Sunday, December 31, 2006


A happy, healthy, success- and
( let's be optimistic rather than realistic )
peaceful 2007!



( picture supplied by Freephoto.com )

Friday, December 29, 2006

Ha'Aretz News Flash: 18:34 Danish broadcasters say they will not broadcast Saddam execution (DPA)
I hope this does not mean that someone else will broadcast it. That would be sickening. I won't watch it, that's for sure.

Thursday, December 28, 2006

Op 17 ( Apeldoorn ) en 18 ( Amsterdam ) januari a.s. geeft de bekende Israelische MO-commentator Ehud Ya'ari ( zijn commentaren worden ook in de Arabische wereld nauw gevolgd ) lezingen in Nederland. Kijk voor meer informatie op de website van het CIDI.

Monday, December 25, 2006

I love Daniel Barenboim as an artist and performer, and I often agree with what he has to say about 'the situation'. He is here for the 70th anniversary celebrations of the Israel Philharmonic Orchestra. When asked about ( Israeli ) criticism of his work to promote peace and some form of coexistence ( among other things through his Diwan orchestra ), he replied thus: "It doesn't bother me, the moment you have an opinion about something there will also be people with opposing views – for and against. Who is attacking me? A few political people? How can that bother me? I don't have a better opinion of them than they have of me, so why should it bother me? Do I have a positive opinion of (Moshe) Katzav? No, I don't. I grew up her before the occupation of the Territories when morals and strategy were different. I grew up here at a time when people such as Yeshayahu Leibowitz and Martin Buber were around. Where are they now? That's the problem. The criticism against me ridicules the myth of Jewish intelligence. With every war we win, we emerge weaker politically because we lack political leaders with any intelligence and wisdom to think of another path." Amen to that.

Saturday, December 23, 2006



Voor minstens drie Nederlanders kan deze kerst waarschijnlijk al niet meer stuk. Heb ik het mis, mis ik iets, of lijkt het er op dat de makers van Fokke en Sukke denken dat de hoofdstad van Syrie Amman en niet Damascus is?

Merry Christmas!

Wednesday, December 20, 2006

This winter our cellphone provider, Cellcom, offers its customers some wonderful gifts and discounts, in cooperation with leading local commercial chains. The 'action' in each chain is limited to a certain period, lasting between two weeks and about a month. Using a free customer discount card, you recently could buy five books ( good ones, in Hebrew ) for NIS 100,--, or get hundreds of shekels discount on sports clothing. Right now, until the middle of January, you can use the card to get one free movie ticket a week. My wife and I each have a card, and so do my parents/brother/sister-in-law. Yesterday our daughter went to watch a movie with her cousins and grandmother for free, heynam, eyn kasef. Thanks to Cellcom I went yesterday to the Haifa Mall and watched two of the best movies that I have seen in years, Scorcese's The Departed ( with Jack Nicholson, Martin Sheen, Alec Baldwin, Mark Wahlberg and the excellent Matt Damon and Leonardo di Caprio ) and The Illusionist, with one of my favorite actors, Edward Norton ( I loved his performances in Primal Fear and American History X ). If I had paid for the tickets I probably would have enjoyed the movies very much as well, but there is no doubt that the fact that it did not cost me even one agora added to my enjoyment. Normally a ticket is NIS 35 ( 6-7 Euro, about 8 dollars ). For the next four weeks I probably will go and watch some more movies, on my own or with my wife.

Sunday, December 17, 2006



Joep Bertrams, "Palestinian Unity"

Friday, December 15, 2006



Hag Urim Sameah!

Though I believe that Syria is to blame for many of the troubles that plague us, the Palestinians, the Lebanese, the Americans and Iraqis etc., I believe that the indirect overtures made by various spokesmen of the Damascus regime towards Israel should not be brushed aside all too easily. In the early 1970s Anwar Sadat tried to open channels of dialogue with Jerusalem, and he was arrogantly ignored by Golda Meir, who said that he was not serious. That arrogance cost Israel dearly in October 1973, during the war that would give Saddat enough leverage to come to Jerusalem and start peace negotiations with the Begin government four years later. Supposedly it was Henry Kissinger who encouraged Sadat to make war in order to press Israel towards the negotiating table. Let's hope that Olmert does not need another war to understand that talks with the Assad regime should at least be given a try.

Thursday, December 14, 2006

A shortened, much improved version of the following article ( which is a translation of the Dutch original ) appears today in the Dutch daily Reformatorisch Dagblad ( see today's first posting ).
A Helping Hand
"Better late than never" was my first thought when I read the Iraq Study Group Report. Not that I necessarily agree with all conclusions and recommendations of the report, but when an American bipartisan committee proposes a coherent comprehensive policy for the Middle East progress is being made. If only this had happened right after George W. Bush's first election or after 9/11: that would have saved the US, the Middle East and the rest of the world a lot of trouble. Instead, the Middle East policies of the Bush administrations resembled a blind bull in a china shop. Lebanon, Israel and the Palestinians were left to their fates, Iran and Syria were allowed to do as they pleased, and in Iraq the centralised regime of one horrible dictator was replaced by a dangerous anarchy. The list of American, Iraqi and foreign officials, opinion makers, academics, political and military experts who were consulted by the study group's members is impressive. That same list makes clear that it is stupid to claim that Israel and its supporters determine American policies in the Middle East. James A. Baker III is not exactly Washnington's best friend of the Jewish state and people, and it shows in 'his' report. This, and the fact that some of Israel's worst enemies have welcomed the report, can nevertheless not be a reason for Israel to ignore the report. Israel, like the Palestinians and Americans, should realize that it will never be able to bend reality entirely to its will, particularly since the country's governments have failed too often to take any determined positive steps on their own initiative. On the other hand, no one can expect Israel to cooperate or any peace plan to succeed if, as James Baker supposedly suggested, peace negotiations are held behind Israel's back in order to prevent "Jewish pressure". The Baker-Hamilton report offers a good basis for a renewed peace process. Especially because it is not fixated only on Iraq or on the Palestinian-Israeli conflict, but rather offers a more holistic approach. The report's compilers do not try to justify any terrorist's action or fool anybody by pretending that an end of the Palestinian-Israeli conflict and stability in Iraq will end ( Islamist ) terror alltogether. They do realize, though, that peace and quiet in Israel-Palestine and Iraq will remove the breeding ground and the major 'excuse' for most of today's terrorism. The dangers of Iran's nuclear plans and of Teheran and Damascus supporting terror groups are not underestimated, but at the same time it is acknowledged that blind faith in military confrontations is naïve. One of the main conclusions of the study group is that America's (non-)policy in Iraq until now has failed, and that a new approach is inevitable. Two words that were basically missing in Washington's foreign policy since 2000 were cooperation and consensus. Those two words appear all through the report, often preceded by the adjective 'international'. As I said before, better late than never. Let's hope we can look forward to similar studies on, for example, Afghanistan, Sudan/Darfur and North-Africa. It is not clear yet what the Bush administration will do with the report. Will most or all of the recommendations be implemented, will George W. Bush use the latter days of his presidency to launch a renewed and comprehensive peace process in the Middle East, or will the report serve mainly as some kind of academic excuse for an accelerated American retreat from Iraq? Europe can play a decisive role here. The leaders of the EU and of its member states need some courage and wisdom for that. They will have to set aside their pride and their loathing for Bush, and to try and bring their foreign policies into line. As far as the Middle East is concerned that line should somehow be coordinated with the Americans. If Washington and Brussels ( and Paris, Madrid, Berlin etc. ) manage to coordinate their MidEast policies, we have a political, economic and military alliance that will be able to force and seduce Israel and the Palestinians towards the negotiating table; to save Lebanon and Iraq; to call Iran and Syria to order through some sort of dialogue; to incapacitate ( Islamist ) terror. If the Europeans do not bother to take this report seriously and to seize the opportunities that it offers, there is a chance that it will become nothing more than a figleaf for the Americans' withdrawal from Iraq and from the whole region. In that case Jews, Palestinians, Lebanese and all other peoples here will be left to their own non-leaders and unenviable fates, and the world will have become an even more dangerous place than it is today.
Two Dutch cartoonists' impressions of Bush Iraq policy and the Baker-Hamilton report.


Tom Janssen ( "Exit Strategy Iraq" )


Joep Bertrams ( "Emergency Exit" )

( Wederom ) een uitstekende column van Elma Drayer in Trouw. Met dank aan mijn broer voor de verwijzing. Let op de commentaren.
Het volgende artikel staat als het goed is vandaag in het Friesch Dagblad.
Iran en de Holocaust
Op de website van het Instituut voor Politieke en Internationale Studies in Teheran kun je nog de Call for papers vinden voor de internationale conferentie "Herziening van de Holocaust: Globale Visie" die deze week werd gehouden, doelbewust en cynisch genoeg samenvallend met de internationale dag van de rechten van de mens. Het ziet er keurig uit, alsof het een conferentie van een gerenommeerde wetenschappelijke instelling betreft. Wetenschappers en onderzoekers werden uitgenodigd om een samenvatting van hun lezing ( "getypt in Word 2000", maximaal één A4 pagina, in het Perzisch, Engels of Arabisch ) samen met "toelichtingen over hun wetenschappelijke activiteiten" naar het secretariaat van de conferentie te sturen. Het doel van de conferentie, zo vertelt het IPIS ons, was om "met volledig respect voor het joodse geloof […] verschillende aspecten van dit onderwerp ( de Holocaust ) te beschouwen, verwijderd van enige propaganda of politieke beschouwing ". Nee, heus. Holocaust-ontkenning is bijna net zo oud als de Bevrijding, en een conferentie gewijd aan die nonsens is normaal gesproken geen nieuws. Net zoals er mensen zijn die willen blijven geloven dat Neil Armstrong's landing op de maan geënsceneerd was of dat de aarde toch echt plat is, zullen er altijd verlichte geesten zijn die het ontkennen van of twijfel zaaien over de aard en/of omvang van de Shoah tot hun levenstaak hebben gemaakt. Helaas kunnen we de absurde bijeenkomst in de hoofdstad van de Islamitische Republiek van Iran echter niet zomaar als apekool afdoen en negeren. Allereerst door de context. De belangrijkste initiator van de conferentie heeft sinds hij aan de macht kwam niet alleen maar keer op keer de totale vernietiging van de staat Israël gepredikt, hij doet er ook alles aan om de middelen te bemachtigen die hem en zijn land kunnen helpen zijn apocalyptische droom ( en niet alleen de zijne ) te verwezenlijken. Wat niet minder verontrustend is is dat de pogingen van Mahmoud Ahmadinejad om het historische waarheidsgehalte van de Holocaust samen met het bestaansrecht van de staat Israël in twijfel te trekken wereldwijd zo'n succes hebben. Dit valt bijvoorbeeld af te lezen aan heel wat commentaren op respectabele Nederlandse websites, commentaren die lang niet altijd in gebrekkig Nederlands geschreven en met een buitenlands klinkende naam ondertekend zijn. Dergelijke commentaren juichen 'onafhankelijk' onderzoek naar de Holocaust toe, vaak in naam van de door Iran zo gekoesterde vrijheid van meningsuiting. Ook wordt steeds weer ( in samenhang met uitspraken van de Iraanse president ) benadrukt dat tijdens de Tweede Wereldoorlog niet alleen maar joden werden vermoord, dat de slachtoffers van toen de nazi's van nu zijn, en – natuurlijk – dat de Palestijnen toch niet hoeven te boeten voor de misdaden van Europa. Vooral dat laatste vind ik een interessant 'argument' van Ahmadinejad: als de Holocaust nu werkelijk een mythe is, voor welke door Europa tegen het joodse volk begane misdaad moeten de Palestijnen dan sinds 1947 boeten? Gelukkig zijn de reacties waarin afkeur en verontwaardiging over de conferentie wordt geuit nog ruim in de meerderheid, maar – net als met de door Bin Laden gebezigde mantra's – veel van wat Ahmadinejad beweert is de laatste jaren toch net iets te salonfähig geworden. Pseudo-wetenschappers als Robert Faurisson, en rabiate anti-semieten als David Duke ( Imperial Wizard – 'vorstelijk tovenaar' – van de Ku Klux Klan ) hebben met hulp en op kosten van de Iraanse Islamitische Republiek weer eens vijftien minuten roem gekregen. Ook de deelname van een handvol afgevaardigden van Neturei Karta aan de bijeenkomst was geen verrassing, al ontkennen zij vanzelfsprekend de Holocaust niet. Het kost de vijanden van Israël nooit echt moeite om een paar joden te vinden die met alle genoegen 'een ander joods geluid' laten horen. De leden van Neturei Karta hebben daarbij een zekere propaganda-meerwaarde. Als duidelijk zichtbare, haast karikaturale joden zoals rabbijn Aharon Cohen het met een anti-Zionist eens zijn dat de 'Zionistische entiteit' misdadig is en geen recht van bestaan heeft, kan niemand die persoon ooit van anti-semitisme beschuldigen. " Ik een anti-semiet? Mijn beste vrienden zijn joden!" Alhoewel we er voor op moeten passen om professionele geschiedvervalsers en jodenhaters al te veel eer en aandacht te gunnen is het gevaarlijk en al te makkelijk om de conferentie lacherig als onbeduidend af te doen. Het feit dat ze door ( het departement voor onderzoek en onderwijs van ) het Iraanse ministerie van buitenlandse zaken werd georganiseerd zegt genoeg. Toch werd in maar weinig verslagen over de conferentie een direct verband gelegd tussen enerzijds de conferentie en anderzijds Ahmadinejad's inmiddels reeds beruchte uitspraken, Iran's nucleaire ambities en buitenlandse politiek, inclusief de pogingen van dat land om de machtsverhoudingen in Libanon drastisch te veranderen. Ondanks alles waren er deze week redenen voor hoop en een voorzichtig optimisme. Naast de eenduidige afkeuringen door voor zover ik weet alle Westerse regeringen was er een kleinschalig maar dapper en openlijk studentenprotest op de vroegere polytechnische universiteit in Teheran. De Iraanse President werd daarbij voor dictator uitgemaakt, en een student zei dat de conferentie een schande voor zijn land was. Dit laat ongeacht het kleine aantal demonstranten zien dat Ahmadinejad's denkbeelden zeker niet door alle Iraniërs gedeeld worden, maar vooral dat er in Iran jongeren zijn die niet anders dan het bewind van de ayatollahs kennen en desondanks een luidkeels politiek protest durven laten horen.
Het volgende artikel staat vandaag in het Reformatorisch Dagblad. Zie hoe een kleine verandering de betekenis van een hele zin of paragraaf kan veranderen. In de derde paragraaf schreef ik "Een politicus als Bush kan onvoorwaardelijke steun aan Israël beloven, wanneer puntje bij paaltje komt zijn het officials als Baker ( niet echt een filo-semiet ) die het eigenlijke buitenlandse beleid bepalen...". Ik was vergeten om van officials ambtenaren te maken, maar de redacteuren van de krant maakten er mensen van. Nu staat er eigenlijk heel iets anders dan wat ik bedoelde. Het zij zo. Voor de rest is wat ik wilde zeggen goed overgekomen. Dit is een bewerking ( met een flink aantal verbeteringen ) van een langer origineel waarvan ik ook een Engelse versie maakte ( zie volgende posting ).
Een helpende hand uit Brussel
Een Amerikaanse tweepartijen-commissie die een coherent totaalbeleid voor het Midden-Oosten voorstelt noem ik vooruitgang. Zo'n rapport had meteen na George W. Bush' verkiezing of in ieder geval voor de invasie van Irak uitgebracht moeten worden. Dan zou Amerika, het Midden-Oosten en de rest van de wereld wellicht een hoop ellende bespaard zijn gebleven. Het Irak Studiegroep Rapport bevat vele haken en ogen, en niet minder tekortkomingen. Het lijkt dat de opstellers van het rapport er van uit gaan dat alle betrokkenen hier in de regio net zo rationeel denken en handelen als de gemiddelde Amerikaanse zakenman-politicus, en dat religie nauwelijks een rol speelt. Toch kan het Baker-Hamilton rapport een basis vormen voor een vernieuwd vredesproces. De belangrijkste conclusie van de studiegroep is dat het recente Amerikaanse non-beleid in Irak en in het Midden-Oosten hopeloos gefaald heeft, en dat een nieuwe aanpak onvermijdelijk is. In het buitenlandse beleid van de huidige Amerikaanse regering ontbraken tot nu toe feitelijk de woorden samenwerking en overeenstemming. 'Cooperation' en 'consensus' komen daarentegen regelmatig in het rapport voor, vaak voorafgegaan door het bijvoeglijk naamwoord 'international'. Dat klinkt veelbelovend. De opstellers van het rapport stellen terecht dat vrede in Israël-Palestina en Irak een belangrijke voedingsbodem en 'rechtvaardiging' voor Islamistisch terrorisme zal wegnemen. Misschien verwachten ze iets te veel van dialoog, maar ik deel hun onderkenning dat een blind vertrouwen in militaire confrontatie naïef en achterhaald is. Israël zou er verstandig aan doen om het werk van James A. Baker III serieus te nemen. Het was dom van premier Olmert om te zeggen dat hij erop vertrouwt dat president Bush' positie niet zal veranderen. Het verslag van de Irak Studiegroep weerspiegelt, veel meer dan de politieke waan van de dag, de opinies en lange-termijn strategieën van hoge ambtenaren in het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken. De lijst van deskundigen die door de commissie is geraadpleegd maakt weer eens duidelijk dat Amerika's Midden-Oosten politiek echt niet door Israël en zijn supporters wordt bepaald. Een politicus als Bush kan onvoorwaardelijke steun aan Israël beloven, wanneer puntje bij paaltje komt zijn het ambtenaren als Baker ( niet echt een filo-semiet ) die het eigenlijke buitenlandse beleid bepalen, en een begrip als 'onvoorwaardelijke steun' past niet in dat beleid. Dat bijvoorbeeld Syrië het rapport verwelkomd heeft hoeft Jeruzalem niet af te schrikken. Het is hoopgevend dat meer gematigde en/of Westers-georiënteerde Arabische regeringen naar aanleiding van het rapport ( en met het oog op een nucleair Iran dat ook hen bedreigt ) via Washington op een al dan niet directe dialoog met Israël aandringen. De Israëlische regering kan het beste de nadagen van Bush jr.'s presidentschap benutten door duidelijk op vrede gerichte initiatieven te ontplooien. Als Israël tevergeefs blijft hopen dat de tijd in zijn voordeel werkt zou het wel eens heel snel zonder werkelijke vrienden tegenover een nucleaire as Teheran-Damascus-Beiroet kunnen komen te staan. Hopelijk zal Europa haar trots en afkeer van Bush van zich af zetten en dit rapport gebruiken om samen met de VS tot een eensgezinde Midden-Oosten politiek te komen. Als men in Brussel, Parijs, Berlijn en elders in Europa dit rapport laat voor wat het is en de mogelijkheden die het biedt niet met beide handen aangrijpt, bestaat de kans dat het enkel als vijgeblad voor een spoedige Amerikaanse terugtrekking uit Irak en uit de hele regio zal dienen. Dan zijn de mensen in Israël, Palestina, Irak, Libanon etc. pas echt aan hun lot en aan hun wanbeleiders overgelaten, en wordt de wereld nog onveiliger dan ze nu al is.

Wednesday, December 06, 2006

Als het goed is ( het eerste stuk staat op de website van de krant, maar daar staat altijd maar een klein deel van wat in de krant zelf te vinden is ) staan de volgende twee artikelen deze week in het Friesch Dagblad.
In Beiroet begint de vrede?
Bijna vier maanden na het einde van wat in Israël de Tweede Libanon-oorlog heet blijkt wederom dat de voortdurende provocaties van Hezbollah die tot die oorlog leidden deel uitmaken van een groter geheel. Het lot van Libanezen, Palestijnen en Israëliërs lijkt niet zozeer in Beirut, Gaza, Ramallah en Jeruzalem te worden bepaald, als wel in Damascus en Teheran. Iedere keer dat daar om wat voor reden dan ook wordt besloten dat het tijd is voor een escalatie vallen de raketten in het zuiden of noorden van Israël, raken onderhandelingen over de vrijlating van Palestijnse gevangenen en ontvoerde Israëlische soldaten in het slop, en worden prominente, anti-Syrische Libanezen omgebracht. Bij de demonstraties tegen de Libanese regering domineren de kleuren geel, van Hezbollah, en oranje, van de supporters van Michel Aoun, de belangrijkste christelijke ( maar 'oecumenische' ) tegenstander van de regering Siniora. Aoun was ironisch genoeg tot vorig jaar vanuit Franse ballingschap een van de belangrijkste tegenstanders van de Syrische aanwezigheid in Libanon. Het gebruik van de kleur oranje bracht een buitenlandse journalist tot een serieuze vergelijking met de revolutie in Oekraine, die uiteindelijk tot de verkiezing van Viktor Joesjtsjenko leidde. Niet echt passend, zo'n vergelijking. Je hoeft niet aan de Israëlische kant van de grens te wonen om te vermoeden dat er weinig spontaans is aan de demonstraties in de Libanese hoofdstad. Als de demonstranten en degenen die hen de straat op sturen al democratische bedoelingen hebben, dan zijn dat de bedoelingen van de schrik van de buurt die eindelijk kans ziet om zijn wil aan de buurt op te leggen. De gebeurtenissen in Beiroet worden niet alleen in Jeruzalem maar ook in Amman, Cairo en elders met spanning gevolgd. Een as Iran-Irak-Syrie-Libanon is niet alleen voor Israël een nachtmerrie-scenario. De machtsverhoudingen in Libanon zijn wankel, een resultaat van compromissen en Realpolitik, vastgelegd in het mondelinge Nationale Pact ( 1943 ) en vanaf 1990 in de grondwet. De meeste van de achttien officiële ethnisch-religieuze bevolkingsgroepen waaruit Libanon bestaat hebben een vast aantal plaatsen in het parlement. Daarnaast moet de president een maronitische christen zijn, de voorzitter van het parlement een sji'itische moslim, en de premier een soennitische moslim. Dat die machtsverdeling ietwat kunstmatig is en niet de exacte huidige demografie van het land weerspiegelt betekent natuurlijk niet dat ze onder het mom van democratie zomaar met geweld overboord gegooid moet worden. Wat Syrië en Iran nog niet gelukt is door middel van politieke moorden en een heuse oorlog wordt nu langzaam maar zeker verwezenlijkt door politieke manoeuvres, aggressieve toespraken en publiek machtsvertoon van Hezbollah. Het is de vraag of bekend zal worden wie verantwoordelijk is voor de meest recente moord op een opponent van Syrische inmenging in Libanon, maar de gewelddadige dood van Pierre Gemayel jr. dient zonder enige twijfel de belangen van Hezbollah en diens broodheren. Het voortbestaan van de Libanese regering hing na het aftreden van de Hezbollah-ministers af van de steun van twee ministers. Gemayel's dood verminderde die steun met vijftig procent, waardoor de regering Siniora nog verder verzwakt werd tegenover de bullebak Hassan Nasrallah. Wat alles nog veel triester en zorgwekkender maakt is het veelzeggende feit dat terwijl Libanon in de richting van een nieuwe burgeroorlog wordt gestuurd, de VN er bij staat en er naar kijkt, zonder ook maar één vinger uit te steken. De internationale troepenmacht keek toe hoe Hezbollah in een paar maanden zijn wapenarsenaal tot vooroorlogse sterkte heeft teruggebracht. In New York en Genève is men druk met het veroordelen van Israël maar wordt voorbijgegaan aan de manier waarop de regimes van Bashar al-Assad en Mahmoud Ahmadinejad de wederopbouw van Libanon saboteren en elke mogelijke toenadering tussen Israël en de Palestijnen nog moeilijker maken dan ze al is. Internationale bemoeienis met het Palestijns-Israëlische conflict is hard nodig, maar het is zinloos om over een oplossing voor dat conflict te praten zonder Damascus en Teheran ter verantwoording te roepen. De pogingen van Iran om nucleaire wapens te bemachtigen en van het bewind in Syrië om politiek te overleven houden regelrecht verband met de politieke crisis in Libanon ( en Israël ), de mislukte pogingen om tot een Palestijnse regering van nationale eenheid te komen, de schendingen van de 'wapenstilstand' rond Gaza, enz., enz. Een vredesplan voor het Midden-Oosten dat wil slagen moet uitgaan van een soort holistische benadering. Een oplossing voor de crisis in Libanon brengt een einde van het Palestijns-Israëlische conflict dichterbij en verzwakt de grootste versjteerders in de regio. Er bestaat in deze context een zekere paradox. Enerzijds zullen Israël, Libanon en de Palestijnse regering moeten inzien dat ze hun eigen problemen binnenshuis en met elkaar moeten oplossen, d.w.z. zonder directe inmenging vanuit Damascus en Teheran. Aan de andere kant is tot nu toe gebleken dat de drie meest centrale spelers en slachtoffers van 'het conflict' niet in staat of bereid zijn om hun boontjes helemaal zelf te doppen. Bemoeienis van buitenaf is dus wel degelijk gewenst en onvermijdelijk: met goed gecoördineerde, gebalanceerde en vastberaden politieke druk en ( vooral economische ) steun kunnen ze worden overgehaald of gedwongen om de noodzakelijke knopen door te hakken. Ondanks het falen van Annan c.s. kunnen de betrokken partijen daarbij niet om de VN heen, al zal de meest actieve buitenstaanders-rol zijn weggelegd voor Europa, de VS en een aantal 'gematigde' Arabische landen.
Naschokken
Vorige week las ik dat de schade die de Hezbollah-raketten afgelopen zomer in Qiryat Shmonah, een van de zwaarst getroffen Israëlische steden tijdens de oorlog, aan gebouwen aanrichtten voor een aanzienlijk deel hersteld is. In Nesher, waar ik woon, is een huis door een directe inslag grotendeels verwoest. Toevallig bracht ik onze 7-jarige dochter afgelopen week naar een vriendinnetje dat naast dat huis woont. De verherbouwing verloopt zo te zien voorspoedig. In Haifa kun je eveneens nog de fysieke gevolgen van de oorlog zien, maar ook daar moet je de stad goed kennen om te weten en te zien waar de raketten zijn ingeslagen. In Beiroet zullen de materiële littekens ongetwijfeld nog veel langer te zien zijn. Ook de politieke naschokken worden daar nu nog dagelijks gevoeld, en als Hezbollah zijn zin krijgt zal de oorlog uiteindelijk voor een aardverschuiving zorgen die niet alleen in Jeruzalem wordt gevreesd. In Israël breiden de politieke naschokken van de oorlog zich iets geleidelijker uit dan in Libanon, maar ze zijn zeker zo voelbaar. Toen Ehud Olmert aan het begin van dit jaar zijn regering samenstelde eiste Amir Peretz, de nieuwe leider van de Arbeidspartij, het ministerie van defensie op. Het was, zeker gezien de nadruk die de Arbeidspartij tijdens de verkiezingscampagne had gelegd op sociaal-economische onderwerpen, logischer geweest als hij minister van financiën was geworden. Vrijwel alle vorige ministers van defensie hadden hun belangrijkste sporen als soldaat of op een aan defensie gelieerd gebied verdiend. Amir Peretz, 'slechts' kapitein in het leger, is en blijft vooral een vakbondsman, en net als Olmert, die jurist is en pas officier werd toen hij al lid van de Knesset was, staat hij niet bepaald als militair deskundige bekend. De oorlog bracht aan Israëlische zijde fundamentele gebreken aan het licht op het gebied van tactiek en strategie, bevelstructuren, communicatie, training en materieel. Die gebreken zijn natuurlijk niet vandaag of gisteren ontstaan. Het is de vraag of een meer ervaren en militair deskundige premier en minister van defensie grotere successen zouden hebben geboekt, maar het gebrek aan ervaring van het duo Olmert-Peretz werd na de oorlog vanzelfsprekend wel als één van de belangrijkste wapens tegen hen gebruikt. Naast Olmert en Peretz kreeg Dan Halutz, de opperbevelhebber van het leger, zware kritiek te verduren. Behalve arrogantie wordt ook Halutz, voormalig commandant van de luchtmacht, een gebrek aan "heuse legerervaring" verweten. Wat het geheel ingewikkelder en ondoorzichtiger maakt ( en wat een al niet prettige bijsmaak nog wranger maakt ) is het feit dat sommigen de oorlog misbruiken om politieke en persoonlijke rekeningen te vereffenen. Dat geldt niet alleen voor de politiek zelf, maar helaas ook voor het leger. Olmert en Halutz – Amir Peretz in mindere mate: anderhalf jaar geleden zat hij nog in de oppositie – worden samen met Ariel Sharon als de hoofdverantwoordelijken ( of –schuldigen, het is maar hoe je het bekijkt ) voor de terugtrekking uit Gaza gezien. Rechtse politici, die bij de laatste verkiezingen hun verzet tegen de terugtrekking niet met een werkbare meerderheid in de Knesset beloond zagen, proberen nu alsnog hun politieke gelijk te krijgen. Zij vormen langzaam maar zeker een niet echt homogene maar numeriek sterke oppositie, samen met de geëvacueerde kolonisten, de directe Israëlische slachtoffers van de oorlogen in Libanon en Gaza, en alle Israëliërs die niet per se rechtse sympathieën hebben maar gewoon teleurgesteld zijn in hun krachteloze, corrupte non-leiders en hopeloos worden door de uitzichtloze situatie waarin Israëliërs en Palestijnen zich bevinden. Binnen het leger zijn het vooral persoonlijke frustraties en onvervulde ambities die voor spanningen zorgen. Verschillende commissies zijn benoemd om te bepalen wat er mis ging. Een klein aantal hoge officieren hield de eer aan zichzelf en nam ontslag. Tientallen reserve-generaals hebben commentaar en advies gegeven, gevraagd en ongevraagd, in de media of binnenskamers. Bij de woorden van elk van deze deskundigen moet echter rekening worden gehouden met de manier en het moment waarop hij afgezwaaid is, zijn verhouding tot de leden van de huidige generale staf in het algemeen en tot Dan Halutz in het bijzonder. Een voorbeeld: de benoeming van Moshe Ya'alon, Halutz' voorganger, werd destijds niet verlengd, en hij stak zijn woede en frustratie – zeker niet alleen persoonlijk maar ook niet uitsluitend professioneel – sindsdien niet onder stoelen of banken. De positie van de drie belangrijkste Israëlische beleidsvormers tijdens de Libanon-oorlog is wankel, maar het valt niet te zeggen of ze volkomen onhoudbaar zal worden. Hopelijk zullen we over een jaar of wat kunnen vaststellen dat de nasleep van de oorlog vooral bestond uit het likken van wonden, het ijveren voor de vrijlating van de ontvoerde soldaten, het leren van belangrijke lessen en het doordrukken van noodzakelijke veranderingen op diplomatiek-politiek terrein, in de Israëlische maatschappij en het leger. Het lijkt niet zozeer de vraag óf maar eerder wanneer er weer een oorlog zal uitbreken, en de binnenlandse verdeeldheid bedreigt Israëls veiligheid veel meer dan alle vijanden van buitenaf bij elkaar. Helaas is er een redelijke kans dat ook nu weer de gekwetste en opgeblazen ego's van de politici en legerleiders het van het algemeen belang zullen winnen.

Tuesday, December 05, 2006

On the website of Ha'Aretz I saw this picture of our friend Mahmoud A. The caption says "Iranian President Mahmoud Ahmadinjad gesturing during a speech he gave in Sari, north Iran on Tuesday." To me it seems that he is using visual quotation marks. What did he say?. Maybe '...the "Holocaust"...', or '...Iran's "peaceful" nuclear program'?

Sunday, December 03, 2006

After, during breakfast, I finished reading Oriana Fallaci's interview with Golda Meir I happened to come across this article on Ynet. History has not always been kind to Mrs Meir, but to me she remains one of the most fascinating figures and personalities in ( Zionist ) history. Her personal and political faults and failures enhance the very human character that she emanated.