Thursday, May 31, 2007

Eergisteren stond er een ingezonden brief in Trouw als reactie op mijn opinieartikel dat vorige week in die krant verscheen ( mijn broer maakte me hierop attent ):
In zijn artikel ’Kijk eens verder dan Israel’ (Trouw , 24 mei) presteert de historicus De Bruin het om de hele bezetting van de Palestijnse gebieden te negeren en te stellen dat de sleutel voor de oplossing in Damascus en Teheran ligt! Welke sleutel, vraag ik mij dan af. Volgens mijn gegevens houdt Israel nu al veertig jaar de Westelijke Jordaanoever, de Gazastrook en de Golanhoogte, grondgebied van Syrie, bezet. Nu kan hij logischerwijs, als Israelier, moeite hebben met de feiten. Maar Israel heeft, zolang het weigert gebied terug te geven aan zijn rechtmatige eigenaren en consequent doorgaat met het annexeren van Palestijns grondgebied, toch echt alle sleutels in handen!
Ik vind het altijd leuk om reacties te krijgen. Soms reageer ik daar weer op, soms heb ik daar geen tijd voor ( of zin in, maar vaker is tijdgebrek de reden ). Deze keer heb ik de Podium-redactie de volgende ingezonden brief gestuurd als reactie op het bovenstaande:
Lezen is ook een kunst. Dat blijkt maar weer eens in de ingezonden brief van Jacqueline de Bruijn ( 29 mei ). Nergens in mijn artikel heb ik de bezetting genegeerd, ook al wordt die niet met name in het stuk genoemd. Ik wijs er op dat de sleutel voor een oplossing "al lang niet meer alleen in Gaza, Ramallah en Jeruzalem, maar vooral in Damascus en Teheran" ligt. Ik noem Teheran en Damascus de twee grootste versjteerders in de regio maar stel dat "ook Israël en de Palestijnen zelf tot compromissen en een vredesverdrag gepaaid en gedwongen" moeten worden. In veel van wat ik schrijf spreek ik mijn afkeur van Israel's bezetting van de na 1967 bezette gebieden uit, niet alleen omdat ik de Palestijnen een eigen staat gun maar vooral omdat in mijn ogen die bezetting Israel op alle mogelijke manieren schaadt en de joodse staat zelfs ten gronde zou kunnen richten. Helaas is mevrouw De Bruijn's gedrag typerend voor maar al te veel zogenaamde supporters van deze of gene partij in 'het' conflict: ze houdt zich liever met een volkomen eenzijdige beantwoording van de eeuwige schuldvraag bezig dan de hand toch vooral ook in de boezem van de door haar gesteunde partij te steken. Met dergelijke 'vrienden', 'hulp' uit Iran en Syrie, en hun eigen non-leiders hebben de Palestijnen Israel als vijand niet echt nodig.

No comments: