Monday, September 11, 2006

Het volgende artikel staat als het goed is vandaag in het Friesch Dagblad:
Israel, 11 september 2006
Op 17 september 2001 stonden er negentien ingezonden brieven in de International Herald Tribune, onder de kop " 'The Global Village' reageert op de aanvallen op Amerika ". Een van die brieven was van mijn hand. Ik schreef, vrij vertaald, het volgende: " Het was verbazingwekkend en hartverwarmend om hier de oprechte solidariteitsbetuigingen van Israeliers met het Amerikaanse volk te zien, en het hartgrondige verdriet voor de slachtoffers van deze verschrikkelijke terreurdaad. Weinig mensen kennen de frustratie en pijn die ( het bestrijden van ) zelfmoordterrorisme veroorzaakt als het volk van Israel. De leiders en de bevolking van de Verenigde Staten zouden er goed aan doen geen illusies te koesteren met betrekking tot de oorlog die hen is opgedrongen. De vijanden kunnen niet worden onderverdeeld in groepen die zich alleen maar richten op Amerikanen, christenen of joden. Dezelfde mensen die onschuldige families in pizza-restaurants in Jeruzalem doden zullen bereid en in staat zijn om onschuldige mensen in New York, Washington of elk ander burgerdoel of militair object te raken." Het meeste wat ik toen schreef geldt nog steeds, al is er vanzelfsprekend het nodige veranderd. Bij elke mega-aanslag in Europa of elders leeft men hier werkelijk met de slachtoffers mee, al kunnen soms ook wat meer extreme wie-niet-horen-wil reacties worden waargenomen. Terwijl onderzoeken laten zien dat in Amerika en Europa de angst voor terreur en 'de' ( radicale ) Islam groeit, heersen in Israel vooral een zekere gelatenheid en een soort zie-je-wel houding, niet per se cynisch en in maar weinig gevallen zelfgenoegzaam. Uitgaande van de eerste zelfmoordaanslagen van Hamas moeten we vaststellen dat we hier helaas al minstens twaalf jaar vertrouwd zijn met Islamistische zelfmoordterreur. Ook veel van de terroristen die Israelische burgers en soldaten aanvielen in de 46 jaar voor april 1994 hadden suicidale neigingen, maar Hamas heeft op dat gebied baanbrekend werk verricht, om het cru te zeggen. In de Verenigde Staten is de balans tussen enerzijds gegronde bezorgdheid en gezonde waakzaamheid en anderzijds panische angst volkomen zoek geraakt. De reacties op mogelijk geplande aanslagen daar laten zien dat de terroristen er continu in slagen om het dagelijkse leven van miljoenen mensen volkomen te ontregelen. Iets soortgelijks geldt voor andere Westerse landen, vooral meteen na aanslagen of ( vermeende ) pogingen daartoe. Natuurlijk wordt ook de Israelische werkelijkheid door terreur bepaald ( de laatste oorlog is daar het trieste voorbeeld van ) maar in dat opzicht is ons dagelijks leven vandaag niet veel anders dan dat op 10 september 2001 en daarvoor. Je zou kunnen denken dat na 9/11 Israel's oorlog tegen (zelfmoord)terroristen makkelijker zou zijn geworden en wereldwijd meer steun zou hebben gekregen, maar niets is minder waar. De kwetsbaarheid van Amerika – nog immer Israel's belangrijkste bondgenoot – is duidelijk gemaakt en door de krampachtige, vaak overdreven en gezochte (re)acties van de regering Bush is de geloofwaardigheid van Amerika als leider van het Westen aangetast. Meer dan vijf jaar geleden wordt vandaag de dag in mainstream media regelmatig het bestaansrecht van de joodse staat in twijfel getrokken. Op Amerika en Australie na probeert bijna elk land dat met (zelfmoord)aanslagen wordt geconfronteerd een duidelijk onderscheid te maken tussen de terroristen die dat land aanvielen en zij die voor een Palestijnse staat ( of tegen de joodse staat ) 'strijden'. Veel mensen in het Westen geloven Bin Laden wanneer hij zegt dat zijn strijd vooral is ingegeven door het onrecht dat de Palestijnen wordt aangedaan. Okee, het op een hoop gooien van alle vormen van door ( Islamistische, sji'itische etc. ) moslims begane terreurdaden draagt niet bij aan een succesvolle bestrijding daarvan, maar hetzelfde geldt voor het ontkennen van elk mogelijk verband tussen die daden en hun daders. Het grootste gevaar dat Israel - en uiteindelijk ook Europa - bedreigt is indirect ook een gevolg van 9/11. Het lijkt me uitgesloten dat Bin Laden zijn acties coordineert met Ahmadinejad, maar toch heeft hij hem een enorme dienst bewezen. Door de panische, slecht doordachte en veelal ronduit foute reacties van de regering Bush op veronderstelde of verzonnen terreurdreigingen in Afghanistan en Irak wordt tegenwoordig een ieder die voor 'het Iraanse gevaar' waarschuwt onmiddelijk voor paniekzaaier of voor lakei van Israel en de VS uitgemaakt. Iran kan rustig zijn gang gaan en nucleaire wapens ontwikkelen of verkrijgen. Mensen die zonder blikken of blozen Amerika en Israel voor de grootste terroristen ter wereld uitmaken weigeren ook in deze context het verschil te zien tussen - ondanks al hun tekortkomingen nog steeds - democratische landen en (religieus)dictatoriale regimes die openlijk terreurorganisaties steunen: "waarom zou Iran geen atoom wapens mogen hebben?". Al met al is er weinig reden voor optimisme bij de vijfde herdenking van het neerstorten van vluchten nr. 11 en 77 van American Airlines en nr. 175 en 93 van United Airlines. Er is weinig geleerd, het Westen is verdeeld en Amerika en Israel staan - niet alleen door falend leiderschap - alleen, en een einde aan de bezetting ( weliswaar slechts een vergezocht excuus voor veel terroristen, maar toch vooral een last voor Israel zelf ) lijkt ver weg. Over vijf jaar zullen we 9/11 waarschijnlijk wederom groots herdenken. Hopelijk kan ik dan schrijven dat mijn pessimisme van vandaag overdreven was.

No comments: