Thursday, July 06, 2006

Vanmorgen las ik een triest verhaal op de website van de Telegraaf. Tijdens een cursus over het werk van joodse auteurs die in het Frans schrijven heb ik wel eens gehoord dat Albert Memmi gelooft dat gemengde huwelijken de oplossing voor veel problemen zouden kunnen zijn. Ik vraag me dat af. Ik heb niets tegen gemengde huwelijken ( waarom zou ik, ik ben zelf in zekere zin gemengd gehuwd ) maar voordat je er aan begint moet je je realiseren dat in zo'n huwelijk veel dingen vaak ingewikkelder zijn dan in een 'gewoon' huwelijk, zeker als er kinderen worden geboren. Wat zo romantisch en leuk lijkt aan het strand van Hammamet, in een restaurant in Marrakech, op een terras in Parijs of bij het avocado-plukken in de kibbutz blijft zelden zo leuk en aardig als je samen een heus leven gaat opbouwen, meestal in het land van een van de partners. Er is altijd een van beide partijen die meer moet toegeven dan de ander, en je moet je zelf afvragen of jijzelf eventueel bereid en in staat bent om die partij te zijn, of dat het eerlijk is om van je vriend(in) zo'n offer te vragen. In mijn geval werkt het tot nu toe uitstekend ( ik had er al voor gekozen om hier te blijven lang voordat ik mijn echtgenote leerde kennen, dat scheelt ook ), maar je ziet het ook maar al te vaak volledig misgaan, en niet alleen maar in gevallen waar een van de ouders uit een - sorry dat ik het zeg - achterlijk land komt. Vaak zijn de kinderen dan per slot van rekening de belangrijkste slachtoffers van het idealisme, de roze bril en/of de losgeslagen hormonen van pappa of mamma.

No comments: