Monday, July 17, 2006

Het volgende artikel stond afgelopen vrijdag in het Friesch Dagblad:
Genoeg is genoeg
Dit artikel is emotioneler en minder genuanceerd dan wat ik normaal gesproken schrijf. Meestal hebben mijn opinieartikelen en analyses weliswaar een sterke persoonlijke ondertoon maar u zult mij zelden gewelddadige acties zien steunen of aanbevelen. Dit artikel is echter vooral ingegeven zowel door woede als door een onmiddelijke bezorgdheid om hen die me dierbaarder dan alles zijn. Ik definieer mijzelf als een kritische, linkse Zionist. Ik geloof zonder meer dat het joodse volk recht heeft op een eigen staat, en dat die staat nergens anders gesticht kon worden dan waar Israël zich nu bevindt. Daarom koos ik er voor om hier te gaan wonen en een gezin te stichten. In mijn ogen is er tussen de Middellandse Zee en de Jordaan genoeg ruimte voor zowel een joodse als een Palestijnse staat. In de meeste opinieartikelen die ik de afgelopen jaren over 'het' conflict geschreven heb pleitte ik dan ook onder andere voor een twee-statenoplossing – niet ideaal maar realistisch en min of meer rechtvaardig voor beide volken – en voor een einde aan de bezetting van de Gaza-strook en de Westoever. Het is niet zo dat ik niet meer in een twee-statenoplossing geloof. Wel geloof ik dat alle mooie woorden en mogelijke totaaloplossingen van 'het' conflict even zullen moeten wachten, en dat Israël – ik geloof haast niet dat ik deze woorden opschrijf – eerst orde op zaken moet stellen. Het is hier oorlog, punt uit. Deze oorlog is een war of choice, bewust gekozen door Hizbullah en Hamas en hun Iraanse en Syrische broodheren. In alle steden en dorpen in het meest noordelijke deel van Israël verblijft men al dagenlang in schuilkelders, burgers zijn gedood door raketten, soldaten zijn gedood en ontvoerd. Terwijl ik dit artikel schrijf horen we op het nieuws dat een raket in Haifa geland is. De inwoners van Haifa en de omliggende gemeenten ( waaronder Nesher, waar wij wonen ) wordt aangeraden naar de schuilkelders of – zoals in ons huis dat na de Golfoorlog van 1991 gebouwd is – de beveiligde kamers te gaan. Mijn zwangere vrouw maakt onze 'bunker' klaar en ik draag de kinderen er naar toe. Onze zevenjarige dochter slaapt gewoon verder, haar driejarige broertje wordt wakker en vindt het prachtig om te gaan slapen in wat normaal gesproken hun speelkamer is. Ik weet zeker dat wij het stukken minder erg hebben dan de meeste Libanezen en Palestijnen. Toch maak ik me eerst en vooral druk om mijzelf en de mijnen. Het is onze schuld niet dat Libanon's regering de moed, de wil en/of de middelen niet heeft om Hizbullah en dus Syrië en Iran een halt toe te roepen. Net zomin ligt het aan ons dat de Palestijnse regering en het Palestijnse volk zich de wet en de werkelijkheid laten voorschrijven door de meest militante vleugel van Hamas, eveneens vanuit Damascus en Teheran gesteund en gedirigeerd. Geen enkele staat zou toestaan dat vanuit een buurland continu raketten in zijn richting worden afgeschoten, om het even of een regulier leger of een terreurorganisatie daarvoor verantwoordelijk is . En laat niemand nu met de bezetting als excuus aankomen. De bezetting heeft hier geen bal mee te maken, en zoals altijd lijkt het laatste wat Hizbullah en Hamas voor ogen staat het welzijn van de Palestijnen te zijn. De raketten en andere aanvallen komen nu juist uit die gebieden waaruit Israël zich eenzijdig heeft teruggetrokken. In 2000 trok het Israëlische leger zich terug uit de veligheidszone in Zuid-Libanon, die ruim twintig jaar geleden bezet werd om Noord-Israël buiten het bereik van Katyusha-raketten en Hizbulah-terroristen te houden. De grens met Libanon is een internationaal erkende grens tussen twee soevereine staten. Bijna een jaar geleden trok Israël zich terug uit de Gaza-strook. Dat de mensen daar nauwelijks van hun 'vrijheid' hebben kunnen genieten kan echt niet ( voornamelijk ) in Israël's schoenen worden geschoven. De woordvoerders van diverse internationale organisaties en buitenlandse regeringen manen 'alle partijen' tot kalmte en terughoudendheid. In de meeste gevallen wordt er daarbij aan voorbijgegaan wie deze laatse ronde van geweld bewust begonnen is. De Israëlische regering zal waarschijnlijk voorlopig geen boodschap hebben aan alle waarschuwingen, veroordelingen en oproepen. Haar eerste zorg en verantwoordelijkheid zijn de veiligheid van Israëls burgers en soldaten en het uitschakelen of minstens verzwakken van Hizbullah en ( de meest militante delen van ) Hamas. Natuurlijk moet Israël er alles aan doen om de Libanese en Palestijnse burgers hierbij te sparen, maar de situatie is – niet op Israël's initiatief – zover geëscaleerd dat de regering Olmert het zich niet meer kan veroorloven om de wereldopinie te laten bepalen welk geweld proportioneel is. Van alle instant-veroordelingen van Israël's gebruik van 'buitensporig geweld' moest ik het meest om die van Frankrijk lachen. Zinadine Zidane eigende zichzelf afgelopen zondag het recht toe om de eer van zijn zus en moeder door middel van een kopstoot te verdedigen. Ondanks alles is hij – niet geheel onterecht – de volksheld gebleven die hij al jaren is. Ik geloof dat de Israëlische regering dezer dagen het gelijk en het recht niet minder aan haar kant heeft dan Zizou afgelopen zondag in Berlijn. De veiligheid van mijn gezin en van alle andere burgers en soldaten van Israël zijn mij minstens zoveel waard en vormen een even legitieme reden voor al dan niet proportioneel geweld als de eer van de dames Zidane.

No comments: