Saturday, March 24, 2007

Het volgende artikel stond deze week in het Friesch Dagblad.
Geert vs Geert
De afgelopen twee weken was ik voor mijn werk in Nederland. Toevallig had ik weer eens de kans om mijn geboorteland, waar ik nog steeds erg gek op ben, op zijn breedst en zijn smalst te zien. Eén nacht vergat ik bijna om naar bed te gaan. Met verbazing en met een vreemd soort trots bleef ik maar naar de prachtige prestaties van Sven Kramer, Carl Verheijen en Brigt Rykkje kijken. Daarna deden de dames Wüst, Groenewold en Van Deutekom het nog eens dunnetjes over door een zilveren medaille op de achtervolging te winnen. Toch was dit voorzover ik kan nagaan niet het onderwerp waarover tijdens mijn verblijf het meest werd gesproken en geschreven. Twee onderwerpen beheersten het nieuws van de laatste twee weken: de dubbele nationaliteit, plus de suggestie dat een tweede paspoort iemand bijna automatisch tot een onbetrouwbaar 'vaderlander' maakt, en het trieste fenomeen van het familiedrama. Dat laatste bestaat helaas ook in Israël, met name binnen immigrantenfamilie's. Er spelen bij zulke drama's zoveel voor buitenstaanders onzichtbare factoren een rol dat ik daar nauwelijks een zinnig woord over kan zeggen. Het enige wat ik voel als ik over familiedrama's hoor of lees is een abstract medelijden met de slachtoffers, die in de meeste gevallen voor hun dood al meer ellende hebben meegemaakt dan u en ik zich kunnen voorstellen. De non-discussie over de dubbele nationaliteit heb ik wel met interesse gevolgd, al was het alleen maar omdat twee van onze drie jonge kinderen - de derde is pas vier maanden oud, we moeten nog een Nederlands paspoort voor hem aanvragen - zowel de Israëlische als de Nederlandse nationaliteit hebben. Dubbele nationaliteit - wat vanzelfsprekend iets anders is dan dubbele loyaliteit - is iets waarover vrij gediscussieerd zou moeten kunnen worden, vooral binnen het kader van de discussie rond de integratie van nieuwe Nederlanders, een onderwerp dat nog jarenlang relevant zal blijven. Binnen de multiculturele maatschappij die Nederland is geworden is de vraag of van ambtsdragers die - of wier ouders - hier niet geboren zijn geëist kan of mag worden exclusief voor één nationaliteit te kiezen een legitiem publiek gespreksonderwerp. Helaas werd dit onderwerp door Geert Wilders, toch een wat clowneske racist, aangesneden, en dan nog vlak voor de Provinciale Verkiezingen. Dat zorgde ervoor dat hij het kader van wat een debat had moeten worden bepaald heeft, en dat er nog nauwelijks met goed fatsoen over dit onderwerp gepraat kan worden. Immers, links noch rechts willen met Wilders' Islamo-xenofobie geassocieerd worden, terwijl tegelijkertijd links èn rechts beseffen dat de angst waarop de PVV teert electoraal interessant is. De negen, potentieel zeventien zetels voor Geert Wilders geven aan dat er frustratie, woede en angst onder 'autochtone' Nederlanders bestaan. Het gedrag van sommige - vooral Marokkaanse - jongeren en het feit dat een deel van de Nederlandse moslims zich, om begrijpelijke redenen, in een eigen schulp terugtrekt, lijken erop te wijzen dat veel 'allochtone' Nederlanders soortgelijke gevoelens hebben. Al die angsten, woede en frustraties zijn grotendeels begrijpelijk en legitiem, hen te negeren getuigt van kortichtigheid en arrogantie, helaas twee eigenschappen van bestuurders wereldwijd. Niet alleen een krachtige stellingname tegen het gedachtengoed van Wilders en trawanten, maar wel degelijk ook een werkelijk luisterend oor naar de ( potentiële )PVV-kiezers toe zijn vereist om alle Nederlanders iets minder bang, boos en gefrustreerd te maken. Alhoewel zijn visie op de multiculturele samenleving in mijn ogen soms iets te rooskleurig is, speelt een andere Geert - die ietwat oneerbiedig de huishistoricus van lezend en televisiekijkend Nederland genoemd zou kunnen worden - een belangrijke, constructieve rol in de diverse debatten rond multiculturele vraagstukken. Het door hem geschreven Boekenweekgeschenk is daar een voorbeeld van. Geen enkele openbare discussie mag door fanatici worden gegijzeld. Problemen in Nederland geven de indruk oplosbaar te zijn, zeker vanuit een Israëlisch of Palestijns perspectief. Er moet dan wel openlijk en zonder politieke of politiek-correcte bijbedoelingen over die problemen gepraat kunnen worden. Nederland is ( nog steeds ) een prachtig land, het zou teveel eer zijn voor alle Samir A.'s, Mohammed B.'s en ( zonder suggestie van gelijkstelling ) Geert W.'s om hen de publieke agenda en de toekomst van het land te laten bepalen.

No comments: