Wednesday, November 22, 2006

Het volgende stuk staat vandaag in het Friesch Dagblad. De Telegraaf gaat vandaag vrolijk verder met wat een persoonlijke kruistocht tegen Wouter Bos lijkt te zijn. Het is niet zozeer links dat de krant lijkt te verafschuwen maar een specifieke partij en haar lijstaanvoerder. Je kunt op de website van de krant twee 'artikelen' lezen waarin mensen uitleggen waarom je nu juist wel of niet op de SP moet stemmen, maar over de PvdA zul je bij wakker Nederland never nooit niet ook maar een positief woord tegenkomen. Soit. Het Reformatorisch Dagblad legt uit hoe alles in zijn werk gaat. Bij het vluchtig doorlezen van de informatie ontdekte ik een foutje, of liever een slordigheidje: "de kiesdeler... . Dit is het aantal uitgebrachte stemmen, gedeeld door het aantal zetels dat in het parlement te verdelen valt." Dit moet natuurlijk "het aantal uitgebrachte stemmen minus de blanco en ongeldige stemmen" of gewoon simpelweg "het aantal geldige stemmen" zijn. Ik ben overigens altijd erg onder de indruk van de mate waarin bepaalde ( vooral confessionele ) kringen de verkiezingen en daarmee de democratie serieus nemen ( afgezien van de discussie over de rol van de vrouw in een van de streng-christelijke partijen ). Daar kunnen veel Nederlanders nog wat van leren.
Stemmen uit den vreemde
Wanneer ik dit schrijf moet het lijsttrekkersdebat dat de verkiezingscampagne afsluit nog plaatsvinden. Zelf heb ik vorige week mijn stem al uitgebracht. Mijn stembiljet, samen met een door mij ondertekend stembewijs, heb ik in een voorgeadresseerde oranje envelop naar de Nederlandse ambassade in Ramat Gan gestuurd. Als je in het buitenland woont en wilt stemmen moet je je laten registreren bij de gemeente Den Haag. Je kunt dan per brief ( zoals ik ), per machtiging of – bij wijze van experiment – via internet stemmen. In de eerste jaren na mijn emigratie heb ik niet gestemd. Ik volgde niet wat er in Nederland speelde, misschien vooral omdat ik druk was met integreren in Israel. Pas sinds een jaar of vijf kan ik zeggen dat ik het nieuws in Nederland weer nauwlettend volg. Sinds 2002 ben ik het internet intensief gaan gebruiken en begonnen met het schrijven van artikelen en opiniestukken voor Nederlandse en andere kranten en tijdschriften. Ik lees tegenwoordig weer dagelijks Nederlandse boeken, tijdschriften en kranten, op papier of online. Sommige onderwerpen die Nederlanders bezighouden zijn voor mij een ver-van-mijn-bed-show, maar ik voel me genoeg betrokken bij veel van wat zich afspeelt in wat toch altijd mijn vaderland zal blijven om zonder gene mijn stemrecht te benutten. Op Dutch Forum, een forum van Nederlanders ( joods en niet-joods ) in Israel, is druk gediscussieerd en geleuterd over de verkiezingen voor de Tweede Kamer. Een centraal onderwerp was de vraag of de standpunten van een partij met betrekking tot Israel bepalend zouden moeten zijn voor de keuzebepaling van wie Israel een warm hart toedraagt. Sommige forumdeelnemers beweerden dat de enige partij die Israel onvoorwaardelijk steunt de Christenunie is, anderen zagen juist de VVD als de meest geeigende optie voor pro-Israel stemmers. Dries van Agt werd aangevoerd als reden om geen CDA te stemmen. Een deelnemer claimde dat men geen PvdA moet stemmen enkel omdat Erik Jurgens, Eerste-Kamerlid voor die partij, naar aanleiding van het debat over de Armeense genocide had gezegd dat het ontkennen van de Holocaust onder de vrijheid van meningsuiting valt en dus niet strafbaar zou moeten zijn. Een ander noemde Jurgens' partij – niet echt origineel – de PvdArabieren, en haar lijstaanvoerder Wouter Boslim. Een verlichte geest verklaarde dat hij gestemd heeft op "het enige kamerlid dat een potentieel heeft ooit door de Playboy benaderd te worden", Fleur Agema, nummer twee op de lijst Wilders. Verschillende commentatoren op websites waar Nederlandse expats actief zijn spraken hun voorkeur voor Geert Wilders uit. Bij een artikel op telegraaf.nl over welke etenswaren Nederlanders in het buitenland het meeste missen las ik dat een echtpaar dat in de West Indies woont de kroket mist en op Wilders stemt. Dit kan misschien deels verklaard worden door het feit dat emigranten Nederland vaak uit onvrede verlaten: de heer Wilders probeert als geen ander ontevredenheid ( en angst ) in kamerzetels om te zetten. Zelf heb ik hem een aantal jaren geleden in een Nederlands-joods bejaardenhuis in Haifa kort geinterviewd, toen hij nog campagne voerde voor de VVD. Ik kende hem toen nog niet en was onder de indruk van wat zijn oprechte vriendschap voor Israel leek, wat mij er overigens ook toen niet toe bracht om liberaal te stemmen. Inmiddels heb ik een sterk vermoeden dat het bij hem, en bij iemand als Hans van Baalen die ook door sommige DF-deelnemers een vriend van Israel wordt genoemd, meer om haat voor Haman dan om liefde voor Mordechai gaat. Zij zien Israel ( en joodse kiezers in Nederland ) als natuurlijke bondgenoot tegen de Islam, of in het geval van Wilders tegen de 'uitwassen van de Islam'. Bij vriendschap denk ik toch aan diepere banden dan hooguit een gemeenschappelijke vijand. Zelf denk ik dat je als Nederlandse kiezer moet kijken naar meer dan een onderwerp. Het gaat bij Nederlandse verkiezingen om Nederlandse belangen, en die reiken verder dan alleen maar het welzijn van Israel. Daarbij valt het nog te bezien wat beter is voor dat welzijn: onvoorwaardelijke of kritische steun. Volgens mij lopen veel belangen van Israel en Nederland trouwens parallel. Op een door de jeugdorganisatie van het CIDI georganiseerde discussieavond kwam gelukkig een breder scala aan voor joodse kiezers relevante onderwerpen aan bod dan alleen maar Israel: antisemitisme, asielbeleid, integratie en behoud van de eigen identiteit, het recht op ritueel slachten, Holocaust-onderwijs. Lang voordat ik mijn stem uitbracht had ik al een idee welke partij(leider) ik het meest sympathiek vind. Tenslotte heb ik voor zover ik me kan herinneren bijna alle keren dat ik in Nederland stemde voor dezelfde partij gekozen, en de weinige keren dat ik hier direct politiek actief ben geweest was dat voor haar Israelische zusterpartij. Om heel eerlijk te zijn moet ik zeggen dat ik wel even op de website van de partij heb gekeken om te zien of ik niet al te kromme tenen kreeg bij het lezen van haar standpunten inzake Israel en het Midden-Oosten. Dat viel mee, en dus heb ik wederom vol goede moed en vertrouwen mijn stem uitgebracht. Nu maar hopen dat dat vertrouwen niet beschaamd zal worden. Ook wat dat betreft hebben Israel en Nederland heel wat gemeen. We hebben het tenslotte over politici.

No comments: