Wednesday, August 02, 2006

Deze oorlog maakt me vooral moe, moedeloos en nog cynischer dan ik de laatste maanden al was. We hebben het natuurlijk geweldig bij mijn ouders, de kinderen hebben onverwacht een prachtig mooie vakantie gekregen, we ademen veel frisse lucht in en zien delen van Nederland die ook ik helemaal niet ken. Toch heb ik van ons vieren het meeste heimwee, denk ik, nog meer dan onze driejarige zoon die dagelijks over ons huis, zijn vriendjes en zijn school praat. Ik mis ons huis, ik mis onze auto, ik mis zelfs mijn schoonmoeder. Al bijna een maand heb ik niet of nauwelijks gewerkt, en terwijl er thuis een voor mij perfecte balans heerst tussen mijn werk en mijn rol als vader en echtgenoot ben ik hier en nu ( het is een vreemde situatie, bijvoorbeeld totaal anders dan toen we een half jaar in Frankrijk woonden, ik had daar mijn werk en mijn vrouw en kinderen hadden er hun Israelische vrienden en kennissen ) noodgedwongen uitsluitend vader en echtgenoot. Het is altijd heerlijk om mijn ouders, broer en zus en hun gezinnen te zien, en iedereen helpt enorm en het is allemaal goed te doen, zeker nu het einde wel degelijk in zicht lijkt te komen, maar twee weken is meer dan genoeg voor een vakantie zonder echte uitdaging en nuttige dagvulling ( wat voor leuke dingen we ook dagelijks doen ) en zonder de dagelijkse routine waarbij ik me zo goed voel.
Het nieuws volg ik maar deels. De Nederlandse elektronische nieuwsvoorziening lijkt mij persoonlijk redelijk eenzijdig, en ik heb niet genoeg geduld en energie om er dagelijks echt voor te gaan zitten, een van de redenen waarom ik weinig blog de laatste twee weken. Het kan zijn dat ik niet genoeg televisie kijk en radio luister, maar ik zie heel weinig daadwerkelijke effecten van wat er op een website als Planet over de Israelische propagandamachine wordt geschreven. Israel is aggressief, valt aan en dringt binnen, Hezbollah reageert. Het ontbreekt er nog maar aan dat men ook hier zou schrijven dat alleen Hezbollah de eer van de Arabische natie en van alle moslims verdedigt. Het lijkt erop dat Hezbollah en haar broodmeesters er beter in slagen hun boodschap over te brengen. Of dat komt doordat zij effiecienter werken, doordat ze niet op een slachtoffer en leugen meer of minder kijken, door een gigantische zelfhaat en gebrek aan eigenwaarde die zich van meer en meer mensen in het Westen meester lijken te maken, of omdat de internationale media nu eenmaal niet van nuances houden en maar wat graag smullen van alles wat Israel en/of ( Bush' ) Amerika aanvalt, beledigt en beschadigt, ik weet het echt niet. Als ik niet beter wist zou ik soms denken dat het feit dat Hezbollah er tot nu toe niet in geslaagd is om nog meer Israelische slachtoffers te maken te danken is aan de goede bedoelingen, de humaniteit en de slimme tactieken van Nasrallah en Ahmadinejad, niet toch vooral aan het feit dat pogingen om raketten met een nog dodelijker lading en met een verder bereik richting Israel af te vuren mislukt of voorkomen zijn, met name door het harde, moeilijke, ondankbare en ondanks alles succesvolle werk van Israel's soldaten. Je verwacht soms "Lekker puh" of "Toch knap dat het hun weer lukt" te lezen of te horen in een bericht dat meldt dat "Hezbollah raketten afschiet na Israelische commando raid". Het lijkt er soms op dat je van de VN, Frankrijk en veel media gerust burgers mag doden, als je het maar met opzet en met makkelijk verplaatsbare raketwerpers en mortieren, machinegeweren en explosieve gordels doet. Als de burgers joods zijn of op een andere manier met Israel geidentificeerd kunnen worden maakt dat het uitblijven van luide protesten in New York, Parijs en elders nog waarschijnlijker. Oh wee als een land met een regulier leger zich tegen zulke aanvallen op zijn burgers verzet, en dubbel oh wee als dat leger daarbij andere burgers treft, om het even of die burgers door de terroristen worden gegijzeld of op een andere manier in een actieve slachtofferrol worden gedwongen.
Het zal allemaal wel, ik vind het best. Ik hoop alleen dat deze oorlog zo snel mogelijk is afgelopen en dat we zo snel mogelijk weer naar huis terugkunnen. Ja, ik weet het, ik ben niet zielig, ons huis staat er voor zover ik weet nog, die arme Libanezen hebben het allemaal veel erger. Dat neemt niet weg dat ook wij gedwongen zijn om ons huis te verlaten, samen met als ik me niet vergis ruim 300.000 andere Israeliers. Aan Israelische zijde zijn tientallen doden gevallen, burgers en soldaten. Een van die doden, een soldaat, was een broer van een leerling op de basisschool waar mijn vrouw lesgaf, hoorde ik vandaag. Geloof me, als Hezbollah ook maar een paar uur de beschikking had gehad over de ( conventionele ) middelen die de IDF ter beschikking staan dan zouden Palestijnse, Libanese, Islamistische of andere terrorist nooit nog veel Israelische burgerslachtoffers kunnen maken, simpelweg omdat er niet veel van die burgers over zouden zijn. Verwacht van mij niet dat ik meer dan een oppervlakkig en instinctief medelijden heb met de slachtoffers aan gene zijde van dit conflict. Zodra de honderdduizenden Israelische vluchtelingen en slachtoffers van deze oorlog ( en van Islamistische terreur in het algemeen ) op ook maar een greintje sympathie van de rest van de wereld kunnen rekenen ( en ik heb het dan niet over de steunbetuigingen en andere hulp van hen die ons wel degelijk goed gezind zijn, die zijn er ook natuurlijk, en ze helpen enorm, ik zou alleen volgens mij een groot deel ervan nauwelijks gehoord of gelezen hebben als ik mijn weblog niet had: je hoort of ziet weinig van die steun in de reguliere media ) zal ik weer iets meer mijn best doen om mijn emotionele reserves niet vooral voor mijn eigen mensen te bewaren.

No comments: