Sunday, May 27, 2007

Vrijdagmiddag wilde ik, nadat ik onze jongste een fles had gegeven, even het begin kijken van een van de DVDs die ik eerder deze maand in Nederland heb aangeschaft. Omdat I. op mijn buik in slaap viel zag ik uiteindelijk bijna een uur van Stalingrad. De film, van de producers van Das Boot, doet een beetje denken aan Der Untergang, die ruim tien jaar later gemaakt werd. De tekst op de omslag zegt onomwonden ( ik weet niet of de makers dat zo gezegd zouden hebben, ik ken hen verder niet en de DVD bevat in tegenstelling tot de versie van Der Untergang die ik heb geen making of of andere extra's ) dat de film laat zien dat Duitse (Wehrmacht)soldaten ook slachtoffers van het Nazi-regime waren. Op zich valt daar natuurlijk weinig op af te dingen, al moet je goed kijken wie zoiets zegt ( en wat zijn/haar eventuele bijbedoelingen kunnen zijn ). De controversiele maar baanbrekende tentoonstelling van het Hamburger Institut fuer Sozialforschung heeft overduidelijk laten zien dat de Wehrmacht een essentiele rol speelde in Hitler's Vernichtungskrieg. Wat niet per se niet te rijmen valt met wat films zoals de drie bovengenoemde laten zien. Ik ga zometeen ( een deel van ) de tweede helft van Stalingrad bekijken. Tot nu toe is het een mooie en overtuigende film, die net als Der Untergang en Das Boot een indruk ( niet meer dan dat natuurlijk, dat kan een film gelukkig niet ) van de absurditeit en chaos van ( die ) oorlog geeft. Wat me opviel is dat - als ik me niet vergis - in dat hele eerste uur ik geen enkele verwijzing naar de joden gehoord of gezien heb, ook niet bijvoorbeeld in een preek van een legerpredikant die voordat de mannen het slagveld worden opgestuurd het belang van de strijd tegen het communisme benadrukt. Ik vraag me af in hoeverre dat realistisch is, maar ik ben vanzelfsprekend geen expert waar het gaat om publieke opinie en propaganda in Nazi-Duitsland in het algemeen en onder Wehrmacht-soldaten in het bijzonder. Toen mijn vrouw met onze twee oudste kinderen thuiskwam zette ik de film stil. Onze vierjarige zoon zag het stilstaande beeld van een of meerdere Wehrmacht-officieren en zei "Eyze Keyf, Seret Mishtara!" ( Wat leuk, een politiefilm! ). Niet dat hij ooit een politiefilm gezien heeft :-) Nog even dit. Onze achtjarige dochter is er vandaag in geslaagd om iets te doen wat haar ruim een week niet lukte. In een van de AVI-1 boeken van Bas en Brit, Daan en Pien, enz. die zij ( samen met mij, dat spreekt vanzelf ) sinds een paar weken leest kwam het woord 'vloer' voor. Ze kon dat woord maar niet uit haar mond krijgen, het kwam er uit als vluur, fluur, fleur, vleur of zelfs flier. Hoe ik ook probeerde haar te helpen, ze kreeg het niet voor elkaar. Zonder problemen zei ze koek, boer, goed, zoek, koef, boef, joet, gedoe, vlees, vlag, toer, vloot, v-l-oe-r etc. maar op de een of andere manier ging het steeds mis als ze die vier ( of vijf ) letters in een keer moest zeggen. Ik weet niet eens meer wat ik haar beloofde als ze het woord drie keer achter elkaar zou kunnen zeggen. Zal wel een ijsje of zo geweest zijn. Anyway, tussen de middag, toen ze na school en de daarop aansluitende basketballes even lekker in bad zat en ik haar een paar verhaaltjes van Jip en Janneke voorlas, zei ze het woord opeens, zomaar, en daarna nog een keer en nog een keer. Nu zegt ze het alsof het het gewoonste woord van de wereld is.

No comments: