Tuesday, October 31, 2006

Het volgende artikel staat vandaag in het Friesch Dagblad. Het is een licht bewerkte en upgedeete versie van een stuk dat eind vorig jaar in de Jerusalem Report stond. Ik kwam op het idee om dat artikel te vertalen en te verversen in de week dat de Nobelprijswinnaars van dit jaar bekend werden gemaakt en ik op het weblog van Hanneke Groenteman over een manifestatie voor een humaan asielbeleid las. Ik ben geen voorstander van "Gooi de deur maar wagenwijd open", maar zoals je kunt lezen zie ik immigranten ook zeker niet vanzelfsprekend als een gevaar, integendeel.
Een nobel asielbeleid
Net zoals anti-semieten graag 'bewijzen' dat joden de wereld of delen ervan beheersen benadrukken wijzelf zelf soms maar al te graag 'onze' bijdragen aan de mensheid. Op de website www.jinfo.org kun je lijsten vinden met titels als "Joden in het schaken", "Joden in de sociologie", en natuurlijk "Joodse Nobelprijswinnaars". Volgens de website is 23 % van de winnaars joods of "half-joods", terwijl joden slechts 0.25 % van de wereldbevolking uitmaken. Interessanter dan dergelijke ethnisch-religieuze statistieken is het feit dat zoveel Nobelprijswinnaars, joods en niet-joods, afstammen van emigranten of zelf ooit emigreerden. De biografieën van de winnaars van deze prijs der prijzen, die je kunt lezen op http://nobelprize.org, zijn erg boeiend. Alles bij elkaar hebben sinds 1901 766 personen de prijs gewonnen. Laten we ons beperken tot de 571 winnaars van de prijzen voor scheikunde, natuurkunde, geneeskunde, en economische wetenschappen. De keuze voor winnaars van de prijzen voor literatuur en vrede is zelden objectief en heeft regelmatig tot hevige discussies geleid. In veel van de levensverhalen lezen we dat de wetenschappers, hun ouders, groot- of voorouders emigreerden – vaak richting de Verenigde Staten, maar ook naar Groot Brittannië, Frankrijk, Israël en andere landen – op zoek naar een beter of veiliger leven. Ik vond minstens 148 winnaars die zelf om de een of andere reden hun geboorteland voorgoed verlieten, 52 wier ouders emigranten waren, en 24 van wie de grootouders emigreerden. Amerikanen – zo goed als allemaal nazaten van immigranten – vormen de absolute meerderheid van wetenschappers wier biografie geen specifieke melding van migratie maakt. De biografieën van de winnaars van dit jaar staan nog niet op de website, maar alle zeven zijn Amerikaan. Een aantal Nobelprijswinnaars overleefde de Holocaust. Sommige van hen – bijvoorbeeld Robert Aumann ( Economie 2005 ) – vluchtten, als volwassene of op jonge leeftijd, vóór het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog naar Amerika of Engeland. Anderen, waaronder Rita Levi-Montalcini ( Geneeskunde 1986 ) en Avram Hershko ( Scheikunde 2004 ), overleefden de oorlog in bezet Europa. Maar niet alleen joden spelen de rol van vluchteling in de biografieën. Zo waren de voorouders van minstens drie laureaten Hugenoten die op de vlucht voor religieuze onderdrukking naar de Nieuwe Wereld kwamen. Ook zijn niet alle migranten vluchtelingen. Vaak verhuisde een wetenschapper of –ster naar een buitenland ( wederom, meestal de Verenigde Staten ) simpelweg vanwege zijn of haar academische carrière. Natuurlijk vormt het werk dat deze 571 personen tot Nobelprijswinnaars maakte slechts een klein deel van uitmuntende menselijke inspanningen en prestaties in de afgelopen 106 jaar. En vanzelfsprekend waren en zijn niet alle migraties een onbetwiste zegening voor de migranten zelf of voor de landen waar ze terecht kwamen. Toch lijken de levensgeschiedenissen van de prijswinnaars te suggeren dat er een verband bestaat tussen aan de ene kant intellectuele vrijheid, religieus-politieke tolerantie en gastvrijheid van een land, en zijn economische, wetenschappelijke en culturele bloei aan de andere kant. Dat meer dan 255 van de 571 winnaars Amerikanen zijn kan nauwelijks toeval zijn. Afgezien van wat dit zegt over Amerikaanse universiteiten en onderzoeksinstellingen, het zou zeker ook te maken kunnen hebben met het feit dat de Verenigde Staten ( nog steeds, ondanks alles ) een immigrantenland is. Amerika is niet het enige voorbeeld. De bloei van de economie en het culturele leven in de Verenigde Nederlanden in de Gouden Eeuw hield direct verband met de joodse, protestantse en andere vluchtelingen die in de Republiek een veilig en relatief verdraagzaam heenkomen zochten en vonden. Iets soortgelijks geldt voor de geschiedenis van de Islam: daarin valt zeker een samenhang tussen tolerantie en bloei waar te nemen. Tegenwoordig zien velen in het Westen immigranten – en dan vooral de moslims onder hen – als een last en bedreiging, en niet als een bron voor 'vers bloed' die onze maatschappijen kan inspireren en versterken. Een economische recessie en vastgeroeste ideeën maar ook Islamistische terreur en een schijnbaar gebrek aan aanpassingsvermogen onder bepaalde groepen moslims zijn daar debet aan. Desondanks zouden de Verenigde Staten en andere Westerse landen niet aan de terreur moeten toegeven door zichzelf tot ontoegankelijke vestingen om te toveren. Vanzelfsprekend moeten we voorkomen dat terroristen de toegankelijkheid en verdraagzaamheid van onze maatschappijen misbruiken, maar we moeten ons wel realiseren dat die eigenschappen twee van onze machtigste wapens zijn, die gekoesterd en verdedigd dienen te worden en niet mogen worden opgeofferd in onze strijd tegen de terreur. Wanneer we andermans fanatisme onze eigen tolerantie en gastvrijheid laten aantasten worden wij zwakker en scoren terroristen belangrijke punten. Wat ons joden betreft, als immigranten die belangrijke bijdragen leverden aan de landen die hen ontvingen vormen wij slechts een deel van een groter geheel. Sommige immigranten in Europa en elders kijken naar de plaatselijke joodse gemeenschappen om te leren hoe ze hun eigen plaats binnen de maatschappij kunnen veroveren. Als wij moslims en andere minderheden kunnen helpen om beter in de Westerse maatschappijen te integreren, zou dat een van onze belangrijkste bijdragen aan de mensheid in de 21e eeuw kunnen zijn.

Monday, October 30, 2006

Last Thursday, at 6.10 AM in the Bney Tsion hospital in Haifa, my wife gave birth to our third child, a beautiful and lovely baby boy ( the baby's sex the Dutch among you might have guessed from the picture ). Paraphrasing Henry IV's words I say "Ce mignon vaut bien un blogbreak".
Through his middle name our son will be ( his brith will B"H take place on Thursday ) named after Jacob Rozenblum, the father of my mother-in-law, who on March 6th 1943 ( transport nr. 51, deportee nr. 688 ) was deported from Drancy to his death in the country of his birth, Poland.

Thursday, October 19, 2006

Geen posting, maar wel een link naar een uitstekende column van Elma Drayer in Trouw, over de SP, fanatisme, demagogie, geloof en politiek.

Wednesday, October 18, 2006

Het volgende artikel staat vandaag in het Friesch Dagblad.
President in de problemen
Toen Moshe Katsav in 2000 door de leden van de Knesset tot de achtste president van Israel werd gekozen was hij, in de 52 jaar dat de joodse staat bestond, de eerste president die geen lid van de Arbeidspartij was, en de eerste president die in een islamitisch land ( Iran ) geboren was. De kans bestaat dat hij binnenkort ook de eerste president zal zijn die tot aftreden werd gedwongen en voor verkrachting en andere serieuze misdrijven werd aangeklaagd. Afgelopen zondag, een dag voordat de wintersessie van de Knesset voor het jaar 2006-7 werd geopend, kreeg procureur-generaal Menachem Mazuz de resultaten van een uitgebreid politie-onderzoek aangeboden. Volgens de politie is er voldoende bewijsmateriaal om Moshe Katsav juridisch te vervolgen wegens verkrachting en aanranding. Vanaf het begin van de affaire, drie maanden geleden, werd ook gesproken over illegale afluisterpraktijken, het geven van prive-kadootjes op staatskosten, en gesjoemel met gratieverzoeken, maar of die onderwerpen ook in een eventuele aanklacht zullen worden opgenomen is maar de vraag: de bewijzen voor verdenkingen in die richting zijn naar verluidt minder overtuigend dan die voor de seksuele vergrijpen. Een politie-onderzoek naar mogelijke belemmeringen van de rechtsgang en het lastigvallen van een getuige door de president is nog niet afgerond. De procureur-generaal moet nu beslissen of er voldoende basis is voor een rechtzaak tegen Moshe Katsav, en zo ja, waarvoor hij zal worden aangeklaagd. Als we de media mogen geloven is de bewijslast erg zwaar. De president koos ervoor om maandag niet naar de Knesset te komen, nadat een aanzienlijk aantal Knessetleden had aangekondigd uit protest tegen zijn aanwezigheid de zaal te zullen verlaten. In veel gevallen ging het om kleurloze en onbekende parlementariers die zo om broodnodige aandacht vroegen, maar het was veelzeggend dat vertegenwoordigers van verschillende fracties - inclusief Katsav's eigen Likud - de verdenkingen aangrepen voor zo'n eensgezinde parlementaire protestactie. Michael Cheshin, een voormalig lid van Israel's Hooggerechtshof, zei dat Katsav al door de media veroordeeld is: rechters zullen van staal moeten zijn om de man een eerlijk proces te kunnen geven en te negeren wat de afgelopen drie maanden in de kranten is geschreven en op de televisie en radio is gezegd. De media hebben in dit geval nog meer dan gebruikelijk een eerlijk juridisch proces bemoeilijkt. Tegelijkertijd vindt Cheshin dat de president er verstandig aan zou doen om af te treden omdat hij met de "loden wolk" die boven hem hangt niet meer behoorlijk kan functioneren: "Soms zijn verdenkingen voldoende om een president of premier hun post te doen verlaten." Je zou haast denken dat zijn gebruik van de woorden "of premier" een terechtwijzing is in de richting van Ariel Sharon, die gedurende een groot deel van zijn premierschap middelpunt van verschillende politie-onderzoeken was. Wat de 'zaak Katsav' zo spraakmakend maakt is de waarschijnlijkheid dat serieuze sexuele misdaden zijn begaan door de eerste burger van het land. Corruptiezaken zijn helaas geen onbekend verschijnsel in de Israelische politiek, en Katsav zou zeker niet de eerste politicus zijn die het niet al te nauw neemt met de huwelijkse trouw, maar verkrachting en aanranding zijn iets nieuws. Wat alles nog opmerkelijker en dus 'interessanter' maakt is het feit dat Moshe Katsav - in tegenstelling tot notoire charmeurs als Moshe Dayan en Binyamin Nethanyahu - altijd als een soort grijze muis, zonder al te veel charisma en sex-appeal, is beschouwd. In het buitenland was Katsav tot voor kort een grote onbekende, deze week haalde hij wereldwijd de voorpagina's. Op de televisie zag ik een compilatie zien van nieuwslezers en -lezeressen over de hele wereld die zijn naam, soms op de meest onmogelijke manieren, uitspraken. De hele affaire is natuurlijk een triest verhaal. Sommige commentatoren zeggen dat het een teken is dat de Israelische werkelijkheid na de Libanon-oorlog weer tot 'normale' proporties is teruggebracht. Dat lijkt me iets al te cynisch. Volgens mij is het gewoon nog een bewijs voor de corrumpering van de macht. In deze context zijn de recente pogingen van premier Ehud Olmert om zijn regeringscoalitie te verbreden door de ultra-rechtse Israel-Ons-Huis partij van Avigdor Lieberman erbij te betrekken nog zorgwekkender dan ze al zouden moeten zijn. Lieberman, een voormalige Likudnik die door zijn tegenstanders als bullebak en intrigant wordt afgeschilderd, heeft meermaals gepleit voor een fysieke scheiding van joden en Arabieren. Zijn partij, met een sterke aanhang onder immigranten uit de voormalige Sovjet-Unie, behaalde eerder dit jaar 11 Knessetzetels. De belangrijkste eis die Lieberman stelt voor toetreding tot de regering is het invoeren van een presidentiele regeringsvorm, waarbij de president ( nu een voornamelijk ceremoniele functie ) meer en het parlement minder macht krijgt. De kans dat de meeste ministers en fractieleden van de Arbeidspartij en de Gepensioneerdenpartij Avigdor Lieberman en zijn partij als coalitiepartner zullen accepteren is niet al te groot. Toch is het tekenend voor de politieke malaise waarin Israel zich bevindt dat juist nu het presidentsambt aan een ongelooflijke erosie onderhevig is en de eerste burger van het land verdacht wordt van ernstige misdrijven, er serieus gesproken wordt over de mogelijkheid om zijn opvolgers meer macht te geven.

Wednesday, October 11, 2006

My blogbreak starts today. In the coming months you might find a picture or an article ( mostly in Dutch ) here once in a while, but no regular postings. See you again towards the end of January or early February 2007.
These pictures were taken by a friend of ours from the US, during his trip to Southern Africa. Our children call him sabba Avraham, he is our son's sandak ( the person who performs the mitzvah of holding the baby on his lap during the brith, a word translated as 'godfather' ) and our children's third grandfather ( in addition to my father and father-in-law ).

Tuesday, October 10, 2006

If true and confirmed, this would be an important contribution to Holocaust research.
The French embassy in NY was right to cancel its participation in a party ( that is what it is called in the article ) for the publication of a book about one of the worst and most anti-Semitic French collaborators, Louis Darquier de Pellepoix, who was directly responsible for Vichy's Jewish policies. In the book's postscript its author basically links the fate of Jews in France under Vichy and the Germans with "what the Jews of Israel [are] passing on to the Palestinian people". One can wonder what the historical value of the work of such an author can be, and why one embassy official calls the book a masterpiece. Suspicions about the academic weight of the book become even stronger when we read about the personal relationship that Carmen Callil had with Darquier de Pellepoix' daughter.

Monday, October 09, 2006

Als ik al twijfelde over een antwoord op de vraag op welke partij ik over anderhalve maand moet stemmen, behoren die twijfels vanaf vandaag tot het verleden.
While some Israelis criticize Austria because of the still very significant role played in that country's local and national politics by a far-right party formerly led by Georg Haider, others - including our Prime Minister - continue to flirt with Mr Haider's Israeli counterparts. What is really scary is the fact that Mr Olmert discussed with Mr Lieberman of all people the creation of a constitution for Israel - something that should have been done long ago, but I do hardly feel comfortable with the likes of Lieberman having a decisive vote on that subject - and a change of the form of goverment towards what is labeled a 'presidential system'. Although the state as such is not really working in Israel, I could think of a better time to promote such a system, especially with the troubles Israel's current president is having.
Yesterday was a well-spent and even productive fun day. First I had an excellent breakfast with Lisa Goldman in a nice, small Tel Avivian restaurant near her home. This is the fourth blogger whom I have met, after Arnoud and Lila and Michiel, and just like them Lisa turned out to be a very friendly person, with whom I happen to agree on many issues. I spent some time in an archive and bookstore, read an article that I had been looking for for a while ( only to discover that it was not really as good and useful as I thought it would be ), and I even had the time to see Oliver Stone's latest movie: moving, impressive, patriotic but not kitschy except for two moments that I think the movie could do without, believably authentic, very well produced. One of the film's goofs I figured out myself: "In the church scene, the holy day on the hymn board said Pentecost. Pentecost is celebrated seven weeks after Easter, which in 2001 would have fallen on June 3rd, three months earlier." My wife and kids came to pick me up from the train station in Haifa, and we went to the parents' house of a friend of ours to pick up some first-weeks-clothes for our future youngest son. There I discovered a very interesting cookbook by Yisrael Aharoni, with many attractive and apparently easy-to-make recipes based on minced meet ( I really like minced beef ).

Saturday, October 07, 2006

Helped by the good services of Hizbollah and Hamas, the prophets and standard-bearers of orange find their way back to the Israeli mainstream. Opportunists who chose to join the ranks of Sharon and Kadimah about a year ago, or who while participating in the implementation of the disengagement plan chose not to speak their mind, now suddenly start telling us what they 'really' think. What is sickening, though, is this kind of nonsense. If Uri Elitzur can say with heavenly confidence that the bad things that happened to us during the past year - and I will be the last person to claim that it has been a good year, see my article in Dutch of early last week - were a punishment for the disengagement, I could say just as easily and with almost as much authority and confidence say that they were a retribution for:
  • our treatment of foreign workers;
  • the deaths of Palestinian children and the other injustices commited not only for the sake but also under the pretext of our security;
  • the fact that so many of our soldiers are trained to be policemen and occupiers rather than real soldiers;
  • the fact that every shekel spent on the continuation and expansion of the occupation cannot be invested in education, health, the economy etc;
  • the gap between haves and have-nots in this state;
  • our treatment of animals;
  • the way we ( refuse to ) deal with the environment;
  • the fact that we have an ever-expanding charity industry on which hundreds of thousands of Jews and non-Jews depend for their very survival, an industry that works overtime before and during each and every holiday and is a livelihood for many Israelis ;
  • and so on;
  • and so on.

Don't get me wrong, I do not really believe that the bad things that befell us in 5767 were a punishment for anything specific. I am too much of a believer ( in G'd, in - divine - justice ) to really believe that He works in such primitive and simplistic tit-for-tat ways. If I thought He did, I might as well believe that the Shoah was a divine punishment, and I do not think that I could have any faith in or respect for such a god. We humans should not assume or pretend to be privy to His ways and plans. Those who say and are entirely convinced that they are in the Know frighten me, no matter if their name is Hassan or Uri.

Friday, October 06, 2006

Als het goed is staat het volgende artikel vandaag in het Friesch Dagblad:
Verdeel en heers
Eerder deze week las ik dat een woordvoerder van de Iraanse regering een eenvoudige, zij het nogal voorspelbare verklaring had voor het geweld dat de Palestijnse gebieden de laatste dagen teistert: het is allemaal een complot van de Zionisten en hun Westerse handlangers. Ik zou haast denken "Was het maar waar, dan zou ik nog kunnen geloven dat iemand er baat bij heeft." Het geweld blijft echter volgens mij een schoolvoorbeeld van een situatie waarbij iedereen verliest. De grootste verliezers zijn natuurlijk de Palestijnen zelf, maar ook Israel wordt hier niets wijzer van. Elk inter-Palestijnse conflict leidt tot meer geweld tegen Israelische doelen ( iedere factie wil laten zien dat ze 'de zaak' meer is toegedaan dan haar concurrenten ). De belangrijkste verliezer aan Israelische zijde is de familie Shalit: de mogelijke vrijlating van korporaal Gilad als deel van een gevangenenruil lijkt verder weg dan ooit tevoren. De recente gewelddadigheden worden veelal gepresenteerd als een financiele crisis, die begon als een confrontatie tussen ordetroepen die trouw zijn aan de Hamas-regering onder leiding van Ismail Haniyeh, en stakende politieagenten - waaronder vooral aanhangers van de door president Mahmoud Abbas geleide Fatah - die al maanden geen salaris uitbetaald hebben gekregen. Het gaat hier echter vooral 'gewoon' om een machtsstrijd, waarbij meer dan alleen maar financiele problemen en prioriteiten een rol spelen. Die machtsstrijd - deels maar zeker niet alleen de schuld van Israel, dat Hamas ooit als een bruikbaar tegenwicht tegen Fatah zag - duurt al een stuk langer dan het bankroet van de Palestijnse Authoriteit en regering. Over en weer worden er al lange tijd persoonlijke en politieke rekeningen bloedig vereffend. Meer geld van buitenaf zou de huidige noodsituatie misschien kunnen oplossen, maar om te zorgen dat over een week of wat niet weer een nieuwe crisis de Palestijnen het uitzicht op een lange-termijnoplossing voor hun meest urgente problemen beneemt moeten in de eerste plaats de Palestijnse leiders zelf een paar keuzes maken. Tot nu toe hebben Haniyeh en de meer politieke, relatief pragmatische leiders van Hamas zichzelf ( en daardoor de Palestijnse bevolking als geheel ) de wet en de werkelijkheid laten voorschrijven door de meest fanatieke tak van de beweging, een tak die vanuit Damascus wordt geleid. Acties tegen Israel leiden automatisch tot Israelische reacties ( doden van terroristen en van onschuldige omstanders, vernielen van gebouwen en installaties, achterhouden van Palestijnse belastinggelden, sluiten van grensovergangen ) die de Palestijnse infrastructuur en economie nog kreupeler maken dan ze al zijn. Terwijl Fatah noch Hamas geld hebben om ambtenaren, sociale en andere voorzieningen te betalen is er blijkbaar wel genoeg geld om wapens Gaza binnen te smokkelen, dagelijks raketten richting Israel af te vuren en kopstukken en minder prominente leden van concurrerende organisaties te liquideren. De keus voor Haniyeh is tussen enerzijds principes ( voortzetting van gewapende acties, onderhouden van een terreurnetwerk, weigeren Israel te erkennen ) en steun van de fanatici, en anderzijds een confrontatie met die fanatici, samenwerking met Abbas en Fatah, politiek overleven, steun uit het Westen, en een iets hoopvoller perspectief voor zijn volk. Abbas heeft die keuze in feite al gemaakt. Of dat van harte of om pragmatische redenen gebeurde is minder relevant. Natuurlijk moeten ook Israel, de EU, de VS en verschillende Arabische landen keuzes maken. Uiteindelijk heeft bijna iedereen belang bij een verbetering van het lot van de Palestijnen. Israel kan het zich niet veroorloven de Hamas-regering te blijven negeren. Niet alleen schaadt een dergelijke hardnekkigheid het belang van de joodse staat, de Israelische bevolking wil ook een meer pragmatische benadering. Volgens een recent opinieonderzoek steunt 67% van de Israeliers onderhandelingen met de Palestijnse regering, ook als Hamas daar deel van uitmaakt. Zodra Israel aangeeft in principe bereid te zijn zelfs met Hamas te onderhandelen zal ook de Amerikaanse regering haar bezwaren tegen contacten en samenwerking met Haniyeh c.s. laten varen. In het geval van Europa ( altijd meer pragmatisch dan principieel, zeker waar het het Midden-Oosten betreft; ik bedoel dat minder cynisch dan het misschien klinkt ) waren dergelijke bezwaren nooit echt aanwezig. Nieuwe Palestijnse verkiezingen, zoals sommigen hebben voorgesteld, zijn geen oplossing. De machtsbalans tussen de verschillende facties binnen de Palestijnse maatschappij mag af en toe verschuiven, als geheel dient ze als een gegeven te worden gezien. Hoe de toekomst van de Palestijnen er ook uit zal zien, al die facties zullen er deel van uitmaken, en de twee belangrijkste - Fatah en Hamas - zullen een groot deel van de macht ( gewapend en financieel ) onderling moeten verdelen, of zij, wij en wie dan ook het leuk vinden of niet. Een efficiente verdeling van de macht - met hulp van buitenaf en stilzwijgende toestemming van Israel - tussen Ismail Haniyeh en Mahmoud Abbas kan de stichting van een Palestijnse staat dichterbij brengen en zou daardoor de belangen van Palestijnen, Israeliers en de meeste andere belanghebbenden dienen.

Thursday, October 05, 2006

Is de naam van deze commissie niet ironisch, m.a.w. is zij wel het juiste orgaan om hierover te beslissen?
De stad Rotterdam mag een sollicitant met een islamitische overtuiging niet weigeren alleen omdat hij vrouwen geen hand wil geven. Dat zegt de Commissie Gelijke Behandeling. Volgens de commissie is er sprake van discriminatie als een man vrouwen geen hand wil geven. Maar de gemeente had na moeten gaan of er andere manieren zijn waarop de man met respect een vrouw kan begroeten. Dat zou voldoen, als hij dan tenminste ook mannen zo begroet. De gemeente Rotterdam had de man ook afgewezen omdat hij zich religieus kleedt. De commissie zegt dat dat alleen geen reden is.
Once the IDF used to be an undisputed part of the Israeli consensus. It also was considered one of the most professional, competent and powerful armies in the world. Of course politics have always played a role in the ways in which things were decided and done in Israel's army, not only because of the fact that the army is such a central part of Israeli society but also because of the role of former officers in the country's politics. I cannot help wondering why generals like Yiftah Ron-Tal and rabbi Yisrael Weiss, who today - right before or after their retirement, one year after the disengagement - openly question or criticize that disengagement plan and its implementation, did not offer their resignation a little more than one year ago. Could it be that they felt that a year ago the public mood was not in the favor of the settlers, whereas today it is not in favor of the government? Or could it be that they cherished the benefits that come with properly finishing a long military career - as opposed to the penalties that I suppose are a result of quiting before your contract is fully served - more than their principles? I have my doubts about Dan Halutz as a leader, but general Ron-Tal's completely ignoring the chief of staff's repeated orders to appear for a meeting and a disciplinary hearing is a matter of subordination, or am I mistaken? Obviously his 'brave' actions receive a lot of feedback from the often frustrated people who get their own back by filling out feedback forms on various websites, but sorry, men like Yiftah Ron-Tal are not the kind of leaders that we need to get us out of the mess we find ourselves in. Once, before the army became a symbol of the divisions that weaken Israeli society and when no officer dared to publicly make utterly political statements, very few high-ranking officers who retired into politics joined a rightwing party. Most ex-generals could be found in the Labor party. Today - when not only the army has become more politicized than ever before but also one of the first commands that soldiers learn is "kisuy tahat", or covering your ass - more and more colonels and generals flirt with or are welcomed or courted by parties like Likud and the National Union right after or - as in the case of Ron-Tal - even before they take off their uniforms.
Via Technorati Blog links I found out about the existence of a blog in Swedish on 'the situation', a euphemism for everything that is going on in and around Israel. It already exists for almost two years. Since at least one of my more or less regular readers lives in Sweden, and because the weblog happens to have a permalink to DBI, I added a link to AlHamatsav to my list of Israel-related weblogs, even though I do not understand much of what is said by its authors.

Wednesday, October 04, 2006

Ingeburgerd ben ik dus niet: van de 36 vragen van de nationale inburgeringstest die ik onlangs online maakte had ik er acht fout, wat me een 5,1 ( rare puntentelling, lijkt me ) opleverde. Ik dacht dat we vuurwerk afsteken omdat de Chinezen dat deden, Nederlanders zijn volgens mij te nuchter om in kwade geesten te geloven. Als er al een verband met die geesten zou zijn dan misschien het feit dat Chinezen daarin geloven en dat wij het maken en gebruik van vuurwerk van hen hebben afgekeken, niet? Als een collega gaat trouwen zonder dat ik ben uitgenodigd voor het "kleine feest" mag ik blijkbaar geen kadootje geven maar moet ik volstaan met een kaartje. Soit. Als buren een kindje krijgen moet ik meteen een kaartje in de bus gaan doen, ik mag niet een paar dagen wachten om dan het kind te gaan bewonderen ( en ik zal waarschijnlijk Verdonk persoonlijk op mijn dak krijgen als ik dan ook nog een aardigheidje zou meenemen ). Vloeibaar frituurvet kan met het gewone afval mee, wist ik niet, ik vulde voor de zekerheid chemisch afval in. Bij een gaslucht twijfelde ik, ik zou eerst de hoofdkraan dichtdraaien maar had natuurlijk eerst alles open moeten zetten en het energiebedrijf moeten bellen. Foei toch. Bij zwangerschap zou ik - zoals hier gebruikelijk is - meteen wanneer we weten dat mijn vrouw zwanger is naar de gynaecoloog gaan, maar ik had natuurlijk eerst tot de tiende week moeten wachten. Wat zijn wij toch ziekelijk zorgelijk. Als werkloze een winkel willen beginnen, ik dacht aan de Kamer van Koophandel maar moest natuurlijk eerst bij het Centrum voor Werk en Inkomen zijn. Tenslotte tuinde ik er natuurlijk in met het actieve kiesrecht: dat betekent dat ik mag stemmen, niet dat ik gekozen kan worden. Stom, vergeten. Ik zal nog maar eens goed oefenen voordat ik weer een keer naar Nederland kom, anders mag ik er niet eens in. Je mag ongestoord aanslagen beramen en de meest verschrikkelijke dingen zeggen, maar oh wee als je niet weet wanneer je een kaartje moet sturen of een kadootje mag geven. Rare jongens die Nederlanders, of althans de politiek correcten onder hen. Een vraag heb ik tegen beter weten in goed geantwoord. Op de vraag hoe lang de treinreis van Amsterdam naar Enschede duurt wilde ik 3 uur ( of meer, maar die optie was er niet ) invullen, omdat het om de NS gaat ( zie vandaag de trajecten Amersfoort-Amsterdam, of Utrecht-Den Bosch ), maar ik heb toch maar 2 uur gezegd. Goed gedaan, jochie.

Tuesday, October 03, 2006

This very nice picture I found at Ontheface. One response to Lisa's asking "Pretty bride, no?" made me laugh out loud: "Cute bride indeed! But she looks like she is marrying Bashir al Assad ;-)".

For those of you who ask me while I post so much if I am considering a break: I am in the middle of finishing some things ( few blog-, most pregancy/birth-related ), and right after I finish them ( in less than a week, most probably ) I will stop blogging for a while and focus only on my family and my thesis, for about four months ( i.e. as far as focusing on my thesis is concerned, I will continue to focus on my family after that, obviously ). I could simply 'take it easy' and blog less, but I know myself well enough to realize that I would still be online constantly, following the news, forming opinions and being subject to an unhealthy urge to express them one way or another. Something drastic is needed, and a medium-size blogbreak seems to me to be drastic enough. Don't worry, after the break I will return, I like blogging very much and will certainly miss it during the recess.
Joods Maatschappelijk Werk doet zonder twijfel enorm belangrijk werk. Toen ik dit bericht las dacht ik alleen "Zou je joods moeten zijn om gebruik te kunnen maken van de In-je-nopjes-aan-de-knopjes-service?". Ik denk dat ook bij veel niet-joodse ouderen behoefte aan zo'n service bestaat. ;-)
Ter voorbereiding van een krante-artikel loop ik de websites van diverse politieke partijen langs om bepaalde standpunten te bekijken en te vergelijken. Op de website van de Partij van de Arbeid kwam ik, onder de kop Terrorisme, de volgende zin tegen. De export van wapens naar landen van waaruit het terrorisme (financieel) wordt gesteund en waar mensenrechten worden geschonden moet worden verscherpt. Ik neem aan dat wat er staat niet wordt bedoeld, het lijkt me dat er een sleutelwoord ontbreekt. PS: Onmiddelijk nadat ik een e-mail stuurde naar de site-redactie om hen op de fout attent te maken kreeg ik een reactie van iemand van de afdeling "Redactie PvdA & Rapid Response" waarin ik werd bedankt voor mijn oplettendheid, en me gezegd werd dat de fout inmiddels is hersteld. Over rapid response gesproken.
Naar dit artikel - over (on)geregeldheden bij een doodgewone voetbalwedstrijd en de rol van de al dan niet falende scheidsrechter - zou ik normaal gesproken niet verwijzen, ware het niet dat er een uitspraak in staat ( over de doorstroom van jonge scheidsrechters en - in feite ook - over de vraag tot wanneer scheidsrechters mogen of moeten doorgaan met het uitoefenen van hun vak ) die veel mensen - vooral politici - ter harte zouden kunnen nemen: "Op een gegeven moment word je niet meer beter, maar alleen ouder."
The only real news in this article by Ze'ev Schiff does not appear in its headline: while we all knew or suspected that Iran and Syria directly cooperate with and support Hizbullah, Russian assistance to the organization during ( and before and after ) the war is a much less known fact, I believe.
Interesting to see that the British Conservative Party is becoming increasingly popular among the country's Muslim population. Nothing wrong with that. I saw an interview on the BBC with Sayeeda Warsi, Vice Chair(wo)man of the party and a British Muslim herself. Stephen Sackur gave her a hard time, but she appears convinced and quite convincing, well-spoken and sympathetic. Still, Melanie Phillips has her doubts about this courtship, and also about the way in which party leader David Cameron tries to capitalize on the anti-Americanism in the UK ( and in the rest of Europe ).

Sunday, October 01, 2006

Gmar Hatimah Tovah!

( Drawing by Alphonse Levy, found at Wikipedia )

I am considering a blog-break for about four months, until after the deadline for my PhD thesis. In the coming days I probably will use some cartoon postings that I already prepared, but after that I will focus on the birth of our third child and - right after that - on finally finishing my thesis. I really enjoy blogging and I might continue to write opinion articles ( if so, those articles will appear on this blog ), but sometimes blogging keeps me from concentrating on more important things. It is all a matter of priorities.
The current folk-hero status that Arcadi Gaydamak enjoys among many Israelis is for me one of many signs of Israel's bankruptcy as a democratic, properly functioning state. During the war, when authorities failed in many respects to address the most immediate and basic needs of the country's citizens, Gaydamak set up a tent city in the South and provided thousands of refugees with shelter, food and everything else they needed. He was even nominated for the Israel Prize, and is rumoured to have been approached by Binyamin Nethanyahu who tried to convince him to set up yet another party for Russian immigrants. Arcadi Gaydamak did a wonderful job during the war, but that does not mean that all the controversies and speculations that surround him and the sources of his wealth were suddenly washed away. Much of his fortune appears to have come from shady weapons' deals, and his name is mentioned ( together with that of the son of Francois Mitterand ) in one of the biggest scandals in the 1990s in France, dubbed Angolagate. In France he is wanted for tax evasion and illegal arms dealing, in Israel he is under investigation for money laundering. While Mr Gaydamak appears to do a lot of good work as a Jew and as a citizen of Israel, it is very sad that someone so controversial has to fill the enormous void left by the Jewish state's institutions.
Although I think that Sacha Baron Cohen can often be hilarious, I do not understand why he had to make his Borat character a native of Kazachstan. It would not have been very difficult to invent some non-existent country by using the -stan suffix, by doing so he would have avoided unnecessary controversy and angry reactions from the side of the Kazakh authorities. There is no reason to antagonize just for the heck of it. On the other hand, as the daughter of Kazachstan's president said, "We should not be afraid of humour and we shouldn't try to control everything".
Baron Cohen regularly manages to convince some people that his characters are real. This reminds me of a couple of Dutch comedians who - talking and dressed up like two semi-underworld types from The Hague - in the late 1970s/early 1980s 'founded' a political party, the Anti-Party. Among other subjects, their political platform called for turning every Dutchman and -woman into a millionaire by selling the country to a foreign power and dividing the sale's proceeds among all Dutch citizens. Some people took them very seriously, it seems. In the months before the 1981 elections I had a poster of the 'party' on my bedroom window. A man who was going from door to door in our neighborhood, distributing flyers from the Dutch christian-democratic party, looked up at our window and continued walking, without putting a folder in our mailbox. My mother saw it, went out and asked him why we did not receive a flyer. He said: "I see you already made your choice."