Friday, November 24, 2006

En opnieuw is bewezen dat elke stem telt. Commentaar van ene Henk uit Amsterdam op de website van de Telegraaf: "Tyisch een rotstreek van draaikont Bos; een stem stelen van de SP. Gelukking is hem dat niet voor de verkiezingen gelukt." Hoe dom kan een mens zijn? ( antwoord: oliedom ). En dan te denken dat zijn stem net zo veel waard is als de mijne.
Ynet published a handy who's who of current Lebanese politics.

Thursday, November 23, 2006

Hier moest ik wel om lachen. Twee dagen voor de verkiezingen schreef Gideon Simon, nummer 10 op de lijst EenNL van Marco Pastors, op joods.nl het volgende: "Nog een paar dagen te gaan en dan weet ik of ik volksvertegenwoordiger ben namens EenNL." Mijn geloof in opiniepeilingen is verre van rotsvast, maar ik vraag me toch echt af of deze kandidaat-politicus overdreven optimistisch, naief of gewoon oliedom was toen hij dit schreef. Een ietsiepietsie realiteitszin zou toch, naast goed kunnende liegen en bluffen, een van de minimumeisen voor een aspirerend politicus moeten zijn, niet?
Het volgende stuk staat vandaag in Trouw. Het is een reactie op een opinieartikel van Jaap Hamburger, van Een Ander Joods Geluid, dat vorige week donderdag op de Podium-pagina van die krant stond ( "Als Israel niet wil horen, moet het maar voelen" ). Dat stuk, samen met nog wat andere artikelen die ik ook voor dit opinieartikel gebruikt heb, kreeg ik toegestuurd door mijn broer. De redacteurs van De Verdieping hebben een belangrijk argument ( de rol van - met name joodse - buitenstaanders ) weggelaten, maar het meeste van wat ik wilde zeggen is zonder al teveel veranderingen in de krant terug te vinden.
Slachtoffers onder elkaar
Het is triest om te lezen hoe eenzijdige sympathie tot eenzijdige blindheid leidt ( "Als Israel niet wil horen...", Podium, 16 november ). Ook ik word woest wanneer ik dode of gewonde Palestijnse of Libanese kinderen zie. Ook mijn kritiek op de Israelische regering is niet mals, ja zelfs waarschijnlijk nog een stuk scherper dan die van Jaap Hamburger. Ik merk de gevolgen van Olmert's wanbeleid immers dagelijks. Weliswaar minder dan de meeste Palestijnen, maar toch. Waar ik echter tegelijkertijd verdrietig en boos om word is dat de heer Hamburger en andere politiek-correcte activisten, net als hun rechtse evenknieen, slechts oog hebben voor de slachtofferrol van een partij en de schuld uitsluitend in de schoenen van de andere partij schuiven. Vaak geldt dat zij die zeggen pro-de-een te zijn vooral door anti-de-ander-gevoelens worden geleid. Joodse activisten buiten Israel zijn daarin vaak nog net iets feller dan hun niet-joodse collega's. Het moet lastig zijn om Nederlander/Brit/Amerikaan etc., politiek correct en joods te zijn en tegenover je progressieve niet-joodse vrienden te moeten bewijzen dat je niets te maken hebt of wilt hebben met die joden daar in Israel die van de bezetting hun levensdoel hebben gemaakt. Net zo moeilijk is het voor sommige andere joden buiten Israel om te weten dat ze de stap om naar Israel te komen nooit zullen kunnen of durven zetten. Zij compenseren dat bewustzijn soms juist weer door rechtsere en aggressievere taal uit te slaan dan de gemiddelde Likoednik. Jaap Hamburger doet Israel's motivatie voor de Libanon-oorlog af als "Hezbollah he, we moesten wel". Afgezien van de vraag wie waarom de oorlog begon, gaat hij voorbij aan het feit dat, naast ruim honderd gesneuvelde soldaten, meer dan veertig Israeliers door Hezbollah-raketten werden gedood en honderdduizenden Israeliers - waaronder ondergetekende met zijn hoogzwangere vrouw en twee kleine kinderen - uit hun huizen werden verdreven. Oorlogen maken nu eenmaal slachtoffers aan alle kanten. Al die slachtoffers zal het worst wezen of het geweld dat door 'hun' eigen kant wordt gebruikt ideologisch gerechtvaardigd of proportioneel is. Hetzelfde geldt voor de slachtoffers in en om de Gaza-strook. De Kassams mogen dan 'kachelpijpen' ( Inez Polak, Trouw, 17 november ) zijn, ze hebben al wel negen Israeliers gedood en tientallen verminkt, en zorgen er voor dat de inwoners van Sderot al jarenlang dagelijks meemaken wat mijn vrouw en mij afgelopen juli na een week deed besluiten om de koffers te pakken en naar Nederland te vluchten. Je draagt niets bij aan het welzijn van het ene slachtoffer door het andere slachtoffer te negeren. Getallen en proporties kunnen daarbij geen maatstaf zijn. Als dat wel zo was zou na de Holocaust het joodse volk voorgoed het absolute alleenrecht op slachtofferschap hebben, wat natuurlijk kolder is. De werkelijkheid, is zoals altijd, ingewikkelder dan activisten als meneer Hamburger ons willen doen geloven. De vader van de ontvoerde Israelische soldaat Gilad Sjaliet zegt in Inez Polak's artikel van afgelopen vrijdag exact waar het op staat: " We zijn allemaal slachtoffer van dezelfde waanzin, dezelfde voortdurende en absurde oorlogen." Rasen, broer van een slachtoffer van Beit Hanoen valt hem bij: "...ik zeg beide regeringen: Genoeg, het is genoeg geweest." Het is opvallend dat juist directe slachtoffers van het conflict zoals David Grossman ( Podium, 6 november ), Noam Sjaliet en Rasen Gassen vaak veel meer empathie, politieke wijsheid en matiging tonen dan zogenaamd sympathiserende buitenstaanders als Jaap Hamburger en, om maar een extreem voorbeeld te gebruiken, George W. Bush. De overgrote meerderheid van Israeliers en Palestijnen is slachtoffer. Slachtoffer van de bezetting. Van het gebrek aan visie van Israel's huidige leiders. Van de machtsstrijd onder de Palestijnen en de politieke, sociale en economische chaos die daarvan het gevolg zijn. Van de afwezigheid van een geloofwaardige oppositie in Israel en onder de Palestijnen. Van de blindheid van pro/anti-activisten buiten Israel en Palestina. Van de snode strategieen van misdadige regimes die het leven van niet alleen hun eigen volk, maar ook dat van Libanezen, Palestijnen en Israeliers onmogelijk maken om te overleven ( Syrie ) of hun sinistere doeleinden te bereiken ( Iran ). Van de idiote competitie - en het wederzijdse wantrouwen - tussen Europa ( 'geleid' door Frankrijk ) en de Verenigde Staten. Van de machteloosheid en het gebrek aan werkelijke belangstelling van de Verenigde Naties. Voor dat laatste, zie Libanon: terwijl de VN druk bezig is om Israel te veroordelen, is Hezbollah er onder de neus van de organisatie in geslaagd zich bijna volledig te herbewapenen, en loopt Libanon wederom de kans om in totale anarchie te vervallen. Noch de huidige Israelische leiders noch hun Palestijnse tegenhangers zijn bereid of in staat om de noodzakelijke knopen door te hakken en de dodelijke impasse te doorbreken. Een einde aan de bezetting zal Israel nog meer dan de Palestijnen baten, al moet niemand de illusie koesteren dat zo'n einde alle andere problemen zal doen verdwijnen. Hulp en inmenging van buitenaf zijn harder nodig dan ooit. Een ieder die daadwerkelijk wil helpen dient echter te beseffen en te erkennen dat de schuldigen voor het conflict niet alleen in Jeruzalem maar ook o.a. in Gaza, Ramallah, Damascus en Teheran moeten worden gezocht, en - vooral - dat beide volken slachtoffer zijn. De schuld van de ene partij maakt het lijden van 'haar' slachtoffers niet minder triest, en omgekeerd. Juist door de ellende aan beide kanten te onderkennen kun je de kant waarvoor je het meeste sympathie hebt beter helpen.

Wednesday, November 22, 2006

Ik was blij met de volgende reactie op de mail die ik vorige week naar het CIDI stuurde ( gepost met medeweten en goedkeuring van Nathan ). Dat we het niet over alles eens zijn wil niet zeggen dat we af en toe niet van gedachten kunnen wisselen, integendeel:
Beste Bert, Dank voor je mail en je kritiek. Het is altijd goed om van betrokken mensen input te krijgen over het wel en wee. Zeker als het mensen zijn die zich zelf ook inzetten. Ik ga ook voor een groot gedeelte mee in je kritiek. Het moge duidelijk zijn waar CIDI staat als het op Israel aankomt. Dit betekent ook dat er af en toe kritiek wordt gegeven. Hier had Israel een grove fout begaan en dat wordt gelukkig ook gelijk toegegeven. Het is ook aan CIDI als pro-Israel organisatie om dat dan te veroordelen. In good and in bad times. Natuurlijk vertrouwen we op het rechstsysteem in Israel, maar wij hebben een publieke taak in Nederland toe zaken uit te leggen. Overigens heeft CIDI een directie, een dagelijks bestuur, een algemeen bestuur (met daarin vertegenwoordigers van Joodse organisaties), een achterban etc. die ervoor zorgen dat CIDI doet wat het doet. Jij ook succes met alles en we houden contact. Met vriendelijke groet, Nathan Bouscher Stafmedewerker CIDI
Het volgende stuk staat vandaag in het Friesch Dagblad. De Telegraaf gaat vandaag vrolijk verder met wat een persoonlijke kruistocht tegen Wouter Bos lijkt te zijn. Het is niet zozeer links dat de krant lijkt te verafschuwen maar een specifieke partij en haar lijstaanvoerder. Je kunt op de website van de krant twee 'artikelen' lezen waarin mensen uitleggen waarom je nu juist wel of niet op de SP moet stemmen, maar over de PvdA zul je bij wakker Nederland never nooit niet ook maar een positief woord tegenkomen. Soit. Het Reformatorisch Dagblad legt uit hoe alles in zijn werk gaat. Bij het vluchtig doorlezen van de informatie ontdekte ik een foutje, of liever een slordigheidje: "de kiesdeler... . Dit is het aantal uitgebrachte stemmen, gedeeld door het aantal zetels dat in het parlement te verdelen valt." Dit moet natuurlijk "het aantal uitgebrachte stemmen minus de blanco en ongeldige stemmen" of gewoon simpelweg "het aantal geldige stemmen" zijn. Ik ben overigens altijd erg onder de indruk van de mate waarin bepaalde ( vooral confessionele ) kringen de verkiezingen en daarmee de democratie serieus nemen ( afgezien van de discussie over de rol van de vrouw in een van de streng-christelijke partijen ). Daar kunnen veel Nederlanders nog wat van leren.
Stemmen uit den vreemde
Wanneer ik dit schrijf moet het lijsttrekkersdebat dat de verkiezingscampagne afsluit nog plaatsvinden. Zelf heb ik vorige week mijn stem al uitgebracht. Mijn stembiljet, samen met een door mij ondertekend stembewijs, heb ik in een voorgeadresseerde oranje envelop naar de Nederlandse ambassade in Ramat Gan gestuurd. Als je in het buitenland woont en wilt stemmen moet je je laten registreren bij de gemeente Den Haag. Je kunt dan per brief ( zoals ik ), per machtiging of – bij wijze van experiment – via internet stemmen. In de eerste jaren na mijn emigratie heb ik niet gestemd. Ik volgde niet wat er in Nederland speelde, misschien vooral omdat ik druk was met integreren in Israel. Pas sinds een jaar of vijf kan ik zeggen dat ik het nieuws in Nederland weer nauwlettend volg. Sinds 2002 ben ik het internet intensief gaan gebruiken en begonnen met het schrijven van artikelen en opiniestukken voor Nederlandse en andere kranten en tijdschriften. Ik lees tegenwoordig weer dagelijks Nederlandse boeken, tijdschriften en kranten, op papier of online. Sommige onderwerpen die Nederlanders bezighouden zijn voor mij een ver-van-mijn-bed-show, maar ik voel me genoeg betrokken bij veel van wat zich afspeelt in wat toch altijd mijn vaderland zal blijven om zonder gene mijn stemrecht te benutten. Op Dutch Forum, een forum van Nederlanders ( joods en niet-joods ) in Israel, is druk gediscussieerd en geleuterd over de verkiezingen voor de Tweede Kamer. Een centraal onderwerp was de vraag of de standpunten van een partij met betrekking tot Israel bepalend zouden moeten zijn voor de keuzebepaling van wie Israel een warm hart toedraagt. Sommige forumdeelnemers beweerden dat de enige partij die Israel onvoorwaardelijk steunt de Christenunie is, anderen zagen juist de VVD als de meest geeigende optie voor pro-Israel stemmers. Dries van Agt werd aangevoerd als reden om geen CDA te stemmen. Een deelnemer claimde dat men geen PvdA moet stemmen enkel omdat Erik Jurgens, Eerste-Kamerlid voor die partij, naar aanleiding van het debat over de Armeense genocide had gezegd dat het ontkennen van de Holocaust onder de vrijheid van meningsuiting valt en dus niet strafbaar zou moeten zijn. Een ander noemde Jurgens' partij – niet echt origineel – de PvdArabieren, en haar lijstaanvoerder Wouter Boslim. Een verlichte geest verklaarde dat hij gestemd heeft op "het enige kamerlid dat een potentieel heeft ooit door de Playboy benaderd te worden", Fleur Agema, nummer twee op de lijst Wilders. Verschillende commentatoren op websites waar Nederlandse expats actief zijn spraken hun voorkeur voor Geert Wilders uit. Bij een artikel op telegraaf.nl over welke etenswaren Nederlanders in het buitenland het meeste missen las ik dat een echtpaar dat in de West Indies woont de kroket mist en op Wilders stemt. Dit kan misschien deels verklaard worden door het feit dat emigranten Nederland vaak uit onvrede verlaten: de heer Wilders probeert als geen ander ontevredenheid ( en angst ) in kamerzetels om te zetten. Zelf heb ik hem een aantal jaren geleden in een Nederlands-joods bejaardenhuis in Haifa kort geinterviewd, toen hij nog campagne voerde voor de VVD. Ik kende hem toen nog niet en was onder de indruk van wat zijn oprechte vriendschap voor Israel leek, wat mij er overigens ook toen niet toe bracht om liberaal te stemmen. Inmiddels heb ik een sterk vermoeden dat het bij hem, en bij iemand als Hans van Baalen die ook door sommige DF-deelnemers een vriend van Israel wordt genoemd, meer om haat voor Haman dan om liefde voor Mordechai gaat. Zij zien Israel ( en joodse kiezers in Nederland ) als natuurlijke bondgenoot tegen de Islam, of in het geval van Wilders tegen de 'uitwassen van de Islam'. Bij vriendschap denk ik toch aan diepere banden dan hooguit een gemeenschappelijke vijand. Zelf denk ik dat je als Nederlandse kiezer moet kijken naar meer dan een onderwerp. Het gaat bij Nederlandse verkiezingen om Nederlandse belangen, en die reiken verder dan alleen maar het welzijn van Israel. Daarbij valt het nog te bezien wat beter is voor dat welzijn: onvoorwaardelijke of kritische steun. Volgens mij lopen veel belangen van Israel en Nederland trouwens parallel. Op een door de jeugdorganisatie van het CIDI georganiseerde discussieavond kwam gelukkig een breder scala aan voor joodse kiezers relevante onderwerpen aan bod dan alleen maar Israel: antisemitisme, asielbeleid, integratie en behoud van de eigen identiteit, het recht op ritueel slachten, Holocaust-onderwijs. Lang voordat ik mijn stem uitbracht had ik al een idee welke partij(leider) ik het meest sympathiek vind. Tenslotte heb ik voor zover ik me kan herinneren bijna alle keren dat ik in Nederland stemde voor dezelfde partij gekozen, en de weinige keren dat ik hier direct politiek actief ben geweest was dat voor haar Israelische zusterpartij. Om heel eerlijk te zijn moet ik zeggen dat ik wel even op de website van de partij heb gekeken om te zien of ik niet al te kromme tenen kreeg bij het lezen van haar standpunten inzake Israel en het Midden-Oosten. Dat viel mee, en dus heb ik wederom vol goede moed en vertrouwen mijn stem uitgebracht. Nu maar hopen dat dat vertrouwen niet beschaamd zal worden. Ook wat dat betreft hebben Israel en Nederland heel wat gemeen. We hebben het tenslotte over politici.

Friday, November 17, 2006

In an article about what probably are provocations by IAF fighter planes, I read the following line: " The planes were 'in attack position' a spokesman for the French general staff, Captain Christophe Prazuck, told reporters ". With all due respect to the French 'peacekeepers' in Lebanon and to all French servicemen and -women in the last 60+ years ( and I do have a lot of respect for many individual heroes and heroines among them ), I have to admit that I could not resist a chuckle and inadvertently thought, probably as a result of having watched to many American television shows: " How are French soldiers supposed to recognize attack positions? ".
PS: I know, I am on a blogbreak, I really try not to follow the news and react, but sometimes I just cannot help it. I should know better.
Gistermorgen heb ik per aangetekende post vanaf de universiteit een oranje voorgeadresseerde envelop met een door mij ingevuld stembiljet en een door mij ondertekend stembewijs naar de Nederlandse ambassade in Ramat Gan gestuurd. Het is maar goed dat ik deze website nog niet had gezien: de uitkomst daarvan verschilde nogal van de partij waarvan ik het bovenste hokje rood gekleurd heb. Wel heb ik heel hard gelachen bij een paar van de op de website geboden keuzes.

Wednesday, November 15, 2006

One posting in English, to compensate for the number of postings and articles in Dutch that appeared here recently, in spite of me enjoying a blogbreak.
The UN reported that hundreds of Somali Islamist terrorists joined Hizbullah this summer in the war against Israel. In return, Somali militia received training, weaponry and facilities from Hizbullah, Iran and Syria. Funny, that same UN concluded last week basically that Israel is particularly to blame for the growing gap between Muslims and the West. After all, our conflict with the Palestinians ( which, of course, is the main reason why Syria, Lebanon, Iran, Hizbullah and so many other Muslim countries and terror groups continue to try and hurt/annihilate us ) would close that gap, wouldn't it? Come on, give me a break. I would welcome an end to the Palestinian-Israeli conflict as much as most Israelis and many Palestinians ( not only because I wish the Palestinians all the best, but mainly because it would be in the interest of my own people, and it could not longer serve as a believable excuse for the crimes of terrorists all over the world ), but believe me, Islamists and other Muslim fanatics and not-so-fanatics will find dozens of other excuses ( the very existence of a Jewish state in their midst, for instance, or the West's superiority in oh so many fields ) to continue their armed struggle against Israel, the West and all those who refuse to embrace ( their specific version of ) Islam. Interesting to notice that at least two members of the panel that issued last week's reports are well-known friends of Israel and the Jewish people: former Iranian president Muhammad Khatami and Archbishop Desmond Tutu. I would not be surprised if Noam Chomsky or Bobby Fischer had been invited to make up the Jewish part of the panel.
Naar aanleiding van een commentaar van Nanette heb ik de volgende e-mail naar Wim Kortenoeven en Nathan Bouscher van het CIDI verstuurd:
Beste Wim en Nathan, Vorige week wijdde ik, ondanks een blogpauze, een posting aan een nieuwsbericht dat ik las, waarin stond dat jullie een onderzoek naar en strenge straffen voor de schuldigen van de dodelijke blunder in Beit Hanoun eisten, niet minder dan dat. Mijn reactie was nogal emotioneel, maar misschien was dat wel omdat ik gigantisch teleurgesteld ben en jullie werk normaal gesproken erg waardeer. Juist het CIDI zou dergelijke gebeurtenissen ( die - not unlike terreur, zou ik bijna cynisch zeggen - niet goed te praten maar wel te begrijpen zijn, gezien de druk waaronder het leger dag en nacht in en om Gaza moet opereren ) in de juiste context moeten plaatsen en zich af moeten vragen of het zijn taak is om Israel op de vingers te tikken. Ook ik heb enorm veel kritiek op de Israelische regering en het leger ( een van de redenen waarom ik aliyah heb gemaakt: ik wil me vrij voelen om mijn kritiek en zorg te uiten ), maar ik vertrouw er op dat - ondanks hun gigantische gebreken - de Israelische maatschappij, het Israelische rechtssysteem en de democratie die Israel nog steeds is zelf in staat zullen zijn om ( de nasleep van ) zaken als deze op de juiste manier af te handelen. Ik zou teleurgesteld zijn als bepaalde groeperingen en individuen in Nederland Israel niet aan de schandpaal zouden nagelen na missers en wandaden zoals Beth Hanoun, maar ik betwijfel of het tot de taken van uitgerekend het CIDI behoort om luidkeels aan dergelijke aanklachten deel te nemen, of om te bepalen welke "Israelische acties doelgericht" zijn en wat "proportionaliteit" ( een woord met een wrange bijklank, zeker na de laatste Libanon-oorlog: elke reactie van Israel op aanvallen vanuit Libanon werd wereldwijd automatisch als buitenproportioneel bestempeld ) is. Over de juiste context gesproken. Vanmorgen heeft een Qassam raket een vrouw gedood en een man zwaar verwond. Sderot en andere steden en dorpen aan de grens met Gaza worden al ruim een jaar ( al van ver voor de terugtrekking uit Gaza ) dagelijks met raketten bestookt. Eerder deze week landde een raket vlakbij een kinderhuis in een kibbutz, G'd zij dank werd niemand daarbij gewond of gedood. Hierover hoor ik het CIDI niet of nauwelijks - en zeker niet luidkeels - moord en brand schreeuwen ( om drie uur vanmiddag, Israelische tijd, stond er nog niets over de laatste dodelijke raketaanval op Sderot op de CIDI website; beide benen van de zwaar gewonde jongeman, een lijfwacht van het ministerie van defensie - de minister woont zelf in Sderot - moesten worden geamputeerd ). De situatie waarin Israel en veel Israeliers zich vandaag de dag bevinden is, om het in Hebreeuws slang te zeggen, al ha paniem ( lett. "on the face", de naam van een weblog van een collega-kennis van me, ik zou het in het Nederlands vertalen als 'knudde' of 'k*t met peren' ), en het ziet er niet naar uit dat daar in de nabije toekomst veel in positieve zin aan zal veranderen. Dat draagt zeker bij aan mijn frustraties en verklaart deels mijn boze en emotionele reactie op jullie persbericht. Mijn excuses daarvoor. Graag zou ik jullie reactie horen. Laat ook weten als ik het volkomen bij het verkeerde eind heb. Ik kan niet altijd even goed tegen kritiek maar zou toch graag weten wat jullie beweegt in deze, en hoe jullie dit persbericht in het kader van jullie takenpakket plaatsen. Deze mail stuurde ik naar jullie tweeen omdat ik toevallig jullie e-mail adressen heb, na onze online contacten en ( in het geval van Nathan ) ontmoetingen in het nabije verleden. Succes met jullie belangrijke werk. Met vriendelijke groeten, ..........

Saturday, November 11, 2006

Let's not forget. Today is armistice day. I found this beautiful picture on the website of Sky News.
Het volgende artikel staat vandaag in het Friesch Dagblad. Een aantal namen zijn hier weggehaald of vervangen door initialen.
Lessen van een bevalling
Op donderdag 26 oktober 2006, om tien over zes 's morgens, beviel mijn vrouw van een zoon. I. Jacob de Bruin werd - net als zijn zus ( 1999 ) en broer ( 2002 ) - geboren in het Bney Tsion ziekenhuis ( Rothschild ) in Haifa. Zijn geboorte maakte me weer eens bewust van twee feiten: dat er slechts twee generaties zitten tussen mijn kinderen en de Holocaust, en dat joden en Arabieren heel goed samen kunnen leven zolang we inzien wat ons bindt en niet al te zeer benadrukken wat ons scheidt. Onlangs las ik op de website van de Telegraaf over een rechtzaak waarin verwanten van joden die vanuit Frankrijk naar de vernietigingskampen in Polen zijn gedeporteerd de Franse spoorwegen aanklaagden vanwege medeplichtigheid aan de dood van hun ouders en andere familieleden. De feedback loog er weer niet om. Een greep uit de reacties: "Je zou [vloek] bijna denken dat de kinderen van de vergaste joden er blij om zijn dat hun ouders om zijn gebracht...", "Ons is in de eerste eeuw door de joden onze messias ontnomen. Dat lijkt mij genoeg voor levenslange betaling.", "Dat die oorlog al zestig jaar over is is niet van belang als zij er maar geld uitslaan." Rivka, mijn schoonmoeder, werd op 26 februari 1940 in Antwerpen geboren. Haar ouders, Poolse en Tsjechische joden, vluchtten na de Duitse inval zuidwaarts met hun dochter. Rivka's moeder wist samen met de baby in Zuid-Frankrijk te overleven, maar Rivka's vader, Jacob Rozenblum, werd opgepakt en kwam via het kamp Gurs in Drancy, vlakbij Parijs, terecht. Vandaar is hij op zaterdag 6 maart 1943 om vijf voor negen 's morgens samen met 999 anderen ( waaronder 27 Nederlandse joden ) naar Maidanek gedeporteerd. Aanvankelijk wist Rivka, die haar vader nooit gekend heeft, alleen dat hij de oorlog niet had overleefd. Pas een jaar geleden vond ik in het Memorial de la Shoah in Parijs details over zijn deportatie. Op de lijst van transport nr. 51 vanuit Drancy staat zijn naam, met nummer 688; geboortedatum 14.11.04 - hij was in maart 1943 op een paar weken na net zo oud als ik nu ben; geboorteplaats Czestochowa, Polen; beroep: diamantslijper. Eindelijk had Rivka een idee waar en wanneer haar vader vermoord moet zijn. Ze was erg ontroerd toen ze hoorde dat I. via zijn tweede voornaam naar haar vader is vernoemd. Zestig jaar is een lange tijd, en het aantal mensen dat de oorlog als volwassene of als kind meemaakte wordt met de dag kleiner, maar het zal nog lang duren voordat voor de meeste Israeliers de Shoah 'zomaar' een stukje geschiedenis zal worden. Of de anti-semieten die hun gal spuwen op websites zoals die van de krant van wakker Nederland dat nu goedkeuren of niet. Dat sommigen ( joden en niet-joden ) de herinnering aan de Holocaust voor oneigenlijke - politieke of andere - doeleinden misbruiken is een ander verhaal. Ook de bevalling van ons derde kind was weer een fantastische ervaring, niet in de laatste plaats door de bijzondere atmosfeer in het ziekenhuis. Terwijl in Gaza, Jeruzalem en elders in en om Israel joden en Arabieren elkaar naar het leven staan, immigranten en geboren Israeliers elkaar vaak niet echt goed begrijpen, en religieuze en seculiere Israeliers elkaar soms voor minder dan rotte vis uitmaken en zelfs fysiek belagen, werken en leven alle verschillende bevolkingsgroepen die Israel tot zo'n bijzonder - en bijzonder ingewikkeld - land maken in de ziekenhuizen van Haifa ( en ook van andere Israelische steden, zo is mij verteld ) op vrijwel voorbeeldige wijze naast en met elkaar. Dokters, verloskundigen, zusters, broeders, schoonmakers, patienten, jonge vaders en moeders, bezoekers, er wordt geen ( of nauwelijks ) onderscheid gemaakt naar afkomst of religie. Naast Rothschild ken ik het Carmel ziekenhuis goed, we hebben daar zo'n twee weken doorgebracht op de kinderafdeling met onze dochter toen ze nog een heel klein ukkie was. Discriminatie, haat en nijd zullen ongetwijfeld ook in Israelische ziekenhuizen voorkomen, maar toch valt het me steeds wanneer ik in Carmel of Rothschild ben op dat de ethnische, religieuze en politieke (menings)verschillen die ons dagelijkse leven vaak zo bemoeilijken daar weg lijken te vallen. Bij de drie bevallingen en bij de operaties van onze dochter hebben zowel Arabische als joodse, religieuze als seculiere, 'oude' als 'nieuwe' Israeliers ons geholpen als arts, verloskundige etc. Op de kraamafdeling lagen mijn vrouw en onze kinderen naast babies en jonge moeders wier moedertaal Russisch, Arabisch, Hebreeuws, Frans, Spaans, of Engels was, en ik ben alledrie de keren bij het verlaten van de verloskamer met zowel "Mazal tov" als "Mabroek"" gefeliciteerd. Zulke ervaringen geven deze burger weer een beetje moed en hoop. Dat is hard nodig, want van het aanhoudende Israelische en Palestijnse geweld, van het chronische gebrek aan leiderschap aan beide kanten, en van de bedreigingen die vanuit Beiroet en Teheran deze kant worden opgestuurd worden ik en vele anderen hier niet echt veel vrolijker. Misschien zouden de leiders van Israel, de Palestijnen en de omliggende landen eens verplicht moeten worden om een week of wat in een van de ziekenhuizen in Haifa door te brengen, om te leren hoe je met minimale middelen ( ook hier lijdt de gezondheidszorg onder constant geldgebrek ) maar op basis van gemeenschappelijke belangen, emoties en doelen heel goed kunt samenwerken en -leven.

Friday, November 10, 2006

Tot mijn stomme verbazing las ik net in het nieuwsbulletin van de Wereldomroep dat het CIDI heeft opgeroepen om de schuldigen van de dodelijke blunder in Beit Hanoun ( een tiental Palestijnen, voornamelijk vrouwen en kinderen, kwam om door een of twee IDF-granaten die hun doel gigantisch misten ) te straffen. Ik kan me herinneren dat tijdens de bijeenkomst in de LJG sjoel tijdens de oorlog iemand namens het CIDI sprak over het belang van goede hasbara, en dat het CIDI daarbij een belangrijke rol kan spelen. Sindsdien heb ik niets maar dan ook niets van hun kant gezien dat aan een betere hasbara bijdraagt. Integendeel. Bijvoorbeeld: in de dagen na de oorlog berichtte het CIDI op haar website - net als alle andere media - alleen over Libanese vluchtelingen die naar hun huizen terugkeerden. Had nu juist niet het CIDI aandacht moeten besteden aan de tien- of honderdduizenden Israelische vluchtelingen die ook naar hun huizen terugkeerden? En nu dit weer. Sinds wanneer is het de taak van het CIDI om blunders en (mis)daden van het Israelische leger aan de kaak te stellen? Natuurlijk moeten de verantwoordelijken voor Beit Hanoun aangewezen en gestraft worden, deze misser was onvergeeflijk, en alle pogingen van de Israelische autoriteiten om excuses te vinden zijn zinloos en pathetisch, maar is het CIDI de aangewezen instantie om zich daarmee te bemoeien? Had het niet gewoon bij een uitspreken van afschuw of medelijden kunnen blijven? Vertrouwen ze niet op de Israelische media, of op het Israelische rechtssysteem, en denken ze niet dat Anja Meulenbelt en Dries van Agt veel beter zijn in het aanklagen ( en uitmelken ) van heuse en vermeende Israelische misdaden dan Ronnie Naftaniel en Hadassah Hirschfeld? Snappen ze niet dat er een verschil is tussen wat je onder elkaar zegt en wat je in niet-joodse media uitschreeuwt? Of zijn ze bang dat niemand in Israel naar hen luistert, of dat de niet-joden hen minder serieus zullen nemen als ze Israel ook niet af en toe in de beklaagdenbank plaatsen? Mijn vraag is voornamelijk deze: spreekt iemand binnen de joodse gemeenschap hier het CIDI op aan, of zijn ze daar volkomen autonoom bezig? Namens wie of wat spreekt het CIDI? Ze doen natuurlijk veel goed en belangrijk werk, maar als ik zo hun website volg krijg ik wel eens de indruk dat ze drukker zijn met voetballen met Marokkaanse jongeren, het gezellig afsluiten van de Ramadan en zoiets absurds als de vraag welke partij over twee weken de joodse stem verdient of krijgt dan met de doelstellingen waarvoor de organisatie ruim dertig jaar geleden in het leven werd geroepen.

Wednesday, November 08, 2006

Because I wanted to save the speech that David Grossman ( for another English translation click here; the Hebrew original can be found here ) held at last Saturday's Rabin memorial I saved it on my parallel weblog. I also liked Nehemia Strasler's article on the murder of Rabin and its impact on our daily lives, so it was saved as well. When I searched from some online information on the ( financial ) costs of the occupation, someone at the information desk of Peace Now refered me to a series of articles in Ha'Aretz three years ago. I also found two reports from the early 2000s, made by the Adva Center ( click here and here ).

Thursday, November 02, 2006

Theo van Gogh ( 1957-2004 )
Yitzhak Rabin ( 1922-1995 )

Today two years ago ( according to the 'regular', i.e. Gregorian, calendar ) Theo van Gogh was murdered in Amsterdam by a fanatical Muslim. A not less fanatical Jew murdered Israel's Prime Minister Yitzhak Rabin eleven years ago according to the Hebrew calendar ( the official day of remembrance is today-tomorrow, because the Hebrew date falls on shabbat this year ). On a more cheerful note, today one of our sons celebrates his fourth birthday, and around noon our other son will have his brith.

Gisteren bekeek ik toevallig op nos.nl een fotoreportage van het bezoek van de Jordaanse koning Abdallah en koningin Rania aan Nederland. De laatste zin van de begeleidende tekst luidde: "Koningin Beatrix was goed bevriend met Abdullahs ouders koning Hussein en koningin Noor." Dat is natuurlijk onjuist. Abdallah is de zoon van wijlen koningin Hussein en diens tweede vrouw, prinses Muna, een Engelsvrouw. Koningin Noor was de vierde vrouw van koningin Hussein. Ik stuurde een mailtje naar een goede vriendin van me die goed weet wie waar verantwoordelijk voor is bij de NOS, en zij gaf de informatie door. Even later werd er "De Oranjes hebben een sterke band met het Jordaanse koningshuis. Koningin Beatrix was goed bevriend met Abdullahs ouders." van gemaakt. Blijkbaar zijn ze er bij de NOS ook niet zeker van of dat helemaal juist is, dus nu is de hele zin over de vriendschapsbanden tussen het Hashemitische koningshuis en de Oranjes maar weggelaten.