Friday, June 16, 2006

Als het goed is staat een ingekorte versie van het volgende stuk in het nieuwste nummer van het Nieuw Israelietisch Weekblad:
Leidseplein, hartje Tel Aviv
Voor het eerst van mijn leven heb ik afgelopen zondag zowaar een hele voetbalwedstrijd zitten kijken. Voor zover ik me kan herinneren was de laatste keer dat ik met belangstelling meer dan twintig minuten live voetbal heb zitten kijken de tweede helft van de finale van het Europese Kampioenschap in 1988, jaren voordat ik naar Israël vertrok. Afgelopen vrijdag heb ik nog wel, als goede vader, met onze driejarige zoon tien minuten naar de openingswedstrijd van het WK zitten kijken, maar dat was alleen omdat hij even uit bed kwam om te plassen en ik toevallig al zappend bij de wedstrijd was beland. Hij dacht trouwens dat het kadur sal ( basketbal ) was. Ik geef het eerlijk toe, ik ben geen echte sportliefhebber. Ik besloot om eens anderhalf uur lang mijn horizon te verruimen toen ik las dat een groep enthousiaste Nederlanders in café Dinitz in Tel Aviv bijeenkomt om de wedstrijden van het Nederlandse elftal op een groot scherm te volgen. In Nederland ontliep ik altijd alle uitingen van 'het oranje-gevoel', hier zocht ik het op, al was het maar voor één middag. Om eerlijk te zijn moet ik zeggen dat het een leuke en gezellige middag was, met dank aan het Dutch Forum. Dutch Forum – met Christiaan Scholtes, Bert Knot en Matthew Reijnders als actieve spil – richt zich op "het met elkaar in contact brengen van de Nederlanders in Israël". Dat gebeurt onder andere door middel van een internetforum, borrelavonden, de zeer succesvolle Sinterklaas- en Koninginnedagfeesten, en het gezamenlijk kijken van voetbalwedstrijden van Oranje. Sommige forumleden zijn ook erg actief in de stichtingen die twee heuse Nederlandse scholen draaiende houden, Jip en Janneke in Modi'in en Het Kikkerlandje in Tel Aviv. Op die scholen leren en spelen de kinderen – allemaal met minstens één Nederlandse ouder – wekelijks samen met leeftijdgenootjes, en de gezinnen van de leerlingen komen elkaar een paar keer per jaar tegen op de familiefeesten. Kortom, een Nederlandse successtory in het Beloofde Land. Toen ik ruim anderhalf uur voor de wedstrijd bij het café aankwam waren Bert en Matthew druk bezig een groot spandoek ( Holland – Supporters Café – Dutch Forum ), Nederlandse vlaggen, oranje wimpels en balonnen in en rond het café op te hangen. Ik hielp hen even en ging daarna naar de w.c. om mijn oranje t-shirt ( met een glas Heineken erop met het opschrift "Da sind die Holländer wieder", ik kreeg het tijdens mijn laatste bezoek aan Nederland van mijn Japanse schoonzus ) aan te trekken. De voetbalfans, op een enkele uitzondering na met minstens één oranje kledingstuk of attribuut en veelal met rood-wit-blauwe strepen op hun wang, druppelden binnen en toen we opstonden om luid het Wilhelmus mee te zingen telde ik al zeker vijftig mannen, vrouwen en kinderen. In de loop van de wedstrijd kwamen daar nog een twintigtal mensen bij. Ik schat ruwweg dat de verhouding Nederlanders – Israëlische vrienden en partners 60-40 was. Er was patat met oranje mayonaise, ik zag stroopwafels, en er werd een gezellige hoeveelheid ( ik heb absoluut geen dronkemansgelal gehoord of wat voor vervelend gedrag dan ook gezien ) bier gedronken. De twee jongste toeschouwers waren Ella en Gal, een schattige twee maanden oude tweeling, die net als hun ouders in het oranje-wit waren gekleed. Het spreekt vanzelf – dat neem ik tenminste maar aan: nogmaals, ik ben geen deskundige – dat elke goede Nederlandse actie met gejuich en applaus werd beloond, en dat de meeste goede Servisch-Montenegrijnse acties net als iedere voor Nederland ongunstige scheidsrechtersbeslissing op boegeroep konden rekenen. Het meeste applaus was zonder twijfel voor Edwin van der Sar. Toen Arjen Robben het enige doelpunt van de wedstrijd maakte deed zelfs ik aan het vreugdevolle gejoel mee. Net op dat moment kwam een ultra-orthodoxe man binnen. Aan de collectebus in zijn hand te zien liep hij geld in te zamelen voor een goed doel of voor een religieuze school, maar toen hij de oranje massa zag scrok hij zichtbaar, deed een stap naar achteren, en trok de deur achter zich dicht. Ook andere argeloze café-bezoekers deinsden soms terug toen ze de luidruchtige oranje zee zagen. "Deur dicht" was overigens de meest gehoorde kreet gedurende de wedstrijd. De grote ramen van het café waren met zwart papier afgeplakt om het felle zonlicht te weren en voor een redelijk beeld op het scherm te zorgen. De taxichauffeur die me terug naar het treinstation bracht reageerde op mijn t-shirt met de woorden "Ah, Holland, Robben, Ehad-Efes, metsuyan ( 1-0, uitstekend ) ". In de trein trok ik een ander t-shirt aan, zodat ik onderweg naar huis in alle rust dit artikel op mijn laptop kon schrijven. Achter me hoorde ik een jongen in het Russisch de wedstrijd analyseren. Ik versta die taal niet maar kon heel goed horen dat hij het over Golland en Robben had. Helaas worden de andere wedstrijden in groep C op dagen en tijdstippen gespeeld die het mij onmogelijk maken om daarna nog de trein terug naar Haifa te nemen, anders zou ik best zin hebben gehad in nog een avondje oerhollands enthousiasme.

No comments: