Wednesday, November 15, 2006

Naar aanleiding van een commentaar van Nanette heb ik de volgende e-mail naar Wim Kortenoeven en Nathan Bouscher van het CIDI verstuurd:
Beste Wim en Nathan, Vorige week wijdde ik, ondanks een blogpauze, een posting aan een nieuwsbericht dat ik las, waarin stond dat jullie een onderzoek naar en strenge straffen voor de schuldigen van de dodelijke blunder in Beit Hanoun eisten, niet minder dan dat. Mijn reactie was nogal emotioneel, maar misschien was dat wel omdat ik gigantisch teleurgesteld ben en jullie werk normaal gesproken erg waardeer. Juist het CIDI zou dergelijke gebeurtenissen ( die - not unlike terreur, zou ik bijna cynisch zeggen - niet goed te praten maar wel te begrijpen zijn, gezien de druk waaronder het leger dag en nacht in en om Gaza moet opereren ) in de juiste context moeten plaatsen en zich af moeten vragen of het zijn taak is om Israel op de vingers te tikken. Ook ik heb enorm veel kritiek op de Israelische regering en het leger ( een van de redenen waarom ik aliyah heb gemaakt: ik wil me vrij voelen om mijn kritiek en zorg te uiten ), maar ik vertrouw er op dat - ondanks hun gigantische gebreken - de Israelische maatschappij, het Israelische rechtssysteem en de democratie die Israel nog steeds is zelf in staat zullen zijn om ( de nasleep van ) zaken als deze op de juiste manier af te handelen. Ik zou teleurgesteld zijn als bepaalde groeperingen en individuen in Nederland Israel niet aan de schandpaal zouden nagelen na missers en wandaden zoals Beth Hanoun, maar ik betwijfel of het tot de taken van uitgerekend het CIDI behoort om luidkeels aan dergelijke aanklachten deel te nemen, of om te bepalen welke "Israelische acties doelgericht" zijn en wat "proportionaliteit" ( een woord met een wrange bijklank, zeker na de laatste Libanon-oorlog: elke reactie van Israel op aanvallen vanuit Libanon werd wereldwijd automatisch als buitenproportioneel bestempeld ) is. Over de juiste context gesproken. Vanmorgen heeft een Qassam raket een vrouw gedood en een man zwaar verwond. Sderot en andere steden en dorpen aan de grens met Gaza worden al ruim een jaar ( al van ver voor de terugtrekking uit Gaza ) dagelijks met raketten bestookt. Eerder deze week landde een raket vlakbij een kinderhuis in een kibbutz, G'd zij dank werd niemand daarbij gewond of gedood. Hierover hoor ik het CIDI niet of nauwelijks - en zeker niet luidkeels - moord en brand schreeuwen ( om drie uur vanmiddag, Israelische tijd, stond er nog niets over de laatste dodelijke raketaanval op Sderot op de CIDI website; beide benen van de zwaar gewonde jongeman, een lijfwacht van het ministerie van defensie - de minister woont zelf in Sderot - moesten worden geamputeerd ). De situatie waarin Israel en veel Israeliers zich vandaag de dag bevinden is, om het in Hebreeuws slang te zeggen, al ha paniem ( lett. "on the face", de naam van een weblog van een collega-kennis van me, ik zou het in het Nederlands vertalen als 'knudde' of 'k*t met peren' ), en het ziet er niet naar uit dat daar in de nabije toekomst veel in positieve zin aan zal veranderen. Dat draagt zeker bij aan mijn frustraties en verklaart deels mijn boze en emotionele reactie op jullie persbericht. Mijn excuses daarvoor. Graag zou ik jullie reactie horen. Laat ook weten als ik het volkomen bij het verkeerde eind heb. Ik kan niet altijd even goed tegen kritiek maar zou toch graag weten wat jullie beweegt in deze, en hoe jullie dit persbericht in het kader van jullie takenpakket plaatsen. Deze mail stuurde ik naar jullie tweeen omdat ik toevallig jullie e-mail adressen heb, na onze online contacten en ( in het geval van Nathan ) ontmoetingen in het nabije verleden. Succes met jullie belangrijke werk. Met vriendelijke groeten, ..........

No comments: