Thursday, December 14, 2006

Het volgende artikel staat vandaag in het Reformatorisch Dagblad. Zie hoe een kleine verandering de betekenis van een hele zin of paragraaf kan veranderen. In de derde paragraaf schreef ik "Een politicus als Bush kan onvoorwaardelijke steun aan Israël beloven, wanneer puntje bij paaltje komt zijn het officials als Baker ( niet echt een filo-semiet ) die het eigenlijke buitenlandse beleid bepalen...". Ik was vergeten om van officials ambtenaren te maken, maar de redacteuren van de krant maakten er mensen van. Nu staat er eigenlijk heel iets anders dan wat ik bedoelde. Het zij zo. Voor de rest is wat ik wilde zeggen goed overgekomen. Dit is een bewerking ( met een flink aantal verbeteringen ) van een langer origineel waarvan ik ook een Engelse versie maakte ( zie volgende posting ).
Een helpende hand uit Brussel
Een Amerikaanse tweepartijen-commissie die een coherent totaalbeleid voor het Midden-Oosten voorstelt noem ik vooruitgang. Zo'n rapport had meteen na George W. Bush' verkiezing of in ieder geval voor de invasie van Irak uitgebracht moeten worden. Dan zou Amerika, het Midden-Oosten en de rest van de wereld wellicht een hoop ellende bespaard zijn gebleven. Het Irak Studiegroep Rapport bevat vele haken en ogen, en niet minder tekortkomingen. Het lijkt dat de opstellers van het rapport er van uit gaan dat alle betrokkenen hier in de regio net zo rationeel denken en handelen als de gemiddelde Amerikaanse zakenman-politicus, en dat religie nauwelijks een rol speelt. Toch kan het Baker-Hamilton rapport een basis vormen voor een vernieuwd vredesproces. De belangrijkste conclusie van de studiegroep is dat het recente Amerikaanse non-beleid in Irak en in het Midden-Oosten hopeloos gefaald heeft, en dat een nieuwe aanpak onvermijdelijk is. In het buitenlandse beleid van de huidige Amerikaanse regering ontbraken tot nu toe feitelijk de woorden samenwerking en overeenstemming. 'Cooperation' en 'consensus' komen daarentegen regelmatig in het rapport voor, vaak voorafgegaan door het bijvoeglijk naamwoord 'international'. Dat klinkt veelbelovend. De opstellers van het rapport stellen terecht dat vrede in Israël-Palestina en Irak een belangrijke voedingsbodem en 'rechtvaardiging' voor Islamistisch terrorisme zal wegnemen. Misschien verwachten ze iets te veel van dialoog, maar ik deel hun onderkenning dat een blind vertrouwen in militaire confrontatie naïef en achterhaald is. Israël zou er verstandig aan doen om het werk van James A. Baker III serieus te nemen. Het was dom van premier Olmert om te zeggen dat hij erop vertrouwt dat president Bush' positie niet zal veranderen. Het verslag van de Irak Studiegroep weerspiegelt, veel meer dan de politieke waan van de dag, de opinies en lange-termijn strategieën van hoge ambtenaren in het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken. De lijst van deskundigen die door de commissie is geraadpleegd maakt weer eens duidelijk dat Amerika's Midden-Oosten politiek echt niet door Israël en zijn supporters wordt bepaald. Een politicus als Bush kan onvoorwaardelijke steun aan Israël beloven, wanneer puntje bij paaltje komt zijn het ambtenaren als Baker ( niet echt een filo-semiet ) die het eigenlijke buitenlandse beleid bepalen, en een begrip als 'onvoorwaardelijke steun' past niet in dat beleid. Dat bijvoorbeeld Syrië het rapport verwelkomd heeft hoeft Jeruzalem niet af te schrikken. Het is hoopgevend dat meer gematigde en/of Westers-georiënteerde Arabische regeringen naar aanleiding van het rapport ( en met het oog op een nucleair Iran dat ook hen bedreigt ) via Washington op een al dan niet directe dialoog met Israël aandringen. De Israëlische regering kan het beste de nadagen van Bush jr.'s presidentschap benutten door duidelijk op vrede gerichte initiatieven te ontplooien. Als Israël tevergeefs blijft hopen dat de tijd in zijn voordeel werkt zou het wel eens heel snel zonder werkelijke vrienden tegenover een nucleaire as Teheran-Damascus-Beiroet kunnen komen te staan. Hopelijk zal Europa haar trots en afkeer van Bush van zich af zetten en dit rapport gebruiken om samen met de VS tot een eensgezinde Midden-Oosten politiek te komen. Als men in Brussel, Parijs, Berlijn en elders in Europa dit rapport laat voor wat het is en de mogelijkheden die het biedt niet met beide handen aangrijpt, bestaat de kans dat het enkel als vijgeblad voor een spoedige Amerikaanse terugtrekking uit Irak en uit de hele regio zal dienen. Dan zijn de mensen in Israël, Palestina, Irak, Libanon etc. pas echt aan hun lot en aan hun wanbeleiders overgelaten, en wordt de wereld nog onveiliger dan ze nu al is.

No comments: