Wednesday, April 04, 2007

Het volgende artikel staat, als het goed is, vandaag in het Friesch Dagblad.
De vrede kan in Brussel en Berlijn beginnen
"Samen met onze EU partners en binnen het Midden-Oosten Kwartet zullen we intensief mogelijkheden zoeken naar een almomvattende en vreedzame oplossing voor het conflict in het Midden-Oosten." ( ‘Een vooruitblik op Duitsland's EU voorzitterschap’, toespraak door de Duitse staatssecretaris voor Buitenlandse Zaken Silberberg, 4 oktober 2006 ). " Een passieve en naar binnen gekeerde rol van Nederland is niet in ons nationale belang, economisch noch anderszins. Daarom kiezen wij voor een actieve en constructieve rol in de wereld en in Europa." ( Coalitieakkoord CDA, PvdA en Christenunie, 7 februari 2007 ). "Het onvermogen om de uitdagingen van vandaag aan te durven zou er voor kunnen zorgen dat het Midden-Oosten de trein van menselijke en economische ontwikkeling zal missen." ( Boodschap van Javier Solana aan de Arabische Liga in Riad, 28 maart 2007 ). Afgelopen weekeinde begon Angela Merkel, in haar dubbele rol van Bondskanselier en EU-voorzitter, aan een korte reis door het Midden-Oosten. Er resten nog maar drie maanden van het Duitse voorzitterschap. Die maanden moeten heel goed benut worden om dat voorzitterschap wat betreft het Midden-Oosten niet als de zoveelste gemiste kans de geschiedenis te laten ingaan. De tijd is meer dan rijp voor de Europese Unie om de doorslag te geven en de bij het Palestijns/Arabisch-Israëlische conflict betrokken partijen bij elkaar te brengen voor serieuze en definitieve onderhandelingen. Het Arabische of Saoedische vredesinitiatief vormt daarvoor een zeer bruikbare basis. Een actieve inmenging van buitenaf is essentieel om 'het' conflict op een rechtvaardige, voor de meeste partijen acceptabele manier te beëindigen. De gevleugelde woorden van Abba Eban ( ‘ Arabieren laten nooit een kans schieten om een kans te laten schieten ’ ) lijken de laatste jaren niet alleen voor de Palestijnen te gelden. Na de moord op Yitzhak Rabin hebben de verschillende regeringen in Jeruzalem vooral redenen gezocht – en, helaas, gevonden – om toch vooral niet met de Palestijnen en andere buren en buurtgenoten te hoeven onderhandelen. De huidige regering blinkt daarin bijzonder uit, en gedurfde zetten kunnen niet van haar verwacht worden zolang ze onder enorme binnenlandse druk en verdenkingen staat. Tenzij, wellicht, Olmert, Peretz, Abbas en Haniyeh vanuit Brussel een helpende, dwingende hand aangereikt krijgen. Buitenlandse inmenging moet zowel uit praktische hulp en lokmiddelen als uit politieke druk en de dreiging van sancties bestaan. Inderdaad, veel wortels maar desnoods een stok. Van de vier leden van het Midden-Oosten Kwartet ( de VN, de EU, Amerika en Rusland ) zou Brussel hierbij de belangrijkste rol moeten en kunnen spelen. Van alle vier kwartetleden heeft de Europese Unie het meest directe belang bij een einde van het conflict. Zij heeft ook, binnen het kader van het Euro-Meditteranean Partnership, meer dan alle anderen iets concreet aantrekkelijks te bieden aan Israëliërs èn Palestijnen, alsmede aan de gematigde – of liever gezegd meer pragmatische – Arabische landen in de regio. Tenslotte is de Unie de meest stabiele en in feite de jongste van de vier kwartetleden: zij heeft ( nog ) niet daadwerkelijk een falend ( VN, Amerika ) of voornamelijk negatief ( Rusland ) Midden-Oostenbeleid op haar conto staan. Mits ze een evenwichtige benadering hanteert, meer dan alleen maar gratuite veroordelingen van terreuraanslagen of nederzettinguitbreidingen uitspreekt, en haar regionale politiek niet door de specifieke belangen en tradities van een klein aantal individuele lidstaten laat dicteren kan de EU juist nu voor een doorbraak zorgen. Aan goede bedoelingen is er in Europa geen gebrek, getuigen bovenstaande citaten. Nu is het tijd om de koe eindelijk – weer – eens bij de horens te vatten. In Jeruzalem en Gaza/Ramallah zal elk aannemelijk – en zeker elk aantrekkelijk – bod door de in het nauw gedreven regeringen verwelkomd worden, desnoods na flink wat afwijzende retoriek voor binnenlands gebruik. Moskou en Washington zijn momenteel niet bij machte om een positieve bijdrage te leveren maar zullen zo'n bijdrage uit Europa hoogstwaarschijnlijk niet tegenwerken. Iets soortgelijks geldt voor secretaris-generaal Ban Ki-Moon, wiens organisatie hopeloos lijkt te falen in het toezicht op de naleving van resolutie 1701 die de laatste Libanonoorlog beëindigde. Het is aan de leiders in Brussel en Berlijn, maar ook aan hun collega's in Den Haag en elders in Europa om nu de daad bij de mooie, hoopvolle woorden te voegen en Israëliërs, Palestijnen en hun buren een aanbod te doen dat ze met goed fatsoen niet kunnen weigeren. Het Midden-Oosten zou zo ineens een stuk minder instabiel worden, Ahmedinijad en Bin Laden worden ineens een stuk minder gevaarlijk, en Europa en de rest van de wereld een stuk veiliger. Het alternatief, Europese laksheid en apathie, is hier en nu geen optie meer.

No comments: