Thursday, August 10, 2006

Het volgende artikel staat als het goed is vandaag in het Friesch Dagblad.

Alleen is maar alleen

Ook mij bekruipen zo nu en dan de angstgevoelens die Eddo Rosenthal deze week in een artikel in Trouw beschrijft. De uitlatingen van de Iraanse president, het succes van Hezbollah en van zijn broodheren in Iran en Damascus, de onophoudelijke pogingen van Hamas en andere Palestijnse terreurorganisaties om Israëlische burgers en soldaten te treffen, en als gevolg van dit alles een ongekende golf van cynisme en moedeloosheid in Israel: veel redenen tot optimisme zijn er niet.

De belangrijkste reden voor realisten om pessimistisch te zijn noemt Eddo Rosenthal echter niet. Dit is ook één van de belangrijkste oorzaken voor Israël's keiharde en ogenschijnlijk wanhopige optreden: het land staat er in feite helemaal alleen voor, ook al bedreigt "de fundamentalistisch-islamitische tsunami" veel meer dan alleen de joodse staat. De huidige oorlog in Noord-Israël en Libanon gaat echt niet om twee ontvoerde soldaten, en zelfs niet alleen om de raketten en infiltratiepogingen vanuit Libanon die het leven voor meer dan een miljoen burgers in Noord-Israël volkomen ontregeld hebben. Het is nóg een slag in de strijd tussen de aanhangers van de meest fanatieke vormen van de Islam en alles wat in hun weg staat. Er zijn werelden van verschil tussen het islamisme, dat vele lokale en religieuze verschijningsvormen kent maar in principe seonnitisch is, en het sji'itische regime in Teheran. Toch hebben die twee verscheidene doelen, werkwijzen en infrastructuren gemeen, zeker als het gaat om terreur. Op dat gebied kun je dan ook schijnbaar vreemde samenwerkingen zien, zoals bijvoorbeeld tussen Syrië en Iran bij hun steun aan Hezbollah.

De ééndimensionale benadering van de regering Bush ten opzichte van alles wat zij met ( Islamistisch ) terrorisme in verband brengt is niet erg werkzaam. Het is onzin om te zeggen dat de dagelijkse bomaanslagen en moorden in Irak en de gevaren in Afghanistan de schuld van de Amerikanen zijn, maar de aanvallen op die twee landen zijn ook niet exact de juiste antwoorden op de terreuraanslagen en –dreigingen van de afgelopen vijf jaar geweest. Die ééndimensionale benadering wordt ook aangehangen en uitgedragen door enkele Israëlische beleidsmakers, al weten de meeste deskundigen in Israël deksels goed dat je de terreur van Hamas, Hezbollah en Al-Qaida niet op exact dezelfde wijze moet of kan bestrijden. Wat echter veel erger en gevaarlijker is dan het op één hoop gooien van alle vormen van terreur die een band met 'de' Islam hebben is het willens en wetens ontkennen of negeren van verbanden tussen al die terreurvormen. Dit is wat de meeste Europese leiders – die van Frankrijk en Italië voorop – en opiniemakers lijken te doen.

De wijze waarop Israël steeds weer zo ongeveer als enige schuldige voor de huidige oorlog wordt aangewezen doet me aan de uitdrukking 'blaming the victim' denken. Natuurlijk zijn ook en vooral veel Libanezen slachtoffers van deze oorlog en vanzelfsprekend treft ook Israël blaam: de bezetting van de Westoever – door veel terreurgroepen om verschillende redenen als excuus voor hun wandaden gebruikt, niet dat het lot van de Palestijnen de meesten van hen ook maar een zier kan schelen – is wel degelijk een voedingsbron van onrecht en woede, en een einde aan die bezetting zou Israël's militaire, politieke en economische belangen nog meer dienen dan dat het de Palestijnen zelf ten goede zou komen. Niemand moet desondanks de illusie koesteren dat zodra de bezetting tot de geschiedenis behoort de moslim-terreur dat ook zal doen. Die bezetting is niet meer dan een voorwendsel, en Israël en de joden zijn slechts de eersten op een lange lijst van slachtoffers waarop de terroristen het gemunt hebben. Hezbollah heeft bijvoorbeeld naast vele joodse en Israëlische doden en gewonden honderden Amerikaanse, Franse en andere slachtoffers van ontvoeringen, zelfmoordaanslagen en andere terreurdaden op haar geweten.

Israël kan het zich niet veroorloven deze specifieke slag in de voortdurende oorlog tegen de Islamistische en Iraanse terreur – die heus niet in juli 2006, september 2001, juni 1982, of april 1979 begon – te verliezen. Dat besef wordt versterkt door de nucleaire inspanningen van Iran, een dreiging die verder reikt dan Tel Aviv. Het wordt tijd dat ook Europa zich realiseert dat wanneer het Israël de huidige oorlog geheel alleen zal laten voeren niet alleen Libanezen, Israëliërs en joden daardoor zullen lijden, maar uiteindelijk ook Europa, het Westen als geheel en gematigde moslims wereldwijd. Ahmadinejad, Nasrallah, Assad, Bin Laden en anderen behalen – ieder op zijn eigen manier en ieder met verschillende motieven in zijn achterhoofd – dagelijks kleinere en grotere overwinningen voor de terroristen. Zolang veel Europese leiders en opiniemakers hun spel blijven meespelen en weigeren in te zien dat Israël echt niet alleen maar voor eigen lijfsbehoud en belangen vecht schat ik de overlevingskansen van Israël niet hoog in. Dat is ongetwijfeld goed nieuws voor Dries van Agt, Gretta Duisenberg, Hassan Nasrallah en andere 'vrienden' van de Palestijnen, maar het is slecht nieuws voor het Westen en, per saldo, ook voor de Palestijnen zelf. Pas wanneer Amerika en Europa er in slagen één front te vormen tegen de terreur, tegen de bezetting, en vóór een Palestijnse náást een joodse staat is er een reële kans dat het Westen de oorlog tegen het terrorisme niet zal verliezen. Tot die tijd zijn Eddo Rosenthal en ik niet de enigen die gegronde redenen hebben voor slapeloze nachten.

No comments: