris, Madrid, Berlin etc. ) manage to coordinate their MidEast policies, we have a political, economic and military alliance that will be able to force and seduce Israel and the Palestinians towards the negotiating table; to save Lebanon and Iraq; to call Iran and Syria to order through some sort of dialogue; to incapacitate ( Islamist ) terror. If the Europeans do not bother to take this report seriously and to seize the opportunities that it offers, there is a chance that it will become nothing more than a figleaf for the Americans' withdrawal from Iraq and from the whole region. In that case Jews, Palestinians, Lebanese and all other peoples here will be left to their own non-leaders and unenviable fates, and the world will have become an even more dangerous place than it is today.
Two Dutch cartoonists' impressions of Bush Iraq policy and the Baker-Hamilton report.


Tom Janssen ( "Exit Strategy Iraq" )


Joep Bertrams ( "Emergency Exit" )

( Wederom ) een uitstekende column van Elma Drayer in Trouw. Met dank aan mijn broer voor de verwijzing. Let op de commentaren.
Het volgende artikel staat als het goed is vandaag in het Friesch Dagblad.
Iran en de Holocaust
Op de website van het Instituut voor Politieke en Internationale Studies in Teheran kun je nog de Call for papers vinden voor de internationale conferentie "Herziening van de Holocaust: Globale Visie" die deze week werd gehouden, doelbewust en cynisch genoeg samenvallend met de internationale dag van de rechten van de mens. Het ziet er keurig uit, alsof het een conferentie van een gerenommeerde wetenschappelijke instelling betreft. Wetenschappers en onderzoekers werden uitgenodigd om een samenvatting van hun lezing ( "getypt in Word 2000", maximaal één A4 pagina, in het Perzisch, Engels of Arabisch ) samen met "toelichtingen over hun wetenschappelijke activiteiten" naar het secretariaat van de conferentie te sturen. Het doel van de conferentie, zo vertelt het IPIS ons, was om "met volledig respect voor het joodse geloof […] verschillende aspecten van dit onderwerp ( de Holocaust ) te beschouwen, verwijderd van enige propaganda of politieke beschouwing ". Nee, heus. Holocaust-ontkenning is bijna net zo oud als de Bevrijding, en een conferentie gewijd aan die nonsens is normaal gesproken geen nieuws. Net zoals er mensen zijn die willen blijven geloven dat Neil Armstrong's landing op de maan geënsceneerd was of dat de aarde toch echt plat is, zullen er altijd verlichte geesten zijn die het ontkennen van of twijfel zaaien over de aard en/of omvang van de Shoah tot hun levenstaak hebben gemaakt. Helaas kunnen we de absurde bijeenkomst in de hoofdstad van de Islamitische Republiek van Iran echter niet zomaar als apekool afdoen en negeren. Allereerst door de context. De belangrijkste initiator van de conferentie heeft sinds hij aan de macht kwam niet alleen maar keer op keer de totale vernietiging van de staat Israël gepredikt, hij doet er ook alles aan om de middelen te bemachtigen die hem en zijn land kunnen helpen zijn apocalyptische droom ( en niet alleen de zijne ) te verwezenlijken. Wat niet minder verontrustend is is dat de pogingen van Mahmoud Ahmadinejad om het historische waarheidsgehalte van de Holocaust samen met het bestaansrecht van de staat Israël in twijfel te trekken wereldwijd zo'n succes hebben. Dit valt bijvoorbeeld af te lezen aan heel wat commentaren op respectabele Nederlandse websites, commentaren die lang niet altijd in gebrekkig Nederlands geschreven en met een buitenlands klinkende naam ondertekend zijn. Dergelijke commentaren juichen 'onafhankelijk' onderzoek naar de Holocaust toe, vaak in naam van de door Iran zo gekoesterde vrijheid van meningsuiting. Ook wordt steeds weer ( in samenhang met uitspraken van de Iraanse president ) benadrukt dat tijdens de Tweede Wereldoorlog niet alleen maar joden werden vermoord, dat de slachtoffers van toen de nazi's van nu zijn, en – natuurlijk – dat de Palestijnen toch niet hoeven te boeten voor de misdaden van Europa. Vooral dat laatste vind ik een interessant 'argument' van Ahmadinejad: als de Holocaust nu werkelijk een mythe is, voor welke door Europa tegen het joodse volk begane misdaad moeten de Palestijnen dan sinds 1947 boeten? Gelukkig zijn de reacties waarin afkeur en verontwaardiging over de conferentie wordt geuit nog ruim in de meerderheid, maar – net als met de door Bin Laden gebezigde mantra's – veel van wat Ahmadinejad beweert is de laatste jaren toch net iets te salonfähig geworden. Pseudo-wetenschappers als Robert Faurisson, en rabiate anti-semieten als David Duke ( Imperial Wizard – 'vorstelijk tovenaar' – van de Ku Klux Klan ) hebben met hulp en op kosten van de Iraanse Islamitische Republiek weer eens vijftien minuten roem gekregen. Ook de deelname van een handvol afgevaardigden van Neturei Karta aan de bijeenkomst was geen verrassing, al ontkennen zij vanzelfsprekend de Holocaust niet. Het kost de vijanden van Israël nooit echt moeite om een paar joden te vinden die met alle genoegen 'een ander joods geluid' laten horen. De leden van Neturei Karta hebben daarbij een zekere propaganda-meerwaarde. Als duidelijk zichtbare, haast karikaturale joden zoals rabbijn Aharon Cohen het met een anti-Zionist eens zijn dat de 'Zionistische entiteit' misdadig is en geen recht van bestaan heeft, kan niemand die persoon ooit van anti-semitisme beschuldigen. " Ik een anti-semiet? Mijn beste vrienden zijn joden!" Alhoewel we er voor op moeten passen om professionele geschiedvervalsers en jodenhaters al te veel eer en aandacht te gunnen is het gevaarlijk en al te makkelijk om de conferentie lacherig als onbeduidend af te doen. Het feit dat ze door ( het departement voor onderzoek en onderwijs van ) het Iraanse ministerie van buitenlandse zaken werd georganiseerd zegt genoeg. Toch werd in maar weinig verslagen over de conferentie een direct verband gelegd tussen enerzijds de conferentie en anderzijds Ahmadinejad's inmiddels reeds beruchte uitspraken, Iran's nucleaire ambities en buitenlandse politiek, inclusief de pogingen van dat land om de machtsverhoudingen in Libanon drastisch te veranderen. Ondanks alles waren er deze week redenen voor hoop en een voorzichtig optimisme. Naast de eenduidige afkeuringen door voor zover ik weet alle Westerse regeringen was er een kleinschalig maar dapper en openlijk studentenprotest op de vroegere polytechnische universiteit in Teheran. De Iraanse President werd daarbij voor dictator uitgemaakt, en een student zei dat de conferentie een schande voor zijn land was. Dit laat ongeacht het kleine aantal demonstranten zien dat Ahmadinejad's denkbeelden zeker niet door alle Iraniërs gedeeld worden, maar vooral dat er in Iran jongeren zijn die niet anders dan het bewind van de ayatollahs kennen en desondanks een luidkeels politiek protest durven laten horen.
Het volgende artikel staat vandaag in het Reformatorisch Dagblad. Zie hoe een kleine verandering de betekenis van een hele zin of paragraaf kan veranderen. In de derde paragraaf schreef ik "Een politicus als Bush kan onvoorwaardelijke steun aan Israël beloven, wanneer puntje bij paaltje komt zijn het officials als Baker ( niet echt een filo-semiet ) die het eigenlijke buitenlandse beleid bepalen...". Ik was vergeten om van officials ambtenaren te maken, maar de redacteuren van de krant maakten er mensen van. Nu staat er eigenlijk heel iets anders dan wat ik bedoelde. Het zij zo. Voor de rest is wat ik wilde zeggen goed overgekomen. Dit is een bewerking ( met een flink aantal verbeteringen ) van een langer origineel waarvan ik ook een Engelse versie maakte ( zie volgende posting ).
Een helpende hand uit Brussel
Een Amerikaanse tweepartijen-commissie die een coherent totaalbeleid voor het Midden-Oosten voorstelt noem ik vooruitgang. Zo'n rapport had meteen na George W. Bush' verkiezing of in ieder geval voor de invasie van Irak uitgebracht moeten worden. Dan zou Amerika, het Midden-Oosten en de rest van de wereld wellicht een hoop ellende bespaard zijn gebleven. Het Irak Studiegroep Rapport bevat vele haken en ogen, en niet minder tekortkomingen. Het lijkt dat de opstellers van het rapport er van uit gaan dat alle betrokkenen hier in de regio net zo rationeel denken en handelen als de gemiddelde Amerikaanse zakenman-politicus, en dat religie nauwelijks een rol speelt. Toch kan het Baker-Hamilton rapport een basis vormen voor een vernieuwd vredesproces. De belangrijkste conclusie van de studiegroep is dat het recente Amerikaanse non-beleid in Irak en in het Midden-Oosten hopeloos gefaald heeft, en dat een nieuwe aanpak onvermijdelijk is. In het buitenlandse beleid van de huidige Amerikaanse regering ontbraken tot nu toe feitelijk de woorden samenwerking en overeenstemming. 'Cooperation' en 'consensus' komen daarentegen regelmatig in het rapport voor, vaak voorafgegaan door het bijvoeglijk naamwoord 'international'. Dat klinkt veelbelovend. De opstellers van het rapport stellen terecht dat vrede in Israël-Palestina en Irak een belangrijke voedingsbodem en 'rechtvaardiging' voor Islamistisch terrorisme zal wegnemen. Misschien verwachten ze iets te veel van dialoog, maar ik deel hun onderkenning dat een blind vertrouwen in militaire confrontatie naïef en achterhaald is. Israël zou er verstandig aan doen om het werk van James A. Baker III serieus te nemen. Het was dom van premier Olmert om te zeggen dat hij erop vertrouwt dat president Bush' positie niet zal veranderen. Het verslag van de Irak Studiegroep weerspiegelt, veel meer dan de politieke waan van de dag, de opinies en lange-termijn strategieën van hoge ambtenaren in het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken. De lijst van deskundigen die door de commissie is geraadpleegd maakt weer eens duidelijk dat Amerika's Midden-Oosten politiek echt niet door Israël en zijn supporters wordt bepaald. Een politicus als Bush kan onvoorwaardelijke steun aan Israël beloven, wanneer puntje bij paaltje komt zijn het ambtenaren als Baker ( niet echt een filo-semiet ) die het eigenlijke buitenlandse beleid bepalen, en een begrip als 'onvoorwaardelijke steun' past niet in dat beleid. Dat bijvoorbeeld Syrië het rapport verwelkomd heeft hoeft Jeruzalem niet af te schrikken. Het is hoopgevend dat meer gematigde en/of Westers-georiënteerde Arabische regeringen naar aanleiding van het rapport ( en met het oog op een nucleair Iran dat ook hen bedreigt ) via Washington op een al dan niet directe dialoog met Israël aandringen. De Israëlische regering kan het beste de nadagen van Bush jr.'s presidentschap benutten door duidelijk op vrede gerichte initiatieven te ontplooien. Als Israël tevergeefs blijft hopen dat de tijd in zijn voordeel werkt zou het wel eens heel snel zonder werkelijke vrienden tegenover een nucleaire as Teheran-Damascus-Beiroet kunnen komen te staan. Hopelijk zal Europa haar trots en afkeer van Bush van zich af zetten en dit rapport gebruiken om samen met de VS tot een eensgezinde Midden-Oosten politiek te komen. Als men in Brussel, Parijs, Berlijn en elders in Europa dit rapport laat voor wat het is en de mogelijkheden die het biedt niet met beide handen aangrijpt, bestaat de kans dat het enkel als vijgeblad voor een spoedige Amerikaanse terugtrekking uit Irak en uit de hele regio zal dienen. Dan zijn de mensen in Israël, Palestina, Irak, Libanon etc. pas echt aan hun lot en aan hun wanbeleiders overgelaten, en wordt de wereld nog onveiliger dan ze nu al is.

Wednesday, December 06, 2006

Als het goed is ( het eerste stuk staat op de website van de krant, maar daar staat altijd maar een klein deel van wat in de krant zelf te vinden is ) staan de volgende twee artikelen deze week in het Friesch Dagblad.
In Beiroet begint de vrede?
Bijna vier maanden na het einde van wat in Israël de Tweede Libanon-oorlog heet blijkt wederom dat de voortdurende provocaties van Hezbollah die tot die oorlog leidden deel uitmaken van een groter geheel. Het lot van Libanezen, Palestijnen en Israëliërs lijkt niet zozeer in Beirut, Gaza, Ramallah en Jeruzalem te worden bepaald, als wel in Damascus en Teheran. Iedere keer dat daar om wat voor reden dan ook wordt besloten dat het tijd is voor een escalatie vallen de raketten in het zuiden of noorden van Israël, raken onderhandelingen over de vrijlating van Palestijnse gevangenen en ontvoerde Israëlische soldaten in het slop, en worden prominente, anti-Syrische Libanezen omgebracht. Bij de demonstraties tegen de Libanese regering domineren de kleuren geel, van Hezbollah, en oranje, van de supporters van Michel Aoun, de belangrijkste christelijke ( maar 'oecumenische' ) tegenstander van de regering Siniora. Aoun was ironisch genoeg tot vorig jaar vanuit Franse ballingschap een van de belangrijkste tegenstanders van de Syrische aanwezigheid in Libanon. Het gebruik van de kleur oranje bracht een buitenlandse journalist tot een serieuze vergelijking met de revolutie in Oekraine, die uiteindelijk tot de verkiezing van Viktor Joesjtsjenko leidde. Niet echt passend, zo'n vergelijking. Je hoeft niet aan de Israëlische kant van de grens te wonen om te vermoeden dat er weinig spontaans is aan de demonstraties in de Libanese hoofdstad. Als de demonstranten en degenen die hen de straat op sturen al democratische bedoelingen hebben, dan zijn dat de bedoelingen van de schrik van de buurt die eindelijk kans ziet om zijn wil aan de buurt op te leggen. De gebeurtenissen in Beiroet worden niet alleen in Jeruzalem maar ook in Amman, Cairo en elders met spanning gevolgd. Een as Iran-Irak-Syrie-Libanon is niet alleen voor Israël een nachtmerrie-scenario. De machtsverhoudingen in Libanon zijn wankel, een resultaat van compromissen en Realpolitik, vastgelegd in het mondelinge Nationale Pact ( 1943 ) en vanaf 1990 in de grondwet. De meeste van de achttien officiële ethnisch-religieuze bevolkingsgroepen waaruit Libanon bestaat hebben een vast aantal plaatsen in het parlement. Daarnaast moet de president een maronitische christen zijn, de voorzitter van het parlement een sji'itische moslim, en de premier een soennitische moslim. Dat die machtsverdeling ietwat kunstmatig is en niet de exacte huidige demografie van het land weerspiegelt betekent natuurlijk niet dat ze onder het mom van democratie zomaar met geweld overboord gegooid moet worden. Wat Syrië en Iran nog niet gelukt is door middel van politieke moorden en een heuse oorlog wordt nu langzaam maar zeker verwezenlijkt door politieke manoeuvres, aggressieve toespraken en publiek machtsvertoon van Hezbollah. Het is de vraag of bekend zal worden wie verantwoordelijk is voor de meest recente moord op een opponent van Syrische inmenging in Libanon, maar de gewelddadige dood van Pierre Gemayel jr. dient zonder enige twijfel de belangen van Hezbollah en diens broodheren. Het voortbestaan van de Libanese regering hing na het aftreden van de Hezbollah-ministers af van de steun van twee ministers. Gemayel's dood verminderde die steun met vijftig procent, waardoor de regering Siniora nog verder verzwakt werd tegenover de bullebak Hassan Nasrallah. Wat alles nog veel triester en zorgwekkender maakt is het veelzeggende feit dat terwijl Libanon in de richting van een nieuwe burgeroorlog wordt gestuurd, de VN er bij staat en er naar kijkt, zonder ook maar één vinger uit te steken. De internationale troepenmacht keek toe hoe Hezbollah in een paar maanden zijn wapenarsenaal tot vooroorlogse sterkte heeft teruggebracht. In New York en Genève is men druk met het veroordelen van Israël maar wordt voorbijgegaan aan de manier waarop de regimes van Bashar al-Assad en Mahmoud Ahmadinejad de wederopbouw van Libanon saboteren en elke mogelijke toenadering tussen Israël en de Palestijnen nog moeilijker maken dan ze al is. Internationale bemoeienis met het Palestijns-Israëlische conflict is hard nodig, maar het is zinloos om over een oplossing voor dat conflict te praten zonder Damascus en Teheran ter verantwoording te roepen. De pogingen van Iran om nucleaire wapens te bemachtigen en van het bewind in Syrië om politiek te overleven houden regelrecht verband met de politieke crisis in Libanon ( en Israël ), de mislukte pogingen om tot een Palestijnse regering van nationale eenheid te komen, de schendingen van de 'wapenstilstand' rond Gaza, enz., enz. Een vredesplan voor het Midden-Oosten dat wil slagen moet uitgaan van een soort holistische benadering. Een oplossing voor de crisis in Libanon brengt een einde van het Palestijns-Israëlische conflict dichterbij en verzwakt de grootste versjteerders in de regio. Er bestaat in deze context een zekere paradox. Enerzijds zullen Israël, Libanon en de Palestijnse regering moeten inzien dat ze hun eigen problemen binnenshuis en met elkaar moeten oplossen, d.w.z. zonder directe inmenging vanuit Damascus en Teheran. Aan de andere kant is tot nu toe gebleken dat de drie meest centrale spelers en slachtoffers van 'het conflict' niet in staat of bereid zijn om hun boontjes helemaal zelf te doppen. Bemoeienis van buitenaf is dus wel degelijk gewenst en onvermijdelijk: met goed gecoördineerde, gebalanceerde en vastberaden politieke druk en ( vooral economische ) steun kunnen ze worden overgehaald of gedwongen om de noodzakelijke knopen door te hakken. Ondanks het falen van Annan c.s. kunnen de betrokken partijen daarbij niet om de VN heen, al zal de meest actieve buitenstaanders-rol zijn weggelegd voor Europa, de VS en een aantal 'gematigde' Arabische landen.
Naschokken
Vorige week las ik dat de schade die de Hezbollah-raketten afgelopen zomer in Qiryat Shmonah, een van de zwaarst getroffen Israëlische steden tijdens de oorlog, aan gebouwen aanrichtten voor een aanzienlijk deel hersteld is. In Nesher, waar ik woon, is een huis door een directe inslag grotendeels verwoest. Toevallig bracht ik onze 7-jarige dochter afgelopen week naar een vriendinnetje dat naast dat huis woont. De verherbouwing verloopt zo te zien voorspoedig. In Haifa kun je eveneens nog de fysieke gevolgen van de oorlog zien, maar ook daar moet je de stad goed kennen om te weten en te zien waar de raketten zijn ingeslagen. In Beiroet zullen de materiële littekens ongetwijfeld nog veel langer te zien zijn. Ook de politieke naschokken worden daar nu nog dagelijks gevoeld, en als Hezbollah zijn zin krijgt zal de oorlog uiteindelijk voor een aardverschuiving zorgen die niet alleen in Jeruzalem wordt gevreesd. In Israël breiden de politieke naschokken van de oorlog zich iets geleidelijker uit dan in Libanon, maar ze zijn zeker zo voelbaar. Toen Ehud Olmert aan het begin van dit jaar zijn regering samenstelde eiste Amir Peretz, de nieuwe leider van de Arbeidspartij, het ministerie van defensie op. Het was, zeker gezien de nadruk die de Arbeidspartij tijdens de verkiezingscampagne had gelegd op sociaal-economische onderwerpen, logischer geweest als hij minister van financiën was geworden. Vrijwel alle vorige ministers van defensie hadden hun belangrijkste sporen als soldaat of op een aan defensie gelieerd gebied verdiend. Amir Peretz, 'slechts' kapitein in het leger, is en blijft vooral een vakbondsman, en net als Olmert, die jurist is en pas officier werd toen hij al lid van de Knesset was, staat hij niet bepaald als militair deskundige bekend. De oorlog bracht aan Israëlische zijde fundamentele gebreken aan het licht op het gebied van tactiek en strategie, bevelstructuren, communicatie, training en materieel. Die gebreken zijn natuurlijk niet vandaag of gisteren ontstaan. Het is de vraag of een meer ervaren en militair deskundige premier en minister van defensie grotere successen zouden hebben geboekt, maar het gebrek aan ervaring van het duo Olmert-Peretz werd na de oorlog vanzelfsprekend wel als één van de belangrijkste wapens tegen hen gebruikt. Naast Olmert en Peretz kreeg Dan Halutz, de opperbevelhebber van het leger, zware kritiek te verduren. Behalve arrogantie wordt ook Halutz, voormalig commandant van de luchtmacht, een gebrek aan "heuse legerervaring" verweten. Wat het geheel ingewikkelder en ondoorzichtiger maakt ( en wat een al niet prettige bijsmaak nog wranger maakt ) is het feit dat sommigen de oorlog misbruiken om politieke en persoonlijke rekeningen te vereffenen. Dat geldt niet alleen voor de politiek zelf, maar helaas ook voor het leger. Olmert en Halutz – Amir Peretz in mindere mate: anderhalf jaar geleden zat hij nog in de oppositie – worden samen met Ariel Sharon als de hoofdverantwoordelijken ( of –schuldigen, het is maar hoe je het bekijkt ) voor de terugtrekking uit Gaza gezien. Rechtse politici, die bij de laatste verkiezingen hun verzet tegen de terugtrekking niet met een werkbare meerderheid in de Knesset beloond zagen, proberen nu alsnog hun politieke gelijk te krijgen. Zij vormen langzaam maar zeker een niet echt homogene maar numeriek sterke oppositie, samen met de geëvacueerde kolonisten, de directe Israëlische slachtoffers van de oorlogen in Libanon en Gaza, en alle Israëliërs die niet per se rechtse sympathieën hebben maar gewoon teleurgesteld zijn in hun krachteloze, corrupte non-leiders en hopeloos worden door de uitzichtloze situatie waarin Israëliërs en Palestijnen zich bevinden. Binnen het leger zijn het vooral persoonlijke frustraties en onvervulde ambities die voor spanningen zorgen. Verschillende commissies zijn benoemd om te bepalen wat er mis ging. Een klein aantal hoge officieren hield de eer aan zichzelf en nam ontslag. Tientallen reserve-generaals hebben commentaar en advies gegeven, gevraagd en ongevraagd, in de media of binnenskamers. Bij de woorden van elk van deze deskundigen moet echter rekening worden gehouden met de manier en het moment waarop hij afgezwaaid is, zijn verhouding tot de leden van de huidige generale staf in het algemeen en tot Dan Halutz in het bijzonder. Een voorbeeld: de benoeming van Moshe Ya'alon, Halutz' voorganger, werd destijds niet verlengd, en hij stak zijn woede en frustratie – zeker niet alleen persoonlijk maar ook niet uitsluitend professioneel – sindsdien niet onder stoelen of banken. De positie van de drie belangrijkste Israëlische beleidsvormers tijdens de Libanon-oorlog is wankel, maar het valt niet te zeggen of ze volkomen onhoudbaar zal worden. Hopelijk zullen we over een jaar of wat kunnen vaststellen dat de nasleep van de oorlog vooral bestond uit het likken van wonden, het ijveren voor de vrijlating van de ontvoerde soldaten, het leren van belangrijke lessen en het doordrukken van noodzakelijke veranderingen op diplomatiek-politiek terrein, in de Israëlische maatschappij en het leger. Het lijkt niet zozeer de vraag óf maar eerder wanneer er weer een oorlog zal uitbreken, en de binnenlandse verdeeldheid bedreigt Israëls veiligheid veel meer dan alle vijanden van buitenaf bij elkaar. Helaas is er een redelijke kans dat ook nu weer de gekwetste en opgeblazen ego's van de politici en legerleiders het van het algemeen belang zullen winnen.

Tuesday, December 05, 2006

On the website of Ha'Aretz I saw this picture of our friend Mahmoud A. The caption says "Iranian President Mahmoud Ahmadinjad gesturing during a speech he gave in Sari, north Iran on Tuesday." To me it seems that he is using visual quotation marks. What did he say?. Maybe '...the "Holocaust"...', or '...Iran's "peaceful" nuclear program'?

Sunday, December 03, 2006

After, during breakfast, I finished reading Oriana Fallaci's interview with Golda Meir I happened to come across this article on Ynet. History has not always been kind to Mrs Meir, but to me she remains one of the most fascinating figures and personalities in ( Zionist ) history. Her personal and political faults and failures enhance the very human character that she emanated.

Friday, November 24, 2006

En opnieuw is bewezen dat elke stem telt. Commentaar van ene Henk uit Amsterdam op de website van de Telegraaf: "Tyisch een rotstreek van draaikont Bos; een stem stelen van de SP. Gelukking is hem dat niet voor de verkiezingen gelukt." Hoe dom kan een mens zijn? ( antwoord: oliedom ). En dan te denken dat zijn stem net zo veel waard is als de mijne.
Ynet published a handy who's who of current Lebanese politics.

Thursday, November 23, 2006

Hier moest ik wel om lachen. Twee dagen voor de verkiezingen schreef Gideon Simon, nummer 10 op de lijst EenNL van Marco Pastors, op joods.nl het volgende: "Nog een paar dagen te gaan en dan weet ik of ik volksvertegenwoordiger ben namens EenNL." Mijn geloof in opiniepeilingen is verre van rotsvast, maar ik vraag me toch echt af of deze kandidaat-politicus overdreven optimistisch, naief of gewoon oliedom was toen hij dit schreef. Een ietsiepietsie realiteitszin zou toch, naast goed kunnende liegen en bluffen, een van de minimumeisen voor een aspirerend politicus moeten zijn, niet?
Het volgende stuk staat vandaag in Trouw. Het is een reactie op een opinieartikel van Jaap Hamburger, van Een Ander Joods Geluid, dat vorige week donderdag op de Podium-pagina van die krant stond ( "Als Israel niet wil horen, moet het maar voelen" ). Dat stuk, samen met nog wat andere artikelen die ik ook voor dit opinieartikel gebruikt heb, kreeg ik toegestuurd door mijn broer. De redacteurs van De Verdieping hebben een belangrijk argument ( de rol van - met name joodse - buitenstaanders ) weggelaten, maar het meeste van wat ik wilde zeggen is zonder al teveel veranderingen in de krant terug te vinden.
Slachtoffers onder elkaar
Het is triest om te lezen hoe eenzijdige sympathie tot eenzijdige blindheid leidt ( "Als Israel niet wil horen...", Podium, 16 november ). Ook ik word woest wanneer ik dode of gewonde Palestijnse of Libanese kinderen zie. Ook mijn kritiek op de Israelische regering is niet mals, ja zelfs waarschijnlijk nog een stuk scherper dan die van Jaap Hamburger. Ik merk de gevolgen van Olmert's wanbeleid immers dagelijks. Weliswaar minder dan de meeste Palestijnen, maar toch. Waar ik echter tegelijkertijd verdrietig en boos om word is dat de heer Hamburger en andere politiek-correcte activisten, net als hun rechtse evenknieen, slechts oog hebben voor de slachtofferrol van een partij en de schuld uitsluitend in de schoenen van de andere partij schuiven. Vaak geldt dat zij die zeggen pro-de-een te zijn vooral door anti-de-ander-gevoelens worden geleid. Joodse activisten buiten Israel zijn daarin vaak nog net iets feller dan hun niet-joodse collega's. Het moet lastig zijn om Nederlander/Brit/Amerikaan etc., politiek correct en joods te zijn en tegenover je progressieve niet-joodse vrienden te moeten bewijzen dat je niets te maken hebt of wilt hebben met die joden daar in Israel die van de bezetting hun levensdoel hebben gemaakt. Net zo moeilijk is het voor sommige andere joden buiten Israel om te weten dat ze de stap om naar Israel te komen nooit zullen kunnen of durven zetten. Zij compenseren dat bewustzijn soms juist weer door rechtsere en aggressievere taal uit te slaan dan de gemiddelde Likoednik. Jaap Hamburger doet Israel's motivatie voor de Libanon-oorlog af als "Hezbollah he, we moesten wel". Afgezien van de vraag wie waarom de oorlog begon, gaat hij voorbij aan het feit dat, naast ruim honderd gesneuvelde soldaten, meer dan veertig Israeliers door Hezbollah-raketten werden gedood en honderdduizenden Israeliers - waaronder ondergetekende met zijn hoogzwangere vrouw en twee kleine kinderen - uit hun huizen werden verdreven. Oorlogen maken nu eenmaal slachtoffers aan alle kanten. Al die slachtoffers zal het worst wezen of het geweld dat door 'hun' eigen kant wordt gebruikt ideologisch gerechtvaardigd of proportioneel is. Hetzelfde geldt voor de slachtoffers in en om de Gaza-strook. De Kassams mogen dan 'kachelpijpen' ( Inez Polak, Trouw, 17 november ) zijn, ze hebben al wel negen Israeliers gedood en tientallen verminkt, en zorgen er voor dat de inwoners van Sderot al jarenlang dagelijks meemaken wat mijn vrouw en mij afgelopen juli na een week deed besluiten om de koffers te pakken en naar Nederland te vluchten. Je draagt niets bij aan het welzijn van het ene slachtoffer door het andere slachtoffer te negeren. Getallen en proporties kunnen daarbij geen maatstaf zijn. Als dat wel zo was zou na de Holocaust het joodse volk voorgoed het absolute alleenrecht op slachtofferschap hebben, wat natuurlijk kolder is. De werkelijkheid, is zoals altijd, ingewikkelder dan activisten als meneer Hamburger ons willen doen geloven. De vader van de ontvoerde Israelische soldaat Gilad Sjaliet zegt in Inez Polak's artikel van afgelopen vrijdag exact waar het op staat: " We zijn allemaal slachtoffer van dezelfde waanzin, dezelfde voortdurende en absurde oorlogen." Rasen, broer van een slachtoffer van Beit Hanoen valt hem bij: "...ik zeg beide regeringen: Genoeg, het is genoeg geweest." Het is opvallend dat juist directe slachtoffers van het conflict zoals David Grossman ( Podium, 6 november ), Noam Sjaliet en Rasen Gassen vaak veel meer empathie, politieke wijsheid en matiging tonen dan zogenaamd sympathiserende buitenstaanders als Jaap Hamburger en, om maar een extreem voorbeeld te gebruiken, George W. Bush. De overgrote meerderheid van Israeliers en Palestijnen is slachtoffer. Slachtoffer van de bezetting. Van het gebrek aan visie van Israel's huidige leiders. Van de machtsstrijd onder de Palestijnen en de politieke, sociale en economische chaos die daarvan het gevolg zijn. Van de afwezigheid van een geloofwaardige oppositie in Israel en onder de Palestijnen. Van de blindheid van pro/anti-activisten buiten Israel en Palestina. Van de snode strategieen van misdadige regimes die het leven van niet alleen hun eigen volk, maar ook dat van Libanezen, Palestijnen en Israeliers onmogelijk maken om te overleven ( Syrie ) of hun sinistere doeleinden te bereiken ( Iran ). Van de idiote competitie - en het wederzijdse wantrouwen - tussen Europa ( 'geleid' door Frankrijk ) en de Verenigde Staten. Van de machteloosheid en het gebrek aan werkelijke belangstelling van de Verenigde Naties. Voor dat laatste, zie Libanon: terwijl de VN druk bezig is om Israel te veroordelen, is Hezbollah er onder de neus van de organisatie in geslaagd zich bijna volledig te herbewapenen, en loopt Libanon wederom de kans om in totale anarchie te vervallen. Noch de huidige Israelische leiders noch hun Palestijnse tegenhangers zijn bereid of in staat om de noodzakelijke knopen door te hakken en de dodelijke impasse te doorbreken. Een einde aan de bezetting zal Israel nog meer dan de Palestijnen baten, al moet niemand de illusie koesteren dat zo'n einde alle andere problemen zal doen verdwijnen. Hulp en inmenging van buitenaf zijn harder nodig dan ooit. Een ieder die daadwerkelijk wil helpen dient echter te beseffen en te erkennen dat de schuldigen voor het conflict niet alleen in Jeruzalem maar ook o.a. in Gaza, Ramallah, Damascus en Teheran moeten worden gezocht, en - vooral - dat beide volken slachtoffer zijn. De schuld van de ene partij maakt het lijden van 'haar' slachtoffers niet minder triest, en omgekeerd. Juist door de ellende aan beide kanten te onderkennen kun je de kant waarvoor je het meeste sympathie hebt beter helpen.

Wednesday, November 22, 2006

Ik was blij met de volgende reactie op de mail die ik vorige week naar het CIDI stuurde ( gepost met medeweten en goedkeuring van Nathan ). Dat we het niet over alles eens zijn wil niet zeggen dat we af en toe niet van gedachten kunnen wisselen, integendeel:
Beste Bert, Dank voor je mail en je kritiek. Het is altijd goed om van betrokken mensen input te krijgen over het wel en wee. Zeker als het mensen zijn die zich zelf ook inzetten. Ik ga ook voor een groot gedeelte mee in je kritiek. Het moge duidelijk zijn waar CIDI staat als het op Israel aankomt. Dit betekent ook dat er af en toe kritiek wordt gegeven. Hier had Israel een grove fout begaan en dat wordt gelukkig ook gelijk toegegeven. Het is ook aan CIDI als pro-Israel organisatie om dat dan te veroordelen. In good and in bad times. Natuurlijk vertrouwen we op het rechstsysteem in Israel, maar wij hebben een publieke taak in Nederland toe zaken uit te leggen. Overigens heeft CIDI een directie, een dagelijks bestuur, een algemeen bestuur (met daarin vertegenwoordigers van Joodse organisaties), een achterban etc. die ervoor zorgen dat CIDI doet wat het doet. Jij ook succes met alles en we houden contact. Met vriendelijke groet, Nathan Bouscher Stafmedewerker CIDI
Het volgende stuk staat vandaag in het Friesch Dagblad. De Telegraaf gaat vandaag vrolijk verder met wat een persoonlijke kruistocht tegen Wouter Bos lijkt te zijn. Het is niet zozeer links dat de krant lijkt te verafschuwen maar een specifieke partij en haar lijstaanvoerder. Je kunt op de website van de krant twee 'artikelen' lezen waarin mensen uitleggen waarom je nu juist wel of niet op de SP moet stemmen, maar over de PvdA zul je bij wakker Nederland never nooit niet ook maar een positief woord tegenkomen. Soit. Het Reformatorisch Dagblad legt uit hoe alles in zijn werk gaat. Bij het vluchtig doorlezen van de informatie ontdekte ik een foutje, of liever een slordigheidje: "de kiesdeler... . Dit is het aantal uitgebrachte stemmen, gedeeld door het aantal zetels dat in het parlement te verdelen valt." Dit moet natuurlijk "het aantal uitgebrachte stemmen minus de blanco en ongeldige stemmen" of gewoon simpelweg "het aantal geldige stemmen" zijn. Ik ben overigens altijd erg onder de indruk van de mate waarin bepaalde ( vooral confessionele ) kringen de verkiezingen en daarmee de democratie serieus nemen ( afgezien van de discussie over de rol van de vrouw in een van de streng-christelijke partijen ). Daar kunnen veel Nederlanders nog wat van leren.
Stemmen uit den vreemde
Wanneer ik dit schrijf moet het lijsttrekkersdebat dat de verkiezingscampagne afsluit nog plaatsvinden. Zelf heb ik vorige week mijn stem al uitgebracht. Mijn stembiljet, samen met een door mij ondertekend stembewijs, heb ik in een voorgeadresseerde oranje envelop naar de Nederlandse ambassade in Ramat Gan gestuurd. Als je in het buitenland woont en wilt stemmen moet je je laten registreren bij de gemeente Den Haag. Je kunt dan per brief ( zoals ik ), per machtiging of – bij wijze van experiment – via internet stemmen. In de eerste jaren na mijn emigratie heb ik niet gestemd. Ik volgde niet wat er in Nederland speelde, misschien vooral omdat ik druk was met integreren in Israel. Pas sinds een jaar of vijf kan ik zeggen dat ik het nieuws in Nederland weer nauwlettend volg. Sinds 2002 ben ik het internet intensief gaan gebruiken en begonnen met het schrijven van artikelen en opiniestukken voor Nederlandse en andere kranten en tijdschriften. Ik lees tegenwoordig weer dagelijks Nederlandse boeken, tijdschriften en kranten, op papier of online. Sommige onderwerpen die Nederlanders bezighouden zijn voor mij een ver-van-mijn-bed-show, maar ik voel me genoeg betrokken bij veel van wat zich afspeelt in wat toch altijd mijn vaderland zal blijven om zonder gene mijn stemrecht te benutten. Op Dutch Forum, een forum van Nederlanders ( joods en niet-joods ) in Israel, is druk gediscussieerd en geleuterd over de verkiezingen voor de Tweede Kamer. Een centraal onderwerp was de vraag of de standpunten van een partij met betrekking tot Israel bepalend zouden moeten zijn voor de keuzebepaling van wie Israel een warm hart toedraagt. Sommige forumdeelnemers beweerden dat de enige partij die Israel onvoorwaardelijk steunt de Christenunie is, anderen zagen juist de VVD als de meest geeigende optie voor pro-Israel stemmers. Dries van Agt werd aangevoerd als reden om geen CDA te stemmen. Een deelnemer claimde dat men geen PvdA moet stemmen enkel omdat Erik Jurgens, Eerste-Kamerlid voor die partij, naar aanleiding van het debat over de Armeense genocide had gezegd dat het ontkennen van de Holocaust onder de vrijheid van meningsuiting valt en dus niet strafbaar zou moeten zijn. Een ander noemde Jurgens' partij – niet echt origineel – de PvdArabieren, en haar lijstaanvoerder Wouter Boslim. Een verlichte geest verklaarde dat hij gestemd heeft op "het enige kamerlid dat een potentieel heeft ooit door de Playboy benaderd te worden", Fleur Agema, nummer twee op de lijst Wilders. Verschillende commentatoren op websites waar Nederlandse expats actief zijn spraken hun voorkeur voor Geert Wilders uit. Bij een artikel op telegraaf.nl over welke etenswaren Nederlanders in het buitenland het meeste missen las ik dat een echtpaar dat in de West Indies woont de kroket mist en op Wilders stemt. Dit kan misschien deels verklaard worden door het feit dat emigranten Nederland vaak uit onvrede verlaten: de heer Wilders probeert als geen ander ontevredenheid ( en angst ) in kamerzetels om te zetten. Zelf heb ik hem een aantal jaren geleden in een Nederlands-joods bejaardenhuis in Haifa kort geinterviewd, toen hij nog campagne voerde voor de VVD. Ik kende hem toen nog niet en was onder de indruk van wat zijn oprechte vriendschap voor Israel leek, wat mij er overigens ook toen niet toe bracht om liberaal te stemmen. Inmiddels heb ik een sterk vermoeden dat het bij hem, en bij iemand als Hans van Baalen die ook door sommige DF-deelnemers een vriend van Israel wordt genoemd, meer om haat voor Haman dan om liefde voor Mordechai gaat. Zij zien Israel ( en joodse kiezers in Nederland ) als natuurlijke bondgenoot tegen de Islam, of in het geval van Wilders tegen de 'uitwassen van de Islam'. Bij vriendschap denk ik toch aan diepere banden dan hooguit een gemeenschappelijke vijand. Zelf denk ik dat je als Nederlandse kiezer moet kijken naar meer dan een onderwerp. Het gaat bij Nederlandse verkiezingen om Nederlandse belangen, en die reiken verder dan alleen maar het welzijn van Israel. Daarbij valt het nog te bezien wat beter is voor dat welzijn: onvoorwaardelijke of kritische steun. Volgens mij lopen veel belangen van Israel en Nederland trouwens parallel. Op een door de jeugdorganisatie van het CIDI georganiseerde discussieavond kwam gelukkig een breder scala aan voor joodse kiezers relevante onderwerpen aan bod dan alleen maar Israel: antisemitisme, asielbeleid, integratie en behoud van de eigen identiteit, het recht op ritueel slachten, Holocaust-onderwijs. Lang voordat ik mijn stem uitbracht had ik al een idee welke partij(leider) ik het meest sympathiek vind. Tenslotte heb ik voor zover ik me kan herinneren bijna alle keren dat ik in Nederland stemde voor dezelfde partij gekozen, en de weinige keren dat ik hier direct politiek actief ben geweest was dat voor haar Israelische zusterpartij. Om heel eerlijk te zijn moet ik zeggen dat ik wel even op de website van de partij heb gekeken om te zien of ik niet al te kromme tenen kreeg bij het lezen van haar standpunten inzake Israel en het Midden-Oosten. Dat viel mee, en dus heb ik wederom vol goede moed en vertrouwen mijn stem uitgebracht. Nu maar hopen dat dat vertrouwen niet beschaamd zal worden. Ook wat dat betreft hebben Israel en Nederland heel wat gemeen. We hebben het tenslotte over politici.

Friday, November 17, 2006

In an article about what probably are provocations by IAF fighter planes, I read the following line: " The planes were 'in attack position' a spokesman for the French general staff, Captain Christophe Prazuck, told reporters ". With all due respect to the French 'peacekeepers' in Lebanon and to all French servicemen and -women in the last 60+ years ( and I do have a lot of respect for many individual heroes and heroines among them ), I have to admit that I could not resist a chuckle and inadvertently thought, probably as a result of having watched to many American television shows: " How are French soldiers supposed to recognize attack positions? ".
PS: I know, I am on a blogbreak, I really try not to follow the news and react, but sometimes I just cannot help it. I should know better.
Gistermorgen heb ik per aangetekende post vanaf de universiteit een oranje voorgeadresseerde envelop met een door mij ingevuld stembiljet en een door mij ondertekend stembewijs naar de Nederlandse ambassade in Ramat Gan gestuurd. Het is maar goed dat ik deze website nog niet had gezien: de uitkomst daarvan verschilde nogal van de partij waarvan ik het bovenste hokje rood gekleurd heb. Wel heb ik heel hard gelachen bij een paar van de op de website geboden keuzes.

Wednesday, November 15, 2006

One posting in English, to compensate for the number of postings and articles in Dutch that appeared here recently, in spite of me enjoying a blogbreak.
The UN reported that hundreds of Somali Islamist terrorists joined Hizbullah this summer in the war against Israel. In return, Somali militia received training, weaponry and facilities from Hizbullah, Iran and Syria. Funny, that same UN concluded last week basically that Israel is particularly to blame for the growing gap between Muslims and the West. After all, our conflict with the Palestinians ( which, of course, is the main reason why Syria, Lebanon, Iran, Hizbullah and so many other Muslim countries and terror groups continue to try and hurt/annihilate us ) would close that gap, wouldn't it? Come on, give me a break. I would welcome an end to the Palestinian-Israeli conflict as much as most Israelis and many Palestinians ( not only because I wish the Palestinians all the best, but mainly because it would be in the interest of my own people, and it could not longer serve as a believable excuse for the crimes of terrorists all over the world ), but believe me, Islamists and other Muslim fanatics and not-so-fanatics will find dozens of other excuses ( the very existence of a Jewish state in their midst, for instance, or the West's superiority in oh so many fields ) to continue their armed struggle against Israel, the West and all those who refuse to embrace ( their specific version of ) Islam. Interesting to notice that at least two members of the panel that issued last week's reports are well-known friends of Israel and the Jewish people: former Iranian president Muhammad Khatami and Archbishop Desmond Tutu. I would not be surprised if Noam Chomsky or Bobby Fischer had been invited to make up the Jewish part of the panel.
Naar aanleiding van een commentaar van Nanette heb ik de volgende e-mail naar Wim Kortenoeven en Nathan Bouscher van het CIDI verstuurd:
Beste Wim en Nathan, Vorige week wijdde ik, ondanks een blogpauze, een posting aan een nieuwsbericht dat ik las, waarin stond dat jullie een onderzoek naar en strenge straffen voor de schuldigen van de dodelijke blunder in Beit Hanoun eisten, niet minder dan dat. Mijn reactie was nogal emotioneel, maar misschien was dat wel omdat ik gigantisch teleurgesteld ben en jullie werk normaal gesproken erg waardeer. Juist het CIDI zou dergelijke gebeurtenissen ( die - not unlike terreur, zou ik bijna cynisch zeggen - niet goed te praten maar wel te begrijpen zijn, gezien de druk waaronder het leger dag en nacht in en om Gaza moet opereren ) in de juiste context moeten plaatsen en zich af moeten vragen of het zijn taak is om Israel op de vingers te tikken. Ook ik heb enorm veel kritiek op de Israelische regering en het leger ( een van de redenen waarom ik aliyah heb gemaakt: ik wil me vrij voelen om mijn kritiek en zorg te uiten ), maar ik vertrouw er op dat - ondanks hun gigantische gebreken - de Israelische maatschappij, het Israelische rechtssysteem en de democratie die Israel nog steeds is zelf in staat zullen zijn om ( de nasleep van ) zaken als deze op de juiste manier af te handelen. Ik zou teleurgesteld zijn als bepaalde groeperingen en individuen in Nederland Israel niet aan de schandpaal zouden nagelen na missers en wandaden zoals Beth Hanoun, maar ik betwijfel of het tot de taken van uitgerekend het CIDI behoort om luidkeels aan dergelijke aanklachten deel te nemen, of om te bepalen welke "Israelische acties doelgericht" zijn en wat "proportionaliteit" ( een woord met een wrange bijklank, zeker na de laatste Libanon-oorlog: elke reactie van Israel op aanvallen vanuit Libanon werd wereldwijd automatisch als buitenproportioneel bestempeld ) is. Over de juiste context gesproken. Vanmorgen heeft een Qassam raket een vrouw gedood en een man zwaar verwond. Sderot en andere steden en dorpen aan de grens met Gaza worden al ruim een jaar ( al van ver voor de terugtrekking uit Gaza ) dagelijks met raketten bestookt. Eerder deze week landde een raket vlakbij een kinderhuis in een kibbutz, G'd zij dank werd niemand daarbij gewond of gedood. Hierover hoor ik het CIDI niet of nauwelijks - en zeker niet luidkeels - moord en brand schreeuwen ( om drie uur vanmiddag, Israelische tijd, stond er nog niets over de laatste dodelijke raketaanval op Sderot op de CIDI website; beide benen van de zwaar gewonde jongeman, een lijfwacht van het ministerie van defensie - de minister woont zelf in Sderot - moesten worden geamputeerd ). De situatie waarin Israel en veel Israeliers zich vandaag de dag bevinden is, om het in Hebreeuws slang te zeggen, al ha paniem ( lett. "on the face", de naam van een weblog van een collega-kennis van me, ik zou het in het Nederlands vertalen als 'knudde' of 'k*t met peren' ), en het ziet er niet naar uit dat daar in de nabije toekomst veel in positieve zin aan zal veranderen. Dat draagt zeker bij aan mijn frustraties en verklaart deels mijn boze en emotionele reactie op jullie persbericht. Mijn excuses daarvoor. Graag zou ik jullie reactie horen. Laat ook weten als ik het volkomen bij het verkeerde eind heb. Ik kan niet altijd even goed tegen kritiek maar zou toch graag weten wat jullie beweegt in deze, en hoe jullie dit persbericht in het kader van jullie takenpakket plaatsen. Deze mail stuurde ik naar jullie tweeen omdat ik toevallig jullie e-mail adressen heb, na onze online contacten en ( in het geval van Nathan ) ontmoetingen in het nabije verleden. Succes met jullie belangrijke werk. Met vriendelijke groeten, ..........

Saturday, November 11, 2006

Let's not forget. Today is armistice day. I found this beautiful picture on the website of Sky News.
Het volgende artikel staat vandaag in het Friesch Dagblad. Een aantal namen zijn hier weggehaald of vervangen door initialen.
Lessen van een bevalling
Op donderdag 26 oktober 2006, om tien over zes 's morgens, beviel mijn vrouw van een zoon. I. Jacob de Bruin werd - net als zijn zus ( 1999 ) en broer ( 2002 ) - geboren in het Bney Tsion ziekenhuis ( Rothschild ) in Haifa. Zijn geboorte maakte me weer eens bewust van twee feiten: dat er slechts twee generaties zitten tussen mijn kinderen en de Holocaust, en dat joden en Arabieren heel goed samen kunnen leven zolang we inzien wat ons bindt en niet al te zeer benadrukken wat ons scheidt. Onlangs las ik op de website van de Telegraaf over een rechtzaak waarin verwanten van joden die vanuit Frankrijk naar de vernietigingskampen in Polen zijn gedeporteerd de Franse spoorwegen aanklaagden vanwege medeplichtigheid aan de dood van hun ouders en andere familieleden. De feedback loog er weer niet om. Een greep uit de reacties: "Je zou [vloek] bijna denken dat de kinderen van de vergaste joden er blij om zijn dat hun ouders om zijn gebracht...", "Ons is in de eerste eeuw door de joden onze messias ontnomen. Dat lijkt mij genoeg voor levenslange betaling.", "Dat die oorlog al zestig jaar over is is niet van belang als zij er maar geld uitslaan." Rivka, mijn schoonmoeder, werd op 26 februari 1940 in Antwerpen geboren. Haar ouders, Poolse en Tsjechische joden, vluchtten na de Duitse inval zuidwaarts met hun dochter. Rivka's moeder wist samen met de baby in Zuid-Frankrijk te overleven, maar Rivka's vader, Jacob Rozenblum, werd opgepakt en kwam via het kamp Gurs in Drancy, vlakbij Parijs, terecht. Vandaar is hij op zaterdag 6 maart 1943 om vijf voor negen 's morgens samen met 999 anderen ( waaronder 27 Nederlandse joden ) naar Maidanek gedeporteerd. Aanvankelijk wist Rivka, die haar vader nooit gekend heeft, alleen dat hij de oorlog niet had overleefd. Pas een jaar geleden vond ik in het Memorial de la Shoah in Parijs details over zijn deportatie. Op de lijst van transport nr. 51 vanuit Drancy staat zijn naam, met nummer 688; geboortedatum 14.11.04 - hij was in maart 1943 op een paar weken na net zo oud als ik nu ben; geboorteplaats Czestochowa, Polen; beroep: diamantslijper. Eindelijk had Rivka een idee waar en wanneer haar vader vermoord moet zijn. Ze was erg ontroerd toen ze hoorde dat I. via zijn tweede voornaam naar haar vader is vernoemd. Zestig jaar is een lange tijd, en het aantal mensen dat de oorlog als volwassene of als kind meemaakte wordt met de dag kleiner, maar het zal nog lang duren voordat voor de meeste Israeliers de Shoah 'zomaar' een stukje geschiedenis zal worden. Of de anti-semieten die hun gal spuwen op websites zoals die van de krant van wakker Nederland dat nu goedkeuren of niet. Dat sommigen ( joden en niet-joden ) de herinnering aan de Holocaust voor oneigenlijke - politieke of andere - doeleinden misbruiken is een ander verhaal. Ook de bevalling van ons derde kind was weer een fantastische ervaring, niet in de laatste plaats door de bijzondere atmosfeer in het ziekenhuis. Terwijl in Gaza, Jeruzalem en elders in en om Israel joden en Arabieren elkaar naar het leven staan, immigranten en geboren Israeliers elkaar vaak niet echt goed begrijpen, en religieuze en seculiere Israeliers elkaar soms voor minder dan rotte vis uitmaken en zelfs fysiek belagen, werken en leven alle verschillende bevolkingsgroepen die Israel tot zo'n bijzonder - en bijzonder ingewikkeld - land maken in de ziekenhuizen van Haifa ( en ook van andere Israelische steden, zo is mij verteld ) op vrijwel voorbeeldige wijze naast en met elkaar. Dokters, verloskundigen, zusters, broeders, schoonmakers, patienten, jonge vaders en moeders, bezoekers, er wordt geen ( of nauwelijks ) onderscheid gemaakt naar afkomst of religie. Naast Rothschild ken ik het Carmel ziekenhuis goed, we hebben daar zo'n twee weken doorgebracht op de kinderafdeling met onze dochter toen ze nog een heel klein ukkie was. Discriminatie, haat en nijd zullen ongetwijfeld ook in Israelische ziekenhuizen voorkomen, maar toch valt het me steeds wanneer ik in Carmel of Rothschild ben op dat de ethnische, religieuze en politieke (menings)verschillen die ons dagelijkse leven vaak zo bemoeilijken daar weg lijken te vallen. Bij de drie bevallingen en bij de operaties van onze dochter hebben zowel Arabische als joodse, religieuze als seculiere, 'oude' als 'nieuwe' Israeliers ons geholpen als arts, verloskundige etc. Op de kraamafdeling lagen mijn vrouw en onze kinderen naast babies en jonge moeders wier moedertaal Russisch, Arabisch, Hebreeuws, Frans, Spaans, of Engels was, en ik ben alledrie de keren bij het verlaten van de verloskamer met zowel "Mazal tov" als "Mabroek"" gefeliciteerd. Zulke ervaringen geven deze burger weer een beetje moed en hoop. Dat is hard nodig, want van het aanhoudende Israelische en Palestijnse geweld, van het chronische gebrek aan leiderschap aan beide kanten, en van de bedreigingen die vanuit Beiroet en Teheran deze kant worden opgestuurd worden ik en vele anderen hier niet echt veel vrolijker. Misschien zouden de leiders van Israel, de Palestijnen en de omliggende landen eens verplicht moeten worden om een week of wat in een van de ziekenhuizen in Haifa door te brengen, om te leren hoe je met minimale middelen ( ook hier lijdt de gezondheidszorg onder constant geldgebrek ) maar op basis van gemeenschappelijke belangen, emoties en doelen heel goed kunt samenwerken en -leven.

Friday, November 10, 2006

Tot mijn stomme verbazing las ik net in het nieuwsbulletin van de Wereldomroep dat het CIDI heeft opgeroepen om de schuldigen van de dodelijke blunder in Beit Hanoun ( een tiental Palestijnen, voornamelijk vrouwen en kinderen, kwam om door een of twee IDF-granaten die hun doel gigantisch misten ) te straffen. Ik kan me herinneren dat tijdens de bijeenkomst in de LJG sjoel tijdens de oorlog iemand namens het CIDI sprak over het belang van goede hasbara, en dat het CIDI daarbij een belangrijke rol kan spelen. Sindsdien heb ik niets maar dan ook niets van hun kant gezien dat aan een betere hasbara bijdraagt. Integendeel. Bijvoorbeeld: in de dagen na de oorlog berichtte het CIDI op haar website - net als alle andere media - alleen over Libanese vluchtelingen die naar hun huizen terugkeerden. Had nu juist niet het CIDI aandacht moeten besteden aan de tien- of honderdduizenden Israelische vluchtelingen die ook naar hun huizen terugkeerden? En nu dit weer. Sinds wanneer is het de taak van het CIDI om blunders en (mis)daden van het Israelische leger aan de kaak te stellen? Natuurlijk moeten de verantwoordelijken voor Beit Hanoun aangewezen en gestraft worden, deze misser was onvergeeflijk, en alle pogingen van de Israelische autoriteiten om excuses te vinden zijn zinloos en pathetisch, maar is het CIDI de aangewezen instantie om zich daarmee te bemoeien? Had het niet gewoon bij een uitspreken van afschuw of medelijden kunnen blijven? Vertrouwen ze niet op de Israelische media, of op het Israelische rechtssysteem, en denken ze niet dat Anja Meulenbelt en Dries van Agt veel beter zijn in het aanklagen ( en uitmelken ) van heuse en vermeende Israelische misdaden dan Ronnie Naftaniel en Hadassah Hirschfeld? Snappen ze niet dat er een verschil is tussen wat je onder elkaar zegt en wat je in niet-joodse media uitschreeuwt? Of zijn ze bang dat niemand in Israel naar hen luistert, of dat de niet-joden hen minder serieus zullen nemen als ze Israel ook niet af en toe in de beklaagdenbank plaatsen? Mijn vraag is voornamelijk deze: spreekt iemand binnen de joodse gemeenschap hier het CIDI op aan, of zijn ze daar volkomen autonoom bezig? Namens wie of wat spreekt het CIDI? Ze doen natuurlijk veel goed en belangrijk werk, maar als ik zo hun website volg krijg ik wel eens de indruk dat ze drukker zijn met voetballen met Marokkaanse jongeren, het gezellig afsluiten van de Ramadan en zoiets absurds als de vraag welke partij over twee weken de joodse stem verdient of krijgt dan met de doelstellingen waarvoor de organisatie ruim dertig jaar geleden in het leven werd geroepen.

Wednesday, November 08, 2006

Because I wanted to save the speech that David Grossman ( for another English translation click here; the Hebrew original can be found here ) held at last Saturday's Rabin memorial I saved it on my parallel weblog. I also liked Nehemia Strasler's article on the murder of Rabin and its impact on our daily lives, so it was saved as well. When I searched from some online information on the ( financial ) costs of the occupation, someone at the information desk of Peace Now refered me to a series of articles in Ha'Aretz three years ago. I also found two reports from the early 2000s, made by the Adva Center ( click here and here ).

Thursday, November 02, 2006

Theo van Gogh ( 1957-2004 )
Yitzhak Rabin ( 1922-1995 )

Today two years ago ( according to the 'regular', i.e. Gregorian, calendar ) Theo van Gogh was murdered in Amsterdam by a fanatical Muslim. A not less fanatical Jew murdered Israel's Prime Minister Yitzhak Rabin eleven years ago according to the Hebrew calendar ( the official day of remembrance is today-tomorrow, because the Hebrew date falls on shabbat this year ). On a more cheerful note, today one of our sons celebrates his fourth birthday, and around noon our other son will have his brith.

Gisteren bekeek ik toevallig op nos.nl een fotoreportage van het bezoek van de Jordaanse koning Abdallah en koningin Rania aan Nederland. De laatste zin van de begeleidende tekst luidde: "Koningin Beatrix was goed bevriend met Abdullahs ouders koning Hussein en koningin Noor." Dat is natuurlijk onjuist. Abdallah is de zoon van wijlen koningin Hussein en diens tweede vrouw, prinses Muna, een Engelsvrouw. Koningin Noor was de vierde vrouw van koningin Hussein. Ik stuurde een mailtje naar een goede vriendin van me die goed weet wie waar verantwoordelijk voor is bij de NOS, en zij gaf de informatie door. Even later werd er "De Oranjes hebben een sterke band met het Jordaanse koningshuis. Koningin Beatrix was goed bevriend met Abdullahs ouders." van gemaakt. Blijkbaar zijn ze er bij de NOS ook niet zeker van of dat helemaal juist is, dus nu is de hele zin over de vriendschapsbanden tussen het Hashemitische koningshuis en de Oranjes maar weggelaten.

Tuesday, October 31, 2006

Het volgende artikel staat vandaag in het Friesch Dagblad. Het is een licht bewerkte en upgedeete versie van een stuk dat eind vorig jaar in de Jerusalem Report stond. Ik kwam op het idee om dat artikel te vertalen en te verversen in de week dat de Nobelprijswinnaars van dit jaar bekend werden gemaakt en ik op het weblog van Hanneke Groenteman over een manifestatie voor een humaan asielbeleid las. Ik ben geen voorstander van "Gooi de deur maar wagenwijd open", maar zoals je kunt lezen zie ik immigranten ook zeker niet vanzelfsprekend als een gevaar, integendeel.
Een nobel asielbeleid
Net zoals anti-semieten graag 'bewijzen' dat joden de wereld of delen ervan beheersen benadrukken wijzelf zelf soms maar al te graag 'onze' bijdragen aan de mensheid. Op de website www.jinfo.org kun je lijsten vinden met titels als "Joden in het schaken", "Joden in de sociologie", en natuurlijk "Joodse Nobelprijswinnaars". Volgens de website is 23 % van de winnaars joods of "half-joods", terwijl joden slechts 0.25 % van de wereldbevolking uitmaken. Interessanter dan dergelijke ethnisch-religieuze statistieken is het feit dat zoveel Nobelprijswinnaars, joods en niet-joods, afstammen van emigranten of zelf ooit emigreerden. De biografieën van de winnaars van deze prijs der prijzen, die je kunt lezen op http://nobelprize.org, zijn erg boeiend. Alles bij elkaar hebben sinds 1901 766 personen de prijs gewonnen. Laten we ons beperken tot de 571 winnaars van de prijzen voor scheikunde, natuurkunde, geneeskunde, en economische wetenschappen. De keuze voor winnaars van de prijzen voor literatuur en vrede is zelden objectief en heeft regelmatig tot hevige discussies geleid. In veel van de levensverhalen lezen we dat de wetenschappers, hun ouders, groot- of voorouders emigreerden – vaak richting de Verenigde Staten, maar ook naar Groot Brittannië, Frankrijk, Israël en andere landen – op zoek naar een beter of veiliger leven. Ik vond minstens 148 winnaars die zelf om de een of andere reden hun geboorteland voorgoed verlieten, 52 wier ouders emigranten waren, en 24 van wie de grootouders emigreerden. Amerikanen – zo goed als allemaal nazaten van immigranten – vormen de absolute meerderheid van wetenschappers wier biografie geen specifieke melding van migratie maakt. De biografieën van de winnaars van dit jaar staan nog niet op de website, maar alle zeven zijn Amerikaan. Een aantal Nobelprijswinnaars overleefde de Holocaust. Sommige van hen – bijvoorbeeld Robert Aumann ( Economie 2005 ) – vluchtten, als volwassene of op jonge leeftijd, vóór het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog naar Amerika of Engeland. Anderen, waaronder Rita Levi-Montalcini ( Geneeskunde 1986 ) en Avram Hershko ( Scheikunde 2004 ), overleefden de oorlog in bezet Europa. Maar niet alleen joden spelen de rol van vluchteling in de biografieën. Zo waren de voorouders van minstens drie laureaten Hugenoten die op de vlucht voor religieuze onderdrukking naar de Nieuwe Wereld kwamen. Ook zijn niet alle migranten vluchtelingen. Vaak verhuisde een wetenschapper of –ster naar een buitenland ( wederom, meestal de Verenigde Staten ) simpelweg vanwege zijn of haar academische carrière. Natuurlijk vormt het werk dat deze 571 personen tot Nobelprijswinnaars maakte slechts een klein deel van uitmuntende menselijke inspanningen en prestaties in de afgelopen 106 jaar. En vanzelfsprekend waren en zijn niet alle migraties een onbetwiste zegening voor de migranten zelf of voor de landen waar ze terecht kwamen. Toch lijken de levensgeschiedenissen van de prijswinnaars te suggeren dat er een verband bestaat tussen aan de ene kant intellectuele vrijheid, religieus-politieke tolerantie en gastvrijheid van een land, en zijn economische, wetenschappelijke en culturele bloei aan de andere kant. Dat meer dan 255 van de 571 winnaars Amerikanen zijn kan nauwelijks toeval zijn. Afgezien van wat dit zegt over Amerikaanse universiteiten en onderzoeksinstellingen, het zou zeker ook te maken kunnen hebben met het feit dat de Verenigde Staten ( nog steeds, ondanks alles ) een immigrantenland is. Amerika is niet het enige voorbeeld. De bloei van de economie en het culturele leven in de Verenigde Nederlanden in de Gouden Eeuw hield direct verband met de joodse, protestantse en andere vluchtelingen die in de Republiek een veilig en relatief verdraagzaam heenkomen zochten en vonden. Iets soortgelijks geldt voor de geschiedenis van de Islam: daarin valt zeker een samenhang tussen tolerantie en bloei waar te nemen. Tegenwoordig zien velen in het Westen immigranten – en dan vooral de moslims onder hen – als een last en bedreiging, en niet als een bron voor 'vers bloed' die onze maatschappijen kan inspireren en versterken. Een economische recessie en vastgeroeste ideeën maar ook Islamistische terreur en een schijnbaar gebrek aan aanpassingsvermogen onder bepaalde groepen moslims zijn daar debet aan. Desondanks zouden de Verenigde Staten en andere Westerse landen niet aan de terreur moeten toegeven door zichzelf tot ontoegankelijke vestingen om te toveren. Vanzelfsprekend moeten we voorkomen dat terroristen de toegankelijkheid en verdraagzaamheid van onze maatschappijen misbruiken, maar we moeten ons wel realiseren dat die eigenschappen twee van onze machtigste wapens zijn, die gekoesterd en verdedigd dienen te worden en niet mogen worden opgeofferd in onze strijd tegen de terreur. Wanneer we andermans fanatisme onze eigen tolerantie en gastvrijheid laten aantasten worden wij zwakker en scoren terroristen belangrijke punten. Wat ons joden betreft, als immigranten die belangrijke bijdragen leverden aan de landen die hen ontvingen vormen wij slechts een deel van een groter geheel. Sommige immigranten in Europa en elders kijken naar de plaatselijke joodse gemeenschappen om te leren hoe ze hun eigen plaats binnen de maatschappij kunnen veroveren. Als wij moslims en andere minderheden kunnen helpen om beter in de Westerse maatschappijen te integreren, zou dat een van onze belangrijkste bijdragen aan de mensheid in de 21e eeuw kunnen zijn.

Monday, October 30, 2006

Last Thursday, at 6.10 AM in the Bney Tsion hospital in Haifa, my wife gave birth to our third child, a beautiful and lovely baby boy ( the baby's sex the Dutch among you might have guessed from the picture ). Paraphrasing Henry IV's words I say "Ce mignon vaut bien un blogbreak".
Through his middle name our son will be ( his brith will B"H take place on Thursday ) named after Jacob Rozenblum, the father of my mother-in-law, who on March 6th 1943 ( transport nr. 51, deportee nr. 688 ) was deported from Drancy to his death in the country of his birth, Poland.

Thursday, October 19, 2006

Geen posting, maar wel een link naar een uitstekende column van Elma Drayer in Trouw, over de SP, fanatisme, demagogie, geloof en politiek.

Wednesday, October 18, 2006

Het volgende artikel staat vandaag in het Friesch Dagblad.
President in de problemen
Toen Moshe Katsav in 2000 door de leden van de Knesset tot de achtste president van Israel werd gekozen was hij, in de 52 jaar dat de joodse staat bestond, de eerste president die geen lid van de Arbeidspartij was, en de eerste president die in een islamitisch land ( Iran ) geboren was. De kans bestaat dat hij binnenkort ook de eerste president zal zijn die tot aftreden werd gedwongen en voor verkrachting en andere serieuze misdrijven werd aangeklaagd. Afgelopen zondag, een dag voordat de wintersessie van de Knesset voor het jaar 2006-7 werd geopend, kreeg procureur-generaal Menachem Mazuz de resultaten van een uitgebreid politie-onderzoek aangeboden. Volgens de politie is er voldoende bewijsmateriaal om Moshe Katsav juridisch te vervolgen wegens verkrachting en aanranding. Vanaf het begin van de affaire, drie maanden geleden, werd ook gesproken over illegale afluisterpraktijken, het geven van prive-kadootjes op staatskosten, en gesjoemel met gratieverzoeken, maar of die onderwerpen ook in een eventuele aanklacht zullen worden opgenomen is maar de vraag: de bewijzen voor verdenkingen in die richting zijn naar verluidt minder overtuigend dan die voor de seksuele vergrijpen. Een politie-onderzoek naar mogelijke belemmeringen van de rechtsgang en het lastigvallen van een getuige door de president is nog niet afgerond. De procureur-generaal moet nu beslissen of er voldoende basis is voor een rechtzaak tegen Moshe Katsav, en zo ja, waarvoor hij zal worden aangeklaagd. Als we de media mogen geloven is de bewijslast erg zwaar. De president koos ervoor om maandag niet naar de Knesset te komen, nadat een aanzienlijk aantal Knessetleden had aangekondigd uit protest tegen zijn aanwezigheid de zaal te zullen verlaten. In veel gevallen ging het om kleurloze en onbekende parlementariers die zo om broodnodige aandacht vroegen, maar het was veelzeggend dat vertegenwoordigers van verschillende fracties - inclusief Katsav's eigen Likud - de verdenkingen aangrepen voor zo'n eensgezinde parlementaire protestactie. Michael Cheshin, een voormalig lid van Israel's Hooggerechtshof, zei dat Katsav al door de media veroordeeld is: rechters zullen van staal moeten zijn om de man een eerlijk proces te kunnen geven en te negeren wat de afgelopen drie maanden in de kranten is geschreven en op de televisie en radio is gezegd. De media hebben in dit geval nog meer dan gebruikelijk een eerlijk juridisch proces bemoeilijkt. Tegelijkertijd vindt Cheshin dat de president er verstandig aan zou doen om af te treden omdat hij met de "loden wolk" die boven hem hangt niet meer behoorlijk kan functioneren: "Soms zijn verdenkingen voldoende om een president of premier hun post te doen verlaten." Je zou haast denken dat zijn gebruik van de woorden "of premier" een terechtwijzing is in de richting van Ariel Sharon, die gedurende een groot deel van zijn premierschap middelpunt van verschillende politie-onderzoeken was. Wat de 'zaak Katsav' zo spraakmakend maakt is de waarschijnlijkheid dat serieuze sexuele misdaden zijn begaan door de eerste burger van het land. Corruptiezaken zijn helaas geen onbekend verschijnsel in de Israelische politiek, en Katsav zou zeker niet de eerste politicus zijn die het niet al te nauw neemt met de huwelijkse trouw, maar verkrachting en aanranding zijn iets nieuws. Wat alles nog opmerkelijker en dus 'interessanter' maakt is het feit dat Moshe Katsav - in tegenstelling tot notoire charmeurs als Moshe Dayan en Binyamin Nethanyahu - altijd als een soort grijze muis, zonder al te veel charisma en sex-appeal, is beschouwd. In het buitenland was Katsav tot voor kort een grote onbekende, deze week haalde hij wereldwijd de voorpagina's. Op de televisie zag ik een compilatie zien van nieuwslezers en -lezeressen over de hele wereld die zijn naam, soms op de meest onmogelijke manieren, uitspraken. De hele affaire is natuurlijk een triest verhaal. Sommige commentatoren zeggen dat het een teken is dat de Israelische werkelijkheid na de Libanon-oorlog weer tot 'normale' proporties is teruggebracht. Dat lijkt me iets al te cynisch. Volgens mij is het gewoon nog een bewijs voor de corrumpering van de macht. In deze context zijn de recente pogingen van premier Ehud Olmert om zijn regeringscoalitie te verbreden door de ultra-rechtse Israel-Ons-Huis partij van Avigdor Lieberman erbij te betrekken nog zorgwekkender dan ze al zouden moeten zijn. Lieberman, een voormalige Likudnik die door zijn tegenstanders als bullebak en intrigant wordt afgeschilderd, heeft meermaals gepleit voor een fysieke scheiding van joden en Arabieren. Zijn partij, met een sterke aanhang onder immigranten uit de voormalige Sovjet-Unie, behaalde eerder dit jaar 11 Knessetzetels. De belangrijkste eis die Lieberman stelt voor toetreding tot de regering is het invoeren van een presidentiele regeringsvorm, waarbij de president ( nu een voornamelijk ceremoniele functie ) meer en het parlement minder macht krijgt. De kans dat de meeste ministers en fractieleden van de Arbeidspartij en de Gepensioneerdenpartij Avigdor Lieberman en zijn partij als coalitiepartner zullen accepteren is niet al te groot. Toch is het tekenend voor de politieke malaise waarin Israel zich bevindt dat juist nu het presidentsambt aan een ongelooflijke erosie onderhevig is en de eerste burger van het land verdacht wordt van ernstige misdrijven, er serieus gesproken wordt over de mogelijkheid om zijn opvolgers meer macht te geven.

Wednesday, October 11, 2006

My blogbreak starts today. In the coming months you might find a picture or an article ( mostly in Dutch ) here once in a while, but no regular postings. See you again towards the end of January or early February 2007.
These pictures were taken by a friend of ours from the US, during his trip to Southern Africa. Our children call him sabba Avraham, he is our son's sandak ( the person who performs the mitzvah of holding the baby on his lap during the brith, a word translated as 'godfather' ) and our children's third grandfather ( in addition to my father and father-in-law ).

Tuesday, October 10, 2006

If true and confirmed, this would be an important contribution to Holocaust research.
The French embassy in NY was right to cancel its participation in a party ( that is what it is called in the article ) for the publication of a book about one of the worst and most anti-Semitic French collaborators, Louis Darquier de Pellepoix, who was directly responsible for Vichy's Jewish policies. In the book's postscript its author basically links the fate of Jews in France under Vichy and the Germans with "what the Jews of Israel [are] passing on to the Palestinian people". One can wonder what the historical value of the work of such an author can be, and why one embassy official calls the book a masterpiece. Suspicions about the academic weight of the book become even stronger when we read about the personal relationship that Carmen Callil had with Darquier de Pellepoix' daughter.

Monday, October 09, 2006

Als ik al twijfelde over een antwoord op de vraag op welke partij ik over anderhalve maand moet stemmen, behoren die twijfels vanaf vandaag tot het verleden.
While some Israelis criticize Austria because of the still very significant role played in that country's local and national politics by a far-right party formerly led by Georg Haider, others - including our Prime Minister - continue to flirt with Mr Haider's Israeli counterparts. What is really scary is the fact that Mr Olmert discussed with Mr Lieberman of all people the creation of a constitution for Israel - something that should have been done long ago, but I do hardly feel comfortable with the likes of Lieberman having a decisive vote on that subject - and a change of the form of goverment towards what is labeled a 'presidential system'. Although the state as such is not really working in Israel, I could think of a better time to promote such a system, especially with the troubles Israel's current president is having.
Yesterday was a well-spent and even productive fun day. First I had an excellent breakfast with Lisa Goldman in a nice, small Tel Avivian restaurant near her home. This is the fourth blogger whom I have met, after Arnoud and Lila and Michiel, and just like them Lisa turned out to be a very friendly person, with whom I happen to agree on many issues. I spent some time in an archive and bookstore, read an article that I had been looking for for a while ( only to discover that it was not really as good and useful as I thought it would be ), and I even had the time to see Oliver Stone's latest movie: moving, impressive, patriotic but not kitschy except for two moments that I think the movie could do without, believably authentic, very well produced. One of the film's goofs I figured out myself: "In the church scene, the holy day on the hymn board said Pentecost. Pentecost is celebrated seven weeks after Easter, which in 2001 would have fallen on June 3rd, three months earlier." My wife and kids came to pick me up from the train station in Haifa, and we went to the parents' house of a friend of ours to pick up some first-weeks-clothes for our future youngest son. There I discovered a very interesting cookbook by Yisrael Aharoni, with many attractive and apparently easy-to-make recipes based on minced meet ( I really like minced beef ).

Saturday, October 07, 2006

Helped by the good services of Hizbollah and Hamas, the prophets and standard-bearers of orange find their way back to the Israeli mainstream. Opportunists who chose to join the ranks of Sharon and Kadimah about a year ago, or who while participating in the implementation of the disengagement plan chose not to speak their mind, now suddenly start telling us what they 'really' think. What is sickening, though, is this kind of nonsense. If Uri Elitzur can say with heavenly confidence that the bad things that happened to us during the past year - and I will be the last person to claim that it has been a good year, see my article in Dutch of early last week - were a punishment for the disengagement, I could say just as easily and with almost as much authority and confidence say that they were a retribution for:
  • our treatment of foreign workers;
  • the deaths of Palestinian children and the other injustices commited not only for the sake but also under the pretext of our security;
  • the fact that so many of our soldiers are trained to be policemen and occupiers rather than real soldiers;
  • the fact that every shekel spent on the continuation and expansion of the occupation cannot be invested in education, health, the economy etc;
  • the gap between haves and have-nots in this state;
  • our treatment of animals;
  • the way we ( refuse to ) deal with the environment;
  • the fact that we have an ever-expanding charity industry on which hundreds of thousands of Jews and non-Jews depend for their very survival, an industry that works overtime before and during each and every holiday and is a livelihood for many Israelis ;
  • and so on;
  • and so on.

Don't get me wrong, I do not really believe that the bad things that befell us in 5767 were a punishment for anything specific. I am too much of a believer ( in G'd, in - divine - justice ) to really believe that He works in such primitive and simplistic tit-for-tat ways. If I thought He did, I might as well believe that the Shoah was a divine punishment, and I do not think that I could have any faith in or respect for such a god. We humans should not assume or pretend to be privy to His ways and plans. Those who say and are entirely convinced that they are in the Know frighten me, no matter if their name is Hassan or Uri.

Friday, October 06, 2006

Als het goed is staat het volgende artikel vandaag in het Friesch Dagblad:
Verdeel en heers
Eerder deze week las ik dat een woordvoerder van de Iraanse regering een eenvoudige, zij het nogal voorspelbare verklaring had voor het geweld dat de Palestijnse gebieden de laatste dagen teistert: het is allemaal een complot van de Zionisten en hun Westerse handlangers. Ik zou haast denken "Was het maar waar, dan zou ik nog kunnen geloven dat iemand er baat bij heeft." Het geweld blijft echter volgens mij een schoolvoorbeeld van een situatie waarbij iedereen verliest. De grootste verliezers zijn natuurlijk de Palestijnen zelf, maar ook Israel wordt hier niets wijzer van. Elk inter-Palestijnse conflict leidt tot meer geweld tegen Israelische doelen ( iedere factie wil laten zien dat ze 'de zaak' meer is toegedaan dan haar concurrenten ). De belangrijkste verliezer aan Israelische zijde is de familie Shalit: de mogelijke vrijlating van korporaal Gilad als deel van een gevangenenruil lijkt verder weg dan ooit tevoren. De recente gewelddadigheden worden veelal gepresenteerd als een financiele crisis, die begon als een confrontatie tussen ordetroepen die trouw zijn aan de Hamas-regering onder leiding van Ismail Haniyeh, en stakende politieagenten - waaronder vooral aanhangers van de door president Mahmoud Abbas geleide Fatah - die al maanden geen salaris uitbetaald hebben gekregen. Het gaat hier echter vooral 'gewoon' om een machtsstrijd, waarbij meer dan alleen maar financiele problemen en prioriteiten een rol spelen. Die machtsstrijd - deels maar zeker niet alleen de schuld van Israel, dat Hamas ooit als een bruikbaar tegenwicht tegen Fatah zag - duurt al een stuk langer dan het bankroet van de Palestijnse Authoriteit en regering. Over en weer worden er al lange tijd persoonlijke en politieke rekeningen bloedig vereffend. Meer geld van buitenaf zou de huidige noodsituatie misschien kunnen oplossen, maar om te zorgen dat over een week of wat niet weer een nieuwe crisis de Palestijnen het uitzicht op een lange-termijnoplossing voor hun meest urgente problemen beneemt moeten in de eerste plaats de Palestijnse leiders zelf een paar keuzes maken. Tot nu toe hebben Haniyeh en de meer politieke, relatief pragmatische leiders van Hamas zichzelf ( en daardoor de Palestijnse bevolking als geheel ) de wet en de werkelijkheid laten voorschrijven door de meest fanatieke tak van de beweging, een tak die vanuit Damascus wordt geleid. Acties tegen Israel leiden automatisch tot Israelische reacties ( doden van terroristen en van onschuldige omstanders, vernielen van gebouwen en installaties, achterhouden van Palestijnse belastinggelden, sluiten van grensovergangen ) die de Palestijnse infrastructuur en economie nog kreupeler maken dan ze al zijn. Terwijl Fatah noch Hamas geld hebben om ambtenaren, sociale en andere voorzieningen te betalen is er blijkbaar wel genoeg geld om wapens Gaza binnen te smokkelen, dagelijks raketten richting Israel af te vuren en kopstukken en minder prominente leden van concurrerende organisaties te liquideren. De keus voor Haniyeh is tussen enerzijds principes ( voortzetting van gewapende acties, onderhouden van een terreurnetwerk, weigeren Israel te erkennen ) en steun van de fanatici, en anderzijds een confrontatie met die fanatici, samenwerking met Abbas en Fatah, politiek overleven, steun uit het Westen, en een iets hoopvoller perspectief voor zijn volk. Abbas heeft die keuze in feite al gemaakt. Of dat van harte of om pragmatische redenen gebeurde is minder relevant. Natuurlijk moeten ook Israel, de EU, de VS en verschillende Arabische landen keuzes maken. Uiteindelijk heeft bijna iedereen belang bij een verbetering van het lot van de Palestijnen. Israel kan het zich niet veroorloven de Hamas-regering te blijven negeren. Niet alleen schaadt een dergelijke hardnekkigheid het belang van de joodse staat, de Israelische bevolking wil ook een meer pragmatische benadering. Volgens een recent opinieonderzoek steunt 67% van de Israeliers onderhandelingen met de Palestijnse regering, ook als Hamas daar deel van uitmaakt. Zodra Israel aangeeft in principe bereid te zijn zelfs met Hamas te onderhandelen zal ook de Amerikaanse regering haar bezwaren tegen contacten en samenwerking met Haniyeh c.s. laten varen. In het geval van Europa ( altijd meer pragmatisch dan principieel, zeker waar het het Midden-Oosten betreft; ik bedoel dat minder cynisch dan het misschien klinkt ) waren dergelijke bezwaren nooit echt aanwezig. Nieuwe Palestijnse verkiezingen, zoals sommigen hebben voorgesteld, zijn geen oplossing. De machtsbalans tussen de verschillende facties binnen de Palestijnse maatschappij mag af en toe verschuiven, als geheel dient ze als een gegeven te worden gezien. Hoe de toekomst van de Palestijnen er ook uit zal zien, al die facties zullen er deel van uitmaken, en de twee belangrijkste - Fatah en Hamas - zullen een groot deel van de macht ( gewapend en financieel ) onderling moeten verdelen, of zij, wij en wie dan ook het leuk vinden of niet. Een efficiente verdeling van de macht - met hulp van buitenaf en stilzwijgende toestemming van Israel - tussen Ismail Haniyeh en Mahmoud Abbas kan de stichting van een Palestijnse staat dichterbij brengen en zou daardoor de belangen van Palestijnen, Israeliers en de meeste andere belanghebbenden dienen.