Sunday, May 06, 2007

Het interview dat ik 10 april met Binyamin Nethanyahu hield staat deze maand in het Joods Actueel, het Belgisch-joodse maandblad. Het ziet er erg mooi uit. Hier volgt de tekst. Al lange tijd probeerde ik een afspraak te maken voor een interview met Binyamin Nethanyahu, partijleider van de Likoed, voormalig minister van Financiën en van Buitenlandse Zaken, en voormalig en misschien toekomstig premier van Israël. Israëlisch als ik inmiddels geworden ben vroeg ik mijn schoonvader Shmuel – die als voormalig burgemeester van Nesher, waar ik woon, uitstekende contacten heeft met diverse prominente en minder prominente leden van de twee grootste politieke partijen – om hulp. Via hem kwam ik in contact met iemand die indirect toegang heeft tot meneer Nethanyahu. Die persoon zei dat hij zou proberen om een interview te regelen. Ik had reeds mijn eigen gegevens en die van de fotograaf voor Joods Actueel, Jonathan Rykner, doorgegeven in verband met de gebruikelijke veiligheidsprocedures, maar al ruim een maand had ik niets gehoord, dus ik was Bibi eigenlijk al een beetje vergeten. Het is momenteel lastiger dan ooit om mensen als Nethanyahu en Ehud Barak te spreken te krijgen, ze wachten net als iedereen op de conclusies van de Winograd-onderzoekscommissie naar de tweede Libanon-oorlog. Die conclusies kunnen verregaande politieke consequenties hebben en zouden heel goed tot vervroegde verkiezingen kunnen leiden. In Israël en daarbuiten vieren – vooral – Marokkaanse joden na afloop van Pesach Mimouna. Veel families houden open huis, en ook gemeentes organiseren festiviteiten. Mijn schoonvader ging op de avond van het feest samen met mijn vrouw en onze twee oudste kinderen bij een aantal families en ook bij de huidige burgemeester van Nesher, David Amar, langs. De heer Amar vertelde Shmuel dat Binyamin Nethanyahu de volgende dag in Nesher de Mimouna zou bijwonen. Toen de burgemeester hoorde dat ik namens Joods Actueel Bibi al een tijdlang te spreken probeer te krijgen beloofde hij dat hij zou kijken of hij kon helpen. Ik moest de volgende dag maar naar zijn bureau komen. Op de dag van de Mimouna wachtte ik rond het middaguur op het gemeentehuis op de Israëlische oppositieleider. Toen die arriveerde werd ik door de woordvoerder van de gemeente in het bureau van David Amar binnengelaten, samen met een klein aantal plaatselijke politici, twee andere Knessetleden, en twee of drie andere journalisten. Bibi en de burgemeester praatten wat over koetjes en kalfjes, maar toen Nethanyahu één van de journalisten druk zag schrijven sprak hij hem vermanend toe: "Niets opschrijven, dit is een privé-gesprek!" Aan het einde van de korte bijeenkomst konden de journalisten nog wel een klein aantal vragen stellen. Alle vragen betroffen binnenlandse zaken, op een vraag van mij na, die over de Iraanse dreiging ging. Toen stond iedereen op, om naar de centrale Mimouna-viering elders in Nesher te gaan. Ik was er al van overtuigd dat ik een heus, exclusief interview wel op mijn buik kon schrijven, toen David Amar me naar zich toe riep en me aan meneer Nethanyahu voorstelde. Toen ik Bibi vroeg of ik hem nog wat vragen mocht stellen zei hij dat hij geen tijd had, maar dat ik met hem mee kon rijden en hem onderweg kon interviewen. Bij zijn auto aangekomen werd ik tegengehouden door twee van zijn beveiligingmensen die zeiden dat ik niet mee kon rijden. Aangezien zij er sterker en ietwat beter getraind uitzagen dan ik leek protesteren me zinloos, maar toen ik me omdraaide werd ik door hen teruggeroepen, de heren Nethanyahu en Amar hadden blijkbaar gezegd dat het okee was. Zo zat ik uiteindelijk ruim tien minuten aan de voeten van iemand die voor mij jaren geleden, toen ik nog lang niet aan aliyah dacht en hij nog geen echte politicus was, een soort jeugdheld was. Om het even of je het politiek met hem eens bent of niet, Nethanyahu is en blijft een begenadigde en fascinerende spreker. Ik had de kans om bijna alle vragen die ik had voorbereid te vragen. Het was alleen duidelijk dat hij geen vragen over de Libanon-oorlog zou beantwoorden. Wel zei hij, nog tijdens de bijeenkomst in het bureau van de burgemeester, dat hij een voorstander van vervroegde verkiezingen is, omdat het volk het vertrouwen in de huidige regering verloren lijkt te hebben, mede als gevolg van de oorlog. Wat vindt u van de houding van Europa met betrekking tot de Iraanse dreiging? Natuurlijk bekijkt Europa de ontwikkelingen in Iran vanuit een ander perspectief dan Israël. Toch verwacht en hoop ik dat ook de Europese regeringen en de Europese Unie zich bewust zijn van het feit dat een ayatollah-regime met nucleaire wapens niet alleen Israël maar ook Europa zal bedreigen. De door Teheran ontwikkelde raketten, die uiteindelijk ook een nucleaire lading zullen kunnen dragen, hebben een veel langer bereik dan alleen maar voor regionaal gebruik noodzakelijk zou zijn. Voor Israël, Europa, de Verenigde Staten en alle andere landen van de vrije wereld is het stoppen van een mogelijke Iraanse nucleaire dreiging een gemeenschappelijk belang van de hoogste prioriteit. Is er uit de recente confrontatie tussen Groot Brittannië en Iran een winnaar te voorschijn gekomen. Zo ja, wie? Als men hierdoor in Groot Brittannie en elders in Europa en het Westen is gaan inzien hoe gevaarlijk en onberekenbaar de regering in Teheran is, en als men hierna nog beter begrijpt dat een dergelijk regime onder geen voorwaarde de beschikking mag hebben over nucleaire wapens, dan heeft iedereen in het Westen door deze affaire gewonnen. Hoe staat u tegenover de mogelijke vrijlating van terroristen in ruil voor de vrijlating van Gilad Shalit? Zijn er alternatieven? Het lijkt mij het beste om hier niet over te praten of te speculeren, in het belang van alle ontvoerde soldaten. We bidden voor hun behouden terugkeer, dat spreekt vanzelf. Dient Israël zich te mengen in de machtsstrijd tussen Fatah en Hamas? Jazeker. We dienen, vooral met economische middelen, druk uit te oefenen op de Palestijnse Autoriteit, vooral om te voorkomen dat zich naast onze deur een terreurstaat vestigt. De Belgische premier zei onlangs dat hij een dramatische verbetering in de verhouding tussen België en Israël waarneemt. Hoe ziet u de verhoudingen tussen de twee landen? De verhoudingen tussen België en Israël zijn enorm verbeterd sinds het Belgische parlement de omstreden wet met betrekking tot oorlogsmisdaden introk. Gelukkig zagen de Belgen zelf in hoe absurd, willekeurig en anti-westers de wet was. Sinds de intrekking van de wet zijn de verhoudingen tussen beide landen weer goed, zoals het ook hoort tussen landen met parallelle belangen en traditionele vriendschapsbanden. Ongeveer twee jaar geleden was u in België. Wat waren uw indrukken van uw bezoek, met name van Brugge en Antwerpen en de plaatselijke joodse gemeentes? Ik ontmoette er veel warmte en begrip voor Israël's problemen, en bewondering voor onze prestaties. Het viel me op hoezeer men zich er bewust is van de belangen en de civilisatie die we delen. Zijn er naast vastgoed en high-tech nog terreinen waarop het voor Belgische investeerders, joods en niet-joods, de moeite waard is om in Israël te investeren? Het loont de moeite om op elk denkbaar gebied in Israël te investeren. De meeste investeringen zijn vandaag de dag verschillende keren meer waard dan een aantal jaren geleden, en dit is een trend die zich alleen maar voort zal zetten. Israël's economie is sterk en wordt steeds sterker. Vastgoed, high-tech, toerisme, landbouw, medische technologie, elke mogelijke sector van de economie is in principe interessant voor buitenlandse investeerders. ( na een opmerking van burgemeester Amar ) Investeren in Nesher loont zeker de moeite! Wat kunnen Belgische joden, behalve aliyah maken, doen om Israël te helpen? Investeren, investeren, investeren! ( lehashki‘a, lehashki‘a, lehashki‘a! ). Investeren in de economie van Israël, want een sterke economie is van levensbelang voor Israël's strijd om het voortbestaan. Aliyah maken is het mooiste wat een jood kan doen, maar dergelijke investeringen zijn zeker zo belangrijk als aliyah. Ook is het belangrijk dat joden in Europa en elders investeren in hasbara, d.w.z. ze kunnen helpen met het uitleggen en duidelijk maken van Israël's positie, problemen en politiek. Het gaat er tenslotte om dat men zich in het westen realiseert dat onze strijd de hunne is, dat zij die ons naar het leven staan – of het nou gaat om zelfmoordterroristen, sunnitische Islamisten, of sjiitische ayatollahs met nucleaire ambities – ook voor hen levensgevaarlijk zijn, en dat Israël en Europa misschien in sommige opzichten verschillen maar vooral veel, heel veel gemeen hebben.

No comments: