Friday, May 18, 2007

Het volgende stuk staat als het goed is vandaag in het Friesch Dagblad.
O Jerusalem, O Gaza
Woensdag was het Yom Yerushalayim, de dag waarop herdacht wordt dat Israël, tijdens de Zesdaagse Oorlog in juni 1967, het oostelijke deel van Jeruzalem op Jordanië veroverde. Net als met de afgelopen Yom Ha'Atsma'ut ( Onafhankelijkheidsdag ) scheen de stemming minder uitgelaten te zijn dan in vorige jaren. Veel van de geplande buitenactiviteiten in de stad zelf moesten worden afgelast vanwege zware regenbuien, een uitzonderlijk weersverschijnsel voor de tijd van het jaar. Je zou haast denken dat Iemand ons iets duidelijk wilde maken. Israël's soevereiniteit over Oost-Jeruzalem wordt door slechts weinige landen erkend. Het is maar de vraag wat die soevereiniteit vandaag de dag ueberhaupt voorstelt. Behalve de kolonisten die in het oostelijke deel van de stad wonen ( de aan de stad vastgegroeide en –gebouwde 'joodse' wijken en voorsteden vormen een verhaal apart ) en de soldaten en agenten die hen beschermen wagen maar weinig ( joodse ) Israëliërs zich in wat de facto het Arabische deel van de stad is. Hoezeer de wens ook de vader van de gedachte is, het is een gevaarlijke illusie om te denken dat een ongedeeld Jeruzalem de eeuwige hoofdstad van Israël zal kunnen zijn. Claims op eeuwigheid zijn iets waarom die stad en dit land lijken te lachen, als we naar de geschiedenis kijken. Over illusies gesproken, het is niet minder gevaarlijk om te denken dat Israël het Hamas of andere terroristen met simpele concessies dusdanig naar de zin zal kunnen maken dat zij de joodse staat met rust zullen laten en vreedzaam naast hem zullen willen samenleven. Wat vanzelfsprekend het zoeken naar een vreedzamere modus vivendi niet minder belangrijk maakt, integendeel. Misschien stortregende het wel omdat het niet echt gepast is om te feesten terwijl leden van Hamas en Fatah elkaar – en onschuldige Palestijnen – al wekenlang links en rechts afmaken, en burgers aan de Israëlische kant van de grens met Gaza dagelijks met de Kassam-terreur, een rechtstreeks gevolg van de Palestijnse anarchie, moeten leven. Vorig jaar vluchtten mijn hoogzwangere vrouw en ik met onze twee kinderen naar Nederland, nadat we de eerste week van de Libanon-oorlog in een benauwde betonnen kamer hadden doorgebracht. In Sderot leeft men zo al ruim vijf jaar, weinig inwoners van het stadje hebben de middelen om te vluchten. Dat vergeet men in Haifa en Tel Aviv soms maar al te makkelijk. Voor de Palestijnen aan de andere kant van de grens is de situatie niet bepaald rooskleuriger, laten we dat ook niet vergeten. De Israëlische regering, die sinds de afloop van de Libanon-oorlog in geleende tijd regeert, is bang het land in nog een oorlog zonder duidelijk gedefinieerde doelen te storten, en kan in feite heel weinig doen. Je kunt een combinatie van anarchie, stammenoorlogen, religieus fanatisme en pure wanhoop en uitzichtloosheid nu eenmaal niet simpelweg wegbombarderen. President Abu Mazen en zijn Fatah-beweging laten zich anderzijds machteloos de provocaties van Hamas ( en in mindere mate de Islamitische Jihad ) welgevallen. De huidige Israëlische en Westerse politiek tegenover de Palestijnse Autoriteit heeft schijnbaar gefaald. Hamas is zeker niet op sterven na dood, en de chaos en de machtsstrijd onder de diverse Palestijnse groeperingen dienen alleen de belangen van hen wier invloed het Westen zo graag zou inperken. Men dient op de een of andere manier met Hamas samen te gaan werken, òf – hoogstwaarschijnlijk minder effectief, mede gezien de blijvende populariteit van Hamas onder de Palestijnse bevolking, of we dat nu leuk vinden of niet – de halfslachtige boycot van de PA moet tanden krijgen teneinde Fatah's greep op de macht te verstevigen. Toen ik onlangs in Nederland was zei iemand me dat de nieuwe regering in Noord-Ierland, met dominee Ian Paisley als premier en Martin McGuinness als vice-premier, hoop biedt voor onze regio. Dat betwijfel ik ten zeerste, hoe graag ik er ook in zou geloven. Allereerst zijn joden en Palestijnen blijkbaar het conflict en hun leiders, die vooral hun eigen belangen en niet of nauwelijks die van hun volken lijken te dienen, nog niet zat genoeg. Dit in tegenstelling tot Noord-Ierland, waar vooral druk vanuit alle betrokken bevolkingsgroepen de leiders tot compromissen dwong. Daarnaast is er, in tegenstelling tot het Arabisch-Israëlische conflict, wat Noord-Ierland betreft nooit echt sprake geweest van een zekere oververmoeidheid en desinteresse in de internationale publieke opinie. Wat hier echter bovenal ontbreekt is iemand als Blair, een in eigen land feitelijk uitgerangeerde maar nog immer uiterst bekwame en geëngageerde politicus die zijn carrière buitenshuis afsloot met een zo op het eerste gezicht leef- en werkbare oplossing voor wat tot voor kort eveneens als een bijna onoplosbaar geacht conflict gold. Je zou nog gaan hopen dat Bush jr. de nadagen van zijn presidentschap nuttig zal gebruiken, al kun je je afvragen of hij zich al niet genoeg met het Midden Oosten bemoeid heeft.

No comments: