Friday, September 14, 2007

Het volgende artikel staat als het goed is vandaag in het Friesch Dagblad:
Ondanks alles, een zoet 5768
Het was deze week joods nieuwjaar, het begin van 5768. Als ik een artikel teruglees dat ik aan het begin van het jaar 5767 voor deze krant schreef ( Een allesbehalve goed jaar voor Israël, 25 september 2006 ) moet ik helaas constateren dat vrijwel alles wat dat jaar tot een slecht jaar maakte ook dit jaar een hoofdrol speelde. Je zou haast denken dat het Franse spreekwoord Plus ça change, plus c'est la même chose ( hoe meer dingen veranderen, hoe meer ze hetzelfde blijven ) zijn oorsprong in het Arabisch of Hebreeuws heeft. Wat ook dit jaar weer opviel is dat wanneer het slecht(er) gaat met de ene partij in het Palestijns-Israëlische conflict, de andere kant vrijwel automatisch meefietst. Mijn vorige nieuwjaarsartikel eindigde met een wens van Aviva Shalit, de moeder van de ontvoerde soldaat Gilad. Hij vierde onlangs zijn 21e verjaardag, de tweede keer dat hij een verjaardag in gevangenschap viert. Ook Ehud Goldwasser en Eldad Regev – de twee Israëlische soldaten die ruim een jaar geleden in handen van Hezbollah vielen – zijn nog steeds niet met hun familie herenigd. Onderhandelingen tussen Israël en de Palestijnse en Libanese ontvoerders van de drie hebben nog geen vruchten afgeworpen. Corruptie, huiselijk en zinloos geweld, armoede, verkeersongelukken, politieke en religieuze ruzies en haat zorgden ook dit jaar in Israël weer voor de nodige krantekoppen. Wel is het aantal dodelijke slachtoffers van terreuraanslagen in Israël gedaald ten opzichte van vorig jaar. Dat is echter jammer genoeg niet bepaald toe te schrijven aan een daling van het aantal pogingen aan Palestijnse zijde. Met de arrestatie van een would be zelfmoordterrorist vorige week vlakbij de Egyptische grens werd een grote aanslag verijdeld die rond de feestdagen in Be'er-Sheva was gepland. Bijna alle Israëlische terreurslachtoffers vielen in 5767 in Sderot, een stadje dat wederom bijna dagelijks vanuit de Gazastrook met Qassam-raketten werd beschoten. De positie van de Palestijnse president Abbas is inmiddels nog wankeler geworden, al wordt hij na de staatsgreep van Hamas in Gaza nu niet alleen meer door Amerika en Israël maar ook door de Europese Unie innig omhelsd. Waar Israëliërs een niet echt geslaagd jaar achter de rug hebben en weinig redenen hebben tot optimisme voor het volgende jaar, geldt dat nog meer voor de Palestijnen. Serieuze Palestijns-Israëlische onderhandelingen zijn in de nabije toekomst niet te verwachten. De bloedige Hamas-putsch en de nasleep daarvan laten zien dat zelfs de bezetting door en haat tegen Israël niet meer voldoende zijn om de Palestijnen te verenigen. Alleen al in juni van dit jaar werden volgens de Israëlische mensenrechtenorganisatie BeTselem 160 Palestijnen door Palestijnen gedood. Volgens de Palestijnse Onafhankelijke Commissie voor Burgerrechten ligt dat aantal voor de periode sinds januari 2006 – toen Hamas de verkiezingen won en ging meeregeren – op ruim 600. Een eensgezind en verantwoordelijk leiderschap is aan de Palestijnse kant van het conflict nog meer een droomwens dan in Israël. De meest verontrustende – voor Israël en al haar buurlanden – ontwikkelingen vinden plaats aan Israël's noord-oostelijke grens. Veel Westerse deskundigen waren het erover eens dat de oorlog van vorig jaar een voorspel was voor een toekomstige oorlog tussen Iran ( en Syrië ) enerzijds en Israël – al dan niet in samenwerking met de Verenigde Staten en met steun van een aantal andere Westerse landen – aan de andere kant. Hezbollah-leider Hassan Nasrallah heeft inmiddels toegegeven dat hij slechts “ een kleine soldaat van de Iman Khamenei ” ( de huidige Opperste Leider van Iran ) is en dat zijn organisatie de oorlog voerde “ in naam van de Imam Khomeini ”. De Israëlisch-Syrische zenuwenoorlog van de laatste paar weken moet in hetzelfde kader worden gezien. Bij de operatie die Israëlische vliegtuigen zo goed als zeker in Noord-Syrië uitvoerden zouden doelen geraakt zijn die oorspronkelijk uit Iran of Rusland afkomstig waren. De vrees bestaat dat Syrië van Noord-Korea materialen voor nucleaire wapens krijgt. Dit brengt een volgende oorlog dichterbij. Net als bij de vorige rondes zal ook deze keer een ogenschijnlijk regionaal conflict zo goed als zeker globale gevolgen hebben. Palestijnen èn Israëliërs zullen daarvan weer de eerste maar niet de enige slachtoffers worden. Natuurlijk zijn er in het afgelopen jaar ook veel goede dingen gebeurd. Zo kregen wij er bijna een jaar geleden een prachtige zoon bij, het was een goed jaar voor de Israëlische economie ( iets waar jammer genoeg niet iedereen van profiteert ), de hotels waren goed gevuld, en de werkloosheid daalde. Daarom kan ik het ondanks alles ook nu weer niet laten om u en allen die u dierbaar zijn – evenals Israël, de Palestijnen, de Libanezen en alle andere volken waarmee we in dit kruitvat samenwonen – een gezond en gelukkig, saai en succesvol, zoet en zorgeloos, en veilig en vredig 5768 toe te wensen. Bovendien wens ik alle moslims ook nog Ramadan Mubarak. Laten we hopen dat ik over een jaar kan schrijven dat 5768 een jaar van vooral positieve veranderingen was.

No comments: