Thursday, April 27, 2006

Het volgende door mij geschreven artikel staat als het goed is deze week in het Friesch Dagblad.
Geen nucleaire holocaust
Afgelopen dinsdag was het in Israël Yom HaShoah, Holocaustdag. Op die dag worden de zes miljoen joden herdacht die tijdens de Tweede Wereldoorlog door de Nazis en hun handlangers werden vermoord. Op scholen wordt speciale aandacht besteed aan het onderwerp, en in de verschillende media vertellen mensen die de verschrikkingen hebben overleefd over hun lotgevallen en over hun dierbaren die werden vermoord. In de context van het Arabisch-Israëlische conflict worden te pas en vooral te onpas verwijzingen gemaakt naar de jaren 1933 – 1945. De recente uitspraken van de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad behoren in zekere zin tot die context, maar verdienen meer dan slechts zijdelingse aandacht. Dat hij de manier waarop Israël met de Palestijnen omgaat vergelijkt met de behandeling van joden in Nazi-Europa is niet echt uitzonderlijk. Per slot van rekening wordt die absurde analogie ook gelegd door menige Westerse, meestal linkse, 'supporter' van de Palestijnen of tegenstander van Israël. Ook het feit dat Ahmadinejad de Holocaust een mythe noemde hoeft geen verbazing te wekken: hij bevindt zich daarmee in het gezelschap van heel wat – linkse en rechtse – Holocaustontkenners. Holocaustontkenning gaat meestal hand in hand met jodenhaat, en niet zelden ook met een zekere sympathie voor de 'Palestijnse zaak'. Dat is verder niet echt bijzonder en nauwelijks iets waar wij ons al te zeer zorgen over hoeven te maken. Toch moet de Iraanse president serieuzer worden genomen dan iedere andere jodenhater na 1945. Niet alleen zegt hij openlijk dat Israël van de kaart geveegd moet worden, zijn land probeert ook zo goed als zeker wapens te ontwikkelen waarmee het zijn antisemitische ambities kan verwezenlijken. In tegenstelling tot andere vijanden van Israël – zoals bijvoorbeeld Nasser's Egypte, Saddam's Irak, en Al-Qaida onder leiding van Bin Laden – zou een nucleair Iran een existentiële bedreiging voor de joodse staat vormen. De term 'nucleaire holocaust' krijgt zo opeens een wel heel sinistere en angstaanjagende bijklank. Ik hou niet van historische vergelijkingen, en ik geloof niet dat geschiedenis een leerboek voor de mensheid is. Mijn tenen trekken krom wanneer rechtse Israëliërs en hun supporters in het buitenland Palestijnen gelijkstellen aan Nazis, of het deporteren van joden naar vernietigingskampen op één lijn plaatsen met het evacueren van joodse nederzettingen in bezet gebied. Desondanks valt het me steeds meer op dat er wel degelijk parallellen gevonden kunnen worden tussen de Tweede Wereldoorlog en sommige ontwikkelingen in de wereld van vandaag. Net als bij Hitler zijn de joden in de ogen van Ahmadinejad, Bin-Laden en andere militante moslims de belangrijkste, maar zeker niet de enige vijand. Zowel de Nazis als de Islamisten en Iran hebben niet alleen een nationale maar ook een regionale of zelfs globale agenda. In beide gevallen werden en worden de dreigementen aan het adres van het joodse volk openlijk geuit. In januari 1939, tijdens zijn beroemde toespraak in de Rijksdag, kon Hitler niet vermoeden dat hij de kans zou krijgen om zijn visioen over "de vernietiging van het joodse ras in Europa" voor een aanzienlijk deel te verwezenlijken. Nu weten we dat hij en zijn regime, toen ze eenmaal de kans kregen om miljoenen joden uit te roeien, die gelegenheid met beide handen aangrepen. Nog een parallel wordt gevormd door de reacties van de internationale gemeenschap. Toen en nu wist en weet men niet echt goed hoe er met de dreigementen en het gevaar moet worden omgegaan. Ook nu zorgen uiteenlopende internationale belangen ( verhoudingen met Iran, olie, angst voor escalatie, solidariteit onder moslims, etc. ) voor besluiteloosheid en gemengde reacties. Van "als…als" geschiedschrijving wordt niemand wijzer, en het is maar de vraag of Hitler-Duitsland werkelijk in een vroeg stadium gestopt had kunnen worden. Toch lijkt het me zonneklaar dat wanneer staatshoofden en plein public over het doden van joden praten en anti-semitische met militaire ambities combineren, pappen en nathouden geen optie is. Alhoewel er enorme verschillen en onderlinge tegenstrijdigheden en conflicten bestaan tussen de diverse takken van de militante Islam, vormt het Iraanse gevaar een deel van een groter geheel. Toch is de dreiging die van dat land uitgaat veel specifieker en gevaarlijker dan die van andere landen en organisaties. Nooit eerder klonken in de laatste zestig jaar megalomane bedreigingen naar de joden toe zo luguber en wezenlijk. Wat nodig is zijn een onderkenning van het gevaar en internationale eensgezindheid en coördinatie. Overbodig wapengekletter en stoere taal zijn hierbij contraproductief, maar het moet voor alle betrokkenen ook duidelijk zijn dat het gebruik van geweld tegen een aggressief en nucleair Iran een reële optie is. Misschien dat er toch nog iets van de geschiedenis te leren valt voor ons allemaal, jood en niet-jood. Laten we vooral niet vergeten dat zes jaar nadat Hitler de joden van Europa bedreigde naast zes miljoen joden ook tientallen miljoen niet-joden het slachtoffer van zijn waanzin waren geworden.

No comments: