Thursday, November 23, 2006

Het volgende stuk staat vandaag in Trouw. Het is een reactie op een opinieartikel van Jaap Hamburger, van Een Ander Joods Geluid, dat vorige week donderdag op de Podium-pagina van die krant stond ( "Als Israel niet wil horen, moet het maar voelen" ). Dat stuk, samen met nog wat andere artikelen die ik ook voor dit opinieartikel gebruikt heb, kreeg ik toegestuurd door mijn broer. De redacteurs van De Verdieping hebben een belangrijk argument ( de rol van - met name joodse - buitenstaanders ) weggelaten, maar het meeste van wat ik wilde zeggen is zonder al teveel veranderingen in de krant terug te vinden.
Slachtoffers onder elkaar
Het is triest om te lezen hoe eenzijdige sympathie tot eenzijdige blindheid leidt ( "Als Israel niet wil horen...", Podium, 16 november ). Ook ik word woest wanneer ik dode of gewonde Palestijnse of Libanese kinderen zie. Ook mijn kritiek op de Israelische regering is niet mals, ja zelfs waarschijnlijk nog een stuk scherper dan die van Jaap Hamburger. Ik merk de gevolgen van Olmert's wanbeleid immers dagelijks. Weliswaar minder dan de meeste Palestijnen, maar toch. Waar ik echter tegelijkertijd verdrietig en boos om word is dat de heer Hamburger en andere politiek-correcte activisten, net als hun rechtse evenknieen, slechts oog hebben voor de slachtofferrol van een partij en de schuld uitsluitend in de schoenen van de andere partij schuiven. Vaak geldt dat zij die zeggen pro-de-een te zijn vooral door anti-de-ander-gevoelens worden geleid. Joodse activisten buiten Israel zijn daarin vaak nog net iets feller dan hun niet-joodse collega's. Het moet lastig zijn om Nederlander/Brit/Amerikaan etc., politiek correct en joods te zijn en tegenover je progressieve niet-joodse vrienden te moeten bewijzen dat je niets te maken hebt of wilt hebben met die joden daar in Israel die van de bezetting hun levensdoel hebben gemaakt. Net zo moeilijk is het voor sommige andere joden buiten Israel om te weten dat ze de stap om naar Israel te komen nooit zullen kunnen of durven zetten. Zij compenseren dat bewustzijn soms juist weer door rechtsere en aggressievere taal uit te slaan dan de gemiddelde Likoednik. Jaap Hamburger doet Israel's motivatie voor de Libanon-oorlog af als "Hezbollah he, we moesten wel". Afgezien van de vraag wie waarom de oorlog begon, gaat hij voorbij aan het feit dat, naast ruim honderd gesneuvelde soldaten, meer dan veertig Israeliers door Hezbollah-raketten werden gedood en honderdduizenden Israeliers - waaronder ondergetekende met zijn hoogzwangere vrouw en twee kleine kinderen - uit hun huizen werden verdreven. Oorlogen maken nu eenmaal slachtoffers aan alle kanten. Al die slachtoffers zal het worst wezen of het geweld dat door 'hun' eigen kant wordt gebruikt ideologisch gerechtvaardigd of proportioneel is. Hetzelfde geldt voor de slachtoffers in en om de Gaza-strook. De Kassams mogen dan 'kachelpijpen' ( Inez Polak, Trouw, 17 november ) zijn, ze hebben al wel negen Israeliers gedood en tientallen verminkt, en zorgen er voor dat de inwoners van Sderot al jarenlang dagelijks meemaken wat mijn vrouw en mij afgelopen juli na een week deed besluiten om de koffers te pakken en naar Nederland te vluchten. Je draagt niets bij aan het welzijn van het ene slachtoffer door het andere slachtoffer te negeren. Getallen en proporties kunnen daarbij geen maatstaf zijn. Als dat wel zo was zou na de Holocaust het joodse volk voorgoed het absolute alleenrecht op slachtofferschap hebben, wat natuurlijk kolder is. De werkelijkheid, is zoals altijd, ingewikkelder dan activisten als meneer Hamburger ons willen doen geloven. De vader van de ontvoerde Israelische soldaat Gilad Sjaliet zegt in Inez Polak's artikel van afgelopen vrijdag exact waar het op staat: " We zijn allemaal slachtoffer van dezelfde waanzin, dezelfde voortdurende en absurde oorlogen." Rasen, broer van een slachtoffer van Beit Hanoen valt hem bij: "...ik zeg beide regeringen: Genoeg, het is genoeg geweest." Het is opvallend dat juist directe slachtoffers van het conflict zoals David Grossman ( Podium, 6 november ), Noam Sjaliet en Rasen Gassen vaak veel meer empathie, politieke wijsheid en matiging tonen dan zogenaamd sympathiserende buitenstaanders als Jaap Hamburger en, om maar een extreem voorbeeld te gebruiken, George W. Bush. De overgrote meerderheid van Israeliers en Palestijnen is slachtoffer. Slachtoffer van de bezetting. Van het gebrek aan visie van Israel's huidige leiders. Van de machtsstrijd onder de Palestijnen en de politieke, sociale en economische chaos die daarvan het gevolg zijn. Van de afwezigheid van een geloofwaardige oppositie in Israel en onder de Palestijnen. Van de blindheid van pro/anti-activisten buiten Israel en Palestina. Van de snode strategieen van misdadige regimes die het leven van niet alleen hun eigen volk, maar ook dat van Libanezen, Palestijnen en Israeliers onmogelijk maken om te overleven ( Syrie ) of hun sinistere doeleinden te bereiken ( Iran ). Van de idiote competitie - en het wederzijdse wantrouwen - tussen Europa ( 'geleid' door Frankrijk ) en de Verenigde Staten. Van de machteloosheid en het gebrek aan werkelijke belangstelling van de Verenigde Naties. Voor dat laatste, zie Libanon: terwijl de VN druk bezig is om Israel te veroordelen, is Hezbollah er onder de neus van de organisatie in geslaagd zich bijna volledig te herbewapenen, en loopt Libanon wederom de kans om in totale anarchie te vervallen. Noch de huidige Israelische leiders noch hun Palestijnse tegenhangers zijn bereid of in staat om de noodzakelijke knopen door te hakken en de dodelijke impasse te doorbreken. Een einde aan de bezetting zal Israel nog meer dan de Palestijnen baten, al moet niemand de illusie koesteren dat zo'n einde alle andere problemen zal doen verdwijnen. Hulp en inmenging van buitenaf zijn harder nodig dan ooit. Een ieder die daadwerkelijk wil helpen dient echter te beseffen en te erkennen dat de schuldigen voor het conflict niet alleen in Jeruzalem maar ook o.a. in Gaza, Ramallah, Damascus en Teheran moeten worden gezocht, en - vooral - dat beide volken slachtoffer zijn. De schuld van de ene partij maakt het lijden van 'haar' slachtoffers niet minder triest, en omgekeerd. Juist door de ellende aan beide kanten te onderkennen kun je de kant waarvoor je het meeste sympathie hebt beter helpen.

No comments: