Friday, June 23, 2006

Het volgende artikel stond gisteren in Trouw. Ik heb een Engelse vertaling gemaakt en probeer die elders gepubliceerd te krijgen.
De kinderen van de rekening
Dat de waarheid het eerste slachtoffer van elke oorlog is is een dooddoener, wat niet betekent dat het een leugen is. Op 9 juni jongstleden vond een explosie plaats op het strand van de Gaza-strook. Zeven leden van een Palestijnse familie kwamen daarbij om het leven. In de twee weken die sindsdien zijn verstreken heeft de Hamas-regering dit incident gebruikt in haar machtsstrijd met President Abbas en zijn Fatah-beweging en in haar pogingen om bij de internationale gemeenschap wrange 'goodwill'-punten te scoren. Israël vermoordt kinderen terwijl Hamas zich keurig inhoudt. Men vergeet daarbij te vermelden dat de Qassam-raketten die al jarenlang bijna dagelijks richting Israël worden afgeschoten – met actieve of passieve hulp van de Hamas - ook slachtoffers hebben gemaakt ( o.a. de driejarige Afik Zahavi z"l ) en het leven van duizenden kinderen en volwassenen in een stadje als Sderot tot een hel maken. Het Israëlische leger daarentegen heeft zijn best gedaan om aan te tonen dat het niet een Israëlische kanonskogel was die de zeven Palestijnse burgers doodde. In kranten, op websites en op de televisie worden 'bewijzen' en argumenten aangedragen die Israël vrijpleiten en duidelijk maken dat de ontploffing in scène gezet is danwel door de Hamas zelf veroorzaakt is, ofwel juist weer laten zien dat het natuurlijk Israël is dat schuldig is. Het spreekt vanzelf dat ook ik de neiging heb om eerder deze dan gene versie van de werkelijkheid te geloven. Toch maakt het per saldo niet echt iets uit wie er verantwoordelijk is. Zoals Yael, een idealistische nieuwe immigrant uit de Verenigde Staten, op haar weblog schreef: ga maar eens aan Huda Ghalia, het meisje dat in één klap haar ouders, broertje en zussen verloor, vragen of het haar werkelijk uitmaakt wie het gedaan heeft. Dat datzelfde meisje op verschillende websites zeven, tien, elf of twaalf jaar oud is maakt alles nog verwarrender en meer onwezenlijk. Iedereen creëert en gelooft zijn eigen waarheid, en de enige waarheid die er toe doet leert ons dat Palestijnse en Israëlische kinderen de eerste en belangrijkste slachtoffers van het Palestijns-Israëlische conflict zijn, eerder dan wat voor waarheid dan ook. De kinderen aan beide kanten van de grens tussen Gaza en Israël leven in voortdurende angst. De Israëlische regering staat onder druk om de constante Qassam-beschietingen vooral niet onbeantwoord te laten, wat er mede voor zorgt dat de voorzichtigheid die het Israëlische leger meestal betracht wanneer het in dichtbevolkte gebieden opereert er meer dan tevoren bij inschiet. Dit heeft nog meer dode kinderen tot gevolg, wat weer een welkome reden is voor Hamas en andere Palestijnse terreurorganizaties om wraak te zweren en nog meer raketten af te vuren. Enzovoort enzovoort: logica en the circle of life hebben in het Midden Oosten helaas nogal eens een verwrongen en macaber karakter. De Palestijnen en Israël zelf lijken het conflict niet op te kunnen of willen lossen. De Palestijnse president Abbas is vrij zwak en moet zijn best doen om niet gezien te worden als te toegeeflijk naar Israël toe. De regering Olmert is er echt niet op uit om Palestijnse kinderen te vermoorden, maar het kan ook niet toestaan dat Sderot een spookstad wordt. De Hamas-regering heeft in de vijf maanden sinds ze gekozen is nooit echt laten zien dat ze bereid is om een geloofwaardige onderhandelingspartner te worden. Het bestaansrecht van Israël is nog steeds niet ondubbelzinnig door de organisatie erkend. In het beste geval wordt halfzacht gesuggereerd dat er over een langdurige wapenstilstand gepraat kon worden, terwijl tegelijkertijd met medeweten of medewerking van Hamas-functionarissen enorme wapenhoeveelheden de Gaza-Strook worden binnengesmokkeld, keer op keer Qassam raketten in Israël ( en in Gaza zelf ) blijven landen, en ook zelfmoordaanslagen in Israël niet zijn gestopt. Dat Amerika en Rusland belangrijker dingen aan hun hoofd hebben is duidelijk. Het is tijd dat de Europese Unie het voortouw neemt en de impasse doorbreekt. Dit moet op een positieve manier gebeuren. We weten zo langzamerhand wel dat ze niet met de Hamas-regering wil samenwerken en geen eenzijdig door Israëlvastgestelde grenzen zal erkennen. Nu zou de Unie eens in een paar punten duidelijk moeten maken wat ze precies wel wil, en hoe zij de toekomst voor Palestijnen en Israëliërs ingekleurd zou willen zien. Laat haar daarna een voorbeeld aan Vito Corleone nemen en Israël en de Palestijnen een alomvattend voorstel doen waar die twee partijen geen nee tegen kunnen zeggen, althans niet zonder zichzelf volledig ongeloofwaardig te maken in de ogen van de internationale gemeenschap en van hun eigen bevolking. Een gebalanceerd, vastberaden en eenduidig Europees voorstel, met economische en politieke 'wortels en stokken', ik zou niet zo gauw weten welk ander wondermiddel hier soelaas zou kunnen bieden. Wat ik wel weet is dat zolang de kinderen in Sderot en Gaza aan onze eigen 'leiders' zijn overgeleverd hun leven niet veel leefbaarder zal worden.

No comments: