Thursday, June 29, 2006

Als het goed is staat het volgende artikel vandaag in het Friesch Dagblad:
Dagen van de waarheid
Toen ik gistermorgen mijn ronde deed langs websites met Israëlisch, Nederlands en ander nieuws wachtten me twee verrassingen. Allereerst las ik dat Frankrijk tegen Brazilië zal spelen om een plaats in de halve finales. Wat me nog meer verbaasde was de Israëlische invasie van de Gaza-strook. Natuurlijk had ook ik op de televisie de massieve samentrekking van materieel en manschappen rond de grens met Gaza gezien, maar ik hoopte net als veel anderen tegen beter weten in nog op een relatief goede afloop van een verhaal dat afgelopen zondagmorgen begon met een aanval door Palestijnse terroristen op een legerpost in Israël. Daarbij werden twee Israëlische soldaten gedood. Een 19-jarige korporaal, Gilad Shalit, raakte waarschijnlijk gewond en werd door de terroristen ontvoerd. Een diplomatieke race tegen de klok begon. Vanaf het begin benadrukten premier Olmert, minister van defensie Peretz en andere woordvoerders van de regering en van het leger dat ze premier Haniyeh en andere Hamas-prominenten persoonlijk voor de behouden terugkeer van de soldaat verantwoordelijk houden. De ontvoerders, die direct of indirect verbonden zijn aan de gewapende tak van Hamas, eisen de vrijlating van Palestijnse gevangenen in Israël. De Israëlische invasie gistermorgen bevestigde helaas dat de Israëlische regering en legerleiding niet veel hoop meer hebben dat Gilad Shalit nog te redden is. We denken hier allemaal aan Nahshon Wachsman, de soldaat die in oktober 1994 na zijn ontvoering vermoord werd door Hamas terroristen tijdens een mislukte bevrijdingsoperatie, waarbij ook kapitein Nir Poraz werd gedood. Net als twaalf jaar geleden leeft heel Israël mee met de ouders en verdere familie van de ontvoerde soldaat. Net als nu werd toen door de Hamas de vrijlating van Palestijnse gevangenen ( tweehonderd terroristen, waaronder de grondlegger van de organisatie, Ahmed Yassin ) geëist in ruil voor het leven van de ontvoerde soldaat. Iedere vader en moeder in Israël heeft zichzelf de laatste dagen meer dan eens in gedachten in de schoenen van Noam en Aviva Shalit geplaatst, en ik weet zeker dat zelfs zij die niet of nauwelijks religieus zijn meerdere keren per dag voor Gilad's veilige thuiskomst bidden. De ontvoeringen – ook Eliyahu Asheri, een tiener uit de nederzetting Itamar op de Westoever, werd ontvoerd, zijn lichaam is vannacht in Ramallah gevonden – zijn net als de aanhoudende raketaanvallen vanuit Gaza op Israël een gevolg van de machtsstrijd binnen de Palestijnse Authoriteit en binnen Hamas. De 'miliaire' afdeling van de organisatie propageert, samen met de Syrische tak van de organisatie, een veel aggressievere en minder pragmatische lijn dan het meer politieke leiderschap dat zich in Gaza, de Westoever en Israëlische gevangenissen bevindt. Een voorbeeld van de houding van het meer pragmatische deel van Hamas is het akkoord dat net deze week werd bereikt tussen de organisatie en haar grote concurrent, President Abbas' Fatah, over 'het gevangenen document'. Dit is een door vertegenwoordigers, in Israëlische gevangenissen, van bijna alle Palestijnse facties opgesteld stuk, waarin wordt gesproken over "een onafhankelijke staat met Jeruzalem als zijn hoofdstad in alle in 1967 bezette gebieden". Sommige commentatoren zien daarin een impliciete erkenning van de joodse staat, niets wereldschokkends maar wel een mogelijke basis voor Palestijns-Israëlische onderhandelingen. Een jaar geleden ging de toenmalige Israëlische regering – waarvan veel sleutelfiguren ook nu in het kabinet zitten – de confrontatie aan met het meest compromisloze deel van de Israëlische bevolking. Sharon, Olmert en andere rechts-nationalistische politieke leiders hadden eindelijk ingezien dat de bezetting schadelijk is voor Israël en de Groot-Israël droom een niet te verwezenlijken ideaal is. Israël heeft zich volledig teruggetrokken uit de Gaza-strook. Niemand hier had Palestijnse dankbetuigingen verwacht, of een plotselinge uitbraak van pais en vree. De meeste Israëliërs zijn zich bewust van de moeilijke omstandigheden waarin de Palestijnen leven en van Israël's mede-verantwoordelijkheid daarvoor. Maar de dagelijkse beschietingen vanuit Gaza en nu de aanval op en de ontvoering vanuit een basis in Israël zelf zijn geen zaken die zelfs de meest vredelievende regering over zijn kant zou kunnen laten gaan. Meer dan ooit tevoren sinds januari is het uur der waarheid voor de Hamas regering aangebroken. Zij zal de confrontatie met de meest extreme Palestijnse tegenstanders van wat voor normalisatie dan ook moeten aangaan, binnen Hamas en daarbuiten. Uitspraken van Israëlische politieke gieren als Binyamin Nethanyahu of Avigdor Lieberman ( "Israël moet het huis van Haniyeh in een parkeerplaats veranderen" ) hebben weinig praktische waarde maar geven wel aan dat niet alleen de regering Haniyeh onder grote binnenlandse druk staat. Shimon Peres zei dat de Palestijnse leiders een Hamas-extremist als Khaled Mashal vanuit Damascus het lot van het Palestijnse volk laten bepalen. Als Ismail Haniyeh dat lot weer in eigen hand kan nemen en deze nachtmerrie alsnog tot een min of meer goed einde weet te brengen door Gilad Shalit levend aan Israël over te dragen kan deze affaire voor een positieve doorbraak zorgen. Lukt dat niet, dan is het einde van de ellende voor Palestijnen en Israëliërs nog lang niet in zicht.

No comments: