Saturday, May 06, 2006

Het volgende artikel staat als het goed is dit weekeinde in het Friesch Dagblad:
De eeuwige soldaat
In Nederland staan de dagen die voorafgaan aan de Dodenherdenking in het teken van het herdenken, en de dag daarna wordt de Bevrijding enthousiast gevierd. In Israël geldt iets soortgelijks voor de week tussen de 27e van de Hebreeuwse maand Nissan en de 5e van de maand Iyar ( april-mei ). Die week begint met Yom HaShoah, Holocaust-dag, en eindigt met Yom Ha'Atsma'ut, Onafhankelijkheidsdag, welke wordt voorafgegaan door Yom HaZikaron, de dag waarop alle burgers en soldaten die sneuvelden of vermoord werden in de strijd voor Israël's onafhankelijkheid worden herdacht. Dit jaar werd ik meer dan ooit tevoren herinnerd aan het feit dat Israël, natuurlijk net als ieder ander land maar voor mij nu eenmaal een stuk tastbaarder, één grote circle of life is. Op maandagavond om negen uur, één uur nadat door heel Israël sirenes het begin van Yom HaZikaron aankondigden, hadden mijn zwangere echtgenote en ik een afspraak bij de gynaecoloog. Rond de 15e week van de zwangerschap wordt met behulp van een uitgebreide ultrasone scan gekeken of de foetus zich goed ontwikkelt. Bij die scan kunnen de ouders, als ze dat willen, ook te horen krijgen of de baby een jongen of een meisje is. Aangezien we al een prachtige en gezonde dochter en zoon hebben geldt het afgezaagde maar daarom niet minder ware "Als het maar gezond is" voor ons deze keer nog meer dan bij de vorige twee zwangerschappen. Meteen aan het begin van de scan konden we zien dat ons derde kind een zoon zal zijn. Alles ziet er gelukkig gezond uit. Vrijwel iedere vader en moeder in Israël hoopt bij de geboorte van zijn/haar kind dat wanneer dat kind zijn 18e verjaardag zal vieren er vrede zal zijn, zodat de zoon/dochter niet meer het leger in zal hoeven. Ik wil maar al te graag geloven dat Palestijnse ouders een soortgelijke vredeswens voor hun kinderen koesteren. De verschillen tussen 'hen' en 'ons' zijn waarschijnlijk kleiner dan we toe durven te geven. Afgelopen maandagavond kon ik het niet laten om voor mijzelf in gedachten het verband te leggen tussen enerzijds mijn kinderen en de baby die Be'Ezrath HaShem ( met Gods hulp ) eind oktober geboren zal worden en anderzijds de herdenking van de Holocaust, Israël's gevallenen en de 58e verjaardag van de joodse staat. Om het geheel nog symbolischer te maken werd drie dagen later, een dag na Yom Ha'Atsma'ut, de nieuwe Israëlische regering door premier Olmert aan de Knesset voorgesteld. Deze regering zal een oplossing moeten vinden voor sommige van de grootste dreigingen waar Israël in haar korte bestaan mee te maken heeft gehad. Het staat nog te bezien of deze regering de juiste antwoorden zal kunnen en willen vinden voor de militaire, politieke en socio-economische vraagstukken die het democratische en joodse karakter, ja zelfs het fysieke voortbestaan van Israël in gevaar kunnen brengen. Veel Knessetleden van de twee grootste regeringsfracties, de Arbeidspartij en Kadimah, zijn teleurgesteld door de verdeling van de regeringsportefeuilles, en de eerste scheuren binnen die fracties zijn al te zien. Premier Olmert heeft een hoge prijs betaald aan de ultra-orthodoxe Shas-partij zonder daar al te veel voor terug te krijgen: de partij is volgens het regeringsakkoord niet verplicht om een eventueel eenzijdig terugtrekkingsplan – een belangrijk onderdeel van het regeringsakkoord en één van de redenen voor Kadimah's electorale succes – te steunen, wat de kansen op een Knessetmeerderheid voor zo'n plan minimaliseert. De kleinste coalitiepartner, de Gepensioneerden ( 7 zetels ), is de enige partij waarop Olmert bij cruciale stemmingen zo op het eerste gezicht kan rekenen, zolang met haar – niet onredelijke, vrijwel uitsluitend financiële – eisen rekening wordt gehouden. Alhoewel de Arbeidspartij tijdens de verkiezingscampagne regelmatig prat ging op haar sociale agenda en op haar arsenaal van ex-generaals valt in het regeerakkoord weinig van die agenda terug te vinden en wordt de belangrijkste post die de partij kreeg toegewezen, Minister van Defensie, bemand door partijleider Amir Peretz, een uitgesproken vakbondsman die niet echt een militaire specialist kan worden genoemd. De samenstelling van de nieuwe regering maakt mij nog sceptischer en cynischer dan ik normaal gesproken ben. Terwijl professionalisme, eensgezind- en vastberadenheid meer dan ooit vereist zijn lijkt het erop dat opnieuw de Israëlische politieke realiteit – en dus de toekomst van ons en onze kinderen – voornamelijk bepaald zal worden door politieke koehandel, interne verdeeldheid en een zeker amateurisme. Desondanks weet ik zeker dat ik over iets minder dan zes maanden weer naïef genoeg zal zijn om heel eventjes tegen beter weten in te hopen dat onze jongstgeborene op zijn 18e geen uniform zal hoeven dragen en geen wapen zal moeten leren gebruiken om onze onafhankelijkheid en ons voortbestaan te verdedigen.

No comments: