Thursday, June 08, 2006

Het volgende artikel staat vandaag in het Friesch Dagblad.
Boycot-Consequenties Bert de Bruin & Karin Kloosterman
Vorige week was een goede week voor iedereen die Israël een kwaad hart toedraagt. President Ahmadinejad viel Israël en het joodse volk weer eens aan. Volgens hem is het onze schuld dat hij niet naar het WK Voetbal kan, en hij noemde de Duitsers gevangenen van de Holocaust. Wat belangrijker is, maar niet verrassender, waren de geslaagde pogingen van de pro-Palestijnse of liever anti-Israëlische leden van twee belangrijke vakbonden in Canada en Groot-Brittannië om boycot-resoluties tegen Israëlische bedrijven, universiteiten en onderzoekers aangenomen te krijgen. Het is verkeerd en zinloos om dergelijke acties automatisch en zonder verdere uitleg als anti-semitisch te bestempelen. Niet alleen worden de woorden anti-semitisme en anti-semitisch zo letterlijk waardeloos, we moeten ook niet vergeten dat veel van hen die Israël bekritiseren dat vanuit een werkelijke zorg voor het welzijn en de veiligheid van de joodse staat doen. Toch zou deze keer de beschuldiging wel eens hout kunnen snijden. Kijk maar eens op de websites van de Canadese ambtenarenbond CUPE en de Britse lerarenbond NATFHE. Het lijkt bijna of het enige onrecht buiten Canada en Groot Brittannië dat bondsleden tot resoluties motiveert door joden tegen Palestijnen wordt bedreven. Afgezien natuurlijk van de Amerikaanse invasie in Irak: oppositie daartegen is een standaard onderdeel geworden van het aktiepakket van elke zichzelf respecterende progressieve activist. Om de een of andere reden horen of zien we dergelijke activisten zelden protesteren tegen de wandaden die door de ergste vijanden van Amerika, Israël en het Westen worden bedreven. Zoek je op de websites van beide vakbonden onder 'Israel' dan vind je een flink aantal verwijzingen, een oproep van Britse leraren om Israëlische aanvallen op Palestijnse schoolkinderen te stoppen, en zelfs een boekrecensie getiteld "De mythes van het Zionisme". Als je onder 'Darfur' of 'Tibet' zoekt krijg je nul ( 0 ) resultaten. Natuurlijk, niemand kan al het onrecht ter wereld bestrijden, maar een ietwat zichtbaarder evenwicht en een consequenter beleid van de kant van de zogenaamd progressieve individuën en NGOs zouden diegenen onder Israël's continuë criticasters die ons steeds weer proberen te overtuigen dat ze niet anti-Israël of – de hemel verhoede het – anti-semitisch zijn iets geloofwaardiger maken. Over consequent zijn gesproken, we vragen ons af hoe Israël-boycotters een boycot in acht zullen nemen. Zullen ze geen gebruik meer maken van dat deel van de mobiele-telefoontechnologie dat door Motorola Israel werd ontwikkeld, of van alle computers waarin Intel processors zitten die in de Israëlische vestigingen van dat bedrijf zijn ontworpen? Zullen ze niet langer AOL Instant Messenger en Skype gebruiken, twee communicatiesystemen die allebei deels gebaseerd zijn op Israëlische technologische patenten? Zullen ze geen medicijnen meer voorschrijven of gebruiken die het leven van miljoenen mensen gered of leefbaarder gemaakt hebben en die door Israëlisch onderzoek tot stand kwamen? Voorbeelden van zulke medicijnen zijn Copaxone en Rebif ( multiple sclerose ), Exelon ( Alzheimer ), en Doxil ( baarmoederhalskanker ). Zullen ze geen gebruik meer maken van de Video Capsule Endoscopie, een technologie die ontwikkeld is door Given Imaging uit Yokne'am? Israël en de Israëliërs hebben de mensheid meer gegeven dan alleen maar die verdomde bezetting. Door hun onwetend- en schijnheiligheid lijken veel van hen die deze of gene anti-Israël boycot steunen op vegetariërs die gauw een stuk vlees in hun mond proppen als niemand kijkt. Zowel Palestijnen als Israëliërs zijn slachtoffers. Slachtoffers van hun non-leiders, wier slechte keuzes, grote ego's en persoonlijke belangen één van de belangrijkste redenen zijn waarom dit overbodige conflict nog niet is opgelost. Slachtoffers van verschillende vormen van religieus en nationalistisch fanatisme. Slachtoffers van 'steun' uit het buitenland. Alhoewel zulke steun vanzelfsprekend deels door heuse medestanders wordt gegeven, steunen veel 'supporters' nu juist de minst gematigde ideeën en de meest halsstarrige partijen in het conflict. Er zijn nog steeds ambassadeurs van het gezonde verstand te vinden onder zowel Israëliërs als Palestijnen. Zij hangen een kritische, gematigde versie van hun respectievelijke geloven en/of nationalismes aan, en zij geven toe dat niet alleen 'de andere kant' moet veranderen en compromissen moet sluiten. Zij zijn het die de sleutel vormen naar een betere toekomst voor beide volken. Helaas zijn zij het ook die buiten Israël-Palestina nauwelijks gehoord worden. Hun ingewikkelde en genuanceerde kijk op de werkelijkheid is minder aantrekkelijk voor de media, en politieke activisten – pro-dit of anti-dat – krijgen meestal alleen maar een goed gevoel door zich slechts met één slachtoffer te vereenzelvigen, waardoor ze de ellende van het andere slachtoffer ontkennen en het lijden van iedereen laten voortduren. De enigen die van overgesimplificeerde en eenzijdige resoluties en boycotten profiteren zijn de extremisten aan beide kanten van het conflict: zij zien hun vooroordelen ( "Het is allemaal de schuld van Israël", dan wel "Die anti-semieten willen alleen maar Israël vernietigen" ) herbevestigd, krijgen zo de kans om de overgrote meerderheid van Palestijnen en Israëliërs te blijven gijzelen, en de situatie waarin uiteindelijk beide volken slachtoffer zijn blijft tot in het oneindige voortbestaan. Bert de Bruin is historicus. Karin Kloosterman is een Israelisch-Canadese journaliste. Beiden wonen in Israël.

No comments: