Thursday, August 31, 2006

The Lebanese government is considering a prisoner exchange with Israel. Huh? I thought Lebanon was/is an innocent victim of the evil actions of Hezbollah and of the even more evil, disproportional reactions of Israel? How come that suddenly Lebanon is a full partner - basically in the name of Hezbollah - in the negotiations that are aimed at obtaining the release of two Israeli soldiers who were kidnapped by Hezbollah, an action that helped to trigger the war? Did the Lebanese government intentionally let Hezbollah do its dirty work? Is Hezbollah's policy official Lebanese government policy? Questions should also be asked about the various third parties ( UN, Jesse Jackson, Italy etc. ) that are competing to play a role in making a deal between Israel and Hezbollah/Lebanon. Doesn't such a role make them in fact accessories to kidnapping, or am I too cynical here? Let's hope that at least these dirty games eventually will result in the safe return home of the three soldiers who are being held by Palestinian and Lebanese terrorists.
Het volgende artikel stond afgelopen maandag in het Friesch Dagblad:
Dank
Afgelopen woensdag ben ik met mijn vrouw en onze twee kinderen terug naar Israël gevlogen. Meer dan een maand geleden kwamen we naar Nederland, op uitnodiging van mijn ouders. We hadden de eerste week van de oorlog uitgezeten, en de spanningen en het voortdurende afwachten en binnen blijven werden vooral mijn hoogzwangere echtgenote te veel. We koesteren geen enkele illusie dat de oorlog met Hezbollah, Iran en Syrië is afgelopen, het is alleen de vraag wanneer de volgende fase begint. Het kost de Verenigde Naties moeite om een geloofwaardige en strijdvaardige internationale troepenmacht voor Libanon bij elkaar te krijgen. Laten we hopen dat Kofi Annan er samen met de EU in slaagt om UNIFIL eindelijk te laten doen waarvoor het ooit in het leven is geroepen. Anders zal iedere militie die – op aandringen van buitenlandse belanghebbenden – Israël tot (re)acties wil proberen te verleiden binnen de kortste keren weer vrij spel in Zuid-Libanon hebben. Voordat we op 20 juli op Schiphol landden had ik de indruk dat bijna heel Nederland tegen ons is, een indruk die niet bepaald werd afgezwakt toen ik af en toe naar Nova keek en diverse andere nieuwsmedia volgde. Gedurende ons verblijf hebben tientallen niet-joodse mensen in winkels, bussen, speeltuinen en musea ons gevraagd wat voor taal wij spreken en waar wij vandaan komen. Van geen van hen kregen we echter negatieve reacties, integendeel. Zonder enige uitzondering stak men ons een hart onder de riem en zei men ronduit of indirect dat men heel goed begreep dat de gevaren die ons bedreigen zich niet alleen op Israel en/of het joodse volk richten. Op grond van die niet representatieve steekproef zou ik bijna zeggen dat de mening, de inzichten en sympathieën van de gemiddelde Nederlander minder aan bod komen op televisie, in de kranten, op internetfora en in andere media dan de opinies van de Van Agten, de Aboe-Jahjahs, de Soeteriks en de Marijnissens. Mij is de laatste weken meermaals gevraagd waarom ik in Israël blijf wonen, en waarom ik niet voorgoed met mijn gezin terugkom naar Nederland of naar Amerika emigreer. Allereerst, in Amerika hebben mijn vrouw, onze kinderen en ik niets te zoeken, behalve misschien een leuke vakantie of een niet al te lang werkbezoek over een jaar of wat. Ik heb een zwak voor – en veel kritiek op – Amerika en de Amerikanen, maar iedere werkelijk persoonlijke band met dat land ontbreekt bij mij. Ik ben blij dat ik van alle landen ter wereld nu juist in Nederland ben geboren en opgegroeid. Ik vind het leuk om één of twee keer per jaar mijn naaste familie te bezoeken ( vaak in combinatie met een werkbezoek aan Parijs ), ik houd van de Nederlandse taal, en niet minder van bepaalde al dan niet typisch Nederlandse lekkernijen. Onze kinderen verstaan goed Nederlands, en ze spreken het heel aardig, nu beter dan ooit tevoren. Ook voel ik een zekere trots – wat vreemd is: ik ben niet echt verantwoordelijk voor de huzarenstukken van de Nederlandse geschiedenis, noch voor andermans sportieve prestaties – wanneer ik de Zaanse Schans, het Openluchtmuseum, en steden als Amsterdam, Utrecht en Den Bosch bezoek, of als Nederlanders goed zwemmen, schaatsen of voetballen. Onze zevenjarige dochter is na een bezoek aan het prachtige paleis Het Loo nog gekker op Máxima en de koningin dan ze al was ( dat prinses Irene met bomen en dolfijnen praat deert haar niet, over Margarita en Edwin heb ik haar nog niet verteld ). Toch zie ik geen enkele reden om elders dan in Israël te wonen. Dit is ons land, hier horen wij thuis, hier voelen wij ons thuis. Van ons vieren had ik - de enige die niet in Israel geboren is - waarschijnlijk het meeste heimwee, de vlucht naar Nederland was vooral ingegeven door zorgen om mijn zwangere echtgenote en de nog ongeboren baby. De gevaren die dit land bedreigen zullen we nooit kunnen ontlopen door voorgoed te vluchten. New York, Washington D.C., Madrid en Londen zijn maar een paar van de voorbeelden die die waarheid bevestigen. Ook het Iraanse gevaar reikt veel verder dan Haifa of Tel Aviv. Ik moet trouwens in deze context altijd denken aan een vriendin van mijn eerste lerares Hebreeuws. Die vriendin was naar het vredige Amsterdam verhuisd, onder andere omdat ze niet meer tegen de spanningen en dreigingen hier in Israël kon. Op een dag stapte ze uit een tram en werd getroffen door een verdwaalde kogel, afgeschoten tijdens een bankroof. Er moeten wel heel vreselijke dingen gebeuren wil het leven hier onleefbaar worden. En mocht het – God verhoede – ooit zover komen dan betekent dat waarschijnlijk dat het leven in Europa ook niet zo leefbaar meer zal zijn, voor joden en niet-joden. Al met al hebben we een prima tijd gehad in Nederland. Onze kinderen hebben onverwacht een geweldige vakantie gehad, en mijn vrouw en ik hebben hen zonder al te veel moeite leuk en enigszins betaalbaar bezig kunnen houden. De hulp van mijn ouders, schoonouders, zus en zwager, broer en schoonzus was daarbij onontbeerlijk. Ook heb ik veel gehad aan de morele steun van redactieleden van het Friesch Dagblad en Trouw, van een aantal vrienden en vaste webloglezers, en van deelnemers aan een solidariteitsbijeenkomst in de liberale synagoge in Amsterdam waar ik mijn persoonlijke verhaal over de oorlog vertelde. Tijdens de Golfoorlog in 1991 moest ik nog lachen om de videoclip die Nederlandse artiesten maakten als steunbetuiging voor de Israelische bevolking. Nu heb ik gezien hoe belangrijk dergelijke hulp en solidariteit kunnen zijn. Dank daarvoor.
Het volgende artikel stond afgelopen week in het Reformatorisch Dagblad:
Geen woorden maar daden
Van degenen die op de website van Trouw antwoord gaven op de vraag " Gaat het de VN-macht in Libanon lukken om de vrede in de regio te bewaren? " antwoordde een grote meerderheid ontkennend. Het lijkt me dat die groep lezers – wat ook hun redenen waren om de vraag met 'Nee' te beantwoorden – de situatie goed inschat. De Israëlische regering, legerleiding en bevolking denken er hetzelfde over, en zij bereiden zich nu al voor op de volgende fase van de oorlog. Dat er niet echt veel vrede in de regio te bewaren valt staat hier overigens los van. Landen als Frankrijk en Italië ontzegden Israël tijdens de oorlog in feite het recht op zelfverdediging, nadat Hezbollah met zijn infiltratiepogingen, ontvoeringen en raketaanvallen op Israëlisch grondgebied de joodse staat meer dan één casus belli had gegeven. Israël's reactie werd meteen door deze en andere landen buitenproportioneel genoemd, waarbij nooit werd aangegeven hoe een staat dan wel dient te reageren als zijn soldaten en burgers op zijn eigen grondgebied worden aangevallen en bedreigd. Israël was door Hezbollah in een hoek gedwongen en moest wel reageren, omdat de Libanese regering en de Verenigde Naties hun taak jarenlang niet hadden uitgevoerd. Als de Libanese regering en het Libanese leger na Israël's terugtrekking uit Zuid-Libanon hun gezag onder toezicht en met behulp van UNIFIL over het zuiden van het land hadden doen gelden was Hezbollah nooit in staat geweest om daarvandaan – aangespoord en aangemoedigd door zijn Iraanse en Syrische broodheren – Israël's noordgrens in vuur en vlam te zetten. Dan had Israël geen enkele reden gehad om duizenden aanvallen in Libanon uit te voeren, waren honderden Libanezen en Israëliërs nu niet dood of gewond geweest, en waren honderdduizenden burgers aan beide kanten van de Israëlisch-Libanese grens geen vluchteling geworden. Het was al vrij snel na het uitbreken van de oorlog duidelijk dat Israël elk aannemelijk aanbod van de VN voor een staakt-het-vuren zou moeten accepteren. De Israëlische regering en legerleiding hadden zich laten verrassen en bevonden zich in een situatie waarbij Israël de oorlog niet kon winnen, zelfs al zou Hezbollah verslagen worden, wat onwaarschijnlijk was. Het was zaak om de wonden te likken, de verliezen te tellen en te beperken, en onmiddelijk te beginnen met het treffen van voorbereidingen om een herhaling van deze fashla ( mislukking, blunder ) te voorkomen. Weinig Israëliërs zijn verrast door het feit dat van de mooie beloftes en verzekeringen uit Parijs, New York en elders niet al te veel substantieels overblijft nu puntje bij paaltje komt en daadwerkelijk troepen moeten worden gestuurd. Die moeten gaan doen wat UNIFIL tot nog toe nooit gelukt is: onpartijdig zijn en er voor zorgen dat Libanese en Palestijnse milities Israël niet vanuit Libanon zullen aanvallen. Israël heeft niet voor het eerst geleerd dat het weliswaar niet in een vacuüm leeft maar dat het uiteindelijk zijn verdediging toch niet aan anderen, en zeker niet aan UNIFIL – waaraan misschien zelfs landen zullen deelnemen die geen diplomatieke banden met Israël wensen te hebben – kan toevertrouwen. Nederland, dat in VN-verband al genoeg aan de 'wereldvrede' bijdraagt, heeft er verstandig aan gedaan voor de ondankbare en onmogelijke taak die resolutie 1701 omvat te passen. Den Haag stond echter ook niet vooraan toen het er om ging om Israël tijdens de oorlog in de beklaagdenbank te plaatsen. Ook was het niet de Nederlandse maar de Franse premier die een solidariteitsbezoek aan Beirut bracht terwijl wij in Noord-Israël in de schuilkelders en elders op de katyusha's zaten te wachten. De Fransen zijn dus meer dan wie ook verplicht om het woord bij de daad te voegen, en Israël 'excuses' voor toekomstige aanvallen te ontzeggen. In het Engels klinkt dat beter: to put your money – and your troops, zou ik zeggen – where your mouth is. Parijs zou toch echt meer concreets moeten doen om de leiding van een op papier flinke internationale troepenmacht op te kunnen eisen. De Europese Unie had deze gelegenheid aan moeten grijpen om – al dan niet binnen een VN-kader – meer invloed en inspraak te krijgen bij het zoeken naar oplossingen voor de verschillende conflicten die het Midden-Oosten teisteren en die Europa, het Westen en de rest van de wereld direct of indirect bedreigen. Zolang de Unie echter nauwelijks een evenwichtig buitenlands beleid voert en haar regionale politiek vooral door de belangen van een paar individuele lidstaten wordt gestuurd kan het een beslissende rol in het Midden-Oosten wel vergeten. Ook de Amerikaanse regering lijkt geen duidelijke visie te hebben waar het gaat om het zoeken naar een uitweg uit met name de Palestijns-Israëlische en Iraans-Israëlisch-Westerse conflicten. Daarom zal Israël hoogstwaarschijnlijk ook bij de volgende fases van de confrontatie met Hezbollah, Iran en/of Syrië weer alleen staan. De joodse staat kan het zich niet veroorloven nogmaals te worden verrast en zal bij die volgende fases zelf het initiatief moeten nemen. Dat Europa en de VN dan weer luid hun eenzijdige Pavlov-protesten zullen laten horen moet Jeruzalem maar voor lief nemen.

Tuesday, August 29, 2006

We have been back home again for almost a week. Since I have some problems with our anti-virus software I cannot use the internet or e-mail at home, so I can only be online at the university or at the computer of my parents-in-law. Within a day or two I will be blogging again, I suppose.

Thursday, August 17, 2006

I do not understand why some Lebanese are so upset about Syrian President Assad's speech. After all, like Israel they will have the UN and France to rely on when it comes to protecting their security and independence, won't they?
The members and supporters of Hezbollah and Hamas are certainly not the only fanatics who ruin the lives of the vast majority of Jews, Palestinians, Lebanese and others who simply want to live their lives in peace and quiet in a state of their own. Israel also has its share of extremists. One of the characteristics of such fanatics is that they often hate, despise and attack their own 'traitors' ( i.e. members of their own tribe who think differently than they do, who do not believe in absolute - religious or political - truths, and who do not see the world- not even the side of those who are supposed to be their enemies - in perfect shades of black and white ) even more than they hate, despise and attack their enemies on the 'other side'. Another characteristic is a total lack of compassion for 'the other'. In many aspects those extremists have more in common with each other than they have with the more moderate members of their own tribes.
An example of absolute insensitivity that is often a sign of extremist thoughts and sympathies could be found in a comment on this weblog. On a posting in which I expressed sympathy with David Grossman and his family, who right now are still sitting shiva for their son and brother Uri z"l, someone - apparently the same person who has been stalking this blog for a few weeks, this time the name Herman was used - thought it necessary to leave the following comment ( I deleted it already ) : "David Grossman..een shmok, niet meer. " ( David Grossman, a shmuck, nothing more. ). Of course I should just have ignored such a comment, but I often point at the common ground shared by the different kinds of fanaticism that are the main motor that keeps this conflict going, and thought that this example should be mentioned.

Tuesday, August 15, 2006

For more than a month we did not hear very much about Iran's nuclear program, and even less about Western efforts to stop it. That program continued, and some more half-hearted Western efforts were made, but they definitely did not make the main headlines. Those headlines were of course made by the war initiated by Iran's puppet in Lebanon and supported by Hizbullah's puppet masters in Teheran ( and Damascus ). The cease-fire that basically ended this phase of an ongoing war is barely one day old, and we are reminded today that the last Lebanon war was probably nothing more than a prelude to what can be expected in the future. Today Iran reiterated the threats that we heard over and over again in the months that preceded the war between Hizbullah and Israel. Let's hope Israel will not allow its most dangerous enemies to surprise us the next time, and that the Jewish state will be able to prevent the ayatollahs from taking the initiative in the next phase of the war.
Another example of good, responsible and objective journalism, this time by the Associated Press, is the headline that I read this morning on Yahoo! News: "Rockets hit Lebanon despite cease-fire" . The article itself is not so bad, at least the half million Israeli refugees are mentioned, but for God's sake, why - if not because of total bias, an absolute insensitivity to suffering when the victims are Israeli, and/or some kind of admiration for those romantic freedom fighters who fight the evil Zionist entity hiding behind a whole people's back - would one use this headline, which refers to ten Hezbollah rockets that according to the Israeli army landed in Southern Lebanon earlier today? I am not one of those who search for each and every biased piece of bad journalism - I simply do not have the time for that, and it depresses me - but even if on a daily basis you just read the main headlines of some major, highly respected news sources you are constantly confronted with prejudices and preferences, in this war more than ever before it seems, and hardly any of that bias is favorable to Israel and/or the Jewish people.
I am a great admirer of the writer David Grossman. He is wise, multi-talented, outspoken and brave, and what he says often makes a lot of sense. Only rarely do I read something that he said or wrote and disagree with him. I felt very sad when I read this morning that Uri, the 21-year old son of David and Michal Grossman, and brother of Yonathan and Ruthy, was killed on Saturday by an anti-tank missile in Lebanon. May his memory be blessed.

Monday, August 14, 2006

In vervolg op mijn vorige posting en op de Arza-bijeenkomst waar ik gisteren een impressie van de ervaringen van mijn gezin in de laatste viereneenhalve week ( en dan vooral gedurende de eerste week van de oorlog ) heb gegeven moet ik hier even kwijt dat ik het wel opvallend vind dat de homepage van de CIDI-website in wezen niet of nauwelijks van het gemiddelde nieuwsmedium verschilt. Gezien de kritiek die gisteravond - niet onverwacht of onterecht - in de richting van de media werd geuit en het feit dat nu juist de vertegenwoordiger van het CIDI op die avond zo de nadruk legde op een actieve rol van hen die Israel steunen bij de pogingen om de beeldvorming en berichtgeving over Israel een beetje meer in de goede richting te sturen, valt het me op dat zelfs het CIDI het blijkbaar niet de moeite waard vindt om te benadrukken dat deze oorlog toch echt meer dan alleen maar Libanese slachtoffers en vluchtelingen heeft gemaakt. Het enige bericht dat vandaag op de website van het CIDI is geplaatst is er een van NOS nieuws: "Libanese vluchtelingen weer naar huis".
On this first day of the cease-fire in the war in South-Lebanon and Northern-Israel the following two headlines that I saw all day on Yahoo! News say it all. They are representative for a large part of this war's coverage by most major media: "Lebanese return home after cease-fire (AP)" and "Thousands of refugees head back to sout Lebanon ( Reuters )".

Saturday, August 12, 2006

Never did the horrible reality of war affect a family that we know so well as it did last Thursday. Yesterday evening my wife called her parents, as she does every day. They said they were in Binyamina, at the house of my brother-in-law. We thought that they went for the weekend, to breathe some fresh air and see a bit more than the four walls of the bunker at home. After about ten minutes it turned out that they had been to a funeral a little more south. We had read about a soldier who had been killed by anti-tank fire in Lebanon, but we did not know it was major ( res. ) Nimrod Hallel. He was about the same age as my brother-in-law, and when I just met my wife he and his young wife Ofira lived in our street. Both of them had just started a career after having studied and met at the Technion. They had a beautiful daughter, Yasmin, and later, after they moved to Rosh Ha'ayin, they had a son, Noam, who is half a year younger than our daughter, and twin daughters, Hadas and Sapir, who like our son will have their fourth birthday in November. Yasmin had her bat-mitzvah about half a year ago. Many of the baby-videos that were used at the party had been made by my wife.
Nimrod's father Mike, who immigrated to Israel from Australia and who is one of the wisest and most reasonable men that I know, was a schoolfriend of my father-in-law. They have stayed in touch ever since, and the two families have met at every possible - mostly happy - occasion. Mike was a combat officer in several wars, and he became an English teacher afterwards. Nimrod's mother, Hava, is a beautiful and very warm Greek version of the yiddishe mame, always taking care of her children and grandchildren, and always preparing all kinds of food and doing various kinds of handicraft. Each of their four children is - I should use the past tense for Nimrod now, but I find that hard - nicer, warmer, and more help- and succesful than the other. We knew that Nimrod and his two brothers had been called up as reservists, and we did worry about all our soldiers in Lebanon and especially about the ones we knew personally, but of course we never imagined that someone whose family we know so well and with whom it is so easy to identify ourselves with would not survive this war. After my wife had finished talking to her parents she went upstairs, to surf on the net and call a friend. By chance our wedding video was downstairs, so I pointed out Nimrod, Ofira, Hava and 2-year old Yasmin to my parents. The four of them were dancing right after the chuppah. May G'd help Nimrod's widow, children, parents and siblings for the rest of their lives, and may Nimrod's memory be a blessing. For two articles in Hebrew about Nimrod and his death click here and here.

Thursday, August 10, 2006

Het volgende artikel staat als het goed is vandaag in het Friesch Dagblad.

Alleen is maar alleen

Ook mij bekruipen zo nu en dan de angstgevoelens die Eddo Rosenthal deze week in een artikel in Trouw beschrijft. De uitlatingen van de Iraanse president, het succes van Hezbollah en van zijn broodheren in Iran en Damascus, de onophoudelijke pogingen van Hamas en andere Palestijnse terreurorganisaties om Israëlische burgers en soldaten te treffen, en als gevolg van dit alles een ongekende golf van cynisme en moedeloosheid in Israel: veel redenen tot optimisme zijn er niet.

De belangrijkste reden voor realisten om pessimistisch te zijn noemt Eddo Rosenthal echter niet. Dit is ook één van de belangrijkste oorzaken voor Israël's keiharde en ogenschijnlijk wanhopige optreden: het land staat er in feite helemaal alleen voor, ook al bedreigt "de fundamentalistisch-islamitische tsunami" veel meer dan alleen de joodse staat. De huidige oorlog in Noord-Israël en Libanon gaat echt niet om twee ontvoerde soldaten, en zelfs niet alleen om de raketten en infiltratiepogingen vanuit Libanon die het leven voor meer dan een miljoen burgers in Noord-Israël volkomen ontregeld hebben. Het is nóg een slag in de strijd tussen de aanhangers van de meest fanatieke vormen van de Islam en alles wat in hun weg staat. Er zijn werelden van verschil tussen het islamisme, dat vele lokale en religieuze verschijningsvormen kent maar in principe seonnitisch is, en het sji'itische regime in Teheran. Toch hebben die twee verscheidene doelen, werkwijzen en infrastructuren gemeen, zeker als het gaat om terreur. Op dat gebied kun je dan ook schijnbaar vreemde samenwerkingen zien, zoals bijvoorbeeld tussen Syrië en Iran bij hun steun aan Hezbollah.

De ééndimensionale benadering van de regering Bush ten opzichte van alles wat zij met ( Islamistisch ) terrorisme in verband brengt is niet erg werkzaam. Het is onzin om te zeggen dat de dagelijkse bomaanslagen en moorden in Irak en de gevaren in Afghanistan de schuld van de Amerikanen zijn, maar de aanvallen op die twee landen zijn ook niet exact de juiste antwoorden op de terreuraanslagen en –dreigingen van de afgelopen vijf jaar geweest. Die ééndimensionale benadering wordt ook aangehangen en uitgedragen door enkele Israëlische beleidsmakers, al weten de meeste deskundigen in Israël deksels goed dat je de terreur van Hamas, Hezbollah en Al-Qaida niet op exact dezelfde wijze moet of kan bestrijden. Wat echter veel erger en gevaarlijker is dan het op één hoop gooien van alle vormen van terreur die een band met 'de' Islam hebben is het willens en wetens ontkennen of negeren van verbanden tussen al die terreurvormen. Dit is wat de meeste Europese leiders – die van Frankrijk en Italië voorop – en opiniemakers lijken te doen.

De wijze waarop Israël steeds weer zo ongeveer als enige schuldige voor de huidige oorlog wordt aangewezen doet me aan de uitdrukking 'blaming the victim' denken. Natuurlijk zijn ook en vooral veel Libanezen slachtoffers van deze oorlog en vanzelfsprekend treft ook Israël blaam: de bezetting van de Westoever – door veel terreurgroepen om verschillende redenen als excuus voor hun wandaden gebruikt, niet dat het lot van de Palestijnen de meesten van hen ook maar een zier kan schelen – is wel degelijk een voedingsbron van onrecht en woede, en een einde aan die bezetting zou Israël's militaire, politieke en economische belangen nog meer dienen dan dat het de Palestijnen zelf ten goede zou komen. Niemand moet desondanks de illusie koesteren dat zodra de bezetting tot de geschiedenis behoort de moslim-terreur dat ook zal doen. Die bezetting is niet meer dan een voorwendsel, en Israël en de joden zijn slechts de eersten op een lange lijst van slachtoffers waarop de terroristen het gemunt hebben. Hezbollah heeft bijvoorbeeld naast vele joodse en Israëlische doden en gewonden honderden Amerikaanse, Franse en andere slachtoffers van ontvoeringen, zelfmoordaanslagen en andere terreurdaden op haar geweten.

Israël kan het zich niet veroorloven deze specifieke slag in de voortdurende oorlog tegen de Islamistische en Iraanse terreur – die heus niet in juli 2006, september 2001, juni 1982, of april 1979 begon – te verliezen. Dat besef wordt versterkt door de nucleaire inspanningen van Iran, een dreiging die verder reikt dan Tel Aviv. Het wordt tijd dat ook Europa zich realiseert dat wanneer het Israël de huidige oorlog geheel alleen zal laten voeren niet alleen Libanezen, Israëliërs en joden daardoor zullen lijden, maar uiteindelijk ook Europa, het Westen als geheel en gematigde moslims wereldwijd. Ahmadinejad, Nasrallah, Assad, Bin Laden en anderen behalen – ieder op zijn eigen manier en ieder met verschillende motieven in zijn achterhoofd – dagelijks kleinere en grotere overwinningen voor de terroristen. Zolang veel Europese leiders en opiniemakers hun spel blijven meespelen en weigeren in te zien dat Israël echt niet alleen maar voor eigen lijfsbehoud en belangen vecht schat ik de overlevingskansen van Israël niet hoog in. Dat is ongetwijfeld goed nieuws voor Dries van Agt, Gretta Duisenberg, Hassan Nasrallah en andere 'vrienden' van de Palestijnen, maar het is slecht nieuws voor het Westen en, per saldo, ook voor de Palestijnen zelf. Pas wanneer Amerika en Europa er in slagen één front te vormen tegen de terreur, tegen de bezetting, en vóór een Palestijnse náást een joodse staat is er een reële kans dat het Westen de oorlog tegen het terrorisme niet zal verliezen. Tot die tijd zijn Eddo Rosenthal en ik niet de enigen die gegronde redenen hebben voor slapeloze nachten.

For some reason I am pretty sure that none of those who were arrested because they are suspected of having something to do with this plot are Jews ( on the contrary, I would almost say ). Still, for another reason I am just as sure that Israel and/or the Jews will somehow be linked to or blamed for it, and not only by the likes of Mel Gibson.
Vandaag staat in het Friesch Dagblad een door mij geschreven reactie/aanvulling op het ontroerende artikel van Eddo Rosenthal eergisteren in Trouw. Ik zal het vanavond ook hier posten.

Wednesday, August 09, 2006

I noticed that the number of visitors to my blog suddenly rose very much. It turns out that references to the pictures by Lenny Maschkowsky ( or -i, you never know with those difficult Ashkenazi names :-) ) that I posted here earlier this week found their way to at least two large websites ( click here and here ) in the US. That is the way to do it, show to everybody who wants to listen that the fact that less people have been killed in Israel than in Lebanon is not due to the humane character of our enemies or to a lack of lethal intentions and weaponry on their side, but to simple, good old luck. Our enemy does not only want to simply scare us, he wants to hurt, maim and murder as many of us - Jews, Arabs and others who dare to live in Israel - as possible. The Israeli army, navy and airforce face an almost impossible job when it comes to stopping the attacks, punishing those responsible for the rockets and for all other attacks, destroying their infrastructures and weaponry, killing as many of them as possible and making it as difficult as possible for them to regroup, rebuild and resume their attacks after a future ceasefire. We pray for our soldiers, for their safe return and for the success of their mission. Thank G'd we have the IDF to rely on, rather than the UN, the Lebanese army and France.
Het volgende stuk stond eind vorige week in het Friesch Dagblad:
Verliezers ( en winnaars )
Veel oorlogen kennen alleen maar verliezers. De huidige oorlog in Zuid-Libanon en Noord-Israël heeft miljoenen verliezers opgeleverd, maar er zijn ook winnaars aan te wijzen die baat hebben gehad en zullen hebben bij de chaos, de dood en de vernieling die de werkelijkheid in Libanon en Israël de afgelopen maand bepaald hebben. Alhoewel de oorlog nog voortraast schijnt de laatste fase van de oorlog te zijn ingegaan. Tijd voor een voorlopige kosten-baten analyse.
De grootste verliezers zijn natuurlijk de Libanese en Israëlische burgers die direct door het geweld zijn getroffen. Honderden Libanese en tientallen Israëlische burgers zijn gedood, duizenden zijn aan beide kanten gewond geraakt en hebben hun huis verloren, en honderdduizenden mensen in Noord-Israël en in Libanon zijn gedwongen hun huis te verlaten en op de vlucht te slaan. Ook zijn tientallen Israëlische soldaten en honderden Libanese soldaten en Hezbollah-terroristen gedood. De Israëlische economie en de Libanese economie en infrastructuur hebben gigantische schade opgelopen. Haat en nijd tussen beide landen zijn weer iets dieper geworteld.
Politiek gezien zou je kunnen zeggen dat vooral de Libanese regering verloren heeft. Het is opnieuw gebleken dat Libanon absoluut niet onafhankelijk is: het lot van Beirut wordt bepaald in Teheran en Damascus, en in mindere mate in Jeruzalem, Parijs en Washington. De Israëlische regering kan rekenen op brede steun onder de bevolking, en zowel premier Olmert als minister van Defensie Peretz hebben laten zien dat ze – vers in het zadel en zonder militaire ervaring – het land goed kunnen leiden. Toch zijn ook zij voornamelijk verliezers. Ze wilden Israël zo snel mogelijk na de verkiezingen eenzijdig dan wel na onderhandelingen uit het overgrote deel van de bezette Westoever halen om zo de joodse staat vooral economisch maar ook politiek en militair sterker te maken. Dit plan is nu volledig op losse schroeven komen te staan, en de rest van hun regeerperiode zal voornamelijk worden gewijd aan wederopbouw. De rechts-nationalistische politici kunnen bij de volgende verkiezingen hun 'gelijk' weer bewijzen door te laten zien hoe veel baat Israël heeft bij terugtrekkingen uit bezet gebied: immers, zie Gaza en Zuid-Libanon.
Dit brengt ons bij de Palestijnen. De meeste Palestijnen, en onder hen ook de gematigde Palestijnse politici, zijn natuurlijk ook nu weer verliezers. Weer zijn ze geïsoleerd en verarmd, weer is hun onafhankelijke staat – die er tenslotte toch echt een keer zal moeten komen – naar een iets minder nabije toekomst verwezen. Hamas en andere terreurorganisaties lijken hun positie binnen de Palestijnse maatschappij versterkt te hebben. Ik vraag me alleen af of de politieke tak van Hamas uit de huidige situatie werkelijk profijt zal weten te trekken.
De regering Bush heeft ook alleen maar verloren. Amerikaanse invloed op het verloop en de uitkomst van de oorlog zijn minimaal . Gelukkig hebben de Amerikanen nooit echt de indruk gegeven een alomvattend vredesplan voor het Midden-Oosten klaar te hebben, anders zou zo'n plan danig in de war zijn geschopt. De Verenigde Naties hebben voor het eerst noch voor het laatst bewezen onmachtig en niet bepaald onpartijdig te zijn, zeker waar het Arabisch-Israëlische conflicten betreft. Als UNIFIL, net als het Libanese leger, zijn werk had gedaan was Hezbollah er nooit in geslaagd om na Israël's terugtrekking uit Zuid-Libanon daar een bolwerk en uitvalsbasis wederop te bouwen, en had Israël nooit zijn recht op zelfverdediging hoeven uit te oefenen. Wat voor samenstelling een toekomstige troepenmacht in Libanon ook zal hebben, de rol van de VN daarin zal kleiner dan voorheen zijn, en wat Israël betreft is de internationale organisatie minder relevant dan ooit tevoren. Nog een verliezer dus.
En dan nu de winnaars. Dat zijn geheel toevallig dezelfden die deze ellende begonnen zijn. Hezbollah heeft het initiatief tot deze oorlog echt niet genomen om de arme Palestijnen te helpen. De organisatie is, naast een belangrijke kracht in de Libanese politiek en maatschappij, eerst en vooral een (terreur)aannemer voor Syrië en Iran. De reactie van Jeruzalem op de infiltratie van Israëlisch grondgebied, op de ontvoering van de twee Israëlische soldaten en het afvuren van raketten op Israël was feller dan verwacht, Hezbollah leek net als zijn broodheren verrast door het harde antwoord van de regering Olmert. De organisatie heeft zware verliezen geleden, materieel en anderszins, maar haar machtspositie binnen Libanon is niet echt verzwakt en haar prestige onder moslims en Arabieren wereldwijd is enorm gestegen. De beweegredenen van Damascus en Teheran om hun lakei in Libanon op te dragen of aan te moedigen om "de situatie aan Israël's noorgrens op te warmen" waren complex. Zowel Syrië als Iran stonden om verschillende redenen onder grote internationale druk, druk die verminderd lijkt te zijn al is hij niet verdwenen. Syrië lijkt opeens weer een belangrijke regionale rustgever te zijn geworden, en Iran's weigeringen om zich door de VN de nucleaire wet te laten voorschrijven halen in tegenstelling tot een maand geleden de voorpagina's niet meer. Ahmadinejad en Assad hebben alleen maar gewonnen zonder enig noemenswaardig verlies te hebben geleden. Ik ben bang dat deze oorlog uiteindelijk slechts één fase zal blijken te zijn in de pogingen van Iran om nucleaire wapens te bemachtigen. Het feit dat het Nasrallah & co. gelukt is om Israël als de ware schuldige en boosdoener af te schilderen belooft niet veel goeds. De terroristen hebben weer een overwinning behaald, waardoor de westerse wereld als geheel misschien wel de grootste verliezer van deze oorlog is.

Tuesday, August 08, 2006

I apologize to those readers who are unable to post honest comments. One stalker has been harrassing me for a while now, every time from an IP address that starts with 88.152/3/4 etc., which forced me to ban addresses that begin with those numbers. It does not take much intelligence and courage for one person to make things difficult and unpleasant for many others, but some people simply have too much spare time, thinking that being annoying is a synonym for being a hero or contributing to a worthy cause. If you really want to share your thoughts with me, you know how to reach me. I respond to almost every mail, and if you want me to I can post your comments myself.

Sunday, August 06, 2006

Just to give you an idea of the devastation caused by the various rocket that have landed in and around Haifa, and of their deadly load. These are the kind of things that Israel should leave unanswered, if we are to believe many European leaders and officials. A friend of my wife who is a photographer, Lenny Maschkowski, has been taking pictures all over the Haifa area right after every rocket attack. His Powerpoint presentations circulate among Israelis all over the world. I asked him to send me some JPEG photos so that I can use them on my blog ( my computer skills are limited, and my parent's computer is even more, so I did not manage to turn any of the presentations into JPEG photos ), and a couple of days ago he finally had the time to send me a link to some of his photos in the proper format.

Friday, August 04, 2006

Yesterday, while I was away with my wife and our kids, a journalist of the Dutch news broadcast ( NOS Journaal ) left a message with my parents for me. I called his colleague back in the evening. They were planning a report on refugees from the conflict who stay in Holland, and my family and I were supposed to be the representative of the Israeli side of the story, in addition to a Lebanese family that is living in an asylum center. I was not too enthusiastic, and told them I had to ask my parents and my wife, but even as I put down the phone I knew my answer would be negative. I did not want to bring a whole circus to my parents' house, I did not want to expose my wife and children on national t.v. ( judging by the comments that I receive lately - and they are from my supposed ''''allies'''' - there are quite a few nutcases out there ), I did not want to spend a whole day in and near my parents' house only so that a television crew could work for one or two hours for the purpose of a three minutes' report, and I had no idea what the final, edited, result would look and sound like. What I have seen on NOS t.v. about the conflict is not too convincing when it comes to objectivity. In the end it could very well seem that those poor Lebanese are suffering in an asylum shelter while those bloody Jews are having a holiday of a lifetime. The latest fear was probably unfounded, my mother saw a report this evening about a Lebanese family, and they were very moderate and sympathetic. Still, I am glad I turned down the offer/request, mainly for the two first reasons. By the way, we had a very nice day in Utrecht, saw a lot of trains, listened to some beautiful music, and ate very well. If only my wife and I could get a real holiday feeling this would really be a holiday of a lifetime. I do not think that the children feel the difference very much, although our daughter had her first real attack of homesickness yesterday ( "Even in the bunker it is more fun than here". Five minutes later she was laughing and screaming again, chasing her little brother in the swimming pool, and today she was her happy, wonderful and lovely self again ).
After a long, very personal posting that I wrote in Dutch the other day was published on a Dutch-Jewish website, a few brave Israel 'supporters' thought it was necessary and funny to start harrassing me. They left commentaries on this weblog and links on other weblogs ( example ). What they basically claim is that my family and I deserve what we got because a year ago I supported ( and I still do support ) the Gaza disengagement plan. It is telling and interesting to see that in the three weeks since the war started no real Israel-hater found it necessary or appropriate to harrass me or attack this blog otherwise. With friends such as the one in the example above - who compares taking care of one's children and pregnant wife to running like a rabbit -, who needs enemies? I deleted all comments, banned the commentators ( whose IPs all start similarly, if I am not mistaken ), and only replied to a few comments, on other websites. I will continue to ban and delete, and their IPs make them less anonymous than they would like to be, but for the rest I think I will just try to ignore them. Friends and real supporters keep on sending e-mails or supporting us otherwise. Thank you all for that. One of my best friends - no matter how far apart from each other we live: while I left Holland to go south she left and went up north - called me this evening, we talked for about half an hour, it was a very warm and uplifting conversation ( nogmaals heel erg bedankt ). Another very good friend we will meet tomorrow evening. With such friends ( and with the support that I receive from my parents, my siblings and our family in Israel ) who cares about enemies?

Thursday, August 03, 2006

Ik vroeg me al af hoe ik opeens na drie weken oorlog allerlei valse opmerkingen, persoonlijke aanvallen en "Je verdient niet beter" commentaren kreeg. Alle echte Israel-haters hebben me tot nu toe met rust gelaten, en deze commentaren leken afkomstig te zijn van zogenaamde supporters van Israel. Nu blijkt ( ik zag het via mijn webstat-provider ) dat mijn uitgebreide posting van gisteravond ook op joods.nl te lezen is. Ik ben altijd blij met nieuwe lezers en heb uitstekende banden met joods.nl, maar ik vind het wel stomvervelend dat nu juist lezers van die website blijkbaar niet het verschil zien tussen enerzijds Israeliers die door onze eigen soldaten geevacueerd zijn uit gebied dat nooit echt van Israel geweest is op last van de regering van de joodse staat onder leiding van een van Israel's belangrijkste generaals ooit en met steun van een meerderheid van de Knesset, en anderzijds Israeliers die verdreven zijn door terroristen met behulp van raketten en ander wapentuig. Maar ja, die lezers geloven waarschijnlijk ook dat de huidige oorlog een direct gevolg van die evacuatie en dus de schuld van links ( zo ongeveer het ergste scheldwoord wat een rechtse Israeli of een rechtse pseudo-Zionist kan bedenken ) is. Dat geloof bevat ongeveer evenveel waarheid als de bewering dat de bezetting de schuld van alles is. Maar ja, probeer dat maar eens aan het verstand van onze eigen Hezbollahniks en hun apologeten en supporters in den vreemde te peuteren. Met zulke 'vrienden'......
Where are the condemnations by the UN and France now? The killing took place several hours ago ( we received an SMS from a friend when we returned from the swimming pool with my father ) and I still do not see any mentioning of it on an important Dutch website such as Planet, the 'homepage' on my parents' PC. All's fair ( and nothing will be condemned ) in love and in war, as long as that war is against Israel, apparently.

Wednesday, August 02, 2006

Deze oorlog maakt me vooral moe, moedeloos en nog cynischer dan ik de laatste maanden al was. We hebben het natuurlijk geweldig bij mijn ouders, de kinderen hebben onverwacht een prachtig mooie vakantie gekregen, we ademen veel frisse lucht in en zien delen van Nederland die ook ik helemaal niet ken. Toch heb ik van ons vieren het meeste heimwee, denk ik, nog meer dan onze driejarige zoon die dagelijks over ons huis, zijn vriendjes en zijn school praat. Ik mis ons huis, ik mis onze auto, ik mis zelfs mijn schoonmoeder. Al bijna een maand heb ik niet of nauwelijks gewerkt, en terwijl er thuis een voor mij perfecte balans heerst tussen mijn werk en mijn rol als vader en echtgenoot ben ik hier en nu ( het is een vreemde situatie, bijvoorbeeld totaal anders dan toen we een half jaar in Frankrijk woonden, ik had daar mijn werk en mijn vrouw en kinderen hadden er hun Israelische vrienden en kennissen ) noodgedwongen uitsluitend vader en echtgenoot. Het is altijd heerlijk om mijn ouders, broer en zus en hun gezinnen te zien, en iedereen helpt enorm en het is allemaal goed te doen, zeker nu het einde wel degelijk in zicht lijkt te komen, maar twee weken is meer dan genoeg voor een vakantie zonder echte uitdaging en nuttige dagvulling ( wat voor leuke dingen we ook dagelijks doen ) en zonder de dagelijkse routine waarbij ik me zo goed voel.
Het nieuws volg ik maar deels. De Nederlandse elektronische nieuwsvoorziening lijkt mij persoonlijk redelijk eenzijdig, en ik heb niet genoeg geduld en energie om er dagelijks echt voor te gaan zitten, een van de redenen waarom ik weinig blog de laatste twee weken. Het kan zijn dat ik niet genoeg televisie kijk en radio luister, maar ik zie heel weinig daadwerkelijke effecten van wat er op een website als Planet over de Israelische propagandamachine wordt geschreven. Israel is aggressief, valt aan en dringt binnen, Hezbollah reageert. Het ontbreekt er nog maar aan dat men ook hier zou schrijven dat alleen Hezbollah de eer van de Arabische natie en van alle moslims verdedigt. Het lijkt erop dat Hezbollah en haar broodmeesters er beter in slagen hun boodschap over te brengen. Of dat komt doordat zij effiecienter werken, doordat ze niet op een slachtoffer en leugen meer of minder kijken, door een gigantische zelfhaat en gebrek aan eigenwaarde die zich van meer en meer mensen in het Westen meester lijken te maken, of omdat de internationale media nu eenmaal niet van nuances houden en maar wat graag smullen van alles wat Israel en/of ( Bush' ) Amerika aanvalt, beledigt en beschadigt, ik weet het echt niet. Als ik niet beter wist zou ik soms denken dat het feit dat Hezbollah er tot nu toe niet in geslaagd is om nog meer Israelische slachtoffers te maken te danken is aan de goede bedoelingen, de humaniteit en de slimme tactieken van Nasrallah en Ahmadinejad, niet toch vooral aan het feit dat pogingen om raketten met een nog dodelijker lading en met een verder bereik richting Israel af te vuren mislukt of voorkomen zijn, met name door het harde, moeilijke, ondankbare en ondanks alles succesvolle werk van Israel's soldaten. Je verwacht soms "Lekker puh" of "Toch knap dat het hun weer lukt" te lezen of te horen in een bericht dat meldt dat "Hezbollah raketten afschiet na Israelische commando raid". Het lijkt er soms op dat je van de VN, Frankrijk en veel media gerust burgers mag doden, als je het maar met opzet en met makkelijk verplaatsbare raketwerpers en mortieren, machinegeweren en explosieve gordels doet. Als de burgers joods zijn of op een andere manier met Israel geidentificeerd kunnen worden maakt dat het uitblijven van luide protesten in New York, Parijs en elders nog waarschijnlijker. Oh wee als een land met een regulier leger zich tegen zulke aanvallen op zijn burgers verzet, en dubbel oh wee als dat leger daarbij andere burgers treft, om het even of die burgers door de terroristen worden gegijzeld of op een andere manier in een actieve slachtofferrol worden gedwongen.
Het zal allemaal wel, ik vind het best. Ik hoop alleen dat deze oorlog zo snel mogelijk is afgelopen en dat we zo snel mogelijk weer naar huis terugkunnen. Ja, ik weet het, ik ben niet zielig, ons huis staat er voor zover ik weet nog, die arme Libanezen hebben het allemaal veel erger. Dat neemt niet weg dat ook wij gedwongen zijn om ons huis te verlaten, samen met als ik me niet vergis ruim 300.000 andere Israeliers. Aan Israelische zijde zijn tientallen doden gevallen, burgers en soldaten. Een van die doden, een soldaat, was een broer van een leerling op de basisschool waar mijn vrouw lesgaf, hoorde ik vandaag. Geloof me, als Hezbollah ook maar een paar uur de beschikking had gehad over de ( conventionele ) middelen die de IDF ter beschikking staan dan zouden Palestijnse, Libanese, Islamistische of andere terrorist nooit nog veel Israelische burgerslachtoffers kunnen maken, simpelweg omdat er niet veel van die burgers over zouden zijn. Verwacht van mij niet dat ik meer dan een oppervlakkig en instinctief medelijden heb met de slachtoffers aan gene zijde van dit conflict. Zodra de honderdduizenden Israelische vluchtelingen en slachtoffers van deze oorlog ( en van Islamistische terreur in het algemeen ) op ook maar een greintje sympathie van de rest van de wereld kunnen rekenen ( en ik heb het dan niet over de steunbetuigingen en andere hulp van hen die ons wel degelijk goed gezind zijn, die zijn er ook natuurlijk, en ze helpen enorm, ik zou alleen volgens mij een groot deel ervan nauwelijks gehoord of gelezen hebben als ik mijn weblog niet had: je hoort of ziet weinig van die steun in de reguliere media ) zal ik weer iets meer mijn best doen om mijn emotionele reserves niet vooral voor mijn eigen mensen te bewaren.

Tuesday, August 01, 2006

News items like this and this are the kind of articles that you will have a hard time finding in most European or other Western media. It is obviously much more interesting and attractive for them to play the Hezbollah game, by exclusively portraying Israel as the bad guy in this war and ignoring the Israeli victims and refugees of the war. Either Israel is not doing anything or enough to get its message heard, or the world is not interested at all and media prefer to use the images that Hezbollah 'prepares' for them. According to HaAretz ( I read this last night but cannot find the link right now, my Search abilities are limited here ) Israel managed to seriously reduce the arsenal of long-range weapons of the organization. Nasrallah & co. were very much interested in provoking an Israeli response that would make Israel look bad and lead to a cease-fire that can be sold as a Hezbollah victory. They partly succeeded but it seems that Israel wants to use what looks like the last phase of the war to achieve some more goals ( all aimed at weakening Hezbollah and making it harder for the organization to hurt Israel after the deployment of the international forces on the Lebanese-Israeli and Lebanese-Syrian border ), and to prevent Hezbollah as much as possible from using any ceasefire to regroup and rearm. I said it before ( and I am not being very original by saying it ), this is a war that Israel cannot win, but it can limit its losses and make sure Hezbollah's gains will be minimal.