Wednesday, February 14, 2007

Als het goed is staat het volgende artikel vandaag in het Friesch Dagblad.
Mekka – Gaza – Jeruzalem
Een groot deel van de directe berichtgeving over wat nu het Mekka-akkoord heet heb ik gemist, omdat ik twee weken in Parijs verbleef voor archiefonderzoek en genoot van een soort nieuwsquarantaine. Nu ik weer thuis ben kun je hier de nasleep van dat akkoord dagelijks in het nieuws terugvinden. Ik snap het gedoe rond de overeenkomst niet echt. Natuurlijk is het een overwinning voor Hamas en wederom een knieval voor Fatah in Gaza en de Westoever. Als ik daarover nog enige twijfel had werd die gistermorgen weggenomen. Ik hoorde en zag Jibril Rajoub tegen een Arabische interviewster zeggen dat niemand anders dan Israël de vijand van de Palestijnen is, waarbij hij de joodse staat danwel de bezetting ( ik luisterde met een half oor, terwijl ik onze jongste de fles gaf ) als een kankergezwel beschreef. Rajoub is altijd één van de meest pragmatische ( wat zeker niet hetzelfde is als gematigde, maar toch ) figuren binnen Fatah geweest, hij heeft goede banden met Israëlische en westerse veiligheidsdeskundigen en spreekt uitstekend Hebreeuws, een taal die hij net als veel andere Palestijnen in Israëlische gevangenissen heeft geleerd. Zijn broer is toevallig Hamas-activist, maar het gebeurt niet vaak dat je Jibril Rajoub zelf zulke aggressieve taal in de richting van Israël hoort uiten. Het is helaas nog steeds zo dat haat in de richting van de joodse staat de grootste, zo niet de enige, gemene deler van Arabieren en/of moslims in het algemeen, en van de Palestijnen in het bijzonder lijkt te zijn. Dat werd pijnlijk duidelijk in Eilat twee weken geleden. De zelfmoordaanslag daar, waarbij naast de zelfmoordenaar drie mensen omkwamen, was bovenal een poging om de Palestijnen, die tot dan toe elkaar naar het leven stonden, te verenigen in hun 'strijd' tegen Israël en de bezetting. Volgens de overeenkomst tussen premier Haniyeh en president Abbas zijn noch erkenning van Israël noch het afzweren van geweld aan de orde van de dag, en Hamas ziet zich nog steeds niet gebonden aan eerdere verdragen tussen de Palestijnen en Israël. Daarmee zijn drie van de voorwaarden van het zogenaamde Kwartet – Europa, de VS, de VN en Rusland – genegeerd, alsof iemand hier nog de routekaart van dat Kwartet volgde. Toch lijken mij zowel de desinteresse als de verontwaardiging die woordvoerders en andere vertegenwoordigers van de Israëlische regering lieten blijken, weinig zinvol en verstandig. Israël moet leren dat het niet kan bepalen wie er aan 'de andere kant' aan de touwtjes trekt, en het zou moeten proberen om op de een of andere manier het beste te maken van dat deel van de werkelijkheid dat de Palestijnen voor zichzelf bepalen. De regering in Jeruzalem kan slechts weinig doen om die realiteit meer naar haar zin om te buigen. Steen en been klagen tegenover de internationale gemeenschap heeft net zo weinig zin als het volkomen negeren van de overeenkomst. Wat volgens mij helemaal dom zou zijn is een grootschalige militaire operatie in de Gazastrook, waar kort geleden serieus in het openbaar over gesproken werd. Niemand, en Israël het minst van allemaal, zit op zo'n been-there-done-that avontuur te wachten. Het zou goed kunnen dat de boycot, door de meeste westerse landen, van de Hamas-regering zijn langste tijd heeft gehad. Of een zekere normalisatie goed of slecht ( voor wie? ) is weet ik niet, maar waarschijnlijk is ze wel, en Israël zou er verstandig aan doen daar rekening mee te houden en zich er op de een of andere manier mee te verzoenen. Ook zonder westerse hulp zal een door Hamas gedomineerde Palestijnse regering trouwens zonder al te veel moeite kunnen overleven: de Saoedische koning heeft door het akkoord aan prestige en invloed gewonnen, en zijn land zal nu nog meer dan ooit tevoren maar wat graag financieel bijspringen. Sommige commentatoren noemen deze ontwikkeling positief, omdat het een verzwakking van de Iraanse invloed zou betekenen. Ik vraag me af in hoeverre we hier blij mee moeten zijn. De tak van de Islam waartoe de machthebbers in Riyâd behoren is één van de meest conservatieve, en veel petrodollars die vanuit het Arabische schiereiland wereldwijd onder moslims verspreid zijn vonden uiteindelijk hun weg naar sommige van de meest fanatieke terroristen ter wereld. Misschien wil Saoedie-Arabië de invloed van Teheran verminderen, maar dat sluit heus geen samenwerking tussen bijvoorbeeld Hezbollah en Hamas uit. Jeruzalem heeft het jaar sinds de verkiezingsoverwinning van de Hamas verspeeld door steeds weer te herhalen waarom Israël niet met een Hamas-regering moet of kan onderhandelen. De tijd heeft nog nooit in Israël's voordeel gewerkt, en het is zaak dat Israël nu eindelijk eens bepaalt hoe het denkt dat een twee-statenrealiteit – iets waaraan uiteindelijk niet te ontkomen valt – eruit zou moeten zien. Ik vraag me af, gezien de afwachtende houding die regering na regering in Jeruzalem heeft aangenomen, of een Israëlische regering ooit serieus heeft vastgesteld wat Israëls minimale, definitieve eisen voor een onderhandelde vrede zouden moeten zijn. Op basis van zulke eisen zouden diplomatieke en andere inititatieven ontplooid kunnen worden. Helaas is de regering Olmert teveel bezig met de verdediging tegen aanvallen, politiek en juridisch, van binnenuit, en schijnt wat er aan gene zijde van de Groene Lijn gebeurt haar maar matig te boeien. Zo wordt niet alleen voor de Palestijnen de dagelijkse werkelijkheid in Gaza en Mekka ( en Teheran en Damascus ), en niet in Jeruzalem bepaald.

No comments: