Monday, July 31, 2006

A very good friend of ours ( the third grandfather of our children ) from the US sent me this. I do not know the source and cannot verify it, but much of it makes an awful lot of sense, so I thought I'd post it.
Do you remember Eric Hoffer? He was a longshoreman who turned into a philosopher, wrote columns for newspapers and some books. Eric Hoffer was a non-Jewish American social philosopher. He was born in 1902 and died in 1983, after writing nine books and winning the Presidential Medal of Freedom. His first book, The True Believer, published in 1951, was widely recognized as a classic. If I remember correctly, he even taught at U.C.L.A. Here is one of his columns from 1968 ( the year I was born, BdB ).
CAN YOU BELIEVE..... This article was written 38 years ago!!! Some truths never change. ISRAEL'S PECULIAR POSITION by Eric Hoffer (LA Times 5/26/68)
The Jews are a peculiar people: things permitted to other nations are forbidden to the Jews.Other nations drive out thousands, even millions of people and there is no refugee problem. Russia did it, Poland and Czechoslovakia did it, Turkey threw out a million Greeks, and Algeria a million Frenchmen. Indonesia threw out heaven knows how many Chinese-and no one says a word about refugees. But in the case of Israel the displaced Arabs have become eternal refugees. Everyone insists that Israel must take back every single Arab. Arnold Toynbee calls the displacement of the Arabs an atrocity greater than any committed by the Nazis. Other nations when victorious on the battlefield dictate peace terms. But when Israel is victorious it must sue for peace .
Everyone expects the Jews to be the only real Christians in this world. Other nations when they are defeated survive and recover but should Israel be defeated it would be destroyed. Had Nasser triumphed last June [1967] he would have wiped Israel off the map, and no one would have lifted a finger to save the Jews. No commitment to the Jews by any government, including our own, is worth the paper it is written on .
There is a cry of outrage all over the world when people die in Vietnam or when two Blacks are executed in Rhodesia. But when Hitler slaughtered Jews no one remonstrated with him. The Swedes, who are ready to break off diplomatic relations with America because of what we do in Vietnam, did not let out a peep when Hitler was slaughtering Jews. They sent Hitler choice iron ore, and ball bearings, and serviced his troop trains to Norway.
The Jews are alone in the world. If Israel survives, it will be solely because of Jewish efforts. And Jewish resources. Yet at this moment Israel is our only reliable and unconditional ally. We can rely more on Israel than Israel can rely on us. And one has only to imagine what would have happened last summer [1967] had the Arabs and their Russian backers won the war to realize how vital the survival of Israel is to America and the West in general.
I have a premonition that will not leave me; as it goes with Israel so will it go with all of us. Should Israel perish the holocaust will be upon us.

Sunday, July 30, 2006

So the Hezbollah got what it wanted. Here is another example that shows how Islamist terrorists ( of course I should write freedom fighters/militants/people who show solidarity with or serve the interest of the suffering Palestinians/revolutionaries/resistance fighters - choose whatever you want -, but my fingers refuse to do so for an unknown reason ) often heroically choose their targets and use our weaknesses to attack us, knowing that if we respond someone, or many, many someones innocent get(s) hurt, and Israel/the US/the West etc. can be portrayed as the bad guys again. This would not be a very useful tactic ( i.e. terrorists would not achieve anything by it and stop using it eventually, because it would hurt their cause, not serve it ) if only the stupid and gullible bought it. Unfortunately world opinion loves to buy it ( and I won't say that the whole world is stupid, that would be arrogant, wouldn't it? ), and the Chiracs and Anans of the world love to buy it, if only to further their own agendas ( G'd knows what those look like ).
This war is only one phase in Iran's ongoing struggle to achieve nuclear weaponry. So far Ahmadinejad c.s. are succeeding very well. We hear very little about the West's "campaign" to prevent Teheran from going nuclear, and its efforts continue regardlessly and silently. The country's partner in crime in Damascus also scored some vital points, as did of course its puppet in Lebanon. The main loser, besides the Lebanese people ( who should but obviously will never blame their own government and the UN first of all ), is the country that in the end will supposedly be the first target for such weaponry. As long as the world does not recognize the severity of the threat that both Islamism and the Iranian nuclear arms race - two different and separate but not completely unrelated problems - pose beyond Israel ( and as long as the world fails to understand that every aspect of Teheran's foreign and other policies, including the current war in Southern Lebanon and Northern Israel, is linked to that race ) Israel can only rely on itself, and on the conditional help from the United States. If and when Israel will finally decide that there is a point of no return and that it should act in order to stop or at least lessen the Iranian threat, the whole world will bend backwards again in its efforts to blame Israel ( and the Jews ) for endangering world peace by defending itself. I get annoyed as much by Americans critizing France and the French as by Frenchmen talking about the US, but in today's international context it sometimes appears to me that the only way in which world peace can be saved would be by Israel taking some defense lessons from Paris.

Friday, July 28, 2006

Het volgende artikel stond afgelopen maandag in het Friesch Dagblad:
Exodus 2006
Dit artikel heb ik grotendeels afgelopen vrijdagmorgen geschreven in een kinderspeelparadijs in Houten ( Utr. ). Minder dan 24 uur daarvoor was ik met mijn gezin ( mijn echtgenote, onze zevenjarige dochter en driejarige zoon ) met een El-Al vlucht op Schiphol geland. De spanningen waren vooral mijn vrouw te veel geworden, en weifelend had ik tegenover haar het aanbod herhaald dat mijn ouders al meteen bij het uitbreken van de oorlog hadden gedaan. Vanaf de donderdag daarvoor hadden we 's nachts al met ons vieren op drie kindermatrasjes in de beveiligde kamer – een verplicht standaardonderdeel van elk nieuw huis dat na 1991 gebouwd is – geslapen. Het luchtalarm klonk regelmatig, en de burgers werd verzocht om binnenshuis te blijven, in de buurt van de beveiligde kamer of van de schuilkelder. We gingen niet meer naar buiten, zelfs niet naar mijn schoonouders die een straat verderop wonen.
Dinsdag vond een omslag plaats die uiteindelijk voor ons de reden was om in te pakken en weg te wezen. Plotseling werd aangeraden om constant in – en niet in de buurt van – de schuilkelder of beveiligde kamer te verblijven. Bovendien bleek de betrouwbaarheid van het luchtalarm beperkt te zijn. Verschillende keren was er vals alarm, en meer dan eens hoorden we inslagen zonder dat het alarm klonk. Alles bij elkaar zaten we die dag overdag meer dan elf uur in de betonnen kamer opgesloten. Nu begon ik me werkelijk ongerust te maken. Niet zozeer vanwege de kinderen, die weliswaar al vijf dagen niet buiten waren geweest maar zich redelijk vermaakten met DVDs ( o.a. van Kabouter Plop en K3 ), spelletjes en kleurboeken. De gezondheid van mijn vrouw ( die ruim zes maanden zwanger is ) begon mij – en mijn schoonouders – echter zorgen te baren. Ze was enorm gespannen en had nauwelijks nog geduld voor de kinderen. Tot dan toe had ik elk aanbod van familie of vrienden om zuidelijker in Israël of zelfs in het buitenland te komen schuilen afgewezen. Niet alleen wilde ik niet aan de terroristen toegeven door mijn huis te verlaten, maar ik wist ook dat wanneer we voor onbepaalde tijd elders zouden verblijven mijn proefschrift een onbepaalde vertraging zou oplopen. Ik kon onmogelijk meer dan alleen wat artikelen meenemen, en van echt werken zal het in Nederland niet komen. Aan de andere kant, ook thuis kon ik eigenlijk al niet meer behoorlijk werken, zeker niet toen we voortdurend in de bunker moesten verblijven.
Zoals verwacht was mijn vrouw het met mij en haar ouders eens dat het zo niet langer kon. Vanaf het moment dat we besloten om naar Nederland te gaan kon je haar bloeddruk bijna zien dalen. Allereerst belde ze met de gynaecoloog, die voor de verzekering een verklaring moest geven dat de zwangerschap normaal verloopt. Binnen een kwartier was de verklaring naar mijn schoonouders gefaxt. Woensdagmorgen belden we met onze reisagente, die die dag voor een uur of twee naar haar werk in Haifa was gegaan. Er waren voor donderdagmorgen voldoende vliegtickets beschikbaar, veel vakanties waren geännuleerd, o.a. doordat mensen een noodoproep voor het leger hadden gekregen. Met mijn militaire profiel en ervaring hoefde ik voor zo'n oproep trouwens niet echt bang te zijn. Mijn schoonouders kwamen tussen twee sirenes over om met de kinderen te spelen en ons tijd te geven alle noodzakelijke voorbereidingen te treffen. Mijn vrouw pakte een koffer in, en ik verstuurde een aantal e-mails, bracht een deel van mijn primaire en secundaire bronnen in veiligheid in de beveiligde kamer, en stopte mijn laptop, digitale camera en nog wat andere dingen in mijn rugzak. Rond twee uur namen we afscheid van mijn schoonouders en vertrokken richting Tel Aviv, waar we de nacht bij een tante zouden doorbrengen. Bij een postkantoor in Ramat Yishay, twintig minuten rijden bij ons vandaan, zouden we Euro's kopen. Vlak voordat we vertokken klonk het luchtalarm, we hoorden dat er bij Ramat Yishay een raket was ingeslagen. Het postkantoor was dus gesloten.
We maakten een tussenstop bij mijn zwager en schoonzus in Binyamina, halverwege Haifa – Tel Aviv. De ogen van mijn kinderen straalden toen ze daar in de tuin konden spelen. Dat was het moment waarop ik vrede begon te hebben met het besluit om de raketten te ontvluchten. Dat gevoel werd nog eens versterkt toen we gisteren, terwijl we voor de tweede keer in Ballorig waren ( we hebben een vakantiepas aangeschaft ), een telefoontje kregen dat een raket was geland op een woonhuis vier, vijf straten bij ons vandaan, de eerste keer dat onze stad ( een voorstad van Haifa op de Carmelberg ) getroffen is.
De vlucht verliep gladjes. De piloot nodigde alle kinderen die in Haifa of noordelijke wonen voor een bezoek aan de cockpit uit. Een van de passagiers was Michaël Melchior, knessetlid voor de Arbeidspartij en voormalig opperrabbijn van Denemarken. Hij zou die avond een toespraak houden bij een solidariteitsdemonstratie in Amsterdam. Meteen na de landing belden we mijn ouders en schoonouders, het was moeilijk te zeggen wie van hen het meest opgelucht klonk. Een uur later reden we bij mijn ouders voor. Mijn moeder had al allerlei lekkernijen ingeslagen waarvan ze wist dat we ze lekker vinden. Het eerste waar onze dochter om vroeg – ik verzin dit niet – was een raket-ijsje.
One more remark before we are off to the Tilburg fair. Before we came to Holland it almost seemed that all Dutchmen and -women blame Israel for the war and only support Lebanon, and in some cases Hezbollah. The news coverage in most media has been pretty one-sided, and on internet fora and other websites much feedback has been very anti-Israel ( and in many cases - e.g. de Telegraaf - simply anti-Jewish ). In the week since we arrived here I have heard quite different views, I must say. In stores, restaurants etc. people often asked us which language we speak or where we come from, and every time that we said that we are from Israel, and that we basically fled the rockets on Haifa, we received encouragement and only positive feedback, without even one exception. It seems that the average, working, native Dutch(wo)man understands Israel's plight and the problems that we face much better than those whose loud voices appear to dominate the various media.
It is harder than I thought to find some time for blogging. Also, I must admit that I do not follow the news as I did in the first week of the war, when we were unable to leave the house and surfing the web was a good way to pass the time. I am tired, have a pretty bad cold, and my wife and I spend most of the daytime being with our children. They are enjoying an unexpected holiday, courtesy of Hassan Nasrallah. Until now all visits that we made to Holland as a family were in winter. This time we have wonderful weather most of the time ( a little bit too hot, even ) and we rented a car, so we have seen and will continue to visit parts of Holland that we never saw before. Most of the sites and events that we visit are free or have a minimal entrance fee. We visited a beautiful pet farm and a water-playground in Delft, played midget golf and visited the National Balloon Days in Friesland, and we took a subscription to a number of indoor/outdoor playgrounds. I should start a slightly more regular and organized working routine, but I have been unable so far to force myself to do that. Technical difficulties prevent me from posting pictures. I really hope we will be able to return home soon. Except for our daughter it seems all of us are homesick, no matter how much we are enjoying ourselves. I am afraid, though, that the end of the war is not really near yet. When we ask my parents-in-law when, according to Israeli commentators and analysts, the war will end, they always reply "About a week, maybe ten days". We have been hearing that answer for more than two weeks now. Shabbat shalom.

Monday, July 24, 2006

Although I promised to post more details about our exodus to Holland on Monday, I will not be able to blog today. We spent the whole day with our children in and around Delft. In the afternoon I received a telephone call from a journalist who works for Dutch radio. Just before midnight I will be interviewed for a show called Met het oog op morgen. A taxi will come and get me to the studio and bring me back afterwards. I am going to have a shower and get shaved and dressed. I know it is radio but I still think that long trousers and a nice shirt from my father`s wardrobe, plus a properly shaven face look better than sandals, a three days` beard and short jeans. Tomorrow I am supposed to receive some pictures from one of the houses in Nesher, where we live, that were ruined by the attack yesterday.

Sunday, July 23, 2006

To all family members, friends and other DBI readers who asked if everything is o.k. with me and my family: we are fine, and thank you for asking and caring. We are in Holland right now. I will blog again from tomorrow, I suppose. While I had my doubts about leaving our house and accepting the invitation of my parents, there were at least two moments that confirmed that we made the right choice: one I saw the look in our children's eyes when they were able to play outside again in the garden near my brother-in-law's house in Binyamina ( Wednesday, on our way to Tel Aviv ), and the other this morning when we received a telephone from my parents-in-law who told us that one or more rockets fell in Nesher, four or five streets from our house.

Wednesday, July 19, 2006

If even an UN official ( and a well informed one ) admits that Syria and Iran are responsible for the escalation here, you can be sure that what Israel has said for more than two weeks were not some kind of Zionist daydream or invention.
Less than five minutes later we had a real alarm, and as soon as we were in the security room we heard a real boom. Our son cried, with a teaspoon in his hand, because he left his ma'adan ( a strawberry-flavored yoghurt/custard ) on the table. I waited for ten minutes after the siren and went up. I have a lot of work to do today.
Just a sign of how stressed we are. While I am working upstairs we clearly hear a siren. The children stop eating, my wife stops doing what she is doing, I run downstairs and the four of us are in the security room, a matter of seconds. When I close the door we notice that we do not hear a siren anymore. I go out to the living room and it turns out that on the DVD that the children were watching, "Dig Dig Doog, 1-2-3, everybody to their work" contains a song about firemen, and a strong siren is heard in it. Another false alarm.

Tuesday, July 18, 2006

Don't worry if I do not post something after this or that missile attack on Haifa and its surrounding area. Since Sunday, every day there are about four or five big or small volleys that land here at daytime, plus at least one or two false alarms. I just do not have something interesting to write after every attack, and sometimes I am simply too tired to go up to my study and write a few lines, and run down the stairs again the moment we hear the sirens. There is no panic, not at all, but there is a lot of stress, and stress makes me tired physically. Sometimes the kids get on our nerves, but over all they are behaving wonderfully. We never played so many boardgames as in the last five days. I wrote a short article for the Dutch-Jewish weekly, which will publish a special issue this week. I also offered an idea for an article to another Dutch newspaper today. This probably will be my last update for today. I am going to relax a little, watch a sit-com on video or something like that. Good evening and good night.
De reactie van Ephimenco op de oorlog viel me enorm tegen. Ik lees zijn columns soms met ergernis ( hij is me vaak iets te eenzijdig en polemisch ) en soms met instemming, en bij mijn laatste bezoek aan Nederland heb ik twee van zijn boeken gekocht, die ik met plezier gelezen heb. Zou hij verwachten dat Israel zich als de na de moord op Theo van Gogh zo door hem bekritiseerde Amsterdamse burgemeester gedraagt?
De laatste zin van Ephimenco's column vind ik trouwens wel heel betekenisvol, al is hij waarschijnlijk niet zo bedoeld. Syrie heeft zo goed als zeker de hand gehad in de moord of Rafiq Hariri. Het land draagt ook een belangrijk deel van de verantwoordelijkheid voor het huidige conflict. De moord op Hariri leidde uiteindelijk tot een opleving van de nationale bewustwording en de terugtrekking van Syrische troepen uit Libanon. Het land werd er zeker niet stabieler door. De huidige oorlog destabiliseert Libanon nog meer, zo goed als zeker een van de doelen die Syrie via Hezbollah probeert te bewerkstelligen. Syrie heeft belang bij een instabiel Libanon. Het kan zo 'bewijzen' dat het de Syrische aanwezigheid was die bijdroeg aan de stabiliteit, en het zou als bemiddelaar en redder kunnen optreden, wat de internationale druk op het land - dat terecht als terreursponsor wordt gezien - zou verminderen. Het zal nog lang duren voordat Libanon werkelijk onafhankelijk wordt. Israel heeft zich zes jaar lang afzijdig gehouden, maar zal nu waarschijnlijk ook een zekere inspraak opeisen over hoe de toekomst van (Zuid)Libanon er uit zal zien. De regering in Jeruzalem kan niet toestaan dat iedere keer dat Iran en Syrie zich in een benarde positie bevinden of anderszins belang hebben bij een soort bliksemafleiding, de Hezbollah of een andere terreuraannemer de noordgrens van de joodse staat in brand zet en Libanon ongevraagd betrekt bij een oorlog die het land alleen maar verliezen en ellende brengt. Israel heeft op dit moment geen enkel belang bij een escalatie richting Damascus of - God verhoede - Iran, maar als het niet lukt om de marionet zelf uit te schakelen en de raketaanvallen te stoppen ( iets wat ongelooflijk moeilijk is: de laatste raketaanvallen kwamen meteen nadat de Israelische luchtmacht massieve bombardementen op Hezbollah-doelen in geheel Zuid-Libanon had uitgevoerd ) ben ik bang dat Jeruzalem uiteindelijk verhaal zal gaan halen bij Assad jr.
This day started out very quietly. Then around eleven we heard the sirens, entered the security room but heard no rockets landing. False alarm. About an hour ago it was the other way round, we heard booms, were all inside the security room within five or six seconds, and then the sirens started. The tension causes us to be tired and irritable sometimes, I notice. We have less patience for the children, who sense that we are stressed, I am sure. Let's hope within days, not weeks, we all will be able to go out again, and return to our normal, boring, daily routines.
Het reisadvies van het ministerie van Buitenlandse Zaken voor Israel en de Palestijnse gebieden lijkt me juist. Wel moest ik hierom lachen: "Vogelgriep - De WHO (World Health Organisation) ziet op dit moment geen aanleiding om vanwege de recente ontwikkelingen inzake de vogelgriep reizen naar Israël te ontraden." In ieder geval in één opzicht hoef je je geen zorgen te maken wanneer je hier komt.
We slept very well this night. Two minutes after my wife and I joined our children in the security room for the night the sirens sounded. We listened to the radio on our mobile phones ( it is good we upgraded our phones last week, some of the new functions come in very handy ) for a few minutes, heard that everything seems to be o.k., and went to sleep. Because we close all the roll-down shutters at night and the window in the security room is hermetically closed ( we leave the door open and only close it when the sirens sound ) the house is very dark at night, so nobody wakes up early in the morning because of sunrays that enter the windows in the kitchen or in the children's bathroom. Whereas the children normally wake up at 6 or 6.15 AM these days we often sleep until 7. It appeared we missed a siren early this morning because we all asleep.

Monday, July 17, 2006

I do not think that I will ever join a George W. Bush fanclub, but it seems that he is about the only Western leader who tells it like it is. During the G8 summit a remark that apparently was meant to remain between him and Tony Blair was picked up by a microphone: "See, the irony is, what they really need to do is to get Syria to get Hizbollah to stop doing this shit - and it's over." I do not know who 'they' are, but I appreciate his bluntness and perception.
It is Katyusha time in Haifa. Several missiles fell in different parts of the city. We have been in the security room of my parents in law for over an hour now. Every time that we wanted to leave the room a new siren sounded. The first siren started while I was talking on the phone to the chief editor of the Dutch Jewish weekly which will publish, in a special about the war, a short article that I wrote last night. She wanted me to do a report about the inhabitants of a Dutch-Jewish home for the elderly in Haifa during the war, but she understood that I am not going to leave our home ( or my parents in law's ) for quite a while, and that such a report or any interview with those elderly will have to be made by telephone. One of the missiles ruined a three storey house, but it seems that nobody was killed, which would be a miracle if I have to believe the pictures and the police spokesman. Hizbullah claims it brought down an Israeli plane, but the IDF and IAF deny this. The pictures shown on Al-Jazeera do not appear to be of a fighter jet that is coming down. The IAF says it attacked a truck with missiles that exploded and flew around. What the pictures supposedly show is one of the missiles coming down and igniting a heap of rubber tyres, which would explain the black smoke. Let's hope the IAF is not lying, and no Israeli servicement were hurt.
I am aware of the special relationship that France has with Lebanon, but this seems to be an example of hutzpah and insensitivity that only the French are capable of:
Meanwhile, the office of French Prsident Jacques Chirac said Monday that France is sending Prime Minister Dominique de Villepin to Beirut on Monday to express support for Lebanon.De Villepin was to meet with Lebanese Prime Minister Fuad Saniora to express support and solidarity from the French to the Lebanese, Chirac's office said in a statement.
It could be a wonderful guesture and gimmick if he visited both Beirut and Jerusalem, isolating Hezbollah even more. Will we see De Villepin shaking hands with Nasrallah as well? And the French keep wondering why so many Israelis distrust them and can't stand them. I have a love-and-hate relationship with the country, but it is sometimes hard to really balance those two.
While we were spending our first night and day in and around our security room last Friday, Bloghead's Miriam and her husband Danny were enjoying themselves in a delivery room in a London hospital, it seems. Their daughter was born on July 14th. An easy date to remember, even though because of more urgent issues I forgot to wish my French and francophile readers a happy Bastille Day this year. Mazal tov to the parents and grandparents! Miriam even wrote some new postings after a four months' break, so hopefully she will be blogging again soon.
Since our own daily problems appear to be so immediate, we tend to forget that Israel is fighting on at least two more fronts:
09:19 IDF soldier killed in gunfight with Palestinian militants in Nablus (Haaretz) 08:32 Two Qassam rockets land in Ashkelon; no casualties or damage reported (Channel 10) 08:07 One IDF soldier lightly injured in fighting in northern Gaza Strip (Israel Radio) 07:20 Two people lightly wounded by sharpnel in Qassam hits on Sderot (Haaretz)
Ten minutes ago we saw our neighbors leave with both their cars. I do not suppose that they are leaving for work, or for a trip to the North, so I guess that they are going south, to family or friends. We will stay as long as possible. Our security room is quite comfortable, and we do not want to leave our home. Just now my wife is ordering enough groceries for a week or more, via an online delivery service. The fact that they are working anyway and that they charge us quite handsomely for their service slightly my conscience, although I do not feel entirely comfortable with this.
Yesterday I was contacted by the editor of a Lebanese newspaper for an interview through e-mail. I hesitated because, after all, we are at war, maybe not with Lebanon itself as much as with Hezbollah but still. I decided to go for it - contacts between ordinary people will be the basis for any normalization eventually, I want to believe - and answered the questions, without being too specific, in fact not saying anything that I had not said on my weblog, which - I know - is read in Lebanon as well, just as I read Lebanese and other Arab blogs. I just got an e-mail from the editor telling me that the article probably cannot be published: it is illegal under Lebanese law to contact Israelis, which means that no direct quotes can be attributed to me or any other Israelis, or the Lebanese government will shut the newspaper down. That's a shame. Maybe in a more normal world the two of us will be able to have a cup of coffee in Haifa or Beirut one day.
We slept very well, but around 6 AM my wife, our daughter and I woke up to the sound of sirens. After that we heard some muffled bangs. We waited for about twenty minutes, listened to the radio to make sure nothing unusual landed, and then we all went to have a pee. Except for our three-year-old son, he was still sleeping.
Het volgende artikel stond afgelopen vrijdag in het Friesch Dagblad:
Genoeg is genoeg
Dit artikel is emotioneler en minder genuanceerd dan wat ik normaal gesproken schrijf. Meestal hebben mijn opinieartikelen en analyses weliswaar een sterke persoonlijke ondertoon maar u zult mij zelden gewelddadige acties zien steunen of aanbevelen. Dit artikel is echter vooral ingegeven zowel door woede als door een onmiddelijke bezorgdheid om hen die me dierbaarder dan alles zijn. Ik definieer mijzelf als een kritische, linkse Zionist. Ik geloof zonder meer dat het joodse volk recht heeft op een eigen staat, en dat die staat nergens anders gesticht kon worden dan waar Israël zich nu bevindt. Daarom koos ik er voor om hier te gaan wonen en een gezin te stichten. In mijn ogen is er tussen de Middellandse Zee en de Jordaan genoeg ruimte voor zowel een joodse als een Palestijnse staat. In de meeste opinieartikelen die ik de afgelopen jaren over 'het' conflict geschreven heb pleitte ik dan ook onder andere voor een twee-statenoplossing – niet ideaal maar realistisch en min of meer rechtvaardig voor beide volken – en voor een einde aan de bezetting van de Gaza-strook en de Westoever. Het is niet zo dat ik niet meer in een twee-statenoplossing geloof. Wel geloof ik dat alle mooie woorden en mogelijke totaaloplossingen van 'het' conflict even zullen moeten wachten, en dat Israël – ik geloof haast niet dat ik deze woorden opschrijf – eerst orde op zaken moet stellen. Het is hier oorlog, punt uit. Deze oorlog is een war of choice, bewust gekozen door Hizbullah en Hamas en hun Iraanse en Syrische broodheren. In alle steden en dorpen in het meest noordelijke deel van Israël verblijft men al dagenlang in schuilkelders, burgers zijn gedood door raketten, soldaten zijn gedood en ontvoerd. Terwijl ik dit artikel schrijf horen we op het nieuws dat een raket in Haifa geland is. De inwoners van Haifa en de omliggende gemeenten ( waaronder Nesher, waar wij wonen ) wordt aangeraden naar de schuilkelders of – zoals in ons huis dat na de Golfoorlog van 1991 gebouwd is – de beveiligde kamers te gaan. Mijn zwangere vrouw maakt onze 'bunker' klaar en ik draag de kinderen er naar toe. Onze zevenjarige dochter slaapt gewoon verder, haar driejarige broertje wordt wakker en vindt het prachtig om te gaan slapen in wat normaal gesproken hun speelkamer is. Ik weet zeker dat wij het stukken minder erg hebben dan de meeste Libanezen en Palestijnen. Toch maak ik me eerst en vooral druk om mijzelf en de mijnen. Het is onze schuld niet dat Libanon's regering de moed, de wil en/of de middelen niet heeft om Hizbullah en dus Syrië en Iran een halt toe te roepen. Net zomin ligt het aan ons dat de Palestijnse regering en het Palestijnse volk zich de wet en de werkelijkheid laten voorschrijven door de meest militante vleugel van Hamas, eveneens vanuit Damascus en Teheran gesteund en gedirigeerd. Geen enkele staat zou toestaan dat vanuit een buurland continu raketten in zijn richting worden afgeschoten, om het even of een regulier leger of een terreurorganisatie daarvoor verantwoordelijk is . En laat niemand nu met de bezetting als excuus aankomen. De bezetting heeft hier geen bal mee te maken, en zoals altijd lijkt het laatste wat Hizbullah en Hamas voor ogen staat het welzijn van de Palestijnen te zijn. De raketten en andere aanvallen komen nu juist uit die gebieden waaruit Israël zich eenzijdig heeft teruggetrokken. In 2000 trok het Israëlische leger zich terug uit de veligheidszone in Zuid-Libanon, die ruim twintig jaar geleden bezet werd om Noord-Israël buiten het bereik van Katyusha-raketten en Hizbulah-terroristen te houden. De grens met Libanon is een internationaal erkende grens tussen twee soevereine staten. Bijna een jaar geleden trok Israël zich terug uit de Gaza-strook. Dat de mensen daar nauwelijks van hun 'vrijheid' hebben kunnen genieten kan echt niet ( voornamelijk ) in Israël's schoenen worden geschoven. De woordvoerders van diverse internationale organisaties en buitenlandse regeringen manen 'alle partijen' tot kalmte en terughoudendheid. In de meeste gevallen wordt er daarbij aan voorbijgegaan wie deze laatse ronde van geweld bewust begonnen is. De Israëlische regering zal waarschijnlijk voorlopig geen boodschap hebben aan alle waarschuwingen, veroordelingen en oproepen. Haar eerste zorg en verantwoordelijkheid zijn de veiligheid van Israëls burgers en soldaten en het uitschakelen of minstens verzwakken van Hizbullah en ( de meest militante delen van ) Hamas. Natuurlijk moet Israël er alles aan doen om de Libanese en Palestijnse burgers hierbij te sparen, maar de situatie is – niet op Israël's initiatief – zover geëscaleerd dat de regering Olmert het zich niet meer kan veroorloven om de wereldopinie te laten bepalen welk geweld proportioneel is. Van alle instant-veroordelingen van Israël's gebruik van 'buitensporig geweld' moest ik het meest om die van Frankrijk lachen. Zinadine Zidane eigende zichzelf afgelopen zondag het recht toe om de eer van zijn zus en moeder door middel van een kopstoot te verdedigen. Ondanks alles is hij – niet geheel onterecht – de volksheld gebleven die hij al jaren is. Ik geloof dat de Israëlische regering dezer dagen het gelijk en het recht niet minder aan haar kant heeft dan Zizou afgelopen zondag in Berlijn. De veiligheid van mijn gezin en van alle andere burgers en soldaten van Israël zijn mij minstens zoveel waard en vormen een even legitieme reden voor al dan niet proportioneel geweld als de eer van de dames Zidane.
This cartoon, by Petar Pismetrovic ( an Austrian artist ), shows how many people abroad think this war started. Those are probably the same people who continue to believe that Bin Laden, Ahmadinejad, Zarqawi, Saddam Hussein etc. do/did whatever they do only or mainly because they care so much about those poor Palestinians. Give me a break, please.

Sunday, July 16, 2006

Terwijl ik straaljagers over ons heen hoor vliegen in noordelijke richting en me klaarmaak om snel te gaan douchen ( de sirenes kunnen altijd plotseling gaan loeien ), mijn tanden te flossen en te poetsen, en bij mijn vrouw en onze kinderen in de bunker te gaan liggen, lees ik nog even twee geweldige koppen die aangeven hoe objectief en/of goed geinformeerd sommige redacteuren in Nederland zijn:
  • Radio Nederland Wereldomroep: Israel en Libanon dreigen met meer aanvallen ( wie het nieuws een beetje volgt weet dat Libanon niet veel te dreigen heeft en nog geen enkele aanval heeft uitgevoerd, laat staan meer aanvallen kan doen; Hezbollah is een andere zaak )
  • NOS.nl: Wraak Israël na raketaanval Haifa ( Israel kan zich geen simpele wraakacties veroorloven, het is te druk met het opjagen en uitschakelen van Hezbollah-strijders, -wapens, en -infrastructuur. Als het wraak was wat Israel zocht zou het lukraak Zuid-Libanese dorpen - christelijk, druzisch, sji'itisch, sunnisch - aanvallen, niet hen waarschuwen voordat Israelische vliegtuigen de moskeeen, scholen etc. waar Hezbollah een deel van haar arsenaal verstopt heeft met de grond gelijk maken, om zo de terreurorganisatie langzaam maar zeker van haar broodnodige wapens te beroven en haar zo ver mogelijk noordwaarts te dwingen. Als Israel er uiteindelijk in slaagt om Nasrallah en andere Hezbollah-kopstukken te doden zal dat geen wraak zijn maar het wegnemen van een vitaal onderdeel van een streng hierarchische, religieus-militante organisatie. Hezbollah heeft aan Israelische zijde al zoveel slachtoffers gemaakt - en Israel heeft ook Hezbollah heel wat rake klappen verkocht, o.a. door Nasrallah's voorganger, Al-Mousawi, te doden -, het gaat hier echt niet om primitieve wraak )

There is one person in Israel for whom the war has some positive side effects. We hardly are interested in the sexual-harrassment/blackmail affair involving President Katsav. In the article I read something that made me laugh out loud. It shows that Shimon Peres has a healthy sense of humor:
Shimon Peres was asked this week about the presidency [ in 2007 the ninth president of Israel will be chosen by the members of the Knesset ]. He made a dismissive gesture, as if to brush off, or rather kill, a particularly annoying fly. "I don't concern myself with that," he said. "I don't think about it." He will go on singing the same tune even after he is up to his neck in the presidential race. People who talked to him this week were of the impression that he is taking - how to put it - a very, very great interest in the developments. One of those people asked him if there might not be a problem because of his age ( Peres will be celebrating his 83rd birthday next month ). Anyway you look at it, starting a seven-year presidential term at the age of 83.5 at the very earliest ( on the assumption that the elections will be moved up by about six months ) is a very optimistic step, even for an eternal youth like Peres. So what's the problem, he said, in another year or two, you'll all lose an afternoon because of my funeral.
We already have been offered shelter in Holland and in various places in the central and southern parts of Israel, mostly by family and good friends but also by casual acquaintances and friends of friends. The level of togetherness among Israelis is amazing, as is the solidarity of most of our true friends abroad. In the meantime we have no reason to leave our home. Maybe, if this war turns out to be a longterm affair, my wife might take the children and go to a place where they will be able to play outside, go for a swim etc. Staying inside all the time is hard for all of us, but for the children it is the hardest. In any case I will stay home to work on my thesis, I cannot afford much more than a few additional days of hardly doing anything substantial.
I just went to join my wife and children. Right after we finished lunch together with my parents-in-law we heard the sirens. Immediately we entered the security room. It seems that this was a false alarm, the first one since the war started. We will wait for another ten minutes before we will leave the room, until the next siren.
Voor goed Nederlandstalig commentaar ( met bijdragen van ondergetekende, in de vorm van commentaar op de postings ) verwijs ik naar het weblog van Arnoud de Jong. Hij kent de omgeving hier en in Nahariya erg goed, en kijkt ook iets verder dan de neus van Bertus Hendriks en Conny Mus ( horen jullie daar iets van, zendt hij uit vanaf het front? ) lang is.
Sorry that I do not post any pictures of the explosions. Such pictures could help Hezbollah to aim more precisely, and the military censor has ordered to stop giving details of the places where missiles have landed. I do not think that I will manage to do any real work today, so I will go downstairs to the security room, lay down a mattress and take a nap.
More rockets fell, we heard the explosions very clearly, right after the sirens sounded. We should say thank you very much to Saddam Hussein. Because of the Scuds that he sent this way in 1991 all houses that were built after that had to have a room of concrete and steel, with a specially designed door and window. These rooms give a sense of security, providing as much protection as possible to civilians against attacks such as these. Bomb shelters are much less comfortable, and you have to share them with neighbors and strangers. Our cleaning lady is here right now, and she is completely hysterical. That is maybe understandable but not very helpful, especially when you have to deal with children. Imagine having to share a shelter with a few of those women. Thank G'd my wife is with our children at her parents'. My mother in law is also very stressed these days but my wife just told me that she is controling herself very well in front of the kids. They are calm, finished their breakfast in the bunker and are playing. Now I am going down to our own security room again, because another volley of missiles appears to be on its way. Stay tuned.
Twenty minutes ago we heard several loud bangs and booms. I went down to the security room and closed the window and the iron door that covers it. Before I closed them I was able to see the places where the missiles ( one blogger correctly pointed out that we are not talking about rockets ) fell. We live on a mountain between Haifa University and the Technion, overlooking large parts of the Haifa Bay and the road to Acre. More bangs were heard. I called my wife, who went with our children to her parents' house one street below ours. They were fine, they also entered the security room. First reports talk about at least five people killed. About 13 missiles fell in and around Haifa.
Ha'Aretz News Flash: 07:12 Arab news agencies report Hezbollah leader Nasrallah is hurt (Army Radio)
If this is true, the main culprit for all the misery that has befallen millions of Israelis and Lebanese for almost a week now has been punished, another possible beginning of the end of the war. On Al-Manar, where updates and reports were broadcast continuously, Qur'an verses are being read, which could be a sign of trouble on their side, a confirmation of these reports. As they say, Insha'Allah.

Saturday, July 15, 2006

Een indicatie van de sympathieen van een deel van het VN personeel wordt gegeven door het commentaar van ene Wim uit New York op het onderstaande Telegraaf artikel. Ik ga er maar even van uit dat het hier een werkelijk bestaande persoon betreft. Of hij daar officieel Nederland vertegenwoordigt weet ik niet, maar ik hoop dat zijn Engels beter is dan zijn Nederlands.
Dat de VN niets doet tegen Israel heeft te maken met de Amerikaanse VETO. Ik werk zelf bij de VN als prosecutor en kan jullie verzekeren dat de VN gedomineert wordt door de VS. En Aangezien 90% van de belangrijkste Amerikaanse politici joden zijn, laten ze de Israel hun gang gaan. En de EU? Die volgt de VS altijd.
At least one Dutch cartoonist ( Tom Janssen, one of my favorites ) appears to be at least as smart as George W. Bush ( terreur is, you might have guessed it, the Dutch word for terror ).
I just heard Lebanese PM Siniora call for an immediate cease-fire. He proposes a deployment of Lebanese and UN soldiers in Southern-Lebanon and on the border with Israel. There are some things that I would like to say about this.
  • If he and the UN had done their jobs ( as stated in UN resolutions 425 and 1559; France was one of the countries that supported the latter ) it would never have come to the current mess. If such an agreement comes about, does that mean an admission of failure by the UN and the Lebanese government?
  • This seems like a beginning of the end of the war.
  • While chances are that such a cease-fire and deployment of Lebanese and international troops will stop the rocket attacks from Lebanon for the time being, it will not defuse the Gaza crisis or bring back the kidnapped soldiers . I am afraid that in the end they will become part of a prisoner exchange, and that their loved ones will have to wait a long time for their return home ( alive and well, I pray ).
  • Israel will ( and, I am sorry, should ) use the time that remains until it will be forced to agree to a cease-fire to neutralize as many Hezbollah targets as possible. We probably will see an intensification of Israeli operations in Lebanon from now on.

Delen van het volgende impulsieve, geimproviseerde commentaar zijn geplaatst als feedback bij een artikel op Telegraaf.nl. Wat ik in geen enkel Nederlands medium lees is dit. De Israelische aanvallen op Gaza en Libanon begonnen niet alleen als reactie op de ontvoeringen van en aanvallen op Israelische soldaten aan de ISRAELISCHE kant van de grens door Hamas en Hezbollah, voor zover ik weet een casus belli ( gerechtvaardigde reden voor oorlog, of in ieder geval voor een krachtdadig antwoord ) volgens internationaal recht. De belangrijkste reden waren de aanhoudende en steeds intensiever wordende raketaanvallen op steden en dorpen, wederom in ISRAEL ZELF. Zowel in Gaza als in Libanon hebben de terreurorganisaties er bewust voor gekozen om hun hoofdkwartieren en wapenopslagplaatsen in dichtbevolkte gebieden te plaatsen. In Zuid-Beirut is ( of liever was: Israelische vliegtuigen en heliecopters concentreren hun aanvallen hier ) er een complete wijk met woningen, toegangspoorten, politie etc. die door Hizbollah wordt bewoond en gecontroleerd. Verreweg de meeste huizen die in Beirut zijn getroffen – waarbij ook burgers zijn gedood – behoren toe aan families die vrijwillig of onder dwang kamers in hun huis afstonden voor de opslag van raketten van het type Fajr ( zo een is er in Haifa geland ) en Katyusha. Israel heeft het recht en vooral de plicht om zijn burgers, soldaten en grens te beschermen, en kan niet anders dan die opslagplaatsen te vernietigen. In de meeste gevallen zijn burgers van te voren gewaarschuwd en gemaand om in hun huizen te blijven ( zij die ver van die wijk af en niet dichtbij strategische doelen wonen ) of hun woningen te verlaten ( burgers in de bewuste wijk ). Dat de Libanese regering en de UN – die toezicht moet houden op de rust in Zuid-Libanon – hun werk niet kunnen of willen doen en Hezbollah jarenlang haar gang hebben laten gaan ( met hulp van Syrie en Iran, twee landen die om verschillende redenen belang hebben bij gedonder in Libanon ) is niet Israel's schuld, maar zij kan het zich niet veroorloven om deze situatie, waarbij haar noordgrens constant wordt bedreigd en overschreden en waarbij inwoners het grensgebied met Gaza constant raketten op zich afgeschoten krijgen en een groot deel van de dag in schuilkelders moeten doorbrengen, ongestoord te laten voortduren. De raket die het Israelische schip voor de kust van Libanon trof is van Iraanse makelij, radar-bestuurd vanaf een afstand tot tientallen kilometers. De raket die Haifa trof ( en waarom ik al twee nachten met mijn gezin in een beveiligde kamer moet slapen ) komt eveneens uit Iran. Israel staat hier echt niet tegenover een machteloze vijand. Dat die vijand er voor kiest zich achter hulpeloze burgers in een gebroken land te verschuilen is triest, maar geen reden voor Israel om haar burgers ongestraft te laten aanvallen. Dat Dries van Agt, Hans van den Broek, Frankrijk, de EU en de VN hun afkeurende vingertjes heffen zal ons worst wezen. In Amsterdam kun je je blijkbaar veroorloven om Islamisten te paaien door naar een moskee te gaan en muntthee te drinken. Hier werkt dat niet echt, en is het puur een kwestie van zij of wij. Israel heeft haar wil tot het in acht nemen van het internationale recht en het sluiten van compromissen meer dan eens getoond ( terugtrekking uit Zuid-Libanon in 2000, uit Gaza een jaar geleden ) en dit is het antwoord van de Islamisten, die nooit bereid zullen zijn om Israel in hun midden te accepteren en het vernietigen van de andere kant belangrijker blijven vinden dan het opbouwen van hun eigen kant. Of zoals al vaak gezegd is, zolang de Arabieren de joden meer haten dan dat ze hun eigen kinderen liefhebben zal er geen vrede komen. Dat is jammer en maakt het sluiten van een werkbaar vredesverdrag meer en meer tot een illusie maar het is niet ( alleen/vooral ) de schuld van Israel, en zeker geen reden om de terroristen ongestraft en ongehinderd hun werk te laten doen. De rillingen lopen me trouwens weer over de rug bij het lezen bij een deel van de reacties, en niet alleen maar door de gebrekkige ( een understatement ) beheersing van het Nederlands van veel deelnemers aan de 'discussie' ( "kunne ze israel niet gewoon sluiten en de sleutel weggooien scheelt een hele berg ellende van die mensen. Laag volk en ik heb ze vaak meegemaakt", "Ze leren het nooit daar in Israel.Wat zijn het toch een oorlogszuchtig volkje daar" ). Bij de volgende reactie moest ik zowel lachen als huiveren:"Aan de mensen uit Israel die reageren; half de fascistische reacties komen van de "nieuwe nederlanders" oftewijl paarden van troje uit arabische heilstaten; de andere helft komt van de politiek correcte "linkse" parasieten (werkelozen,nutteloze ambtenaren,krakers,linkse journalisten, etc). Anti-semitisme is in Nederland politiek correct,vandaar de term linkse fascisten. Het overgrote deel van de normaal werkende bevolking staat overigens wel achter u en hoopt dat u dit ongedierte uit roeit." De link die sommigen legden tussen de oorlog in Noord-Israel en Libanon enerzijds en de twee kinderen in de Nederlandse ambassade in Damascus anderszijds vond ik leuk gevonden, al heeft iemand hier niet echt een idee welke stad waar ligt: "Laat ze in deze wanorde gelijk een aantal ontvoerde Nederlandse kinderen meenemen die in de buurt van Beiroet zitten, ik ken er 2 die graag terug willen naar hun Nederlandse moeder in Heiloo."
René ( van BW14 ) citeerde een e-mail die ik hem stuurde en zette er een prachtig citaat van Cicero bij: "Tijdens de oorlog zwijgen de wetten." Ik liet op zijn weblog het volgende commentaar achter: Mooi citaat van Cicero. Ik had het ooit wel eens eerder gelezen of gehoord, maar nu lees ik het terwijl ik mezelf in een heuse oorlogssituatie bevind, en ik snap hoe waar het is. Je kent me een klein beetje, ik ben verre van oorlogszuchtig, maar na twee nachten in een betonnen kamer met ons vieren en met het einde van deze absurde situatie nog lang niet in zicht kan ik haast niet anders dan onze soldaten luid toejuichen en hopen dat ze hun moeilijke werk zo snel, efficient, en succesvol mogelijk kunnen afronden, met zo weinig mogelijk Libanese/Palestijnse burgerslachtoffers en zo weinig mogelijk doden, gewonden en vermisten aan onze kant.
Een goed voorbeeld van het nivo en het gebrek aan ook maar de schijn van objectiviteit in de verslaggeving over de oorlog in Noord-Israel en Libanon wordt gevormd door zomaar twee koppen die ik net op de website van het Parool las:
  • Hezbollah slaat terug ( nadat Israel natuurlijk deze hele crisis begonnen is; je zou haast denken dat ze er bijna nog " en dat is maar goed ook" achteraan hadden willen zetten )
  • Hezbollah: vanaf nu voluit oorlog ( tot nu toe was het gewoon een iets uit de hand gelopen zomerkamp ( rollende ogen-icoontje ) ).

Ook Dries van Agt heeft zijn deskundige licht inmiddels op de crisis laten schijnen. Raad eens wiens schuld dit alles is? Met zulke vrienden hebben de Palestijnen en Libanezen geen vijanden nodig, zou ik bijna zeggen.

George W. Bush may be a dope, but unlike smarter leaders such as Jacques Chirac and Italian PM Romano Prodi he is smart enough to understand and not afraid to openly say who is to blame for the war that is going on in Northern Israel and Lebanon. In the meantime Israel remains the only or at least the main culprit in the eyes of the world. We are the only ones who break the rules of international law, we are the only ones who turn innocent civilians into victims. The other side only consists of victims. Yesterday I saw an BBC report that said it all. For minutes I saw pictures of ruins in Beirut and children in Lebanese hospitals. Then the reporter said something like "In Israel, too, rockets have fallen" and we saw some pictures of a burning house somewhere in Northern Israel. The 'too' is very telling here, because it shows the utter blindness of Israel-bashers who, whenever Israel makes victims, turn on their automatic pilot, start to blame Israel, not being interested at all in even a feigned effort to make a cause-and-effect analysis or to widen their circle of possible additional offenders. We spent another night in our 'bunker'. I went to bed about an hour after my wife fell asleep, because I enjoyed almost some pure beauty for half an hour or so. When I zapped around on the couch in our living-room before joining my wife and our children in bed I saw Daniel Barenboim accompanying Thomas Quasthoff performing Die Winterreise. I watched it from halfway through Erstarrung until Einsamkeit, enjoying a wonderful performance of some of my favorite Schubert songs ( one of them Der Lindenbaum, the subject of a recent posting ) before my eyelids got heavy and I went to sleep. Yesterday a brown envelope from the army gave me a real fright. I know that they are almost exclusively calling only well-trained reservists and that normally calls for reserve duty come in a green-white envelope but you never know. I need at least until the middle/end of september to finish my thesis, and doing guard duty for a few weeks would totally ruin my schedule and jeopardize my PhD. It turned out that I worried for nothing. I simply was promoted to first sergeant, an administrative promotion that one gets automatically every specific number of months and years. While my wife will always outrank me ( she was an officer) I am the highest-ranking soldier in my own family ever since I became a sergeant a few years ago. The real soldiers are doing their difficult jobs near and across the borders with Gaza and Lebanon this very moment. On television yesterday we saw a portrait of one Cobra helicopter pilot, a major who normally is a wine importer and culinary chef. With his baby face he is two years younger than I am and has such a tremendous responsibility. He was identified with a nickname that he was given during his pilot training, Speedy He wore a helmet ( the names and faces of pilots and other specific security personnel are never shown ) and told us about the two most important things that he and his colleagues have to do when doing their jobs: fulfill the mission and make sure as much as is possible that bilti-me'uravim ( those who are not involved ) are not hurt. For some reason, when it comes to both caring for the security of my family and sincere efforts to try and protect human rights, I trust major Speedy and his colleagues more than Mr Chirac, Mr Annan, Mr Assad or Mr Nasrallah. May he and all other IDF soldiers and other members of Israel's various security services who are fighting Hizbullah and Hamas and trying to stop the rocket attacks against Israel and to return the kidnapped soldiers do a good, successful job, and may they all return home safely from each of their missions.

Friday, July 14, 2006

While the whole world is bending backwards to condemn Israel, and the Iranian and Syrian responsibility for the current crisis is hinted at at the most, it becomes clear - not for the first time - who our real friends are. One of the criteria for friendship is a minimal effort to try and put oneself in our shoes and the courage to openly name those who started the crisis and those who are pulling the terrorists'/militants' strings. American senator John McCain, not exactly a hot-headed fanatic, tells it like it is: " He added that if the US encountered Israel's problems it would respond in the same way, and said that Israel was acting appropriately. " For those who can read Dutch ( I know, most of you do, but I mean those who understand it ), here is an example of someone who knows the situation here and who follows the developments in an engaged and critical way from afar.
Most of the night we slept very well in our security room. In the newsflashes in English and Hebrew on Ynet and Ha'Aretz I do not see any mentioning of new rocket attacks on Israel last night, so maybe Israel's response is bearing fruit. Sorry for the Lebanese, but they are simply paying the price for their ( government's and the UN's ) weakness and indecisiveness. The UN, France and several other countries and international organizations think that it should be only Israel that pays that price. Well, I couldn't care less. It seems that most French believe that Zinadine Zidane had the right to defend the honor of his mother and sister in a violent way. With all due respect, the safety of my family and of all soldiers and citizens of my country means more to me than the honor of les dames Zidane, and I think that Israel's violence is well measured and not less proportional than Zizou's. I applaud the IDF and IAF for defending me and my family and for trying to neutralize everybody who chooses to attack us. That neither France nor the UN has specifically mentioned Damascus or Teheran while condemning Israel over and over again says enough. As always, quod licet Iovi non licet bovi, with Allah and the ayatollahs playing the role of Jupiter and Israel that of the ox.
Thanks to all of you who sent their good wishes and prayers to me and my family, by e-mail, through weblog comments and otherwise. That means a lot to me. Sorry to the reader from Belgium who sent me a polite e-mail asking why Israel does not comply with the resolutions about the occupation by leaving the Westbank and East-Jerusalem. He is convinced that would result in 'immediate peace'. While I mean every word of the response that I sent him it probably sounds a bit more aggressive than I intended. After all, I am a bit pissed off right now and while I have always supported an end to the occupation I believe that the occupation has nothing to do with what is going on in Lebanon and Gaza these days, but more with developments in Iran and Syria, and that the plight and the unenviable fate of the Palestinians is abused by ayatollahs and other terrorists for their own political ends. It is not Israel's fault that the world chooses to look the other way and to blame Israel, and Israel alone. For the time being Israel should not allow the world to decide what is and what is not a proportional response. It should care first and foremost about the safety of its soldiers and citizens, in particular because it is the only one ( except for our true supporters ) who seems to care about that. As soon as the threats to our living normal lives are really lifted we can start talking about proportions and solutions again. Shabbat shalom.

Thursday, July 13, 2006

While I was writing an article for a Dutch newspaper we heard that Haifa was hit by a rocket. I went downstairs, we immediately took our children out of bed, put their mattresses on the floor in the concrete playroom/safety room and prepared that room for the night. I took my laptop plus backups of all my research downstairs. The article, very appropriately , will be finished in the safety room. Good night. I am sure that it is better to be in and around Haifa than to live in Beirut or any other place in Lebanon right now. To be honest, I feel sorry for the civilians there, but at the moment all I care about is the safety of my own family, and I hope that the IAF/IDF succeeds very soon in making our lives normal again, even if that is at the expense of the people on the other side of the border.
I found my previous posting quoted on several webblogs and -sites. Some of the quoting bloggers left out the two first sentences, even though they are essential to what I wanted to say. Without them I sound more belligerent than I intended. Which does not mean that I think that Israel should proceed to the order of the day. On the contrary.

Wednesday, July 12, 2006

From today onwards Israel is involved in an all-out war on two fronts. I am not a legal expert but I would say that the Hizbullah attacks, even more than the attack that killed two soldiers and ended with the kidnapping of Gilad Shalit almost three weeks ago, are a casus belli in every sense of the word. Israel can and should respond massively, attack all possible targets linked to Hizbullah and to every Lebanese and Syrian element that supports that organization. Civilian targets should be avoided, of course, but if Lebanese ( or Syrian ) civilians get hurt that should not stop Israel from achieving its objectives. This is a classic example of a war of choice, chosen by Hizbullah, by its Iranian and Syrian puppet masters and by its Lebanese landlords. Each of those will have to be held accountable. Israel's government and the IDF have to make sure that all our neigbors will know again that provoking Israel just isn't worth it. I am sorry for the innocent Palestinians and Lebanese who will pay for this with their lives and with their misery. Also, I am sure that the UN and many other international bodies will condemn Israel's actions, but if they are unable to do their job in Southern Lebanon properly and unwilling to acknowledge that Israel has the right and even more the duty to defend its citizens - civilians and soldiers - then, well, $#$@%">$#$@% them.
Yesterday I got myself a new cell phone. Instead of the Nokia 3100 that I really liked I got a Nokia 6230i which has all the features of the 3100 plus many more. My parents-in-law received an offer from a sales representative of their and our cellphone provider to upgrade the 'dinosaur' that my mother-in-law was using, and it turned out that my wife and I could upgrade our phone as well for almost nothing ( don't ask me how, but believe me that the deal was worthwhile: you can trust my wife when it comes to comparing prices and features, and her and her father when it comes to driving sales people crazy and getting good deals ). The only thing that interested me was the phone's size ( small ) and weight ( light, 99 gram), and the size of its memory. I use my cellphone more as a calendar, organizer, alarm clock etc. than as an actual phone, so the fact that the memory of the 6230i is much bigger than that of the 3100 convinced me that there was no reason why I should not upgrade. Also, I can use my phone as a voice recorder ( up to one hour ), radio, MP3 player ( a feature that I will not use, I think ), camera, and I have no idea what else.
Het volgende artikel stond gisteren in het Friesch Dagblad.
Recht is recht...
VN-woordvoerders beschuldigen Israël ervan massaal mensenrechten te schenden en buitensporig geweld te gebruiken in de operatie "Zomerregens". Die beschuldiging snijdt hout, al kun je je afvragen waarom de VN zich zelden werkelijk druk lijkt te maken wanneer de mensenrechten van Israëlische burgers – net zo onschuldig en kwetsbaar als hun Palestijnse buren – worden geschonden door middel van zelfmoordaanslagen en non-stop raketaanvallen. Je bevordert de mensenrechten van David niet door die van Goliath te negeren, om het even welk volk welke rol in dit conflict vervult. De Israëlische regering bevindt zich bij het zoeken naar het juiste antwoord op Palestijns geweld tussen minstens twee vuren. Aan de ene kant heeft zij geen belang bij een bloedige escalatie en moet zij rekening houden met de wereldopinie en de reactie van buitenlandse regeringen en internationale organen. Anderzijds heeft zij de plicht om haar eigen bevolking te beschermen en kan ze continuë provocaties van Palestijnse extremisten en aanvallen op Israëlisch grondgebied niet onbeantwoord laten. Zij staat daarbij onder grote binnenlandse politieke druk. Qassam-raketten hebben de afgelopen jaren al het leven gekost aan zes Israëlische burgers, waaronder een tiener en drie peuters. Dat er sinds de verheviging van de raketaanvallen na Israëls terugtrekking uit Gaza nog geen burgers zijn gedood is een kwestie van wat we maar mazzel zullen noemen, het ligt zeker niet aan de goede bedoelingen van hen die de raketten afvuren. Ironisch en triest genoeg zijn trouwens ook minstens drie Palestijnse burgers, waaronder twee jonge kinderen, door Qassams gedood. De ontvoering van de soldaat was eigenlijk gewoon een laatste druppel in een emmer die al lang overgelopen was. Zelfs Yoel Marcus van Ha'Aretz, een kwaliteitskrant die zeker niet om zijn havikachtige karakter bekend staat, schreef: "Ook zelfbeheersing heeft zijn grenzen. Israël heeft er geen belang bij om een onschuldige burgerbevolking te laten lijden, maar het moet juist en wijs uitgemeten geweld gebruiken om zijn burgers te beschermen. Het is tijd om te stoppen met ouwehoeren en iets te gaan doen." De vraag is natuurlijk: wat is in de strijd tegen terreur en na de terugtrekking uit de Gaza-strook geoorloofd, proportioneel geweld? Een staat met een conventioneel leger legt het in de ogen van de buitenwereld vrijwel altijd af tegen een vastberaden, meedogenloze groep fanatici die door het uitlokken van tegenreacties hun nationalistisch-Islamistische versie van Marx' Verelendungstheorie willen verwezenlijken. De Gaza-strook is een enorm dichtbevolkt gebied, en bij iedere aanval die Israël daar tegen 'militanten' uitvoert is de kans groot dat er burgerslachtoffers vallen. In zo'n situatie is zelfs het meest terughoudende leger bij voorbaat vrijwel kansloos, in ieder geval aan het PR-front. Op een enkele rechts-extremist of populistische politicus na bepleit geen Israëliër iets wat ook maar in de buurt van een herbezetting van Gaza komt. Een langdurig verblijf zou een valstrik voor Israël en een overwining voor wederzijds extremisme zijn. De statistieken laten zien dat vanaf de operatie Beschermend Schild ( Israël's massieve antwoord op een golf van terreuraanslagen begin 2002 (*)) en na de 'introductie' van de 'gerichte moorden' op activisten van Hamas en andere organisaties het aantal dodelijke terreurslachtoffers aan Israëlische zijde drastisch is verminderd. Syrië, de militaire en de politieke tak van de Hamas zijn na het begin van Zomerregens ieder al toegeeflijker en minder dapper geworden dan toen de crisis begon. Toch is het onjuist, dom en kortzichtig om te denken – wat sommige Israëlische populisten verkondigen – dat er een militaire oplossing voor deze crisis of voor het conflict als geheel is. Zonder militaire en economische druk zal geen politieke oplossing serieus worden genomen door de Palestijnen ( dat geldt overigens andersom ook, ben ik bang ), maar elke uiteindelijke oplossing zal politiek moeten zijn. Met grootschalige militaire operaties kan Israël terroristen bestrijden en deels uitschakelen, maar zolang er geen vredesovereenkomst is waarin beide kanten zich kunnen vinden zullen Qassams op Israël blijven vallen, al was het alleen maar als onderdeel van een onderlinge Palestijnse machtsstrijd. Voor zo'n overeenkomst zijn twee gewillige partijen nodig. Door de terugtrekking uit Gaza elf maanden geleden heeft Israël in zekere zin zijn goede wil getoond. Als Hamas nu een soortgelijk gebaar van goede wil maakt door op zijn minst de Qassam-aanvallen te stoppen en Gilad Shalit naar huis te laten gaan zal blijken dat veel, heel veel, voor de huidige Israëlische regering bespreekbaar is. Dan komt een levensvatbare Palestijnse staat en een redelijke, rechtvaardige ( wat niet hetzelfde is als een ideale ) oplossing van het conflict waarschijnlijk heus een stap dichterbij. Met zo'n oplossing zal de overgrote meerderheid van zowel Palestijnen als Israëliërs letterlijk kunnen leven. Als de VN helpt om Hamas te overtuigen de werkelijke belangen van de Palestijnen te gaan dienen zal dat de mensenrechten van beide volkeren ten goede komen, meer dan wat voor gratuite standaardveroordeling en loze oproep dan ook. (*) PS: Ik las het stuk later nog een keer door en snapte dat ik hier een foute vertaling uit het Hebreeuws gemaakt heb. Homa ( van Homat Magen ) is muur, geen schild. Ik had blijkbaar de Engelse naam van de operatie, Defensive Shield, in mijn achterhoofd toen ik Beschermend Schild schreef
An interesting article by Daniel Ben-Simon about France, soccer, politics and immigrants.

Tuesday, July 11, 2006

I wonder if Zinadine Zidane will soon reveal what prompted him to butt Marco Materazzi last Sunday. Lip readers ( who must know Italian, or English, or whatever language the Italian defender used to - apparently - ensnare the French captain ) have said that Materazzi made not very complementary references to Zidane's mother and/or sister. That could explain - which is not necessarily the same as justify - Zidane's losing his temper. On Sky News I read that Materazzi called Zidane a "son of a terrorist whore". What really amazes me is the Italian's response to this allegation: "It is absolutely not true, I did not call him a terrorist." This somehow - don't ask me why - reminded me of a joke that I heard years ago: A man who has finally made it in business treats himself to a new Lamborghini! After buying it, he feels guilty so he goes to the Orthodox Rabbi and asks for a mezuzah for the Lamborghini. "You want a mezuzah for what?" the Rabbi asks.
"It's a Lamborghini." "What's a Lamborghini?" asks the Rabbi. "A sports car." "What? That's blasphemy!" the Rabbi shouts. "You want a mezuzah for a sports car? Go to the Conservatives!" Well, the man is disappointed, but goes to the Conservative Rabbi and asks for a mezuzah. "You want a mezuzah for what?" the Rabbi asks. "For my Lamborghini", the man replies. "What's a Lamborghini?" asks the Rabbi. "A car, a sports car." "What kind of sports car?" asks the Rabbi. "Italian." "What? That is blasphemy!" the Rabbi shouts. "You want a mezuzah for a Goyishe car? Go to the Reform!" Again, the man feels guilty and disappointed, but goes to the Reform Rabbi. "Rabbi," he asks, "I'd like a mezuzah for my Lamborghini." "You have a Lamborghini?" asks the Rabbi. "You know what it is?" says the man. "Of course! It's a fantastic Italian sports car. What's a mezuzah?"
While Arab intellectuals who openly talk about the futility of the Arab-Israeli conflict ( and about the need for Palestinian leaders to lead their people to a state of their own, education and prosperity rather than to self-destruction and misery ) form a small minority within the Arab world, they are not entirely on their own anymore. Every now and then we can hear and read about courageous men and women who dare to criticize their leaders' use of the conflict for their own interests, and who urge their peoples to face reality and accept the existence of the Jewish state. According to this article on Ynet, Youssef Ibrahim, an American-Arab journalist, goes very far in this criticism. If only more ordinary Arabs ( and Muslims ) were able and willing to really hear what men and women like Mr Ibrahim have to say.
Onze zoon kreeg in november vorig jaar van opa en oma voor zijn derde verjaardag Mijn eerste Van Dale, een voorleeswoordenboek voor kleine kinderen ( het kado-idee kreeg ik destijds van een goede vriendin in Zweden en van een trouwe weblogbezoekster ). Hierin staan "de eerste 1000 woorden die kinderen moeten kennen voordat ze naar de basisschool ( in Belgie [en ook hier in Israel, BdB]: kleuterschool ) gaan". Af en toe lees ik hem en zijn zevenjarige zus in bad wat woorden voor, en spelenderwijs is hun woordenschat zo al aardig verrijkt. In de grote vakantie is onze dochter begonnen systematisch het woordenboek door te nemen. Bijna elke dag doen we twee of drie pagina's. Zeker een derde van de woorden kent ze al, maar ze leert iedere dag toch al gauw een stuk of tien nieuwe woorden, en ook het hardop lezen van de woorden is voor haar een goede oefening. De à en buh ( wat zijn er een boel woorden die met die letter beginnen ) hebben we al gedaan, vandaag hebben we de hele c gedaan. Ze had er geen probleem mee dat die letter soms een kuh en soms een suh kan zijn, waarschijnlijk ook omdat ze de meeste woorden die met die letter beginnen ( clown, computer, cavia ) wel kent. De woorden die met ch ( sj ) beginnen waren een beetje lastig om te lezen maar toen ze de rest van het woord las ( chocola, chips ) snapte ze snel waarom het ging en hoe ze het moet uitspreken. Het enige woord dat ze moeilijk vond - het is ook een lastig woord - was crèche. Hierbij staat trouwens wel de meest multi-culturele illustratie+versje die in het hele woordenboek te vinden is: Abdel gaat naar de crèche, de crèche bij de moskee. Zijn mama gaat hem brengen. Hij neemt zijn tasje mee. Daarna heb ik, voordat zij naar het zomerkamp van het Technion ( de technische universiteit van Israel, in Haifa, hier vlakbij, we kijken er bovenop ) ging en ik met mijn werk begon, haar nog twee hoofdstukken uit Sjakie en de Chocoladefabriek voorgelezen. Morgen wachten dansen, deksel, en dezelfde op ons.

Monday, July 10, 2006

This morning I watched a morning talk show while eating breakfast and waiting for the morning news. The wonderful Dr. Ruth Westheimer was a guest. In her lovely German-accented Hebrew she promoted her latest book. The next guest sighed "Oy, who would not love to have a granny like her?", to which he himself or Avri Gilad, the show's host, replied "Ahmadinejad, probably".
It does not happen too often that Israeli sportsmen or -women win first prize in a prestigious sports tournament, so when it happens they make headlines, even if only few people even realized that 'we' reached the finals. Congratulations to Andy Ram for winning the mixed doubles at Wimbledon, together with his Russian partner Anastasia Rodionova. Ram became the first Israeli to win a professional title at one of the Grand Slam Tournaments. Kol HaKavod!

Friday, July 07, 2006

Two cartoons that refer to recent events in North Korea and to the ongoing poker game between the West and Iran ( and, one of the cartoons, to the FIFA 2006 World Cup as well ).
Robert Ariail Chip Bok

Thursday, July 06, 2006

This Ha'Aretz cartoon by Daniella, which I found on Lisa's On the Face weblog, I only post because I want to be honest enough to admit that the immature and stupid thought expressed in it crossed my own mind on Tuesday evening.
Vanmorgen las ik een triest verhaal op de website van de Telegraaf. Tijdens een cursus over het werk van joodse auteurs die in het Frans schrijven heb ik wel eens gehoord dat Albert Memmi gelooft dat gemengde huwelijken de oplossing voor veel problemen zouden kunnen zijn. Ik vraag me dat af. Ik heb niets tegen gemengde huwelijken ( waarom zou ik, ik ben zelf in zekere zin gemengd gehuwd ) maar voordat je er aan begint moet je je realiseren dat in zo'n huwelijk veel dingen vaak ingewikkelder zijn dan in een 'gewoon' huwelijk, zeker als er kinderen worden geboren. Wat zo romantisch en leuk lijkt aan het strand van Hammamet, in een restaurant in Marrakech, op een terras in Parijs of bij het avocado-plukken in de kibbutz blijft zelden zo leuk en aardig als je samen een heus leven gaat opbouwen, meestal in het land van een van de partners. Er is altijd een van beide partijen die meer moet toegeven dan de ander, en je moet je zelf afvragen of jijzelf eventueel bereid en in staat bent om die partij te zijn, of dat het eerlijk is om van je vriend(in) zo'n offer te vragen. In mijn geval werkt het tot nu toe uitstekend ( ik had er al voor gekozen om hier te blijven lang voordat ik mijn echtgenote leerde kennen, dat scheelt ook ), maar je ziet het ook maar al te vaak volledig misgaan, en niet alleen maar in gevallen waar een van de ouders uit een - sorry dat ik het zeg - achterlijk land komt. Vaak zijn de kinderen dan per slot van rekening de belangrijkste slachtoffers van het idealisme, de roze bril en/of de losgeslagen hormonen van pappa of mamma.
Obviously the kidnapping of corporal Gilad Shalit was the immediate cause for operation Summer Rains ( it already has a whole Wikipedia page of its own ), but the Qassam attacks against communities on the Israeli side of the Gaza border are probably the main reason for Israel to act within the Gaza Strip. If poor Gilad had not been kidnapped and two of his fellow soldiers had not been killed in the same attack, an extensive IDF operation against terrorists within the Gaza Strip would have started maybe a few days or weeks later, but this operation was not planned only because of the kidnapping.
When I looked for statistics on Israeli victims of Qassam rocket attacks I found various lists of casualties of the conflict on the website of B'Tselem. Among the 206 Palestinians who were killed by Palestinians in the last six years were three direct victims of Qassam rockets. I think that most of the civilian casualties who were killed by IDF fire during operations aimed at killing those responsible for the Qassam attacks could justifiably be labeled Palestinian Qassam victims as well. Notice that 'type of injury' for those killed by Qassam rockets is 'gunfire'. While I remembered that one child and one adult were killed in Sderot by Qassam rocket fire, I must admit that I did not realize that six Israeli civilians, among them three young children and one teenager, have been killed as a direct result of this form of terrorism. A fact that should be mentioned every time that Israel tries to justify its actions in and against Gaza after the disengagement. B'Tselem says it all very well: "...Israel has the right, and even the obligation, to protect its citizens from the attacks. However, in doing so, it must comply with international humanitarian law. The army is not permitted to consider the entire general area from which the rockets were fired as one target-area. " So far it seems that Operation Summer Rains follows these rules, given the fact that during more than a week of intensive warfare no Palestinian civilians have been hurt ( yet, let's hope against all odds that it stays that way ) by the IDF. Hopefully Gilad Shalit will come home soon and the Qassam attacks against Sderot and Ashkelon will stop, so that the IDF can retreat behind the border and - who knows - we can start working on some sort of normalization on both sides. Palestinian Qassam victims:
  • 'Adnan Mustafa Mussa al-Ashqar: 46 year-old resident of Beit Hanun, North Gaza district, injured on 02.08.2005 in Beit Hanun, North Gaza district, by gunfire and died on 03.08.2005. Additional information: Killed when a Qassam rocket fired to his house mistakenly.
  • Yasser 'Adnan Mustafa al-Ashqar: 6 year-old resident of Beit Hanun, North Gaza district, killed on 02.08.2005 in Beit Hanun, North Gaza district, by gunfire . Additional information: Killed when a Qassam rocket fired to his house mistakenly.
  • Ibtehal Mithkal Daher: 9 year-old resident of Jabalya Refugee Camp, North Gaza district, killed on 01.01.2005 in Jabalya Refugee Camp, North Gaza district, by gunfire . Additional information: Killed by fragments of a Qassam rocket that was fired at Israeli settlements.

Israeli Qassam victims:

  • Nissim Arbiv: 26 year-old resident of Nissanit, North Gaza district, injured on 02.01.2005 in Erez Checkpoint by gunfire and died on 12.01.2005. Additional information: Died ten days after being wounded by a Qassam rocket fired at the Erez industrial zone.
  • Ayala-Haya Abukasis: 17 year-old resident of Sderot, injured on 15.01.2005 in Sderot by gunfire and died on 21.01.2005. Additional information: Was wounded and remained brain-dead for six days before dying.
  • Yuval Abebeh: 4 year-old resident of Sderot, killed on 29.09.2004 in Sderot by gunfire . Additional information: Killed by a missile that hit her house.
  • Dorit Inso: 2 year-old resident of Sderot, killed on 29.09.2004 in Sderot by gunfire . Additional information: Killed by a missile that hit her house.
  • Mordechai Yosepov: 49 year-old resident of Sderot, killed on 28.06.2004 in Sderot by gunfire . Additional information: Killed by a missile that fell near a preschool in the Neve Eshkol neighborhood.
  • Afiq Zahavi-Ohayon: 4 year-old resident of Sderot, killed on 28.06.2004 in Sderot by gunfire . Additional information: Killed by a missile that fell near a preschool in the Neve Eshkol neighborhood.

Wednesday, July 05, 2006

Sever Plocker wrote his column today about Finance Minister Avraham Hirchsohn and his claims of having been threatened.
I forgot to wish my American readers a happy Independence Day. Since on the West Coast there is still one hour left before the 5th of July starts, I can still convey my good wishes, right?
Some people asked me why I do not write more about Israeli politics and the ongoing operation in the Gaza Strip. Lack of time is my main excuse. Also, as long as Gilad Shalit is not set free there is not much to write, I am afraid. Both sides are talking about escalation, 'going one step further', a wholly new ball game, etc. etc. but all of this we already have seen and done before, and there really is nothing new under the sun. Except for some sort of workable political agreement to which all sides will stick, everything has been tried in the past. Since I have so much to do, so little time and even less original or brilliant ideas and solutions, I think that blogging about 'the situation' should not be my first priority right now.
I did not have the patience to watch the semifinal between Italy and Germany yesterday evening except for the last ten minutes of the second half. When 30 more minutes were added I turned off the television and fell asleep immediately. This morning I read that Italy beat Germany 2-0. On the website of Die Zeit I found a beautiful picture of Jens Lehmann.
While I think that it would be better to have the World Pride Parade in cosmpolitan Tel Aviv rather than in Jerusalem - claustrophobic as much as it can be homophobic - I find it amusing that zealots from all major religions who are willing to sacrifice other people's lives for holy rocks and stones find a common ground in their absolute opposition to this international demonstration of gay pride. What makes their opposition so hilarious ( and, in more than one way, sad ) is the fact that an Arab MK whose name means 'pimp' in Hebrew ( Sarsur ) claimed, without batting an eyelid, that there are no gays in Muslim society. I really am no expert, but I would say that the odds are against him. Now he and his fellow rigtheous believers also want to ask the Pope to declare that the parade should not be held in the Holy City. Of course I could make all kinds of allusions to ( Muslim, Jewish and Christian ) men who wear dresses and funny hats and many of whom spent their adolescence and early adulthood studying in all-male schools, but I won't, because that would be bigotry, wouldn't it?

Tuesday, July 04, 2006

Almost two weeks ago I refered to two news items involving Finance Minister Avraham Hirchsohn. I wrote that one of the 'stories', about Hirchsohn claiming that he and his family had been threatened by "unnamed elements", sounded a bit strange, and I suggested that the timing of his announcement raised some questions, since on the same day a case of possible misuse - by Hirchsohn or those working for him - of funds for the March of the Living project was published. Today I read that the attorney general has concluded that Mr Hirchsohn's claims at the Caesarea conference were baseless. Will be continued, I am sure.
Yesterday, after the terrorists who claim to hold Gilad Shalit hostage issued an ultimatum that expired more than two hours ago, several government representatives showed their and our muscles, saying that Israel does not negotiate with terrorists and does not answer to any ultimatum. Israel should make sure terrorists are detered from further kidnappings, they said. Gilad's father, Noam, told us last night that "the State of Israel won't be able to retrieve its power of deterrence to my sorrow on the back of Gilad Shalit because his back is not so wide, and if it wants to retrieve deterrence, it had to do so before the incident when there were all sorts of warnings on tunnels, and there was room to gain deterrence". I am afraid he is absolutely right. Noam Shalit's words reminded me of the words of Esther Wachsman, Nahshon Wachsman's mother, in Ha'Aretz: "We hear "We will not negotiate" and "We won't give in to terror." This is the Israeli destiny, they say. I am not calling for the release of murderers, but they should not insult our intelligence because they have negotiated and they have given in to terror - in the Jibril deal, and in the agreement in which the bodies of our soldiers who had been abducted by Hezbollah were returned, and in the deal with Elhanan Tennenbaum, and in the release of Sheikh Yassin when two Mossad agents failed in their attempt to assassinate Khaled Meshal. Everyone knows the bloody price we paid for the release of these murderers. "

Monday, July 03, 2006

Fokke en Sukke ( gevonden op het weblog van Hanneke Groenteman ) en Tom Janssen zorgen in deze niet altijd even vrolijk stemmende dagen voor de zo nodige vrolijke noot.
While operation Summer Rain continues and we are all still waiting for the first sign of life from Gilad Shalit, this week marks the anniversary of three important historical events. On Saturday moving ceremonies were held at the Thiepval memorial and elsewhere in remembrance of the soldiers who were killed during the Battle of the Somme, that started on July 1st 1916. On that day alone almost 20.000 British soldiers died, and in the 4 1/2 months that the battle lasted more than 300.000 soldiers on both sides of the front would die or go missing. Thirty years ago, in the night between July 3rd and 4th 1976, at the Entebbe, Uganda, airport Israeli commandos liberated almost all the ( remaining ) passengers and crew members of the Air France flight 139 who were taken hostage by a group of German and Palestinian terrorists, and brought to Idi Amin's Uganda. Many analyses and interviews with active and passive participants in the operation have been published these days in all Israeli media. On Ynet I read a number of articles ( here, here, here ). Finally, one year ago, on July 7th 2005, 52 people were murdered in a series of suicide attacks by British Islamists in London. The final of the FIFA World Cup 2006, which will be played next Sunday, also has a certain historical character, because of its venue, the beautiful Berlin Olympic Stadium, where in August 1936 the 'Nazi Olympics' were held.