Sunday, December 30, 2007

When I read that yet another Hamas or Islamic Jihad terrorist was killed by Israel without any innocent bystander being seriously hurt, for a moment I feel some weird, nationalist kind of pride, excitement and satisfaction. Those feelings are very well expressed by Bradley Burston in this article, which has a conclusion that makes a lot of sense: "The Palestinians have a choice to make. They can be ruled by the mentality of the seventh grader, the kid with a heart full of fresh, unsullied ideals and a head full of hormones. Or they can begin to think about the future like adults.Thanks to the Jihad and to Hamas, the real martyr is no longer the poor kid who goes to kill himself for a few dinars and a passle of religious lies. At this point, thanks to the Jihad and to Hamas, the real martyr is the cause of Palestine itself. " It is true, lately the IAF has been highly successful in carrying out so-called targeted killings, with the only victims being terrorists who basically 'asked for it' and 'got what they deserved'. Still, even the air force itself admits that it does not take much for such an assassination to go terribly wrong. When I try to control my own hormones and think again, I find it hard not to agree with Meir Shalev. Shalev, who knows a thing or two about war ( he fought on the Golan Heights in the war of 1967 and shortly after the war was discharged from the army after he had been severely injured ), in fact rightly points out that the rate of success might blind us into believing that there is a military solution to the problems that we have with the Palestinians. Recently I bought a book by Meir Shalev. I only knew him through his children's books ( for our children I once bought a Dutch translation of his beautiful children's version of some Bible stories ) and his opinion articles. I admire his love for this country and the Hebrew language. Politically he and fellow-writers Grossman, Oz, and Yehoshua have a lot in common, and I often find myself nodding in agreement whenever I read one of their articles. As for Shalev, here are links to some very good articles that he wrote. Good, that is, I mostly or totally agree with his analysis of the reality that we find ourselves in. The articles appear here in random order:
  • In the end, it is the violin that wins ( December 2004 ) ( "Zionism asked of us to lay the violin aside for some time, to pick up the rifle instead "until things get better". The Territories and all that is involved in holding them have made this into a permanent situation. And here is the real danger. For in the end, it is the violin which wins." )
  • Not only in war you failed - also in peace-making ( May 2007 )
  • Rehabilitating the IDF ( March 2007 )
  • Israel's lost 40 years ( June 2007 ) ( The author turned out to be quite a prophet when at the end of the Six Day War he said that "We've bit off something that will choke us". He could also qualify as a national physician, since he concludes: "Israel cannot hear anymore, doesn't see well, can't really grasp matters or understand clearly. Worst of all, Israel refuses to undergo the operation that would return it to good health." )

Talking about embarrassing ( and peace on earth, good will towards men, etc. etc. ).
If this story is true, it is a very worrisome and embarrassing - for Europe, that is, no matter who is responsible for hiding the potassium nitrate among the bags of aid - one. PS: The EU denies it had anything to do with the sugar bags and/or the potassium nitrate.
Whoever is responsible for the murder of Benazir Bhutto ( in my opinion this statement by Israeli PM Olmert is a bit premature and therefore unwise ), I think that this cartoon, by Joep Bertrams, is a very appropriate comment on the death of Mrs Bhutto.

Tuesday, December 25, 2007

Only now did I read about a terrible tragedy that took place in the small Dutch town Arnemuiden. Four little girls ( Paulien ( 8 ), Melissa ( 7 ), Michelle ( 3 ) and Winnie Lin ( 1 ) ) were asleep in the house above their parents' Chinese restaurant when a fire broke out in the house. All four were killed. Poor girls, and poor, poor parents.

The Pogues and Kirsty MacColl - Fairytale of New York

Although I do not celebrate the holiday, I can say that I had a pretty good Christmas so far. This morning I woke up to find an e-mail telling me that a person whom I am very anxious to interview for a book that I am working on will meet me early next month. Then I had what was basically an indirect job interview which was very positive and which might be productive in the not too distant future, if my gut feeling does not deceive me completely. I thought this might be a good day to post what many consider to be the ultimate Christmas song, especially since - if I am not mistaken - this is Shane McGowan's 50th birthday. Congratulations to that wonderful artist ( and champion of self-destruction, sadly enough ).

Monday, December 24, 2007



I wonder if these scientists used "ktav male" ("full spelling, ie with 'vowels') or "ktav haser" ("deficient spelling", without 'vowels') ;-)

For heaven's sake, is global warming also affecting people's brains? Al Gore, please come to our rescue and make another movie! What is wrong with people these days, doesn't anybody think properly anymore? An American actor seriously trying to find positive traits in Hitler, an otherwise quite nice Israeli t.v. host totally missing the connection between force and the hardly comfortable situation that we find ourselves in, and now this? Do people really think that a nuclear war can be won? Winning? Like Israel 'won' in both Lebanon wars? God save us from such victories! Did I sleep for almost three months and is it April Fools' Day today?
Talking about stupid ( and about Jackie Levy, which happens to be the name of the mayor of Beth She'an, the brother of David Levy, whom I blogged about yesterday ). Of course force works, Mr Levy. We see that almost daily, when terrorists in Iraq, Afghanistan, Belgium, Spain, the Philippines, Gaza and elsewhere set the national and international political agendas for all of us. Force works when rockets keep falling down on Sderot just as much as it works when Hamas and Islamic Jihad terrorists ( and the 'occasional' innocent bystander ) get killed by IDF and IAF fire. Force worked when Yitzkak Rabin was murdered, it worked when the settlers were evacuated from Gaza ( there are no settlers anymore over there, right? ) just as much as it works when settlers fight security forces to hold on to outposts that are even more illegal than the settlements ( very few outposts are actually evacuated ).
Last week Yossi Beilin announced that he will not be a contender for the leadership of the Meretz party. Jackie Levy applauds the 'defeat' of Beilin's doctrine, while he regrets the disappearance of Beilin's style, wisdom, honesty and dedication. He should understand that there is a direct connection between that doctrine and that style, wisdom and honesty. Just as much as there is a link between the never-ending use of force and playing the perpetual bully on the one hand, and corruption/occupation/poverty/discrimination/losing wars/brilliant minds leaving the country/hundreds of road deaths a year etc. etc. etc. on the other. For Hamas and other Palestinians the possibility of peace is just as frightening as it is for some Israelis, mostly for reasons that are entirely different, although too many opponents of peace on both sides of the conflict share one motivation: peace would take away their raison d'etre and the way of life/death that they have grown accustomed to ( and/or love so much).
How dumb can a talented and supposedly smart person get? Very, very dumb, apparently.

Sunday, December 23, 2007

This is Israel at its best. We all know that there is a serious leadership problem in this country. Good old David Levy also is aware of that problem. How does he think it should be solved? By having a 70-year old never-really-has-been ( himself, that is ) run once more for a seat in the Knesset on the Likud party ticket. PS: While I do have a certain admiration for Mr Levy, I vaguely remember a brilliant speech by Benny Begin during - I think - one of the campaigns for the leadership of the Likud. David Levy has always claimed to care particularly for one of the most neglected niches of Israeli politics, social issues. Still, when one of the coalitions of which David Levy was to become a member had to be formed he insisted on receiving the - always prestigious and attractive - portfolio of Foreign Affairs, which caused Mr Begin to proclaim ( in a dramatic way that would have made his father proud ) that David Levy wants to serve the interests of - now I paraphrase - the old, the sick and the poor in places like Botswana, Banghladesh and Burkina Faso(*). Like so many politicians - and unlike Benny Begin - David Levy often chose power and plush over principles, which makes him as (un)fit for this country's leadership as any other Israeli politician. (*) I am not sure, it could also be that he said that David Levy thought he could best serve the interests of Israel's poor and downtrodden in places like.... As I said, I remember the speech only vaguely, but the point remains basically the same.
Gelukkig is dit iets waar diervriendelijke stichtingen en activisten noch joden noch moslims en hun slagers - kosher of halal - de schuld van kunnen geven: Veel zwijnen op kerstmaaltijd op de Veluwe Op veel kerstmenu's in restaurants op de Veluwe en omgeving staat de komende week wild zwijn. De afgelopen weken hebben jagers ongeveer 3.000 zwijnen afgeschoten. Dat leverde ruim 57.000 kilo vlees op, zegt de Wildbeheereenheid Veluwe. Ook de komende dagen zal er nog veel op zwijnen worden gejaagd, omdat er nog steeds te veel zijn op de Veluwe. Dit jaar werden 6.000 zwijnen geteld, terwijl een populatie van 800 normaal is voor het gebied. ( Bron: Nieuwsbulletin Radio Nederland Wereldomroep )
And here are two contemporary interpretations, by the makers of Fokke & Sukke, of the Christmas story.


Fokke & Sukke think that the(se) days are ( truly ) dark: "... and since not even one caterer was able to take another order...Joseph and Maria had to do the cooking themselves."


And in those days Fokke & Sukke had to search endlessly: "Next time you can simply have a male gynaecologist!!!" ( a reference to this news item ).



Merry Christmas to those of you who celebrate that holiday!

A happy and healthy, peaceful and prosperous 2008 to all of you!

Saturday, December 22, 2007


Once again, sorry for the fact that much or most of what I post here these days refers to other people's work, except for an article in Dutch once in a while. I am still trying to finally finish my thesis, and at the same time I am working on a book which will be published next spring and for which I will be traveling to Holland next month.

The above picture and the story that it tells literally brought tears to my eyes. I found it on the weblog of Lisa Goldman, who in my opinion is the best English-language blogger in Israel. I once had breakfast with her in Tel Aviv, and we will meet again after I return from Holland. Politically we agree on ( almost? ) everything, I believe, and our Zionisms are very much alike. Recently she was the focus of police - and therefore media - attention. I did not write about that because she herself apparently was not allowed to say anything about the investigation, which had to do with the fact that she reported from Lebanon. Last week she wrote extensively about the affair, you can read about it here, here, and here.

Now about the picture. It was made by Natan Dvir and chosen as the photo of the year at the Local Testimony exhibition in Dizengoff Center, Tel Aviv. Lisa quotes the photographer's own description of the story that the picture tells: “ Na’im El’iam (36), a Palestinian resident of the Jabalyah Refugee Camp in Gaza, holds the body of his three-month-old son Muhammad. The body is wrapped in blue cloth. On orders of the security forces, Na’im is standing in the parking lot near Erez Checkpoint, which is closed to traffic due to violent confrontations between Hamas and Fatah in Gaza. Na’im El’iam was trying to get home in order to bury his son, who died of a congenital heart defect in Israel’s Tel Hashomer Hospital, after doctors tried to save his life. The Palestinian father arrived at Erez Checkpoint, the main border crossing between Israel and Gaza, just as it was getting dark - a few minutes after a shooting incident between Hamas fighters and Fatah members who were hiding inside the checkpoint. After waiting for the shooting to end and then for his documents and permits to be checked, Na’im El’iam was permitted to cross the checkpoint to the Palestinian side with his son’s body.” So many sad aspects of the conflict in one heartrending scene.
Tom Janssen made some very good cartoons in the last two months. Here are those that I liked in particular.


The 'Anne Frank Tree' that was the focus of worldwide media attention and even has its own website. It is still standing.

"Sign of peace" vs "Sign of peace between Arabs and Israel"

Vladimir Putin and Dmitri Medvedev

Vladimir Putin and the Russian opposition

NATO 'support' for the Dutch presence in a region of Afghanistan


Time will tell if this view of the Iranian nuclear threat - is it real or imagined? - was correct. Let's hope it is.
Fokke & Sukke feel sorry for Gaddafi: "After all those years of loyal service...still a colonel!"

These are some of the articles that caught my attention lately:
  • An article, by minister Yitzhak Herzog, about a book by Martin Gilbert that deals with a little known subject: Winston Churchill and the Jews.
  • A portrait of a kind of Israelis that many, many years ago got me truly interested in this country and that in my opinion today remains its true pride and hope. Yiftah Spector is a genuine war hero and Zionist. Not unlike others whose opinion I value highly he says that Herzl's type of Zionism has become realized, and now it is time to start realizing the Zionism of Ahad Ha'Am, "who wanted the state to be good and to be a light unto the nations". When asked "What should we do?", Spector replies: "First, we have to end this conflict, which is already ripe for a solution, and demarcate the only possible borders, namely those of 1967. And at the same time, we have to be full partners in the transformation of the Palestinian state into the most successful Arab state in the world, so we will have a good neighbor. And I agree very much with my beloved, in quotation marks, Ehud Olmert, whom I see as the head of the thieves' government - but even thieves sometimes get it right - when he says that if we do not make peace now, we can say good-bye to Israel." Amen to all that.
  • An interesting article, by one of my favorite Israeli opinion makers, about one of the most beautiful languages that I know.
  • An article, also by Meir Shalev, about something that continues to amaze me: instead of making sincere efforts to keep here those who are already here the government tries to lure back those who - for many different reasons, most of them entirely legitimate, but that is not the point - chose to live abroad.
  • An article - in Spanish, a language that I once studied here at the university for two semesters ( twice I received a 100!, I even wrote a paper in Spanish about Franco ) but never really learnt well - about Hugo Chavez' links to and support for Colombian terrorists ( freedom fighters, whatever ). I would not have known about the article if I had not read about it on the website of a Dutch newspaper. By the way, what a beautiful word, narcosantuario.

Thursday, December 20, 2007

Billy Joel - Pressure ( piano version )

And finally a pretty good piano version of the song, by someone who names himself Educs.

Billy Joel - Pressure ( live )

Here is a live performance of the song, from a "Live from Long Island" concert.

Billy Joel - Pressure

Since the original video apparently cannot be embedded in weblogs anymore ( We're sorry, this video is no longer available ) I post this video interpretation of the song by a young student in a film class project.

Wednesday, December 19, 2007

Als het goed is staat het volgende artikel vandaag in het Friesch Dagblad.
Blair in Bethlehem
Het meest ironische, of eigenlijk trieste, bericht dat ik de afgelopen dagen las betrof een bezoek van Tony Blair aan Bethlehem. Blair is tegenwoordig de speciale afgezant van het Kwartet voor het Midden-Oosten ( de VS, UN, EU en Rusland ). De opbouw van de politieke en economische infrastructuur voor een toekomstige Palestijnse staat heeft zijn speciale aandacht. Het doel van zijn reis naar de geboorteplaats van Jezus van Nazareth was vooral het bevorderen van ( Westers ) toerisme naar de Palestijnse gebieden. Toeristen komen veelal met een georganiseerde reis vanuit Israël naar de Geboortekerk, kopen een paar souvenirs in één van de nabijgelegen winkeltjes en stappen weer op de bus die hen via een door Israëlische soldaten bewaakte controlepost terugbrengt naar het andere Heilige Land. Om te benadrukken dat het voor toeristen en pelgrims veilig is om naar Bethlehem te komen, bracht de voormalige Britse premier twee weken voor de Kerst de nacht door in één van de hotels van de stad. Wat veel verslagen van Blair's bezoek aan Bethlehem niet vermeldden was dat de luxe herberg waar hij verbleef natuurlijk zwaar beveiligd werd gedurende zijn verblijf, en dat zolang vrij verkeer tussen Israël en een Palestijnse staat een onmogelijke droom lijkt te zijn weinig toeristen zich echt op hun gemak zullen voelen in het stadje waar heil en vree toch vanzelfsprekender zouden moeten zijn dan waar ook ter wereld. Behalve het weer, dat ook weer minder gaat worden de komende dagen, is er hier weinig dat werkelijk vrolijk stemt. Niemand had verwacht dat Annapolis een vredesrevolutie teweeg zou brengen, maar de naweeën van die vredesconferentie duurden toch wel extreem kort, nauwelijks langer dan een gemiddelde bevalling. Momenteel wordt in Parijs een zogenaamde donorconferentie gehouden, er zal waarschijnlijk nog een bijeenkomst in Moskou volgen, en Bush komt zelf naar de regio volgende maand, maar zolang er geen wezenlijke dingen veranderen blijft alles toch min of meer bij het oude, en dat oude is funest voor verreweg de meeste Palestijnen èn Israëliërs. Qassam-raketten blijven neerdalen op het Israëlische grensgebied met de Gaza-strook. Israëlische vliegtuigen en troepen voeren vrijwel dagelijks beschietingen en charges uit in dat door Hamas gecontroleerde overvolle gebied, en de dreiging van – wederom – een grootscheepse Israëlische invasie blijft bestaan. Hamas viert zijn twintigste verjaardag door te laten zien dat het aan kracht, fanatisme en onverzoenlijkheid nog niet heeft ingeboet. Israël laat niet zien dat het serieus denkt over het ontruimen van nederzettingen op de Westoever, en koos een op zijn zachtst gezegd ongelukkig moment om de bouw van meer woningen in één van de omstreden gebieden rond Jeruzalem aan te kondigen. De Palestijnse economie ligt op zijn gat en de armoede onder de Palestijnen blijft groeien, onder andere doordat Israël de energietoevoer naar Gaza beperkt heeft. De Israëlische economie laat de meest geweldige groeicijfers zien, maar nergens in het Westen schijnen de verschillen tussen arm en rijk zo groot te zijn als hier. De middelbare scholen zijn nu pas geopend, nadat de leraren bijna twee maanden gestaakt hebben voor kleinere klassen en hogere salarissen, zonder al te veel succes overigens. Het einde van een soortgelijke staking op de universiteiten is nog niet in zicht. Bij internationale vergelijkende toetsen behalen Israëlische leerlingen steevast beroerde resultaten, wat één van de Israëlische Nobelprijswinnaars er toe bracht om te zeggen dat het grootste gevaar voor Israël niet ligt in de mogelijkheid van een Iraanse atoombom maar in de zekerheid dat Iraanse jongeren beter onderwijs lijken te krijgen dan hun Israëlische leeftijdsgenoten. Ook de ontwikkelingen buiten Israël-Palestina blijven zorgwekkend. Weer werd er een belangrijke christelijk-Libanese leider vermoord, en weer zijn de presidentiële verkiezingen in Libanon uitgesteld. Iran kreeg de kans om de beledigde onschuld te spelen na de publicatie van een Amerikaans rapport dat zegt dat het Iraanse atoomprogramma in 2003 zou zijn stilgelegd. Het viel me op hoe gretig dit rapport werd geloofd door mensen die normaal gesproken weinig vertrouwen in rapporten van inlichtingendiensten hebben. Niet onverwacht kwam er meteen een Brits rapport achteraan dat stelt dat Iran de hele wereld om de tuin leidt en in alle rust en stilte aan een nucleair wapenprogramma werkt. Het is maar net wie je wilt geloven ( Simon en Garfunkel zongen in mijn geboortejaar in The Boxer al: all lies and jest, still the man hears what he wants to hear and disregards the rest, hmmm ), maar ik zie geen enkele reden om tot de orde van de dag over te gaan: terwijl Washington en Jeruzalem te lang en zonder openlijk verifieerbare bewijzen een contra-produktieve paniektoon hebben aangeslagen, lijkt ook een naïef geloof in de oprechtheid en de goede intenties van Teheran mij verre van gerechtvaardigd. Ook dit jaar zal het weer een niet al te vrolijk kerstfeest in Bethlehem worden, ondanks de ongetwijfeld beste bedoelingen van Tony Blair. Wat goede wensen betreft eet ik graag van twee walletjes. De saai- en zorgeloosheid die ik u in september toewenste zijn nog ver weg. Mijn wensen zijn deze keer iets bescheidener: fijne feestdagen en een gelukkig, gezegend en gezond 2008. Hopelijk zitten de herbergen in Bethlehem, Ramallah, Gaza, Haifa en Jeruzalem volgend jaar kerst propvol toeristen. En zo niet volgend jaar, dan toch het jaar daarop. Het is toch eeuwig zonde dat zoveel toeristisch potentieel niet benut wordt door twee volken die al zo lang zo'n behoefte aan vrede op ( dit kleine stukje ) aarde hebben.

Monday, December 17, 2007

Momenteel lees ik Mijn Israel, een door Mau Kopuit samengestelde verzameling van opstellen waarin joodse Nederlanders vertellen over de betekenis die Israel voor hen had. Had, want het boekje kwam 25 jaar geleden uit. Sommige schrijvers hadden nog net tijd om hun indrukken over de Israelische invasie in Libanon in hun stuk te verwerken, vaak slechts in een nawoord of terloopse opmerking. Er is zoveel veranderd sindsdien, en er is ook zoveel hetzelfde gebleven. Niet alle opstellen zijn even geweldig, maar het blijft boeiend om de verschillende meningen te lezen. Ik kan me grotendeels goed vinden in een citaat uit het korte essay van Arnold Heertje ( die trouwens zoals we nu weten de plank historisch gezien aardig mis sloeg toen hij schreef: "Aan de burgeroorlog in Libanon is door Israel een einde gemaakt." ):
"Voor mij blijft Israel een broedplaats van hoog oplaaiende emoties, enorme teleurstellingen en een belachelijke economische politiek, maar ook de levende illustratie van het eeuwige herstel van het joodse volk. Een vruchtbaarder bron van inspiratie is nauwelijks denkbaar."

Billy Joel - The Downeaster Alexa

While I'm at it, here is a live performance of another of my Billy Joel favorites.

Billy Joel - Pressure ( 1982 )

One of my favorite songs by one of my favorite artists. Nice video clip.

Sunday, December 09, 2007

Often reports made by various intelligence agencies remind me of these lines from Simon & Garfunkel's The Boxer: "...All lies and jest, still the man hears what he wants to hear / and disregards the rest, hmmmm". See here, here, and here. Of course, as a news consumer I am also guilty of regularly disregarding what I do not want to hear, read, see, and know. Still, when it c0mes to Iran's nuclear threat - does or doesn't it exist ? - I would love to believe the Iranians and the IAEA but I tend to have my doubts about their claims and about Teheran's good intentions, which leads me to believe the reports published in the Sunday Telegraph. If only I could trust Israel's leaders to know and choose the proper ways to deal with this issue.

Wednesday, December 05, 2007

The Van der Galien Gazette has become the Poligazette, with an entirely new design but made by the same contributors. I will continue to contribute to the gazette every now and then, by crossposting postings that I posted here first or by writing English translations of articles that I wrote for Dutch newspapers and that might be interesting for the readers of the Poligazette as well. EventuallyI intend to start writing pieces particularly for the Gazette as well, but for now this is the small contribution that I am capable of making.
Of the many articles about the Iranian nuclear threat - does it or doesn't it exist? - that I read this week I particularly liked this one, by an Israeli journalist who has followed the subject for many years. While I do not want to rely on the expertise and impartiality of the UN and Muhammad el-Baradei or on the goodwill of Mr Ahmadinejad for my own and my loved ones' security, entrusting George W. Bush and Ehud Olmert with that same security also gives me an enormous headache. One thing is for sure, the ways in which the wars in Iraq and Lebanon were fought by the US and by Israel strengthened our most ferocious and possibly most dangerous enemies, if only because now those enemies can get much more leeway to build up their forces, their positions and arsenals than they would have received before the winter of 2003 and the summer of 2006. The world sees no reason why this latest report should not be true, even though that same world often dismissed other intelligence reports that said the opposite - and that were just as (un)reliable - as the work of ( Zionist or other evil ) scaremongers. Whom and which reports should we believe? I have no idea. There never was a solid basis for panic but there is also no room for being naive. Very, very cautious optimism might be a good idea, at least for the short term. Being - or starting to be - prepared for every eventuality is not inconistent with trying to achieve your goals through diplomacy. Ronen Bergman writes: "Israel has been slammed in Washington over the fact that since 2001, in every meeting between an Israeli prime minister and an American president, Israel claimed that Iran is “six months away” from reaching the “technological threshold.” Sources in the American capital say that Israel made a fool of itself while trying to alarm the world. " Instead of continuing to cry wolf - even if there is a very real wolf out there - the Israeli government and military should show - maybe not to the world but at least to the few real allies that the country has left - on what evidence its warnings are based. In other words, put up or shut up! Otherwise Israel's credibility and the trustworthiness of Israeli intelligence, or rather the little that is left of it, will be totally gone. And that would endanger us more than anything else.

Tuesday, December 04, 2007

Serge Gainsbourg - Le Soldat et le sable

Only this week did I hear ( about ) this not brilliant but beautiful and very moving song by Serge Gainsbourg for the first time. When he wrote it, during or after the Six Day war in 1967, apparently as a gift to the state and/or the people of Israel, he was the same age as I am today. I would almost suspect that the song's lyrics - perhaps a bit militarist and overly nationalist to young ears - are meant cynically or sarcastically, but they do seem heartfelt and emotionally genuine. My own Zionist awareness started mainly after the first Lebanon War. Today many of us do not see the Six Day War only as an enormous success, but also as a missed - of course not exclusively by fault of Israel - opportunity with a bad aftertaste. For people of my generation it is hard to imagine the feelings - among Israelis and among most Jews abroad - of suspense and fear that preceded the war of 1967, as well as their feelings of joy and relief when the war was over. By then Israel had been in existence for less than 20 years. Let's also not forget that Gainsbourg was a young Jewish teenager in France during the Holocaust. Here ( posted during the latest Lebanon War ) and here ( an English translation of the lyrics ) are two links to postings about the song, after that I will post a You-Tube version of it.



Hag Urim Sameah!

Monday, December 03, 2007

Ambassadeur Michiel den Hond en de goedheiligman
aan boord van de pakjesboot

Als het goed is staat het volgende artikel vandaag in het Friesch Dagblad.

Zie ginds komt de stoomboot in Jaffa weer aan…
Afgelopen vrijdagmiddag vond Sinterklaas tijd om de in Israël wonende Nederlandse kinderen en hun ouders te bezoeken. In de haven van Jaffa kwam de pakjesboot met de Sint en zes pieten aan, en tijdens drie rondvaarten – de belangstelling was groot, en er konden maximaal honderd personen per tocht mee – konden de kinderen op de foto met de goedheiligman en zijn helpers. Er werd flink gestrooid, en onder begeleiding van Suzanne Jaacov-Van Colmjon, een klassiek geschoolde gitariste, zongen de kinderen en hun ouders Sinterklaasliedjes.

Het feest werd georganiseerd door de vrijwilligers van het Dutch Forum in Israel. Dutch Forum – met Christiaan Scholtes, Bert Knot en Matthew Reijnders als actieve spil – richt zich al weer ruim zeven jaar op "het met elkaar in contact brengen van de Nederlanders in Israël". Dat gebeurt onder andere door middel van borrelavonden, de zeer succesvolle Sinterklaas- en Koninginnedagfeesten, en het gezamenlijk kijken van voetbalwedstrijden van het Nederlandse elftal. Sommige forumleden zijn ook actief in de stichtingen die twee heuse Nederlandse scholen draaiende houden, Jip en Janneke in Modi'in en Het Kikkerlandje in Tel Aviv. De hoogzwangere juf Liesbeth van Oorschot maakte samen met haar vervangster Charlotte deel uit van de organisatie van het festijn. Op de scholen leren en spelen de kinderen – allemaal met minstens één Nederlandse ouder – wekelijks samen met leeftijdgenootjes, en de gezinnen van de leerlingen komen elkaar een paar keer per jaar tegen op de familiefeesten. Op het online prikbord van het forum helpt men elkaar en nieuwkomers met advies en praktische dingen. Al met al kan dit een Nederlandse successtory in het Beloofde Land genoemd worden.

Het Nederlandse gezelschap had flink wat bekijks. Aan de kade stonden plaatselijke bewoners, voornamelijk Israëlische Arabieren, te vissen. Zij leken niet erg onder de indruk, misschien omdat het feest vorig jaar al eens op dezelfde plek was gevierd. Toen volstonden twee boottochten. Vooral de toeristen vonden het een mooi spektakel, ik hoorde uitdrukkingen van verbazing en bewondering in o.a. het Frans, Duits en Spaans. De meeste deelnemers kwamen zo te zien uit de wijde omgeving van Tel Aviv, maar er waren ook gezinnen uit Haifa en omgeving, waaronder mijn vrouw, onze twee oudste kinderen, en ik.

De Nederlandse ambassadeur in Israël, Michiel den Hond – die hier op de juiste plek lijkt te zijn beland: namens de Nederlandse regering nam hij deel aan het vredesproces in het begin van de jaren negentig, daarna was hij een aantal jaren hoofd van het departement voor het Midden-Oosten en Noord-Afrika op het Ministerie van Buitenlandse Zaken –, heette de Sint welkom. Net als de Sint en de pieten moest de ambassadeur er driemaal aan geloven: drie keer een welkomstwoord, drie keer een boottocht van ruim 40 minuten, en drie keer het hele repertoire aan sinterklaasliedjes meezingen. Zijne excellentie, die in augustus Bob Hiensch opvolgde, was erg te spreken over het enthousiasme van de deelnemers en over de organisatie.

Het weer deed de Sint - die de beste vriend van de correspondent van RTL Nieuws in Israël schijnt te zijn - waarschijnlijk eerder aan zijn Spaanse thuisbasis dan aan Nederland denken. Onderweg naar Tel Aviv waaide het flink en zagen we witte koppen op de golven, maar 's middags was het heerlijk zonnig, warm en rustig. Toevallig was de jongste opvarende bij de tweede tocht, waarop wij meevoeren, een halve Fries. Liam werd drie maanden geleden in Nederland geboren, en vierde zijn allereerste Sinterklaasfeest op een boot in Jaffa, iets wat maar weinig kinderen hem na zullen kunnen zeggen. Zijn jonge moeder, Thirsa Jillings, werd in Franeker geboren en woont nu al weer ongeveer twee jaar in Israël. Tijdens een studie Spaans in Ecuador leerde ze haar Israëlische partner kennen. Veel van de leden van het Dutch Forum hebben een fascinerend levensverhaal te vertellen, waarin de globalisatie vaak een belangrijke rol speelt. Naast me op de boot zat een correspondent van de Telegraaf die zijn kinderen drietalig opvoedt. Naast zijn Nederlands en het Duits van zijn echtgenote leren ze op school Hebreeuws. Geen wonder dat Nederlanders het in het algemeen goed doen als wereldburgers.

Bij het verlaten van de boot kregen alle kinderen nog een zak met lekkernijen. Wij benutten de gelegenheid om na afloop nog wat beigels te kopen bij de gebroeders Abulafia, een bekende bakkerij in Jaffa. Onze kinderen kregen, in het Hebreeuws en Arabisch, leuke commentaren op hun pietenmutsen, die opa en oma samen met chocoladeletters, pepernoten en wat speelgoed van de Sint hadden gekregen om naar Israël door te sturen. Op weg naar huis zetten we in de auto nog een CD met sinterklaasliedjes op, maar na tien minuten sliepen de kinderen al en schakelden we over op een Israëlisch radiostation. De sinterklaasliedjes zullen we nog wel tot vervelens toe horen, totdat dinsdag Chanoekah begint en de liedjes van dat feest ons leven weer voor een paar dagen gaan beheersen.

"Our support for the Palestinian people is unconditional" & "Iran's nuclear program solely for peaceful purposes"

You can fool all ( the ) people some of the time...



( Russian women voting in the elections that provided Vladimir Putin's United Russia party with a "sweeping mandate" )

and some ( of the ) people all the time...



but you cannot fool all ( the ) people all the time.


Saturday, December 01, 2007







Yesterday my wife, our 8-year-old daughter and 5-year-old son, and I traveled to the harbor of Jaffa to welcome Sinterklaas, together with several hundred other Dutch and Israeli men, women and children, and the Dutch ambassador in Israel. The event, organized by the Dutch Forum in Israel, was great fun, the children had a wonderful time.

Thursday, November 29, 2007

While experts and others are busy trying to 'convince' us who 'won' at Annapolis ( three examples: here, here, and here, the latter almost sounding like wishful thinking of an extremist who has some of the appearances of a supporter of Israel ) and the Vatican tries to play its usual constructive role in finding a solution for what unfortunately is also - or largely - a religious conflict, I almost forgot that today we should remember an important historical event.

60 years ago the UN voted, through resolution 181 ( 33 for, 13 against, with 10 abstentions ), to partition the British Mandate territory of Palestine into a Jewish and a Palestine state. Yesterday on channel 1 I watched a fascinating documentary about the Jewish-Israeli side of the story of that vote and of what preceded and followed it. It had interviews with some of the few key players in the process who are still alive, plus with the relatives of others, such as the widow of Abba Eban, and the son of Moshe Sharet ( one of the underestimated giants of Zionist history ). Hearing them talk I realized once more that we often fail to appreciate how important the establishment of the state of Israel was for the Jewish people - at that moment in history, and in general - and how easily things could have turned out very differently.

I understand why the partition plan was far from perfect or even totally unacceptable for the Palestinians, but looking at the pictures below ( found at the website of the Palestinian Academic Society for the Study of International Affairs ) you have to admit that not accepting the plan was one of the many utterly mistaken decisions that the Palestinian and other Arab 'leaders' made for - or rather against the best interests of - their people and their 'brothers'. Meanwhile so-called supporters of the Palestinian people still waste their, our and the Palestinians' time trying to 'convince' us that the partition plan was unfair, a result of Jewish scheming and lobbying, and unacceptable to Palestinians, Arabs and Muslims.



Illustrations found here ( click on picture to enlarge ).

Wednesday, November 28, 2007

On the Face's Lisa wrote some more about Arkadi Gaydamak. Recommended. As one of the commenters on her posting says: "If this man is voted into office, it will truly be a sign of how far downhill our society has gone."
Naar aanleiding van mijn artikel over Geert Wilders en de strijd tegen halal kebab, of liever gezegd naar aanleiding van 1 zin in dat artikel ( "Ik kan me vergissen natuurlijk, maar volgens mij is nog nooit onomstotelijk bewezen dat dieren er de voorkeur aan geven om op niet-koshere of niet-halal wijze naar de andere wereld te worden geholpen." ) kreeg ik, via de redactie van het Friesch Dagblad, een boze brief met een heel pakket informatiemateriaal van de secretaris van de stichting Rechten voor al wat leeft. Zo te zien maakt de stichting zich o.a. sterk tegen het onverdoofd ( lees: kosher of halal ) slachten in Nederland. Ik ben natuurlijk geen officiele woordvoerder van joods Nederland of van de vereniging van koshere keurslagers, maar ik heb toch de moeite genomen om serieus en uitgebreid op de brief te reageren:
Geachte mevrouw de Boer, Hartelijk dank voor uw uitgebreide reactie op mijn artikel. De hoeveelheid informatie die u als bewijsmateriaal voor uw zaak opstuurt staat niet in verhouding tot de ene zin uit mijn artikel waar uw brief in feite een reactie op is. Gezien uw gedrevenheid en expertise behoort u duidelijk tot de "heuse dierenliefhebbers" waar ik het twee alinea's later over heb. Schijnbaar heeft u de strekking van mijn artikel niet echt begrepen. Het stuk ging niet over het toestaan of verbieden van het rituele slachten op zich, maar over hen die volkomen on-koshere motieven hebben bij hun strijd tegen halal en of kosher slachten. De moeite die ik met een verbod op ritueel slachten heb komt, dat moge duidelijk zijn, vooral voort uit de historische context van zo'n verbod. In de lange geschiedenis van het anti-Semitisme nemen verboden op het kosher slachten een bedenkelijk eerbiedwaardige plaats in. De meest fanatieke anti-Semieten waren vrijwel altijd felle voorstanders van een verbod op ritueel slachten. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat alle mensen die bezwaren hebben tegen ritueel slachten automatisch anti-Semieten zijn. Op uw website staat onder Projecten o.a. "Het rituele slachten in Nederland zal door deskundigen en onder bedwelming moeten geschieden...". Het lijkt me vrijwel uitgesloten - gezien het kleine aantal in Nederland wonende joden dat uitsluitend kosher vlees eet, gezien het belang, voor religieuze joden, van het eten van uitsluitend strikt koshere produkten, gezien de uitgebreide joodse jurisprudentie die zich met de kleinste details van elke religieuze handeling ( ook de slacht ) bezig houdt en die onnodig dierenleed uitdrukkelijk verbiedt, en gezien de gedegen opleiding die religieuze slachters krijgen voordat ze zelfstandig mogen slachten ( ik ken zelf een rabbijn die voor shochet, religieus slachter, studeerde, ik heb zelden iemand gezien die zo zachtaardig was en zijn vak zo serieus nam ) - dat in Nederland ondeskundigen onder rabbinaal toezicht slachten. Is er in elk slachthuis, slagerij etc. in Nederland iemand van uw stichting of van een ander toezichtsorgaan aanwezig die er op toeziet dat elke slachting van elke koe, elk schaap, en elk varken/konijn ( of ander niet-kosher dier ) zo professioneel en diervriendelijk ( of liever zo niet-dier-onvriendelijk ) mogelijk gebeurt? Ik betwijfel dat ten zeerste, terwijl ik zo goed als zeker weet dat volgens de joodse wet elke koshere shechita door een bevoegde shochet moet worden uitgevoerd. Na het lezen van een groot deel van het door u opgestuurde materiaal is me duidelijk geworden wat ik ook uit eerdere publicaties over het onderwerp al had geleerd, namelijk dat de misstanden met name of uitsluitend plaatsvinden bij de halal slacht, die minder strikt is en waarop minder streng wordt toegezien. Meer dan eens heb ik gehoord dat moslims voor de zekerheid hun vlees bij een koshere slager kochten omdat ze dan absoluut zeker wisten dat de dieren volgens de religieuze regels geslacht waren. Het enige door u en in het informatiemateriaal aangehaalde voorbeeld van problemen bij de koshere slacht betreft het slachten van "zware stieren met een dikke nek". Dit probleem leidde in 2002 tot het stilleggen van de joods-rituele slacht van zulke stieren, u laat verder niet weten wat er sindsdien op dat gebied overlegd en besloten is. De foto die u toestuurt ( door u bijlage 6 genoemd ) betreft geen koshere shechita maar - u schrijft het zelf - een islamitische schapenslachterij. Ik ben geen deskundige op het gebied van shechita of op enige wijze de woordvoerder ( of verdediger van de belangen van ) joods Nederland, maar ik ben nog minder een woordvoerder of apologeet voor de moslims in Nederland, en niemand in de joodse gemeenschap in of buiten Nederland is verantwoordelijk voor wat er fout gaat in halal slachterijen in Nederland of daarbuiten. Bij de naam van uw stichting, Rechten voor al wat leeft, dacht ik persoonlijk ook aan planten en mensen. Uw stichting lijkt zich exclusief met de rechten van dieren bezig te houden. Voor mij geldt het volgende, ik schreef het al in mijn artikel: "Ik geloof zonder meer in het belang van dierenbescherming en zal zelf nooit zomaar een dier kwaad doen, maar mensen die meer om dieren dan om mensen ( zeggen/lijken te ) geven wekken vanzelf mijn achterdocht". Toen ik op uw website zocht naar protesten tegen het levend koken van kreeften en mosselen - naar mijn gevoel een veel meer "dieronvriendelijke en dieronwaardige slachtmethode" dan shechita; bovendien worden er in Nederland per jaar zo goed als zeker vele malen meer kreeften en mosselen levend gekookt dan dat er koeien en schapen kosher worden geslacht - vond ik slechts een nogal hoogdravend artikel uit Psychologie Magazine uit 2005. Typisch dat als het om het daadwerkelijk doden van dieren gaat de bezwaren van heuse dierenliefhebbers zich toch vooral of uitsluitend schijnen te richten op het lijden van ritueel geslachte dieren. Ik wens u succes met het overgrote deel van uw werk, ik hoop echter dat het in Nederland nooit zover zal komen dat een verbod op kosher slachten werkelijkheid zal worden. De zin waar u blijkbaar enorme aanstoot aan nam had ik misschien anders moeten formuleren. Die zin was cynisch bedoeld, ik wilde zeker niet het lijden van dieren belachelijk maken. Als u zich door die zin gekwetst voelt spijt me dat en bied ik u mijn excuses aan. Met vriendelijke groet, Bert de Bruin
Bernard Lewis shared some of his thoughts on Annapolis with us. He explains very concisely what the unique position of the Palestinians is among the war-refugees of the twentieth century - a position that has been imposed on them largely by their Arab and Muslim 'brothers' and that hardly serves the interest of the Palestinians themselves - and why hardly anyone who supports a two-state solution to the conflict can support the demand for the "return" of those refugees into Israel itself ( i.e. Israel within its 1967 borders ). PS: Lewis, who has had a tremendous career and expertise, certainly is not averse to controversies. Still, many of those who love to attack him are not less, if not much more biased than he is.
Joep Bertrams made two very good cartoons this week. One about the Russian 'elections', the other about Annapolis.
Russia's choice ( Putin - Opposition )



Concluding remarks
( on the lighter it says "Hamas"; I believe that some more names and groups should be added to that, but then the lighter would not have been large enough, apparently )

Tuesday, November 27, 2007

Like most people in Israel I remain skeptical about the chances of success for Annapolis, and I have my doubts about the whole conference making sense. Still, maybe, just maybe, Ehud Olmert and others are right when they say that the mere fact that this circus takes place is in a way a success and a victory. I thought this when this afternoon I was doing some shopping with our two youngest children. In the shopping center I saw a policeman and -woman patrolling, and I noticed some kind of (semi)automatic gun hanging from the man's shoulder, with the magazine inside. I approached the two and asked if there was a reason for these special precautions. They smiled politely and said quietly "Annapolis". Every time that Palestinians or other Arabs are seen talking with Israel, the fanatics, theirs and ours, basically suffer a defeat. I do not have to point out what their victories look like. PS: In the poll, the latest option does not make sense really. I should have written "It is a waste of time, but 2, 3, and 4". PPS: This morning I read an interesting analysis of Ehud Barak's behavior towards Olmert and Annapolis.

Saturday, November 24, 2007

  • Although I am not sure what is the exact point that Bradley Burston wants to make in this article, I agree with most of what it says.
  • An article about one of the more interesting old-new faces that appeared on the MidEast scene recently.
  • For weeks we have hardly heard anything about the Israeli strike in Syria that was or wasn't. This week the issue received some fresh attention, and Yossi Melman published another interesting article on the subject.

The following article appears today in the Dutch daily Friesch Dagblad. An English translation can be found in The Van Der Galiën Gazette. Het volgende artikel staat vandaag in het Friesch Dagblad. Ik heb een Engelse vertaling gemaakt voor The Van Der Galiën Gazette.
Van Maryland naar Maryland,
dertig jaar vredesconferenties
Volgende week vindt d.v. in het Amerikaanse Annapolis de zoveelste vredesconferentie over het Midden-Oosten plaats. Toevallig werd deze week herdacht dat de Egyptische President Anwar Sadat als eerste Arabische leider een officieel bezoek aan Israël bracht. Dat bezoek leidde tot onderhandelingen in Camp David, die na bijna twee weken van dramatische onderhandelingen resulteerden in een vredesverdrag tussen Israël en Egypte. Annapolis is de hoofdstad van de staat Maryland, waar ook Camp David ligt, maar het lijkt me sterk dat de twee plaatsnamen een gelijk gewicht in de geschiedenis van het Midden-Oosten zullen krijgen. Het doel van de door president George W. Bush georganiseerde conferentie is het opstellen van een document dat – min of meer op basis van de alweer bijna vergeten “ routekaart voor vrede ” die ruim vijf jaar geleden door Bush, met steun van de EU, Rusland en de VN, naar buiten werd gebracht – uiteindelijk moet leiden tot een Palestijnse staat en een einde van het Palestijns-Israëlische conflict. Één van de belangrijkste redenen waarom dat doel vrijwel zeker niet gehaald zal worden is de ronduit zwakke positie van de drie belangrijkste deelnemers aan de bijeenkomst: de Amerikaanse president, de Palestijnse president Abu-Mazen en de Israëlische premier Olmert. Niet één van hen wordt door een meerderheid van zijn volk werkelijk en van harte gesteund en vertrouwd. Het allerbelangrijkste verschil tussen Camp David 1978 en Annapolis 2007 is de gastheer. Ik ben absoluut geen fan van Jimmy Carter en heb serieuze bedenkingen bij veel van wat hij de laatste jaren over Israël gezegd en geschreven heeft. Toch heeft de man zonder meer zijn sporen in de geschiedenis van Israël verdiend met zijn rol bij het tot stand komen van de Camp David akkoorden. Vanaf het begin van zijn presidentschap was vrede in het Midden-Oosten één van zijn belangrijkste prioriteiten. Zonder de moed en het initiatief van Sadat was er misschien wel niets gebeurd, maar zonder de persoonlijke betrokkenheid van de Amerikaanse president bij onderhandelingen tussen Israël en Egypte waren Sadat en Begin niet de historische figuren geworden die ze nu zijn. Op cruciale momenten tijdens de onderhandelingen heeft Carter's onverzettelijkheid letterlijk de doorslag gegeven. Je zult mij niet betrappen op wat in het Engels Bush-bashing ( lett. slaan, het continu afgeven op de huidige Amerikaanse president, niet zelden een volkomen geaccepteerde uiting van meer algemene anti-Amerikaanse gevoelens ) heet, maar ik geloof dat van alle terreinen waarop de huidige Amerikaanse president gefaald heeft het Palestijns-Israëlische conflict een van de belangrijkste is. Vanaf 2000 heeft hij de Palestijnen en Israël laten aanmodderen. Sommige Israëliërs hebben Bush jr. de meest-Israël-vriendelijke president ooit genoemd. Volgens mij zou een echte vriend veel meer betrokkenheid hebben getoond. Voor de invasie van Irak - waarvoor ik aarzelend steun uitsprak, deels vanuit de instinctieve overweging "Moet je zien wie er tegen is!" – schreef ik dat Bush en zijn regering de periode sinds de val van de Taliban beter hadden kunnen besteden aan het uitdenken en verkopen van een alomvattend ontwikkelingsprogramma en vredesplan voor het Midden-Oosten dan aan het uitdragen van de "Baghdad delenda est" mantra. Zo'n programma en plan zijn er nooit geweest, dat moge duidelijk zijn. Annapolis is een leuke photo op om acht verloren jaren af te sluiten, maar het is vooral een kwestie van way too little, much too late. Is Annapolis dan totaal zinloos? Dat nou ook weer niet. Elke kans die wordt aangegrepen om te laten zien dat Israëlische en Arabische functionarissen of politieke leiders min of meer op voet van gelijkwaardigheid met elkaar kunnen praten en onderhandelen is al een prestatie op zich. Mannen als Anwar Sadat, koning Hussein, Menachem Begin en Yitzhak Rabin hebben wat dat betreft een moedig en vruchtdragend voorbeeld gegeven. In Israël zijn de meeste mensen zeer cynisch over het nut en de uitkomst van Annapolis. Toch zijn het vooral de fanatici die er faliekant tegen zijn, zij verkondigen luid dat de conferentie een uitverkoop van Israël's belangen is. Net als bij alle voorgaande gelegenheden hebben extremisten aan beide kanten van het conflict belang bij een compleet falen van deze vredesconferentie. De Palestijnse terroristen en hun Iraanse en andere broodheren laten zich ook niet onbetuigd. In hun ogen is Abu Mazen een verrader, en het aantal aanslagpogingen is de laatste weken weer eens flink gestegen. Immers, terreur leidt tot Israëlische reacties, waardoor Abu Mazen zijn beloften aan de Palestijnen niet kan waarmaken en Hamas als alternatief weer aantrekkelijker – of minder onaantrekkelijk – wordt. Ook Israëlische politici als Binyamin Nethanyahu en de ultra-rechtse minister Lieberman proberen weer bijna vergenoegd hun gelijk te halen: zie je wel, toegeven leidt alleen maar tot ( meer ) terreur. Als je ziet wie hun best doen om Annapolis te laten mislukken zou je bijna hopen dat Ehud Olmert gelijk heeft wanneer hij zegt dat het feit dat de conferentie überhaupt plaatsvindt haar al tot een succes en een overwinning maakt.

Friday, November 23, 2007

Toen ik nog in Nederland woonde kende ik Volendam, net als waarschijnlijk de meeste Nederlanders, toch vooral als de thuishaven van BZN ( verschillende van hun liedjes heb ik tijdens uitzendingen van de Nationale Hitparade op een bandje zitten opnemen ) , The Cats, en een paar voetballers. Pas een paar weken voor mijn eigenlijke emigratie naar Israel - in maart 1995 - kwam ik voor het eerst zelf in het dorp, met mijn toekomstige vrouw en haar vader. We gingen er op de foto ( in Israel zegt men ons vaak dat ikzelf de enige van de drie personen op de foto ben die er niet Nederlands uitziet, ik zou zo een Engelse soldaat uit het mandaattijdperk kunnen zijn ) en aten er een patatje met. De patatjuffrouwen hoorden ons Hebreeuws praten, de een zei tegen de ander, met een zwaar ( naar ik aanneem Volendams ) accent: "Ik geloof dat het Israelieten zijn." waarop de ander reageerde met: "Maar ze zien er helemaal niet uit als Israelieten." Toen ik hen in het Nederlands vroeg "Hoe zouden Israelieten er dan uit moeten zien?" wisten ze niet waar ze moesten kijken. De patat was trouwens erg lekker. Bij de fotozaak ( Zwarthoed, als ik me niet vergis, maar het kan natuurlijk ook Schilder, Veerman, Tol of Jonk zijn ) zijn we in de winter van 2003-4 - toen we een half jaar in Parijs woonden en met Rosh HaShanah en rond de kerst en Hanukah naar Nederland kwamen - nog teruggeweest, toen waren we al zeven jaar getrouwd en hadden we al twee kinderen. De fotograaf was erg vriendelijk en liet ons ook met onze eigen camera nog wat foto's maken. Zowel toen als vorig jaar zomer, tijdens de Libanon-oorlog, hebben we een klompenmakerij buiten Volendam ( aan het einde van een weg die vanuit Volendam naar de snelweg loopt, volgens mij aan een soort dijk, het zou kunnen dat de boerderij in Edam ligt ) bezocht waarvoor ik hier graag reclame zou maken ( ze waren er ook erg vriendelijk, we kregen er een keer zelfs een prive-demonstratie, onze twee oudste kinderen lopen nog regelmatig op de klompen die we daar gekocht hebben ) als ik me maar herinnerde hoe ze heet en hoe je er precies kunt komen. Jantje Smit heb ik al niet meer bewust meegemaakt, nu hij ( helemaal boven ) Jan is zie ik tot vervelens toe artikelen over hem en 'zijn' Yolanthe ( inderdaad een van de mooiste vrouwen van Nederland, daar niet van ) op de website van de Telegraaf. Zojuist las ik dat twee van zijn vrienden een nummer 1 hit hebben. Omdat de titel "Pak maar mijn hand" verschrikkelijk beroerd en onmuzikaal klinkt zocht ik de tekst van het liedje even op, en ik werd niet teleurgesteld. Die tekst is werkelijk tenenkrommend lelijk, de melodie moet wel fantastisch mooi zijn, anders zou het vast geen hit zijn geworden. Misschien zou het beter zijn als Volendammers buiten Volendam verplicht zouden worden om in het Frans of zo te zingen: Mon amour, Chanson d'amour, Le legionnaire, La saison francaise, La France, La difference, Baby voulez-vous, dat soort teksten. In het Frans klinkt alles veel beter, dat blijkt maar weer eens. PS: Toen ik naar de Franse titels van BZN-singles zocht keek ik even op de Wikipedia-pagina van de bassist van de band, Jan Tuijp. Op die pagina staat een link naar een erg mooie website van hem, LuchtfotoShop.nl.
  • Much has been written about the demand, by Israel's minister for pensioners' affairs Rafi Eitan, for additional payments by Germany to Holocaust survivors in Israel. This article appeared the other day, I agree with almost every word in it.
  • Two excellent postings by one of my favorite Israeli bloggers, On the Face's Lisa Goldman: one that starts with sugar packets but in fact deals with two of the greatest threats that Israel faces ( social injustice and our indifference to it ), the other about the lack of Israeli interest in what is really happening in Lebanon.
  • Islam is not the only religion that excels in injustice towards women and minorities, but many of its followers seem to do their best to make their religion a champion in that field.

PS: This posting was written on Wednesday, but I posted it by mistake on my parallel blog, where I normally only post articles for reference and future use.

A new poll was added, this time on the Annapolis conference which will be held next week. Tomorrow an article that I wrote on the subject will be published in the Dutch daily Friesch Dagblad.

Monday, November 19, 2007

More than a month ago somebody sent me a link to this article at the Britannica Blog. I must admit that I forgot about it, but when I cleaned up my mailbox I had another look at the article and remembered what I thought when I read it for the first time: it remains amazing to see how some people are still fascinated ( positively, as opposed to obessed ) by this country. It would be good if we ourselves realized once in a while that we still have a lot to be thankful for and fascinated about. Many of our curses are self-inflicted, and they do not annul our blessings. The article's writer, Michael Bard, is the author of Will Israel survive? ( The answer that he gives to his own book's title is a sound yes, by the way ).
Three news items that caught my attention recently:
  • Yet another proof of how the occupation, Islamist terror, hatred, and fear - no matter how genuine and justified - have eroded our basic humane values. You should also have a look at the talkbackers' comments.
  • A wonderful article by an outstanding scientist about what he rightly calls the real Iranian threat. Unless Israel changes dramatically and drastically a nuclear Iran will be one of our least worries.
  • Ehud Olmert comparing himself to David Ben-Gurion. Talking about a lack of taste, of perspective, and of perception.

Sunday, November 18, 2007

Since I am actually writing my PhD thesis ( finally ) and preparing another short stay in Holland ( for a book that I will be writing in the next two months ), my weblog will be put on the backburner once again. In the meantime here are some good cartoons on Darfur, the Hamas-Fatah civil war, on Israel's non-policy regarding the Palestinians, and on American non-policy regarding the MidEast. I found most of these cartoons, not all of them very recent, through this link.
Berend Vonk ( VN = UN )


Chappatte ( Le Temps, Geneve ): "Now that you are powerless, in your rump-state, I will be happy to help you"

Kal ( The Economist )

Haddad ( Al Hayat ): "I am hungry!"

Gada ( Daily Nation, Nairobi )


Chappatte ( Le Temps, Geneve ): " We see a Lebanonization of Iraq, an Iraqization of Palestine, and a Palestinization of Lebanon! "

Saturday, November 10, 2007



In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.
We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved, and were loved, and now we lie
In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
In Flanders fields.


Tomorrow it is Remembrance ( or Poppy ) and Armistice Day. I will not be online until Wednesday.
PS: I changed the picture and added the text of In Flanders Fields separately. The original picture with the poem said through instead of though in the last phrase.

Thursday, November 08, 2007

Chava Alberstein - Birthday Prayer

One of the many best songs by one of my three favorite female Israeli singers ( the other two are Nehama Hendel z"l and Ahinoam Nini ( Noa ) ). I did not know that Chava Alberstein sang this song already so early in her long career.

Wednesday, November 07, 2007








The birthday cakes that my wife made for the birthday party of our son who since last Friday is 5 years old, for his friend and classmate who will celebrate her fifth birthday with him tomorrow, and for our youngest son who had his first birthday almost two weeks ago. The children's names on the cakes were erased.


Monday, November 05, 2007

Het volgende stuk staat vandaag in het Reformatorisch Dagblad. Het artikel was vorige week geschreven. Toen ik hoorde dat het vandaag geplaatst zou worden heb ik gevraagd om het eerste woord van de laatste alinea te veranderen in "Deze" ( Deze week i.p.v. Volgende week ). Dat lijkt uiteindelijk niet gebeurd te zijn. Never mind.
Geen ontwikkelingsgeld voor hetze tegen Israël Bert de Bruin, Markus Flamman, en Indra Barry
United Civilians for Peace ( UCP ) is een samenwerkingsverband van de medefinancieringsorganisaties ICCO, Oxfam-Novib en Cordaid, samen met Pax Christi en het IKV. UCP zegt zich in te zetten “ voor een rechtvaardige en duurzame oplossing van het Israëlisch-Palestijnse conflict ”. Echter, bij alle door UCP georganiseerde en betaalde acties, rapportages en opiniepeilingen komt alleen Israël steeds weer in de beklaagdenbank terecht. Wanneer Palestijnen, Libanezen. Syriers, of Iraniers Palestijnse of Israëlische mensenrechten schenden geeft UCP niet thuis. De titel van een redactioneel commentaar in Trouw, nadat Kerk in Aktie eerder dit jaar uit UCP trad, geeft de kern van de zaak goed weer: “ UCP is te eenzijdig pro-Palestijns om evenwichtige bijdrage te kunnen leveren ”. Woordvoerders van UCP en de deelnemende organisaties praten hun eenzijdigheid niet alleen maar goed, ze gaan er eigenlijk prat op. Tenslotte vallen aan Palestijnse kant de meeste slachtoffers, dus moet Israël wel veel schuldiger zijn en keihard worden aangepakt. Dat Israëlische en Palestijnse slachtoffers van het conflict in gelijke mate onschuldig aan hun ellende zijn is een waarheid die niet aan UCP besteed lijkt te zijn. De eenzijdigheid en het polariserende karakter en effect van de activiteiten van United Civilians for Peace zouden minder bezwaarlijk zijn als niet het gehele budget van UCP – 450 tot 500 duizend Euro per jaar – wordt betaald door de in het samenwerkingsverband deelnemende organisaties. Die bestaan allevijf bij de gratie van Europese en Nederlandse overheidssubsidies voor ontwikkelingshulp. Desondanks hebben de volkomen eenzijdige lobby-activiteiten van UCP totaal geen relevantie voor zelfs maar één doelstelling van het Nederlandse ontwikkelingsbeleid, en dienen zij het buitenlandse beleid van de Nederlandse regering of van de Europese Unie op geen enkele wijze. Vorige week verscheen een door ons samengesteld rapport, waarin voor het eerst de eenzijdigheid van UCP en de daarin samenwerkende organisaties duidelijk en systematisch werd aangetoond: men is niet zozeer pro-Palestijns als anti-Israël. De reactie van UCP was voorspelbaar. Onze aantijgingen zouden niet nieuw zijn. Dat maakt hen in onze ogen niet minder waar. Ook werd ons verweten Iran als onderwerp te berde te brengen: UCP houdt zich immers alleen met het Israëlisch-Palestijnse conflict bezig. Als Iran echter niets met dat conflict te maken heeft, waarom vond Lambrecht Wessels – media-coördinator van UCP, en een van de luidste stemmen en meest zichtbare gezichten van de organisatie – het dan noodzakelijk om in april in Trouw het Iraanse verlangen naar nucleaire wapens zo fel te verdedigen? In een artikel ( “ Iran wil graag veranderen, maar op zijn voorwaarden ”, Podium, 12 april 2007 ) hekelt Wessels de agressie van Amerika en Israël, en schrijft hij dat Israël ten onrechte vreest dat Iraanse atoomwapens tegen de Joodse staat gebruikt zullen worden. Dat Wessels Ahmadinejad's ondubbelzinnige dreigementen richting ‘ de Zionistische entiteit ’ geheel negeert is minder opvallend dan het feit dat hij Iran's recht op atoomwapens bepleit: Iraanse leiders benadrukken immers zelf continu dat hun nucleaire programma vreedzame doeleinden dient. In het persbericht dat UCP als reactie op ons rapport uitbracht staat dat het samenwerkingsverband wel degelijk ook aandacht aan Palestijnse mensenrechtenschendingen besteedt: het Palestijnse Al-Haq schreef recent “ in opdracht van UCP een kritisch rapport over het Palestijnse mensenrechtengedrag ( sic ) tijdens en na de machtsovername van Hamas in de Gazastrook ”. Dit ‘ briefing document ’ kwam op 18 oktober 2007 uit. Waarom vinden we noch op de UCP-website noch in enig ander medium tussen 18 juni ( een bericht over “ de illegale Israëlische muur ” ) en 25 oktober ( publicatie van ons rapport ) een persbericht van UCP? Was het onderwerp van het Al-Haq rapport geen persbericht waard? In haar hetze tegen Israël schuwt UCP geen middel om haar stem zo luid en duidelijk mogelijk te laten horen. Wanneer men na ruim 600 Palestijnse slachtoffers van Palestijns geweld tussen januari 2006 en juni 2007 eindelijk niet meer om het Palestijns onderlinge geweld heen kan, wordt in alle stilte en rijkelijk laat een summier en nogal wollig geschreven Engelstalig rapport ‘naar buiten gebracht’. Je zou haast denken dat het Al-Haq rapport vooral bedoeld is om UCP's eigen straatje schoon te vegen. Deze week worden in de Tweede Kamer de begrotingen voor Buitenlandse Zaken en Ontwikkelingssamenwerking behandeld. United Civilians for Peace voert een eenzijdige politieke hetze met geld uit Brussel en Den Haag dat eerst en vooral voor ontwikkelingshulp bestemd is. Het overheidsgeld dat bij UCP terecht komt kan beter besteed worden. In ons rapport bespreken we uitgebreid enkele gezamenlijke Israëlisch-Palestijnse en Joods-Arabische projekten. Meer steun aan en vooral meer aandacht voor dergelijke samenwerkingsverbanden zou een betere en constructievere besteding van subsidies zijn dan het polariserende samenwerkingsverband dat UCP heet. Bert de Bruin, historicus, en researchers Markus Flamman en Indra Barry zijn de samenstellers van het CIDI-rapport “ United Civilians tegen Israël ”.

Sunday, November 04, 2007

A new poll was just added.
Normally, when I post a cartoon that means that I think it is very good or funny. This cartoon is not one of DryBones' best or funniest ( in fact, I am not exactly a DB fan, although sometimes he hits the nail on the head very well ), I post it only because it states an obvious truth that has special relevance on this day of the year. As you can see, it was published a few weeks after Rabin was murdered.

Boudewijn de Groot - Eva

Naar mijn bescheiden mening een van de allermooiste liedjes ( dat zijn er trouwens aardig wat ) van Boudewijn de Groot en Lennart Nijgh.

Saturday, November 03, 2007



This very moment I am watching television. Hatikvah, Israel's national anthem, is sung at the manifestation in memory of the life and murder of Yitzhak Rabin z"l. According to the police more than 150,000 people were at the Rabin Square and in the surrounding streets. Ahinoam Nini's performance of "We'll touch the dream" was beautiful, as was the speech by Rabin's son Yuval, who is not known for his eloquence and who until this evening never gave such a public speech. Layla tov, and shavua tov.


The Scream, a monument by Jeroen Henneman for director and columnist Theo van Gogh, who was murdered by Mohammed Bouyeri, a Dutch-Moroccan Islamist, on November 2nd 2004 in Amsterdam. As I wrote in an article for the Dutch daily Friesch Dagblad on Thursday, his murder and that of Yitzhak Rabin ( on November 4th 1995, by a religious extremist who is not less fanatic than Mohammed B. ) are remembered in the same week. In 2005 I wrote an article ( sorry, it is in Dutch ) about two parallels between the two murders and the aftermath of each of them. Not only did both murderers obtain at least some of their goals ( polarization and alienation in the Netherlands, polarization and a lack of any perspective towards peace in Israel ), in both countries a dangerous level of understanding for the murderers' despicable acts has been and continues to be expressed, in parallel ways, sometimes by highly reasonable people: "Of course the act of Yigal A./Mohammed B. is wrong and should be condemned, but hey, Rabin/Van Gogh should not have angered and frustrated so many people in the first place."

Tom Janssen




Ruben L. Oppenheimer
"Hanging someone with a royal decoration? We don't do that in Iran!" "No, we use a rope."

Joep Bertrams: Iranian Justice


In May 2006 Faleh Abdoullah al-Mansouri, president of the Ahwazi Liberation Organisation (ALO), which aims at independence for an Arab minority in the Khuzestan province in Iran, was arrested in Syria. A few days later he was handed over to the Iranians. His case would probably not have attracted much attention if he had not been ( in addition to his Iranian citizenship, if I am not mistaken ) a Dutch citizen ( who received a royal decoration for his work on human rights ) and an active member of Amnesty International in Maastricht. Last week there were persistent rumors that Al-Mansouri was sentenced to death and that his execution was imminent. This led to protests which united political groups and individuals who hardly ever agree on anything. Each of those protesters had his or her own reasons for showing support for Al-Mansouri or opposition to the regime in Teheran. I saw rightwing populist Geert Wilders standing next to members of the leftwing populist Socialist Party, and I also saw a show of support for Al-Mansouri and Ahwazi independence, as well as for Iran, on the website of the anti-Semitic Arab European League. I particularly was impressed with the way in which the latter explained its stance on the issue: "Al Ahwaz is part of the Arab world [...] Iran is an ally in the important struggle against the imperialist project of America and Israel and therefore has our support and dedication. We struggle of al-Ahwaz and the behavior of the Iranians we criticize as friends. During the essential struggle in the Arab and the Muslim world against a ruthless enemy it is important that we keep the ranks closed. [...] Only the neocolonial project profits from Al-Mansouri's death sentence. [...] Weakening Iran is a bloodletting/drain for our struggle in the whole Arab world." Clearly the AEL gets the meanings of Arab and Muslim mixed up.

Anyway, the Iranians have denied that Mansouri was sentenced to death. It is not known where he is held, since his arrest neither his family nor the Dutch authorities have had contact with him. As soon as rumors about his imminent execution started three Dutch cartoonists expressed their views on the justice system in Iran. These excellent cartoons were the main reason for this posting.