Wednesday, April 18, 2007

Een sterk ingekorte versie van het volgende opiniestuk staat vandaag als ingezonden brief op de Podium-pagina van Trouw. Het is een reactie op een artikel van Lambrecht Wessels, media-coordinator van United Civilians for Peace, waarin hij enkele ongehoorde aantijgingen richting ( Amerika en ) Israel spuit. In zijn pleidooi voor begrip Iran's nucleaire politiek gaat Lambrecht Wessels ongehinderd tekeer tegen Amerika en Israël. Hij begint door ons te doen geloven, op grond van het vermoeden van een denktank, dat Israël achter de dood van de Iraanse professor Ardeshir Husseinpour zit, zonder daarvoor ook maar één bewijs aan te voeren. Als Wessels eerlijk was zou hij ook moeten vermelden dat de Iraanse ambassadeur in Kuweit, Ali Jannati, vorige maand in een interview met de Kuwait Times tweemaal benadrukte dat Husseinpour niet eens lid van het Iraanse Nucleaire Agentschap was en niets te maken had met atoomenergie. Zijn dood was volgens de ambassadeur ‘ normaal ’. Over een hoge functionaris van het Iraanse ministerie van Defensie, die als we Wessels mogen geloven volgens Iran ontvoerd zou zijn, zei Jannati dat hij gepensioneerd was en tijdens een privé-bezoek aan Turkije plotseling verdween. De ambassadeur, van wie toch mag worden aangenomen dat hij de officiële standpunten van zijn regering verwoordt, noemt ontvoering slechts als één van de mogelijke verklaringen voor de verdwijning: “ alles wat in de kranten wordt gezegd bestaat uit speculaties ”. Het klinkt natuurlijk wel lekker om de Mossad erbij te suggereren, zeker als dat – zoals in Wessel's artikel – je anti-Israëlische argumentatie versterkt. Volgens Lambrecht Wessels zijn het Amerika en Israël die de oorlogstrom roeren, en moet Iran wel atoomwapens hebben om te kunnen overleven. Israël zou geheel ten onrechte denken dat Iran een atoombom tegen de joodse staat zou gebruiken. Hoe moet Israël echter volgens Wessels anders de nucleaire ambities van Iran rijmen met de woorden van de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad in oktober 2005? Ahmadinejad noemde Israël een schandelijke vlek op de moslim-wereld die van de kaart geveegd moet worden. Bij verschillende gelegenheden heeft hij sindsdien gesproken over het verdwijnen van de joodse staat. Moet je paranoïde zijn om hier een simpele 1+1 optelsom te maken? Door bijvoorbeeld vergelijkingen te maken tussen de ontruiming van joodse nederzettingen en de deportatie van joden naar de vernietigingskampen, en door elke kritiek op Israël als anti-semitisch af te doen hebben sommige ( vooral rechtse ) joden, in Israël en daarbuiten, bijgedragen aan de ‘waardevermindering’ van de woorden Shoah en anti-semitisme. Toch lijkt me in deze context een verwijzing naar de Holocaust niet geheel ongepast. Als historicus heb ik zware twijfels over de lessen die uit de geschiedenis te leren zouden zijn, maar in deze dagen van herdenking is het onmogelijk om te vergeten dat in de ruim zes jaar nadat Hitler zijn dreigementen tegen het internationales Finanzjudentum openlijk verkondigde, naast zes miljoen joden tientallen miljoenen niet-joden het slachtoffer van zijn waanzin werden. Ahmadinejad is natuurlijk geen Hitler en zijn land is geen Nazi-Duitsland maar, door zijn herhaalde uitspraken en de nucleaire plannen die Ahmadinejad en zijn regering openlijk koesteren, vormt Iran wel degelijk een meer dan potentieel gevaar dat niet alleen door de joodse staat serieus genomen moet worden. De raketten die Iran heeft ontwikkeld en die uiteindelijk met kernkoppen kunnen worden uitgerust reiken veel verder dan voor regionale zelfverdediging noodzakelijk zou moeten zijn. Ik zou graag Lambrecht Wessels op zijn woord geloven dat de Iraanse president het allemaal niet zo kwaad bedoelt. Desondanks hoop ik dat Israël de Iraanse dreiging serieus neemt, en dat het Westen samen met Israël ervoor zorgt dat Iran geen beschikking krijgt over atoomwapens. Vanzelfsprekend moet er alles aan gedaan worden om deze crisis diplomatiek en met economische middelen op te lossen. Daarbij kan Europa een sleutelrol spelen, dat is zo ongeveer het enige punt waarop ik het met Lambrecht Wessels eens ben. Tenslotte, bij het artikel stond niet vermeld dat Lambrecht Wessels medewerker is van United Civilians for Peace, een pro-Palestijns samenwerkingsverband van o.a. ICCO, Pax Christ-IKV en Oxfam Novib. Het is droevig dat nu juist iemand die zo begaan lijkt te zijn met het trieste lot van de Palestijnen zoveel begrip en zelfs een vreemd soort bewondering lijkt te hebben voor de buitenlandse strategieën van het Iraanse regime, al noemt ook hij dat regime corrupt en wreed. Volgens Wessels is de Israëlische bezetting van de Palestijnse gebieden één van de dreigingen die Iran tot haar atoomprogramma aanzetten. Ahmadinejad heeft herhaaldelijk zijn solidariteit met het Palestijnse volk betuigd. Die solidariteit wordt o.a. uitgedrukt met behulp van tekenfilmpjes waarin Palestijnse kinderen de glorie van zelfmoordaanslagen tegen Israeliërs wordt getoond. Bij een bezoek aan een basis waar tijdens de oorlog met Irak Iraanse ‘soldaten’, vaak nog kinderen, werden opgeleid tot menselijke bommen, zei de Iraanse president dat de bereidheid om zelfmoord te plegen “ één van de beste manieren om te leven ” is. Ik hoop van ganser harte, voor alle Palestijnse èn Israëlische kinderen, dat de Palestijnen beschermheren zullen vinden die hun een hoopvoller, menswaardiger perspectief kunnen bieden.

No comments: