Saturday, September 30, 2006

These are the birthday cakes that my wife made for a party, this morning, for our son and one of his best friends ( F ).

Thursday, September 28, 2006

It seems that the UN forces on Lebanon's southern border have only one task: to provide another cover ( in addition to Lebanese civilians ) for Hezbullah terrorists to hide behind, thereby making it even more difficult for Israel to defend itself in future confrontations between the Jewish state and Hizbullah/Lebanon. Just read this: "...the U.N. troops would mount patrols but would not establish checkpoints on public roads, to avoid inflaming residents. Gen. Alain Pelligrini, the French officer who commands the U.N. force, said the peacekeepers wouldn't even act if they saw weapons being carried openly by Hezbollah fighters. "No, I would ask the Lebanese army to intervene and if the Lebanese army has difficulties in intervening, then we would see what we need to do," he said last week. " Obviously the next war is a matter of when, not if. To know when that when will be, we have to closely watch developments in Iran and Syria in particular. Whenever either or both of those countries are under pressure ( see July 2006 and late November 2005 ) there is a good chance that Hizbullah will start to show its tricks once more. Unless, of course, the UN and the Lebanese army will prevent that. Not!
A few readers became interested in Oriana Fallaci's The Rage and the Pride because of what they saw as my recommendation of the book. I am not sure if I would recommend the book, though. While I enjoy reading it ( tomorrow I will return it to the library, it is only about 180 pages, relatively large print ) I ama fraid it is way too emotional and over-simplified for me to recommend it. While I more or less agree with her overall theses ( Europe is too ambivalent, lenient and self-denying in its responses not only to Islamists and other fanatical Muslims but also to the activities, manifestations and demands of its mainstream Muslim citizens; political correctness has led to dangerous anti-Western/American cultural relativism and self-hatred among many Westerners ), her arguments are often not very convincing, and her racist remarks ( and what appears to be homophobia ) are sometimes highly disturbing. If not for Fallaci's personal and professional record, this booklet would probably have been ignored as just another pamphlet written by a xenophobe.
Towards the end of November the Dutch will go the polls again to elect a new government. For updates and analyses in English on the subject ( and on other news from the Netherlands ) I recommend Pieter Dorsman's Peaktalk.
Zojuist heb ik een link aan mijn "Various websites" toegevoegd. Op las ik dat Huize Henriette, dat vroeger in de Plantage Middenlaan stond en een belangrijke rol speelde bij het redden van honderden joodse kinderen uit de Hollandsche Schouwburg, gesloten wordt. In hetzelfde artikel stond een link naar de website van een tentoonstelling die tot eind vorig jaar in het Verzetsmuseum te zien was. Op deze website kun je de ontroerende, ongelooflijke, meestal enorm verdrietige maar ook inspirerende verhalen lezen van kinderen die door joodse en niet-joodse verzetsmensen uit de creche die bij de schouwburg, in feite een voorstation van Westerbork, hoorde werden gered. Ik heb heel veel over de Shoah gelezen, en doe dat nog dagelijks. Natuurlijk ben ik door mijn werk wel wat 'gewend', maar als het specifiek over kinderen gaat word ik nog steeds erg emotioneel, zeker sinds ik er zelf twee ( binnenkort drie, be'ezrath HaShem ) heb. Je kinderen aan vreemden toevertrouwen, de emoties van die kinderen zelf op het moment dat ze van hun ouders worden gescheiden ( vaak voor het laatst ), hen laten onderduiken bij wildvreemde mensen, je moet er niet aan denken.
The other day I received an e-mail from someone named Hugh Mann. He asked me to have a look at his website. You can say what you want about what he writes, but he certainly has an original view on the phrase 'the land of milk and honey'. His theories make me raise my eyebrows, but because he asked it so nicely I decided to post a once-only reference to the milk-and-honey page on his site anyway.

Wednesday, September 27, 2006

From now on I will sleep a lot better at night, knowing that the Lebanese side of the Lebanese-Israeli border will be guarded even better than it was before.
On Sunday morning I made a short visit to the university library. While I was sitting in the basement, in one of the university's cafeterias, I saw Lila, a fellow blogger. As you can read on her blog, she sat down and we talked as if the last time that we ( and our families ) met had not been half a year or longer ago. Right after Lila went to her office I finished the book that she mentions in her posting, and I started reading Oriana Fallaci's The Rage and the Pride. I really enjoyed reading Jonathan Fenby's loving but also highly critical portrait of France, its politics, the contradictions that characterize the country and its history, and the problems that it faces. One of the most interesting chapters, aptly titled A French Life, deals with Francois Mitterand's life and career. Fenby writes about Mitterand's friendship with one of France's worst war criminals, Rene Bousquet, and his protection of Maurice Papon, who was eventually convicted for crimes against humanity for his role in the arrest and deportation of Jews: "The fact that Mitterand felt so little compunction about befriending Bousquet and protecting Papon was both a reminder of the extent of his own self-centred amorality and [...] a sign of how accurately he reflected the inner feelings of so many of his compatriots." The chapter also contains a joke that was told after Mitterand's death. The President arrives at the gates of heaven. He is not allowed entrance because he is an adulterer and, even worse, he thinks that he is God "and in this kingdom there is only one God. To which Mitterand replies: 'When's the next election?' ". Oriana Fallaci's sermon, as she calls is, is very emotional, and sometimes her reasoning is a bit wry. Her vision and perception appear to have been blurred - understandably - by her anger after 9/11, and her love for the US is almost as blind as the hatred that Islamists and others feel for that country, but because of her personal history her perspective remains interesting. While I have my doubts about the Americans ( or Israel, for that matter ) knowing how to deal with Islamist terror, and although sometimes her choice of words is slightly or highly embarrassing, I largely agree with her opinion regarding the weak, ambivalent or even anti-American responses by many Europeans to the terrorists' actions and threats. It is also difficult not to agree with what she wrote in the days after September 11th 2001 about Yasser Arafat, whom she interviewed decades before: "This liar who has a flash of sincerity only when ( in private ) he denies Israel's right to exist. This hypocrite who cannot be trusted even when he's asked what time it is. [...] This phony warrior who always wears a uniform like Fidel Castro and Pinochet yet delegates the fighting to his poor subjects... [...]. This eternal terrorist who is only capable of raising terrorists, of keeping his people in the shit, of sending them to die. To kill and to die...".

Tuesday, September 26, 2006

When I read that the UN Special Rapporteur for Human Rights in the Occupied Palestinian Territories ( rights that of course are violated only by Israel ) indirectly refered to Israel's actions in Gaza as 'ethnical cleansing', I could not help wondering cynically "If this really is ethnic cleansing, what is the UN doing there, wouldn't they have run away already?" But then, of course, I remembered that the perpetrator of that cleansing is Israel, which justifies the UN's presence and explains the organization's zealous activities in the Strip. I feel very sorry for those poor Palestinians, whose fate depends mainly on incompetent and uncaring leaders, on perpetual aid that will keep them dependent on charity for generations to come, and on the Israeli leadership's lack of vision and need to satisfy its electorate with some feeling of security, but doesn't anybody over there ask even once how much they themselves would profit if their own heroes stopped - and this is just one example of their prolific activities - firing Qassam rockets our way? You do not have to be an economist to understand that if 1) all the money that is now spent on buying, smuggling and producing guns and rockets, on training people how to use those weapons, and on their actual use, plus 2) all the money that could be saved because Israel would not have a reason or excuse anymore to kill 'rocket scientists' and innocent bystanders or to bomb real or presumed weapons' factories of storages, plus 3) all the money that would flow into Gaza because no foreign investors and aid agencies had to be afraid anymore that their investments will go down the drain, if all that was pumped into the Gaza ( and the Westbank ) economy, the Palestinians would be better off. On the other hand, such a situation might force people like Mr Dugard into having to search for another job.
Terwijl mijn vrouw en ik ons voorbereiden op de geboorte van de derde in onze eigen lijn van troonopvolging las ik dat prinses Maxima wederom in verwachting is. Besha'a tova, zoals we hier zeggen. Voor drie prinsen heeft hun huwelijk schijnbaar een goede invloed op hun gewicht gehad: "Het nieuwe broertje of zusje van Amalia en Alexia wordt in de lijn van troonopvolging nog gevolgd door prins Constantijn, zijn kinderen gravin Eloïse, graaf Claus-Casimir, gravin Leonore, Beatrix' zus prinses Margriet, prins Maurits en prins Bernhard. De prinsen Johan-Friso, Pieter-Christiaan en Floris zijn door hun huwelijken afgevallen."
Als het goed is staat het volgende artikel in het Friesch Dagblad van vandaag ( of gisteren ):
Een zoet 5767
Afgelopen weekend vierden joden over de hele wereld Rosh HaShanah, het begin van het nieuwe jaar volgens de Hebreeuwse (maan)kalender. Vorig jaar voelde ik op de ochtend van de dag voor Rosh HaShanah het huis licht trillen. Op de website van de krant Ha'Aretz las ik dat er in de Jordaanvallei een aardbeving van 4.3 op de schaal van Richter had plaatsgevonden. De volgende dag stond op dezelfde website dat een prominente rabbijn uit Jeruzalem had gezegd dat die aardbeving aangaf dat het een goed jaar zou worden. Profetische gaven had deze rabbijn niet echt. Alles bij elkaar genomen is het afgelopen jaar voor Israel en voor het joodse volk allesbehalve een goed jaar geweest. Ik beperk me in dit jaaroverzicht tot mijn eigen land en volk, het is duidelijk dat het ook voor Libanezen, Palestijnen, Irakezen, voor de arme mensen in Darfur, en voor vele anderen in de regio en daarbuiten ( o.a. duizenden slachtoffers bij een aardbeving op Java ) niet bepaald een topjaar is geweest. Ruim veertig Israeliers, joden en Arabieren, werden bij terreuraanslagen in o.a. Hadera, Amman, Nethanya en Tel Aviv gedood. Bij de Palestijnse verkiezingen in januari behaalde Hamas een duidelijke overwinning. Door halsstarrigheid van Hamas leiders, een voortdurende machtsstrijd tussen de verschillende politieke en terroristische organisaties van de Palestijnen, en een gebrek aan visie in Jeruzalem en Washington, is de kans op een spoedige, onderhandelde en vreedzame oplossing voor de huidige impasse en voor het Palestijns-Israelische conflict niet veel meer dan theoretisch. President Abbas werd door de regeringen Sharon, Olmert en Bush nooit echt serieus genomen maar lijkt sinds die verkiezingen plotseling - te laat - de ideale schoonzoon voor Israel en de Verenigde Staten te zijn geworden. Als een leider in het Midden-Oosten een succesjaar achter de rug heeft dan is dat wel Iran's president Mahmoud Ahmadinejad. Wanneer hij maar de kans krijgt laat hij de wereld weten dat Israel een tumor is en van de kaart geveegd moet worden. Volgens hem is de Holocaust een mythe, al stelt hij paradoxaal genoeg Duitsland of Oostenrijk als alternatief grondgebied voor een joodse staat voor. Omdat zijn land alles in het werk stelt om nucleaire wapens te krijgen dient deze fanaat serieuzer te worden genomen dan alle andere jodenhaters sinds Hitler. 5766 was ook een goed jaar voor andere anti-semieten. Synagoges, holocaust-gedenktekens en joodse gemeenschapscentra en scholen in o.a. Moskou, Sidney, Brussel, Montreal, Parijs, Kiev en Oslo werden aangevallen. In Warschau, Oslo, St. Petersburg, Belgrado, Londen en elders werden joden gemolesteerd vanwege het simpele feit dat ze joods waren. Op de website van de Telegraaf kon je iedere keer als Israel in het nieuws was reacties lezen zoals deze twee: "De Duitsers hebben vijf jaar tekort tijd gehad! Dat blijkt maar weer...", en "De enige persoon in het ( sic ) hele geschiedenis die wist hoe een jood in elkaar zit was hitler ( sic ) en daarom slachte ( sic ) hij ze af." Het meest gruwelijke anti-semitische 'incident' van het jaar was de ontvoering van en moord-na-marteling op Ilan Halimi, een joodse Parijzenaar. De leider van de bende die hiervoor verantwoordelijk was verklaarde dat Halimi als slachtoffer was uitgekozen omdat hij - joods zijnde - werd geacht rijk te zijn. Diezelfde misdadiger ontkende overigens dat de misdaad door anti-semitisme was ingegeven. Ook voor de joodse staat zelf was 5766 een verre van goed jaar. De polarisatie en vervreemding waarvan we tekenen konden waarnemen tijdens de terugtrekking uit Gaza zetten door. Corruptiezaken en andere schandalen waren aan de orde van de dag. De vogelgriep bereikte ook Israelische boerderijen, er waren veel weerzinwekkende gevallen van huiselijk geweld, de ontruiming van een illegale buitenpost naast een bestaande nederzetting leidde tot buitensporig geweld aan de kant van kolonisten en de politie. Premier Sharon kreeg in december een lichte, en kort daarop een zware beroerte en leeft sindsdien - om het oneerbiedig te zeggen - als een kasplantje. Zijn politieke 'erfgenamen' missen zijn charisma en gezag, en bakken er niet echt veel van. Qassam raketten blijven op dorpen en steden rond de Gaza-strook vallen, en in juli en augustus woedde er in het noorden een heuse oorlog die aan tientallen Israelische burgers en aan ruim honderd soldaten het leven kostte en voor enorme financiele en materiele schade zorgde. Gilad Shalit, Ehud Goldwasser en Eldad Regev, drie Israelische soldaten die werden ontvoerd door Hezbollah en door Palestijnse terroristen, hebben het nieuwjaar niet met hun familie kunnen vieren. In juni 1966 zei Robert F. Kennedy tijdens een toespraak in Kaapstad dat er een Chinese vloek is die zegt "Moge je in interessante tijden leven". Sinologen betwijfelen de Chinese oorsprong van de vloek maar dat neemt niet weg dat het zeker geen zegenspreuk is. Veel mensen hier zouden er voor tekenen om in oninteressante tijden te leven. Hierbij wens ik u en allen die u dierbaar zijn - evenals het joodse en het Palestijnse volk - een gezond en gelukkig, saai en succesvol, zoet en zorgeloos, veilig en vredig 5767 toe. Of om de woorden van Aviva Shalit, de moeder van de ontvoerde soldaat Gilad, te gebruiken, "...moge dit jaar en zijn vloeken afgelopen zijn, zodat een nieuw jaar en zijn zegeningen mogen beginnen."

Monday, September 25, 2006

An interesting analysis of the moving, beautiful letter that David Grossman wrote to his son Uri z"l, with reference to an eulogy that Moshe Dayan gave in 1956.

Saturday, September 23, 2006

I am aware that sometimes it takes a while to view this webpage, sometimes only the sidebar is visible. I am not sure if - but it makes sense that - this is related to the fact that recently I switched to Blogger in Beta ( as soon as I realized that all users will have to switch eventually ). Please be patient, if you close the window and try again the page appears ( in most cases ).

Friday, September 22, 2006

( the picture I found here, please also read rabbi Weiss' article/drasha )

These days I am reading a very good book by Jonathan Fenby. An English journalist and francophile, married to a Jewish Frenchwoman, Fenby - like me and so many others - seems to have a complicated love-hate relationship with France. He has lived there for many years, he knows the language and the ins and outs of the country's politics, society and culture. He writes extensively about the contradictions and polarization that characterize the country and its people throughout their history. The edition that I read refers constantly to the 2002 presidential elections, in which Jean Marie Le Pen - and not the Socialists' Lionel Jospin - entered the face-off with Jacques Chirac in the second round, after having won 16.9 percent of the votes in the first round. In the second round he even got the vote of 700.000 more Frenchmen and -women, 17.8 percent of all votes in that round ( which had a higher turnout than the first round ). With the next presidential elections only seven months away, Daniel Ben Simon tells us that it is feared that Mr Le Pen - if he is going to be the NF candidate, which despite his age but because of his popularity is likely - could repeat his achievement or even improve it. Like their Israeli counterparts, the sane Right and Left - as opposed to the fanatical, simplistic, anti-America/anti-globalization/anti-Israel-and-or-Semitic ( and I almost added pro-terror, but that would be simplistic as well ) Left, and the extremist, anti-foreigner/Islam/Semitic Right - have a lot of work to do in Europe, it seems.
A number of Arab 'intellectuals' published a letter of support for the German author and Nobel Prize winner Guenter Grass. Grass 'confessed' recently that as a teenager he had joined the Waffen SS in the latter days of the Third Reich. In the letter the intellectuals say that Grass' confession deserves respect, and that the public criticism of him is only meant to divert attention from Israel's crimes in Palestine and Lebanon. As Mona Nagger writes, it shows that these Arabs have no idea about the debate that has been going on in Germany following Guenter Grass' revelation ( which immediately turned his latest book, in which he writes about that period in his life, into a bestseller ). Also, she writes, the letter says " much about the perceptions of many Arab intellectuals. They live in a world of conspiracy theories, far from reality, confuse populist slogans and rhetorics with intellectual discourse, and see no need to deal seriously with the Holocaust and with the crimes of National-Socialism". Finally, as a member of the European Parliament points out, these intellectuals also have no clue about Grass' work, and they also don't seem to realize that Guenter Grass has explicitly recognized Israel's right to exist.

Thursday, September 21, 2006

Ik ben niet echt bekend met de details van alles wat met de Schipholbrand te maken heeft, en ik ben zeker ook geen deskundige op juridisch gebied. Wat ik me wel afvroeg bij het lezen over het aftreden van de ministers Donner en Dekker: waarom staat een lid van het Koninklijk Huis aan het hoofd van een commissie waarvan vanaf het begin vaststond dat haar bevindingen grote politieke gevolgen zouden kunnen hebben? Ik trek de deskundigheid van prof. mr. ( ik had destijds wel gelezen dat hij een leerstoel aan de universiteit van Twente heeft gekregen - 'praktijkhoogleraar' in risicomanagement (*) - maar herinner me hem toch vooral nog 'gewoon' als mr. ) Pieter van Vollenhoven met betrekking tot veiligheidsbeleid absoluut niet in twijfel, maar was hij de aangewezen persoon om zo'n politiek beladen onderwerp/schandaal te behandelen? (*) Net als met Willem-Alexander's deskundigheid op het gebied van watermanagement moet ik onwillekeurig aan lied nr. 2 op de CD 'Gefeliciteerd' van Joop Visser denken, of aan Manuel van Fawlty Towers, die zo mooi 'manajer' kan zeggen.
Jacob Richman sent me an e-mail to announce that Dutch was added to his wonderful Hebrew-learning website ( see under Israel-related websites, JEE, Jewish Education and Entertainment ). Through that website you can learn hundreds of Hebrew words ( categorized under animals, clothing, human body etc. ), with pronunciation, and transliteration and translation, in English, French, Spanish, Russian, and now also in Dutch. Recommended!

To all DBI readers ( and to almost all other men and women, and to all children ): a happy, healthy, successful, prosperous, quiet and - let's be optimistic - peaceful 5767.

Als je nog geen vaste plannen voor dinsdag 28 november ( en bijna 30 Euro over ) hebt raad ik je aan om hier naar toe te gaan. Als ik in Nederland was zou ik er alles aan doen om die man te horen spelen. Ook deze lezing zou ik bijwonen als ik de kans had ( en ze niet op Rosh HaShanah werd gehouden ). Net als vrijwel alle andere filosofen ouwehoert BHL er soms ook maar wat op los, maar zo nu en dan heeft hij wel degelijk wat boeiends en horens/lezenswaardigs te zeggen.

Wednesday, September 20, 2006

Bradley Burston wrote two columns about the Pope-Islam clash ( read here and here ). The second article refers to a spoken column by Irshad Manji on CBS television. She finishes that column beautifully: "Read the pope's speech - in its entirety - and you'll see that his message of reason, reconciliation, and conversation would make him a better Muslim than most of us. Now if only I could make him a feminist ... ".
Als ik het nieuwsbulletin van de Wereldomroep mag geloven werd het wereldnieuws gisteren niet in Bangkok, Rome of New York maar in Den Haag gemaakt * Oranjefans voor dag en dauw naar Den Haag De eerste Oranjefans hadden zich op Prinsjesdag al om een uur of zeven 's ochtends verzameld bij paleis Noordeinde. Een goede plek bemachtigen van waaruit je de gouden koets goed kunt zien en de balkonscene, dat was natuurlijk het ultieme doel. Will van der Pool uit Barendrecht, met oranje stropdas, was naar eigen zeggen als eerste op het Noordeinde om de beste plek uit te zoeken. Rond half acht voegden zich nog twee maatjes bij hem: Oscar Meijer uit Eindhoven die voor de 24ste keer in oranje trui naar de Hofstad was getogen, en Marjolijn de Heus die in oranje overall verscheen. 'Ik voel heel veel warmte voor de koningin', verklaart Meijer zijn aanwezigheid. 'Ik sta hier ook voor haar, de politiek interesseert me niet.' * Koningin in brodee faconnee zijde Koningin Beatrix was tijdens Prinsjesdag gekleed in een staatsietoilet uit brodee faconnee zijde van een goudkleurig lamee. Daarbij had ze natuurlijk een bijpassende hoed en droeg ze het (blauwe) Ordelint en de Ster van het Grootkruis der Orde van de Nederlandse Leeuw. Prins Willem-Alexander droeg dinsdag het gelegenheidstenue van reserve brigade-generaal van de infanterie. Zijn vrouw Maxima verscheen in een rok van zwarte tule met daarop een jasje van zijde in gebroken wit. * 'Herenkleding Prinsjesdag beneden de maat' De heren politici in de Ridderzaal zagen er uit als een groep bouwvakkers. Dat zegt ontwerper Jan Aarntzen, die geen goed woord over heeft voor de kleding van de mannen. 'De das van minister Donner zat scheef, bij Jan Marijnissen ontbrak die helemaal', constateert Aarntzen vol afschuw. Volgens hem leek Prinsjesdag met de kakofonie aan kleuren in de kleding op een vrijdagmiddagborrel. Een belediging voor het staatshoofd, vindt de ontwerper. Anders was het met de hoofddeksels van de dames politici op deze derde dinsdag van september. Hoedenverkoopster Truus Stuiver uit Nijmegen was daarover redelijk te spreken. Misschien niet zo gek, want ze verkoopt er zelf jaarlijks zo'n dertig bedoeld voor Prinsjesdag. Volgens Stuiver heeft prinses Maxima de toon gezet. 'Sinds Maxima veertjes is gaan dragen, is er ontegenzeggelijk tien keer meer vraag naar veren hoeden dan normaal', weet Stuiver.
Israeli generals are almost human. In the generals' war that has been conducted during and after the last Lebanon war ( although it already started years ago ) enormous egos, personal accounts and old sores play as much a role as professional insights and genuine concern for the army and for the state that that army protects. Moshe Ya'alon, the predecessor of the current Chief of Staff Dan Halutz, still has not forgiven Halutz, Ariel Sharon and his own predecessor, then Defense Minister Shaul Mofaz, for the fact that he basically was replaced ( his appointment was not automatically extended, which is highly unusual ) during the build-up to the disengagement from Gaza. Even while in uniform he used every opportunity to tell the world how wrong the disengagement was, using the word 'spin' at several opportunities. The same word reoccurs in his attacks on Halutz, current Defense Minister Amir Peretz and PM Olmert. If I am not mistaken he is considering to join Likud, hoping to become Bibi's candidate for the Defense Ministry. One should not forget, as the former head of Military Intelligence Uri Saguy said, that Ya'alon also bears responsibility for some of the flaws that already have been 'uncovered' in the army's tactics, preparations etc. After all, those flaws often originate from decisions that were made or already being implemented when Ya'alon was Chief of Staff or Deputy-Chief of Staff. The criticism of generals who left the army service years ago often is less driven by personal motives and therefore should be taken even more seriously. The Israeli public should know about the failures made by generals and politicians during this war, but the main aim should not be waging private wars and settling political and personal scores but making sure that mistakes are corrected and not repeated, so that in the next confrontations with our enemies we will be better prepared and motivated.

Tuesday, September 19, 2006

Except for those who still believe that settling and guarding every inch of Land beyond the Green Line is vital for Israel's security, many if not most people in Israel have come to realize that the occupation not only costs us economically and politically, it also weakens us militarily. As Yehi'am Weitz of Haifa University argues, for many soldiers the main thing that they have been trained for and ordered to do is manning roadblocks and checkpoints. Waging a real war is something totally different, and it is very difficult if not impossible to train soldiers to do both tasks properly, which partly explains the failures of the last war. According to professor Weitz, we have to choose what we want, "a defense force or a roadblock force".
Talk about disproportional responses.

This friendly old man quoted Byzantine emperor Manuel II Paleologus ( late 14th century ) during a very scholarly ( and, I must say, quite interesting ) lecture - with a lot of Greek and medieval philosophy - about the relationship and possible but not necessary conflict between faith and reason, and about the place of theology within the university.

I am willing to bet that this man did not really read the whole lecture. In fact, I doubt if he would have a clue what it is about, even if it was translated into his native tongue. I cannot hear what he was saying, and even if I could I probably would not understand it. His facial expression and the body language of him and those around him says enough, though. Don't you think that his reaction is a bit overdone? Sarah also has something to say on the subject.
Gisteren had ik in de auto een compilatie-CD opstaan die ik zelf heb gemaakt van alle CDs die ik van Joop Visser heb. Een van de leukste liedjes die daar op staan is een liedje over voetballen en Johan Cruijff. Sinds een jaar of wat treedt Joop Visser op met Jessica van Noord. Ik had eerder dit jaar in Utrecht al met hun gezamenlijke CD in mijn handen gestaan maar was een beetje bang dat dat samengezang tegen zou vallen. Nu ik de uitvoering van bovenstaand liedje gezien en gehoord heb geloof ik dat mijn twijfel destijds gerechtvaardigd was. Misschien later zal ik de CD toch nog een keer aanschaffen, er staan tenslotte naast uitvoeringen van bekende Joop Visser-nummers toch ook acht nieuwe, door hem geschreven liedjes op.

Monday, September 18, 2006

Deze geinige persiflage vond ik op de website van Michiel Dijk.

Here is something that I forgot to mention yesterday. Yesterday was the anniversary of five important events in 20th century history ( based on the websites of the BBC and the History Channel, I did not check the information ):

This project fascinates me. It sounds awful ( sorry if you are a fan of John Cage ) but the attempt to link a beautiful venue with music, history and the future through an almost 1300 years' time span is original, to say the least.
My list of permalinks has been updated. If you have remarks or complaints, or if you want me to add a ( your ) website or -blog to the list, please let me know.

Sunday, September 17, 2006

In Nederland loopt men blijkbaar twee weken voor op Israel. Hier stijgen de verkoopcijfers van fietswinkels in de weken voor Yom Kippur: dat is de enige dag in het jaar dat kinderen ( en volwassenen, al zie je die ook op andere dagen wel rondrijden, vooral in de vluchtstrook ) veilig op straat kunnen rondrijden. Voor veel kinderen wordt Yom HaKippurim eerst en vooral door de fiets gesymboliseerd. Het zou niet zo gek zijn om hier nog een paar keer per jaar een autoloze (zater)dag in te voeren. Het probleem is dat onze kinderen dan nog niet echt veilig zijn, omdat teveel mensen lak aan de wet hebben. Op Yom Kippur zijn de sociale druk en de vrees voor straffen van Hogerhand blijkbaar zo groot dat je maar heel weinig mensen ziet autorijden op die dag. Er zijn wat mensen die op de dag zelf kamperen en/of barbequeen bij het Meer van Tiberias of anderszins aangenaam de dag doorkomen zonder te vasten en naar shul te gaan, maar veel van hen zorgen er voor om voordat het vasten begint op hun plaats van bestemming te zijn en pas na afloop ervan naar huis terug te keren. Verder zijn er natuurlijk mensen die naar hun werk moeten ( dokters, verplegers, politieagenten, soldaten, werknemers van het elektriciteitsbedrijf etc. ), en in noodgevallen kun je vanzelfsprekend altijd je auto pakken ( pikuah nefesh ), maar ik ken niemand in mijn vrienden- en kennissenkring ( en daar zitten ook mensen bij die een hekel hebben aan alles wat met religie te maken heeft ) die moedwillig op Yom Kippur in zijn of haar auto zal stappen.

Friday, September 15, 2006

Today, a reader from the Philippines gave me a reason to see things in perspective when she wrote "Believe me, if you think your politicians are corrupt, you haven't seen the likes of ours."
Een goede vriendin en vaste DBI lezeres stuurde me een link met allerlei Photoshop-interpretaties van de Donner-Sharia affaire, te vinden op Geen Stijl. Normaal gesproken bezoek ik GS nooit, en de meeste grappen waren ook in dit geval flauw of smakeloos, maar er zaten er een paar tussen waarom ik wel moest lachen. Ik post hier twee geinige, vrij onschuldige voorbeelden ( om deze twee hoefde ik trouwens niet hardop te lachen, ze zijn aardig, niet meer dan dat ). De grens tussen walgelijk en "vet leuk" ( laat ik me ook eens jong voordoen, mijn gebruik van dit bijwoord zal wel onjuist zijn ) is zoals zo vaak moeilijk te trekken: om een van de gruwelijkste foto's moest ik bijna hardop lachen, totdat ik me herinnerde waar en wanneer het origineel werd gemaakt.
On a Dutch website I read that Oriana Fallaci died. It is good that the Muslim world is too busy being enraged with remarks about Islam made by Pope Benedict XVI, otherwise many Muslims might be dancing in the streets. While she sometimes showed a tendency towards hysteria, over-generalizing and racism in her post-9/11 writings, the main motives for what this almost mythical war-correspondent and interviewer wrote about ( or rather against ) Islam in two of her most recent works ( The Force of Reason and The Rage and Pride ) appear to be genuine anger and concern. Here is what she wrote right after the terror attacks five year ago. Like in the Ayaan Hirsi Ali, Salman Rushdie, Irshad Manji and others, she received death threats, and Muslims in France and elsewhere tried to have her books banned or labeled, which might suggest that she was considered a serious threat ( or it simply proves, like the protests against pope Benedict and against the Prophet cartoons, that some of the world's Muslims still have not learnt what freedom of expression is all about ). Let's not forget that she rose to fame not as an anti-Islam polemist but as an influential and powerful journalist and interviewer. Henry Kissinger called the interview with her "the single most disastrous conversation I have ever had with any member of the press", which in this context can basically be read as a compliment. A few months ago an interview with/portrait of Oriana Fallaci appeared in the New Yorker.
This would really be good news ( if you love books and live in Israel, that is ).
A good analysis on the Iranian threat, by Guy Bechor of the IDC in Herzliya.
His conclusion: " I am not belittling the Iranian threat on Israel. The world realizes that Iran poses a global threat, and Israel should utilize all its intelligence resources in an effort to halt nuclear Iranian development. Israel should also serve as a silent coordinator of global activity on this matter. However, when Ahmadinejad becomes entangled in his own country, at a time when many regret they voted him into office, and when the world is seeking to use a stick against him but also to placate the Iranian people - Israel would do well not to interfere publicly. It's unfortunate that we are turning Iranian defiance regarding nuclear development into a matter that relates solely to us. It's unfortunate that by our own doing we are helping Ahmadinejad."

Thursday, September 14, 2006

Hier zijn nog twee goede spotprenten van Tom Janssen over het onderwerp.
Arnoud van Verbal Jam heeft een aardig stukje geschreven over J-H Donner en zijn shariah-proefballon, om het zwaar overdreven te zeggen. Arnoud heeft gelijk: het zegt iets over de prioriteiten van dit kabinet dat zo'n belangrijk beleidsmaker zich met zulke dingen bezighoudt. Als ik het goed begrijp gaat het om een interview dat in een boek staat dat reeds is uitgekomen ( ik zal het zeer binnenkort aanschaffen, ik moest toch nog drie of vier boeken kopen ), dus hij heeft het al weer een tijdje geleden gezegd, maar nogmaals, het zegt wat over Donner's prioriteiten en zijn wereldvreemdheid, of zie ik dat helemaal verkeerd? De hele discussie komt in feite weer neer op de vraag of een democratie aan on- en antidemocratische krachten/partijen de mogelijkheid kan en mag geven om met democratische middelen aan de macht te komen, waarbij een levensgrote kans bestaat dat die partijen/krachten die democratie om zeep zullen helpen. Of moet de democratie zo'n situatie met alle mogelijke ( misschien zelfs minder democratische ) middelen voorkomen? Wie het weet mag het zeggen.
That there often is a huge gap between on the one hand the priorities, desires, interests, expectations and opinions of ordinary men and women in a country and on the other the priorities, ideologies and acts of their 'leaders' is nothing new. It is true as much for Israel as it is for Holland, for the US as much as for Iran. An example is the Holocaust cartoon exhibition in Teheran, which - as I read in an article that my brother sent me - turned out to be a flop, with on its busiest days only a few hundred visitors bothering to come and see it. So much effort and propaganda with such a lack of interest and such a disappointing result. At least it was proven that the Iranian regime has a sense of humor, or irony: "Officials said that the exhibition championed freedom of speech, but yesterday they closed Iran's most popular reformist newspaper. One alleged offence was its publication of a cartoon which appeared to show President Ahmadinejad as a donkey."

Wednesday, September 13, 2006

President Bush sprak eergisteren over de lessen die hij van 9/11 geleerd zou hebben. Het zal wel. Ik geloof niet dat je in alles maar steeds meteen de confrontatie moet aangaan, maar je kan ook te ver de andere kant opslaan en je in alle mogelijke bochten buigen om het bepaalde groepen in de samenleving zogenaamd naar de zin te maken. Iemand die in dat opzicht zeker geen lessen geleerd lijkt te hebben is minister van justitie Donner. De reacties op de website van de Telegraaf zijn nogal voorspelbaar natuurlijk maar een citaat is hier wel op zijn plaats: is hij "nu helemaal van de pot gerukt"? PS: Dat minister Donner zich verbaasd toont over de afkeurende reacties op zijn uitlatingen geeft aan dat hij toch wel heel ver af staat van de dagelijkse werkelijkheid waarin de meeste mensen leven. Als hij zich niet realiseert wat voor impact zijn woorden kunnen hebben, en niet snapt dat je in een academische discussie in een ivoren toren dingen kunt zeggen die je als publiek figuur ( en als een van de symbolen van de rechtsstaat ) nu eenmaal niet aan een journalist(e) kunt vertellen, vraag ik me af of hij wel de juiste man op de juiste plaats is. Ik neem aan dat hij een uitstekende kennis van juridische zaken heeft, maar om een goede, vertrouwen wekkende minister van justitie te zijn heb je blijkbaar toch ook nog wat andere kwaliteiten nodig.

Tuesday, September 12, 2006

If you needed any more proof that the IDF had no idea what it was doing in Lebanon you should read this. If you want to know one of the reasons for the mess in which we find ourselves here, read this.

Monday, September 11, 2006

Het volgende artikel staat als het goed is vandaag in het Friesch Dagblad:
Israel, 11 september 2006
Op 17 september 2001 stonden er negentien ingezonden brieven in de International Herald Tribune, onder de kop " 'The Global Village' reageert op de aanvallen op Amerika ". Een van die brieven was van mijn hand. Ik schreef, vrij vertaald, het volgende: " Het was verbazingwekkend en hartverwarmend om hier de oprechte solidariteitsbetuigingen van Israeliers met het Amerikaanse volk te zien, en het hartgrondige verdriet voor de slachtoffers van deze verschrikkelijke terreurdaad. Weinig mensen kennen de frustratie en pijn die ( het bestrijden van ) zelfmoordterrorisme veroorzaakt als het volk van Israel. De leiders en de bevolking van de Verenigde Staten zouden er goed aan doen geen illusies te koesteren met betrekking tot de oorlog die hen is opgedrongen. De vijanden kunnen niet worden onderverdeeld in groepen die zich alleen maar richten op Amerikanen, christenen of joden. Dezelfde mensen die onschuldige families in pizza-restaurants in Jeruzalem doden zullen bereid en in staat zijn om onschuldige mensen in New York, Washington of elk ander burgerdoel of militair object te raken." Het meeste wat ik toen schreef geldt nog steeds, al is er vanzelfsprekend het nodige veranderd. Bij elke mega-aanslag in Europa of elders leeft men hier werkelijk met de slachtoffers mee, al kunnen soms ook wat meer extreme wie-niet-horen-wil reacties worden waargenomen. Terwijl onderzoeken laten zien dat in Amerika en Europa de angst voor terreur en 'de' ( radicale ) Islam groeit, heersen in Israel vooral een zekere gelatenheid en een soort zie-je-wel houding, niet per se cynisch en in maar weinig gevallen zelfgenoegzaam. Uitgaande van de eerste zelfmoordaanslagen van Hamas moeten we vaststellen dat we hier helaas al minstens twaalf jaar vertrouwd zijn met Islamistische zelfmoordterreur. Ook veel van de terroristen die Israelische burgers en soldaten aanvielen in de 46 jaar voor april 1994 hadden suicidale neigingen, maar Hamas heeft op dat gebied baanbrekend werk verricht, om het cru te zeggen. In de Verenigde Staten is de balans tussen enerzijds gegronde bezorgdheid en gezonde waakzaamheid en anderzijds panische angst volkomen zoek geraakt. De reacties op mogelijk geplande aanslagen daar laten zien dat de terroristen er continu in slagen om het dagelijkse leven van miljoenen mensen volkomen te ontregelen. Iets soortgelijks geldt voor andere Westerse landen, vooral meteen na aanslagen of ( vermeende ) pogingen daartoe. Natuurlijk wordt ook de Israelische werkelijkheid door terreur bepaald ( de laatste oorlog is daar het trieste voorbeeld van ) maar in dat opzicht is ons dagelijks leven vandaag niet veel anders dan dat op 10 september 2001 en daarvoor. Je zou kunnen denken dat na 9/11 Israel's oorlog tegen (zelfmoord)terroristen makkelijker zou zijn geworden en wereldwijd meer steun zou hebben gekregen, maar niets is minder waar. De kwetsbaarheid van Amerika – nog immer Israel's belangrijkste bondgenoot – is duidelijk gemaakt en door de krampachtige, vaak overdreven en gezochte (re)acties van de regering Bush is de geloofwaardigheid van Amerika als leider van het Westen aangetast. Meer dan vijf jaar geleden wordt vandaag de dag in mainstream media regelmatig het bestaansrecht van de joodse staat in twijfel getrokken. Op Amerika en Australie na probeert bijna elk land dat met (zelfmoord)aanslagen wordt geconfronteerd een duidelijk onderscheid te maken tussen de terroristen die dat land aanvielen en zij die voor een Palestijnse staat ( of tegen de joodse staat ) 'strijden'. Veel mensen in het Westen geloven Bin Laden wanneer hij zegt dat zijn strijd vooral is ingegeven door het onrecht dat de Palestijnen wordt aangedaan. Okee, het op een hoop gooien van alle vormen van door ( Islamistische, sji'itische etc. ) moslims begane terreurdaden draagt niet bij aan een succesvolle bestrijding daarvan, maar hetzelfde geldt voor het ontkennen van elk mogelijk verband tussen die daden en hun daders. Het grootste gevaar dat Israel - en uiteindelijk ook Europa - bedreigt is indirect ook een gevolg van 9/11. Het lijkt me uitgesloten dat Bin Laden zijn acties coordineert met Ahmadinejad, maar toch heeft hij hem een enorme dienst bewezen. Door de panische, slecht doordachte en veelal ronduit foute reacties van de regering Bush op veronderstelde of verzonnen terreurdreigingen in Afghanistan en Irak wordt tegenwoordig een ieder die voor 'het Iraanse gevaar' waarschuwt onmiddelijk voor paniekzaaier of voor lakei van Israel en de VS uitgemaakt. Iran kan rustig zijn gang gaan en nucleaire wapens ontwikkelen of verkrijgen. Mensen die zonder blikken of blozen Amerika en Israel voor de grootste terroristen ter wereld uitmaken weigeren ook in deze context het verschil te zien tussen - ondanks al hun tekortkomingen nog steeds - democratische landen en (religieus)dictatoriale regimes die openlijk terreurorganisaties steunen: "waarom zou Iran geen atoom wapens mogen hebben?". Al met al is er weinig reden voor optimisme bij de vijfde herdenking van het neerstorten van vluchten nr. 11 en 77 van American Airlines en nr. 175 en 93 van United Airlines. Er is weinig geleerd, het Westen is verdeeld en Amerika en Israel staan - niet alleen door falend leiderschap - alleen, en een einde aan de bezetting ( weliswaar slechts een vergezocht excuus voor veel terroristen, maar toch vooral een last voor Israel zelf ) lijkt ver weg. Over vijf jaar zullen we 9/11 waarschijnlijk wederom groots herdenken. Hopelijk kan ik dan schrijven dat mijn pessimisme van vandaag overdreven was.

Sunday, September 10, 2006

Many Israelis complain about a lack of leadership. Among the country's Arab citizens that lack appears to be even more manifest than for the rest of the population. Several of 'their' Knesset members - of course many Arab Israelis do not vote, or they vote for any other party than Bala"d ( National Democratic Assembly ), Ra'am-Ta'al or Hadash ( associated with the Israeli Communist Party, with a significant Arab constituency ) - often try to polarize and politicize situations that threaten co-existence. An example of this was the incident in the Church of the Annunciation in March this year, when some Arab MKs tried to put religious-ethnic-political oil on the flames caused by what turned out to be not much more than a sad family tragedy. Now Azmi Bishara and the two other faction members of Bala"d are visiting Syria. That in itself is already questionable but not new, it is not the first visit by Bishara or other Arab Mks. What is really troubling is the fact that Mr Bishara expressed support for Syria, calling himself ( according to the media here ) an ally of the country whose leadership is directly responsible for the last Lebanon war ( in which more than a hundred Israeli soldiers and tens of civilians - Arabs, Jews and others - were killed ). This is completely different from the visits by Arab MKs to representatives of the political wing of Hamas months ago. I am afraid I have to agree with MK Zevulun Orlev and others who appealed to the State Attorney to see if steps can be taken against these parliamentarians. Alternative ways towards finding peace with the Palestinians and other neighbors can and should be explored, but there is a difference between being an MK who chooses not to be a Zionist and one who shows complete disloyalty to the state. Israel's Arabs deserve a much better treatment by that state, but above all they deserve better leaders. PS: As could be expected Mr Bishara welcomes the investigation against him and his two colleagues. Such an investigation and possible legal procedures against him will give Mr Bishara another opportunity to 'expose' the ways in which Israel discriminates against him and other Arabs. Never mind that this is not a case of discrimination but of utter disloyalty, if not outright treason. It is a shame that instead of fighting against true cases of discrimination - of which many Arab Israelis suffer - and of trying to really improve the conditions of his constituency ( something that should be but unfortunately is not a priority for any of the major parties ) Mr Bishara prefers to create controversies which he knows other - Zionist - parliamentarians will and can not let pass quietly, so that he can score some more political and polarizing points.
On the eve of the fifth 'anniversary' of the terror attacks that killed over 3,000 people in New York, Washington DC and Shanksville, PA, I was zapping and came across the BBC Prime channel, where I watched Michael Palin stay in a boat-hotel on a beautiful lake in a region that has had its share of religious-political terror, Kashmir. In this episode of his journey across the Himalaya, the world's greatest mountain range, Michael Palin also visits Shimla, the summer capital of the British Empire in India, and talks with the Dalai Lama and with other Tibetians who live in exile in northern India . I am not a globetrotter but I love to watch Mr Palin on his journeys. When I see and hear him I could almost believe that traveling to exotic places is fun :-)

Tuesday, September 05, 2006

I was surprised to read what to me seems to be an example of useless and stupid journalism on the website of Ha'Aretz, a newspaper that I normally think quite highly of.
An interesting piece of trivia. What city has the largest number of chess grandmasters in the world? According to this article about the "world blitz chess championship" in Rishon LeTzion, the answer is not New York, St Petersburg or Moscow, but Be'er Sheva.
Ik ben niet iemand die 'de media' overal de schuld van geeft. Tenslotte brengen de meeste media toch vooral wat hun lezers, luisteraars en kijkers willen lezen, horen en zien, wat ons consumenten tot hoofdschuldigen maakt als de media ergens schuldig aan zouden zijn. Toch denk ik dat als ( laten we optimistisch zijn, ik zou hier net zo makkelijk 'wanneer' kunnen schrijven ) de terroristen hun oorlog zullen winnen, sommige media een belangrijke bijdrage aan die victorie zullen hebben bijgedragen. Een voorbeeld vond ik gisteren op de website van de Telegraaf, en hetzelfde persbericht werd verwerkt in het nieuwsbulletin van de Wereldomroep. Lees het volgende bericht uit dat bulletin maar eens goed:
'Oorlog tegen terreur eiste 70.000 levens'
Sinds de Amerikaanse president Bush vijf jaar geleden de oorlog tegen het terrorisme afkondigde, zijn wereldwijd zeker 72.000 mensen door terreuractiviteiten omgekomen. Dat meldt de Britse krant The Independent op basis van gegevens van het MIPT, een in de Verenigde Staten gevestigd instituut dat zich bezighoudt met terrorisme. De meeste slachtoffers, ongeveer 40.000 mensen, vielen in Irak. De overige doden zijn gevallen door terreuraanvallen elders of tijdens antiterreurcampagnes van de Verenigde Staten en hun bondgenoten. De oorlog tegen terrorisme werd door Bush begonnen na de aanslagen van 11 september 2001 in de Verenigde Staten. Onder meer werd in Afghanistan de Taliban-regering met een militaire invasie verdreven; in Irak gebeurde hetzelfde met het regime van Saddam Hussein.
Op grond van de kop zou je haast denken dat alle 70.000 dodelijke slachtoffers op het conto van de Bush en zijn bondgenoten ( zij die de oorlog tegen de terreur voeren ) moeten worden geschreven. Als je het berichtje helemaal leest weet je dat hier slachtoffers van terreuraanslagen en van Amerikaanse en andere operaties tegen ( vermeende ) terreurdoelen op een hoop worden gegooid. Daarmee wordt in zeker zin bewust of onbewust gesuggereerd dat terreur en anti-terreur een pot nat zijn. Ik ben zeker geen Bush-fan, maar dergelijke suggesties irriteren me mateloos. Je kunt je afvragen of de benadering van Bush c.s. de ( enige ) juiste is, maar met zulke tendentieuze koppen maken de media het Bin Laden & co. wel heel makkelijk. Bush' wie-niet-voor-ons-is-is-tegen-ons houding is fout en contraproductief, maar wie zegt of denkt dat de Amerikanen en hun bondgenoten net zulke/grotere terroristen zijn als/dan de 'militanten'/'activisten' van al-Qaida en andere terreurgroeperingen is zeker zo schuldig aan de successen van die groeperingen als Cheney, Rumsfeld en anderen die met hun blinde, zelden goed doordachte reacties meehelpen aan de zegereeks van de terroristen.

Sunday, September 03, 2006

My wife and our children went back to school/kindergarten today, at the start of the new school year. Back to our daily routine, everybody seems to be very happy about that.
While zapping I heard Foreign Minister Tsippi Livni ( the most positive and impressive surprise in Israeli politics in the last few years, I believe ) on a talk show hosted by Motti Kirschenbaum and Yaron London. At the end of the interview she said something very wise, which I strongly believe in. I will paraphrase the one or two sentences that she said. No matter who is in charge on the other side ( that is not something for us to decide, unfortunately ), Israel should take the initiative on several fronts. Far too long we have been pushed into corners because we had to react to other parties'/our enemies initiatives. We cannot determine who our enemies are but if we take the initiative we decide at least partly where, how and under what circumstances we meet our enemies. That gives us better chances for victories than waiting for others to determine our reality.
The following article was published on Ynet. Not surprisingly, it got several very angry, predictable ( self-hater, blind Left, fifth column ) comments.
No Orange Tsunami
The other night on Israeli television a reporter called the small wave of protests against the government and against the Chief of Staff the possible start of a tsunami that could eventually topple the current government. Hassan Nasrallah must be pleased: his work might eventually be crowned by the Israelis themselves. We should not allow the orange protesters of the summer of 2005 and their political allies to abuse the legitimate and justified protests of angry reservists and bereaved families for their own narrow political goals, which they twice failed to achieve in the last twelve months. For years Palestinian and other terrorists – with the support and encouragement of puppet masters abroad – have been trying to influence Israeli politics. The months preceding Israeli elections often witnessed a significant rise in the already high number of attacks and attempted attacks by terrorists. Apparently the terrorists prefer to see nationalist and rightwing – extremist and not so extremist – parties rather than more moderate and leftwing political forces in power in the Jewish state. The prospect of a Palestinian state next to the Jewish state appears to be as unappealing to the leaders of Hezbollah and Hamas as it is to Effi Eitam and Bibi Nethanyahu. Acts of terror have often been 'welcomed' by Israeli rightwingers with told-you-so reactions and with proposals of a destructive been-there-done-that type. Arab extremists and Israel's – not necessarily extremist – rightwingers seem to have one thing in common: they feel most comfortable dealing with a reality that has anything but moderates leading the other side. Fortunately for them, in most cases the other side delivers the goods. The primary example is the period that preceded and followed the murder of Yitzhak Rabin. Without coordinating their moves among themselves Palestinian terrorists and one Jewish assassin succeeded in preventing what extremists on both sides feared most: some sort of peace deal that would eventually have allowed two states to somehow coexist side by side. Based on a similar logic Hezbollah, Hamas and other organizations succeeded in 'proving' that withdrawing from occupied territories only would bring Israel more, not less terror. Israeli rightwingers eagerly use the terrorists' unrelenting efforts to show that their own self-fulfilling doomsday prophecies have been correct all along. Time and again both Palestinian and Israeli political leaders help to escalate 'the situation' by falling into the snares set by the various fanatic individuals and organizations that determine our realities. Of course the government and some of the leading IDF commanders made terrible blunders during the last Lebanon war, blunders that soldiers and civilians presumably paid for with their lives. Demonstrations against the Prime Minister, the Minister of Defense, the Chief of Staff and others, and calls for thorough inquiries are not only justified, they are a necessary part of the democratic process. Still, it is obvious that most of the bereaved families and of the reserve soldiers do not raise their voices, and that many of the protesters have ulterior motives. They want to achieve what they failed to do one year and half a year ago: to bring down a government that has recognized the fact that the occupation hurts us more than it works for us, and to bring about a rightwing majority which will ensure the continuation of the status quo. That status quo serves the interests of the fanatics on both sides of 'the' conflict, not those of the average Israeli or Palestinian. We ought to criticize and punish the men and women who are responsible for the fashloth in this war. In addition, and even more importantly, we ought to try and make Israeli society less corrupt and the Jewish state better functioning as a state. These days, with the Israeli state and society functioning as they are, it would be better if the Israeli army were not a mirror of Israel's society. Yet we should not concede our most dangerous enemies the ultimate victory by changing one government with another, more rightwing, hardly more competent or less corrupt one. Our first priority must be to prepare ourselves for the next wars and to finally learn from our mistakes and those of the people who are supposed to lead us. Investigations into what went wrong and preparations for future wars must be separated from attempts by politicians and by interest groups – extremist or not – to settle scores with those responsible for the disengagement. If political parties and interest groups succeed in capitalizing politically and personally on the authentic anger and frustration that the war caused, Hezbollah truly won the war and all our victims died and suffered for nothing. If the right conclusions are drawn and real lessons are learnt, this war could help us win the next one.

Saturday, September 02, 2006

The sad story of the Palestinian man who entered the British embassy in Tel Aviv can be linked to the lack of success in the last Lebanon war. It is no secret that one of the keys to Israel's successes in the wars against its enemies has been the information provided by Palestinian and other collaborators. Israel's failures to take proper care of its collaborators in the territories and in Lebanon partly explain why often since Oslo and since Israel's withdrawal from Southern Lebanon crucial intelligence for military operations was missing. Few collaborators cooperated with Israel for idealist reasons, but these days people on 'the other side' really have to be desperate to be willing to cooperate with Israeli security services, knowing that as far as Israel is concerned they are totally expendable.

Friday, September 01, 2006

It took a while but now at least we can rest assured that Hezbollah will not rearm itself and attack us again in the future. After all, when our security is put partly in the trustworthy hands of Lebanon and Syria under the wathful guidance of the UN we do not have to sleep with even one eye open, or do we?