Sunday, December 30, 2007

When I read that yet another Hamas or Islamic Jihad terrorist was killed by Israel without any innocent bystander being seriously hurt, for a moment I feel some weird, nationalist kind of pride, excitement and satisfaction. Those feelings are very well expressed by Bradley Burston in this article, which has a conclusion that makes a lot of sense: "The Palestinians have a choice to make. They can be ruled by the mentality of the seventh grader, the kid with a heart full of fresh, unsullied ideals and a head full of hormones. Or they can begin to think about the future like adults.Thanks to the Jihad and to Hamas, the real martyr is no longer the poor kid who goes to kill himself for a few dinars and a passle of religious lies. At this point, thanks to the Jihad and to Hamas, the real martyr is the cause of Palestine itself. " It is true, lately the IAF has been highly successful in carrying out so-called targeted killings, with the only victims being terrorists who basically 'asked for it' and 'got what they deserved'. Still, even the air force itself admits that it does not take much for such an assassination to go terribly wrong. When I try to control my own hormones and think again, I find it hard not to agree with Meir Shalev. Shalev, who knows a thing or two about war ( he fought on the Golan Heights in the war of 1967 and shortly after the war was discharged from the army after he had been severely injured ), in fact rightly points out that the rate of success might blind us into believing that there is a military solution to the problems that we have with the Palestinians. Recently I bought a book by Meir Shalev. I only knew him through his children's books ( for our children I once bought a Dutch translation of his beautiful children's version of some Bible stories ) and his opinion articles. I admire his love for this country and the Hebrew language. Politically he and fellow-writers Grossman, Oz, and Yehoshua have a lot in common, and I often find myself nodding in agreement whenever I read one of their articles. As for Shalev, here are links to some very good articles that he wrote. Good, that is, I mostly or totally agree with his analysis of the reality that we find ourselves in. The articles appear here in random order:
  • In the end, it is the violin that wins ( December 2004 ) ( "Zionism asked of us to lay the violin aside for some time, to pick up the rifle instead "until things get better". The Territories and all that is involved in holding them have made this into a permanent situation. And here is the real danger. For in the end, it is the violin which wins." )
  • Not only in war you failed - also in peace-making ( May 2007 )
  • Rehabilitating the IDF ( March 2007 )
  • Israel's lost 40 years ( June 2007 ) ( The author turned out to be quite a prophet when at the end of the Six Day War he said that "We've bit off something that will choke us". He could also qualify as a national physician, since he concludes: "Israel cannot hear anymore, doesn't see well, can't really grasp matters or understand clearly. Worst of all, Israel refuses to undergo the operation that would return it to good health." )

Talking about embarrassing ( and peace on earth, good will towards men, etc. etc. ).
If this story is true, it is a very worrisome and embarrassing - for Europe, that is, no matter who is responsible for hiding the potassium nitrate among the bags of aid - one. PS: The EU denies it had anything to do with the sugar bags and/or the potassium nitrate.
Whoever is responsible for the murder of Benazir Bhutto ( in my opinion this statement by Israeli PM Olmert is a bit premature and therefore unwise ), I think that this cartoon, by Joep Bertrams, is a very appropriate comment on the death of Mrs Bhutto.

Tuesday, December 25, 2007

Only now did I read about a terrible tragedy that took place in the small Dutch town Arnemuiden. Four little girls ( Paulien ( 8 ), Melissa ( 7 ), Michelle ( 3 ) and Winnie Lin ( 1 ) ) were asleep in the house above their parents' Chinese restaurant when a fire broke out in the house. All four were killed. Poor girls, and poor, poor parents.

The Pogues and Kirsty MacColl - Fairytale of New York

Although I do not celebrate the holiday, I can say that I had a pretty good Christmas so far. This morning I woke up to find an e-mail telling me that a person whom I am very anxious to interview for a book that I am working on will meet me early next month. Then I had what was basically an indirect job interview which was very positive and which might be productive in the not too distant future, if my gut feeling does not deceive me completely. I thought this might be a good day to post what many consider to be the ultimate Christmas song, especially since - if I am not mistaken - this is Shane McGowan's 50th birthday. Congratulations to that wonderful artist ( and champion of self-destruction, sadly enough ).

Monday, December 24, 2007

I wonder if these scientists used "ktav male" ("full spelling, ie with 'vowels') or "ktav haser" ("deficient spelling", without 'vowels') ;-)

For heaven's sake, is global warming also affecting people's brains? Al Gore, please come to our rescue and make another movie! What is wrong with people these days, doesn't anybody think properly anymore? An American actor seriously trying to find positive traits in Hitler, an otherwise quite nice Israeli t.v. host totally missing the connection between force and the hardly comfortable situation that we find ourselves in, and now this? Do people really think that a nuclear war can be won? Winning? Like Israel 'won' in both Lebanon wars? God save us from such victories! Did I sleep for almost three months and is it April Fools' Day today?
Talking about stupid ( and about Jackie Levy, which happens to be the name of the mayor of Beth She'an, the brother of David Levy, whom I blogged about yesterday ). Of course force works, Mr Levy. We see that almost daily, when terrorists in Iraq, Afghanistan, Belgium, Spain, the Philippines, Gaza and elsewhere set the national and international political agendas for all of us. Force works when rockets keep falling down on Sderot just as much as it works when Hamas and Islamic Jihad terrorists ( and the 'occasional' innocent bystander ) get killed by IDF and IAF fire. Force worked when Yitzkak Rabin was murdered, it worked when the settlers were evacuated from Gaza ( there are no settlers anymore over there, right? ) just as much as it works when settlers fight security forces to hold on to outposts that are even more illegal than the settlements ( very few outposts are actually evacuated ).
Last week Yossi Beilin announced that he will not be a contender for the leadership of the Meretz party. Jackie Levy applauds the 'defeat' of Beilin's doctrine, while he regrets the disappearance of Beilin's style, wisdom, honesty and dedication. He should understand that there is a direct connection between that doctrine and that style, wisdom and honesty. Just as much as there is a link between the never-ending use of force and playing the perpetual bully on the one hand, and corruption/occupation/poverty/discrimination/losing wars/brilliant minds leaving the country/hundreds of road deaths a year etc. etc. etc. on the other. For Hamas and other Palestinians the possibility of peace is just as frightening as it is for some Israelis, mostly for reasons that are entirely different, although too many opponents of peace on both sides of the conflict share one motivation: peace would take away their raison d'etre and the way of life/death that they have grown accustomed to ( and/or love so much).
How dumb can a talented and supposedly smart person get? Very, very dumb, apparently.

Sunday, December 23, 2007

This is Israel at its best. We all know that there is a serious leadership problem in this country. Good old David Levy also is aware of that problem. How does he think it should be solved? By having a 70-year old never-really-has-been ( himself, that is ) run once more for a seat in the Knesset on the Likud party ticket. PS: While I do have a certain admiration for Mr Levy, I vaguely remember a brilliant speech by Benny Begin during - I think - one of the campaigns for the leadership of the Likud. David Levy has always claimed to care particularly for one of the most neglected niches of Israeli politics, social issues. Still, when one of the coalitions of which David Levy was to become a member had to be formed he insisted on receiving the - always prestigious and attractive - portfolio of Foreign Affairs, which caused Mr Begin to proclaim ( in a dramatic way that would have made his father proud ) that David Levy wants to serve the interests of - now I paraphrase - the old, the sick and the poor in places like Botswana, Banghladesh and Burkina Faso(*). Like so many politicians - and unlike Benny Begin - David Levy often chose power and plush over principles, which makes him as (un)fit for this country's leadership as any other Israeli politician. (*) I am not sure, it could also be that he said that David Levy thought he could best serve the interests of Israel's poor and downtrodden in places like.... As I said, I remember the speech only vaguely, but the point remains basically the same.
Gelukkig is dit iets waar diervriendelijke stichtingen en activisten noch joden noch moslims en hun slagers - kosher of halal - de schuld van kunnen geven: Veel zwijnen op kerstmaaltijd op de Veluwe Op veel kerstmenu's in restaurants op de Veluwe en omgeving staat de komende week wild zwijn. De afgelopen weken hebben jagers ongeveer 3.000 zwijnen afgeschoten. Dat leverde ruim 57.000 kilo vlees op, zegt de Wildbeheereenheid Veluwe. Ook de komende dagen zal er nog veel op zwijnen worden gejaagd, omdat er nog steeds te veel zijn op de Veluwe. Dit jaar werden 6.000 zwijnen geteld, terwijl een populatie van 800 normaal is voor het gebied. ( Bron: Nieuwsbulletin Radio Nederland Wereldomroep )
And here are two contemporary interpretations, by the makers of Fokke & Sukke, of the Christmas story.

Fokke & Sukke think that the(se) days are ( truly ) dark: "... and since not even one caterer was able to take another order...Joseph and Maria had to do the cooking themselves."

And in those days Fokke & Sukke had to search endlessly: "Next time you can simply have a male gynaecologist!!!" ( a reference to this news item ).

Merry Christmas to those of you who celebrate that holiday!

A happy and healthy, peaceful and prosperous 2008 to all of you!

Saturday, December 22, 2007

Once again, sorry for the fact that much or most of what I post here these days refers to other people's work, except for an article in Dutch once in a while. I am still trying to finally finish my thesis, and at the same time I am working on a book which will be published next spring and for which I will be traveling to Holland next month.

The above picture and the story that it tells literally brought tears to my eyes. I found it on the weblog of Lisa Goldman, who in my opinion is the best English-language blogger in Israel. I once had breakfast with her in Tel Aviv, and we will meet again after I return from Holland. Politically we agree on ( almost? ) everything, I believe, and our Zionisms are very much alike. Recently she was the focus of police - and therefore media - attention. I did not write about that because she herself apparently was not allowed to say anything about the investigation, which had to do with the fact that she reported from Lebanon. Last week she wrote extensively about the affair, you can read about it here, here, and here.

Now about the picture. It was made by Natan Dvir and chosen as the photo of the year at the Local Testimony exhibition in Dizengoff Center, Tel Aviv. Lisa quotes the photographer's own description of the story that the picture tells: “ Na’im El’iam (36), a Palestinian resident of the Jabalyah Refugee Camp in Gaza, holds the body of his three-month-old son Muhammad. The body is wrapped in blue cloth. On orders of the security forces, Na’im is standing in the parking lot near Erez Checkpoint, which is closed to traffic due to violent confrontations between Hamas and Fatah in Gaza. Na’im El’iam was trying to get home in order to bury his son, who died of a congenital heart defect in Israel’s Tel Hashomer Hospital, after doctors tried to save his life. The Palestinian father arrived at Erez Checkpoint, the main border crossing between Israel and Gaza, just as it was getting dark - a few minutes after a shooting incident between Hamas fighters and Fatah members who were hiding inside the checkpoint. After waiting for the shooting to end and then for his documents and permits to be checked, Na’im El’iam was permitted to cross the checkpoint to the Palestinian side with his son’s body.” So many sad aspects of the conflict in one heartrending scene.
Tom Janssen made some very good cartoons in the last two months. Here are those that I liked in particular.

The 'Anne Frank Tree' that was the focus of worldwide media attention and even has its own website. It is still standing.

"Sign of peace" vs "Sign of peace between Arabs and Israel"

Vladimir Putin and Dmitri Medvedev

Vladimir Putin and the Russian opposition

NATO 'support' for the Dutch presence in a region of Afghanistan

Time will tell if this view of the Iranian nuclear threat - is it real or imagined? - was correct. Let's hope it is.
Fokke & Sukke feel sorry for Gaddafi: "After all those years of loyal service...still a colonel!"

These are some of the articles that caught my attention lately:
  • An article, by minister Yitzhak Herzog, about a book by Martin Gilbert that deals with a little known subject: Winston Churchill and the Jews.
  • A portrait of a kind of Israelis that many, many years ago got me truly interested in this country and that in my opinion today remains its true pride and hope. Yiftah Spector is a genuine war hero and Zionist. Not unlike others whose opinion I value highly he says that Herzl's type of Zionism has become realized, and now it is time to start realizing the Zionism of Ahad Ha'Am, "who wanted the state to be good and to be a light unto the nations". When asked "What should we do?", Spector replies: "First, we have to end this conflict, which is already ripe for a solution, and demarcate the only possible borders, namely those of 1967. And at the same time, we have to be full partners in the transformation of the Palestinian state into the most successful Arab state in the world, so we will have a good neighbor. And I agree very much with my beloved, in quotation marks, Ehud Olmert, whom I see as the head of the thieves' government - but even thieves sometimes get it right - when he says that if we do not make peace now, we can say good-bye to Israel." Amen to all that.
  • An interesting article, by one of my favorite Israeli opinion makers, about one of the most beautiful languages that I know.
  • An article, also by Meir Shalev, about something that continues to amaze me: instead of making sincere efforts to keep here those who are already here the government tries to lure back those who - for many different reasons, most of them entirely legitimate, but that is not the point - chose to live abroad.
  • An article - in Spanish, a language that I once studied here at the university for two semesters ( twice I received a 100!, I even wrote a paper in Spanish about Franco ) but never really learnt well - about Hugo Chavez' links to and support for Colombian terrorists ( freedom fighters, whatever ). I would not have known about the article if I had not read about it on the website of a Dutch newspaper. By the way, what a beautiful word, narcosantuario.

Thursday, December 20, 2007

Billy Joel - Pressure ( piano version )

And finally a pretty good piano version of the song, by someone who names himself Educs.

Billy Joel - Pressure ( live )

Here is a live performance of the song, from a "Live from Long Island" concert.

Billy Joel - Pressure

Since the original video apparently cannot be embedded in weblogs anymore ( We're sorry, this video is no longer available ) I post this video interpretation of the song by a young student in a film class project.

Wednesday, December 19, 2007

Als het goed is staat het volgende artikel vandaag in het Friesch Dagblad.
Blair in Bethlehem
Het meest ironische, of eigenlijk trieste, bericht dat ik de afgelopen dagen las betrof een bezoek van Tony Blair aan Bethlehem. Blair is tegenwoordig de speciale afgezant van het Kwartet voor het Midden-Oosten ( de VS, UN, EU en Rusland ). De opbouw van de politieke en economische infrastructuur voor een toekomstige Palestijnse staat heeft zijn speciale aandacht. Het doel van zijn reis naar de geboorteplaats van Jezus van Nazareth was vooral het bevorderen van ( Westers ) toerisme naar de Palestijnse gebieden. Toeristen komen veelal met een georganiseerde reis vanuit Israël naar de Geboortekerk, kopen een paar souvenirs in één van de nabijgelegen winkeltjes en stappen weer op de bus die hen via een door Israëlische soldaten bewaakte controlepost terugbrengt naar het andere Heilige Land. Om te benadrukken dat het voor toeristen en pelgrims veilig is om naar Bethlehem te komen, bracht de voormalige Britse premier twee weken voor de Kerst de nacht door in één van de hotels van de stad. Wat veel verslagen van Blair's bezoek aan Bethlehem niet vermeldden was dat de luxe herberg waar hij verbleef natuurlijk zwaar beveiligd werd gedurende zijn verblijf, en dat zolang vrij verkeer tussen Israël en een Palestijnse staat een onmogelijke droom lijkt te zijn weinig toeristen zich echt op hun gemak zullen voelen in het stadje waar heil en vree toch vanzelfsprekender zouden moeten zijn dan waar ook ter wereld. Behalve het weer, dat ook weer minder gaat worden de komende dagen, is er hier weinig dat werkelijk vrolijk stemt. Niemand had verwacht dat Annapolis een vredesrevolutie teweeg zou brengen, maar de naweeën van die vredesconferentie duurden toch wel extreem kort, nauwelijks langer dan een gemiddelde bevalling. Momenteel wordt in Parijs een zogenaamde donorconferentie gehouden, er zal waarschijnlijk nog een bijeenkomst in Moskou volgen, en Bush komt zelf naar de regio volgende maand, maar zolang er geen wezenlijke dingen veranderen blijft alles toch min of meer bij het oude, en dat oude is funest voor verreweg de meeste Palestijnen èn Israëliërs. Qassam-raketten blijven neerdalen op het Israëlische grensgebied met de Gaza-strook. Israëlische vliegtuigen en troepen voeren vrijwel dagelijks beschietingen en charges uit in dat door Hamas gecontroleerde overvolle gebied, en de dreiging van – wederom – een grootscheepse Israëlische invasie blijft bestaan. Hamas viert zijn twintigste verjaardag door te laten zien dat het aan kracht, fanatisme en onverzoenlijkheid nog niet heeft ingeboet. Israël laat niet zien dat het serieus denkt over het ontruimen van nederzettingen op de Westoever, en koos een op zijn zachtst gezegd ongelukkig moment om de bouw van meer woningen in één van de omstreden gebieden rond Jeruzalem aan te kondigen. De Palestijnse economie ligt op zijn gat en de armoede onder de Palestijnen blijft groeien, onder andere doordat Israël de energietoevoer naar Gaza beperkt heeft. De Israëlische economie laat de meest geweldige groeicijfers zien, maar nergens in het Westen schijnen de verschillen tussen arm en rijk zo groot te zijn als hier. De middelbare scholen zijn nu pas geopend, nadat de leraren bijna twee maanden gestaakt hebben voor kleinere klassen en hogere salarissen, zonder al te veel succes overigens. Het einde van een soortgelijke staking op de universiteiten is nog niet in zicht. Bij internationale vergelijkende toetsen behalen Israëlische leerlingen steevast beroerde resultaten, wat één van de Israëlische Nobelprijswinnaars er toe bracht om te zeggen dat het grootste gevaar voor Israël niet ligt in de mogelijkheid van een Iraanse atoombom maar in de zekerheid dat Iraanse jongeren beter onderwijs lijken te krijgen dan hun Israëlische leeftijdsgenoten. Ook de ontwikkelingen buiten Israël-Palestina blijven zorgwekkend. Weer werd er een belangrijke christelijk-Libanese leider vermoord, en weer zijn de presidentiële verkiezingen in Libanon uitgesteld. Iran kreeg de kans om de beledigde onschuld te spelen na de publicatie van een Amerikaans rapport dat zegt dat het Iraanse atoomprogramma in 2003 zou zijn stilgelegd. Het viel me op hoe gretig dit rapport werd geloofd door mensen die normaal gesproken weinig vertrouwen in rapporten van inlichtingendiensten hebben. Niet onverwacht kwam er meteen een Brits rapport achteraan dat stelt dat Iran de hele wereld om de tuin leidt en in alle rust en stilte aan een nucleair wapenprogramma werkt. Het is maar net wie je wilt geloven ( Simon en Garfunkel zongen in mijn geboortejaar in The Boxer al: all lies and jest, still the man hears what he wants to hear and disregards the rest, hmmm ), maar ik zie geen enkele reden om tot de orde van de dag over te gaan: terwijl Washington en Jeruzalem te lang en zonder openlijk verifieerbare bewijzen een contra-produktieve paniektoon hebben aangeslagen, lijkt ook een naïef geloof in de oprechtheid en de goede intenties van Teheran mij verre van gerechtvaardigd. Ook dit jaar zal het weer een niet al te vrolijk kerstfeest in Bethlehem worden, ondanks de ongetwijfeld beste bedoelingen van Tony Blair. Wat goede wensen betreft eet ik graag van twee walletjes. De saai- en zorgeloosheid die ik u in september toewenste zijn nog ver weg. Mijn wensen zijn deze keer iets bescheidener: fijne feestdagen en een gelukkig, gezegend en gezond 2008. Hopelijk zitten de herbergen in Bethlehem, Ramallah, Gaza, Haifa en Jeruzalem volgend jaar kerst propvol toeristen. En zo niet volgend jaar, dan toch het jaar daarop. Het is toch eeuwig zonde dat zoveel toeristisch potentieel niet benut wordt door twee volken die al zo lang zo'n behoefte aan vrede op ( dit kleine stukje ) aarde hebben.

Monday, December 17, 2007

Momenteel lees ik Mijn Israel, een door Mau Kopuit samengestelde verzameling van opstellen waarin joodse Nederlanders vertellen over de betekenis die Israel voor hen had. Had, want het boekje kwam 25 jaar geleden uit. Sommige schrijvers hadden nog net tijd om hun indrukken over de Israelische invasie in Libanon in hun stuk te verwerken, vaak slechts in een nawoord of terloopse opmerking. Er is zoveel veranderd sindsdien, en er is ook zoveel hetzelfde gebleven. Niet alle opstellen zijn even geweldig, maar het blijft boeiend om de verschillende meningen te lezen. Ik kan me grotendeels goed vinden in een citaat uit het korte essay van Arnold Heertje ( die trouwens zoals we nu weten de plank historisch gezien aardig mis sloeg toen hij schreef: "Aan de burgeroorlog in Libanon is door Israel een einde gemaakt." ):
"Voor mij blijft Israel een broedplaats van hoog oplaaiende emoties, enorme teleurstellingen en een belachelijke economische politiek, maar ook de levende illustratie van het eeuwige herstel van het joodse volk. Een vruchtbaarder bron van inspiratie is nauwelijks denkbaar."

Billy Joel - The Downeaster Alexa

While I'm at it, here is a live performance of another of my Billy Joel favorites.

Billy Joel - Pressure ( 1982 )

One of my favorite songs by one of my favorite artists. Nice video clip.

Sunday, December 09, 2007

Often reports made by various intelligence agencies remind me of these lines from Simon & Garfunkel's The Boxer: "...All lies and jest, still the man hears what he wants to hear / and disregards the rest, hmmmm". See here, here, and here. Of course, as a news consumer I am also guilty of regularly disregarding what I do not want to hear, read, see, and know. Still, when it c0mes to Iran's nuclear threat - does or doesn't it exist ? - I would love to believe the Iranians and the IAEA but I tend to have my doubts about their claims and about Teheran's good intentions, which leads me to believe the reports published in the Sunday Telegraph. If only I could trust Israel's leaders to know and choose the proper ways to deal with this issue.

Wednesday, December 05, 2007

The Van der Galien Gazette has become the Poligazette, with an entirely new design but made by the same contributors. I will continue to contribute to the gazette every now and then, by crossposting postings that I posted here first or by writing English translations of articles that I wrote for Dutch newspapers and that might be interesting for the readers of the Poligazette as well. EventuallyI intend to start writing pieces particularly for the Gazette as well, but for now this is the small contribution that I am capable of making.
Of the many articles about the Iranian nuclear threat - does it or doesn't it exist? - that I read this week I particularly liked this one, by an Israeli journalist who has followed the subject for many years. While I do not want to rely on the expertise and impartiality of the UN and Muhammad el-Baradei or on the goodwill of Mr Ahmadinejad for my own and my loved ones' security, entrusting George W. Bush and Ehud Olmert with that same security also gives me an enormous headache. One thing is for sure, the ways in which the wars in Iraq and Lebanon were fought by the US and by Israel strengthened our most ferocious and possibly most dangerous enemies, if only because now those enemies can get much more leeway to build up their forces, their positions and arsenals than they would have received before the winter of 2003 and the summer of 2006. The world sees no reason why this latest report should not be true, even though that same world often dismissed other intelligence reports that said the opposite - and that were just as (un)reliable - as the work of ( Zionist or other evil ) scaremongers. Whom and which reports should we believe? I have no idea. There never was a solid basis for panic but there is also no room for being naive. Very, very cautious optimism might be a good idea, at least for the short term. Being - or starting to be - prepared for every eventuality is not inconistent with trying to achieve your goals through diplomacy. Ronen Bergman writes: "Israel has been slammed in Washington over the fact that since 2001, in every meeting between an Israeli prime minister and an American president, Israel claimed that Iran is “six months away” from reaching the “technological threshold.” Sources in the American capital say that Israel made a fool of itself while trying to alarm the world. " Instead of continuing to cry wolf - even if there is a very real wolf out there - the Israeli government and military should show - maybe not to the world but at least to the few real allies that the country has left - on what evidence its warnings are based. In other words, put up or shut up! Otherwise Israel's credibility and the trustworthiness of Israeli intelligence, or rather the little that is left of it, will be totally gone. And that would endanger us more than anything else.

Tuesday, December 04, 2007

Serge Gainsbourg - Le Soldat et le sable

Only this week did I hear ( about ) this not brilliant but beautiful and very moving song by Serge Gainsbourg for the first time. When he wrote it, during or after the Six Day war in 1967, apparently as a gift to the state and/or the people of Israel, he was the same age as I am today. I would almost suspect that the song's lyrics - perhaps a bit militarist and overly nationalist to young ears - are meant cynically or sarcastically, but they do seem heartfelt and emotionally genuine. My own Zionist awareness started mainly after the first Lebanon War. Today many of us do not see the Six Day War only as an enormous success, but also as a missed - of course not exclusively by fault of Israel - opportunity with a bad aftertaste. For people of my generation it is hard to imagine the feelings - among Israelis and among most Jews abroad - of suspense and fear that preceded the war of 1967, as well as their feelings of joy and relief when the war was over. By then Israel had been in existence for less than 20 years. Let's also not forget that Gainsbourg was a young Jewish teenager in France during the Holocaust. Here ( posted during the latest Lebanon War ) and here ( an English translation of the lyrics ) are two links to postings about the song, after that I will post a You-Tube version of it.

Hag Urim Sameah!

Monday, December 03, 2007

Ambassadeur Michiel den Hond en de goedheiligman
aan boord van de pakjesboot

Als het goed is staat het volgende artikel vandaag in het Friesch Dagblad.

Zie ginds komt de stoomboot in Jaffa weer aan…
Afgelopen vrijdagmiddag vond Sinterklaas tijd om de in Israël wonende Nederlandse kinderen en hun ouders te bezoeken. In de haven van Jaffa kwam de pakjesboot met de Sint en zes pieten aan, en tijdens drie rondvaarten – de belangstelling was groot, en er konden maximaal honderd personen per tocht mee – konden de kinderen op de foto met de goedheiligman en zijn helpers. Er werd flink gestrooid, en onder begeleiding van Suzanne Jaacov-Van Colmjon, een klassiek geschoolde gitariste, zongen de kinderen en hun ouders Sinterklaasliedjes.

Het feest werd georganiseerd door de vrijwilligers van het Dutch Forum in Israel. Dutch Forum – met Christiaan Scholtes, Bert Knot en Matthew Reijnders als actieve spil – richt zich al weer ruim zeven jaar op "het met elkaar in contact brengen van de Nederlanders in Israël". Dat gebeurt onder andere door middel van borrelavonden, de zeer succesvolle Sinterklaas- en Koninginnedagfeesten, en het gezamenlijk kijken van voetbalwedstrijden van het Nederlandse elftal. Sommige forumleden zijn ook actief in de stichtingen die twee heuse Nederlandse scholen draaiende houden, Jip en Janneke in Modi'in en Het Kikkerlandje in Tel Aviv. De hoogzwangere juf Liesbeth van Oorschot maakte samen met haar vervangster Charlotte deel uit van de organisatie van het festijn. Op de scholen leren en spelen de kinderen – allemaal met minstens één Nederlandse ouder – wekelijks samen met leeftijdgenootjes, en de gezinnen van de leerlingen komen elkaar een paar keer per jaar tegen op de familiefeesten. Op het online prikbord van het forum helpt men elkaar en nieuwkomers met advies en praktische dingen. Al met al kan dit een Nederlandse successtory in het Beloofde Land genoemd worden.

Het Nederlandse gezelschap had flink wat bekijks. Aan de kade stonden plaatselijke bewoners, voornamelijk Israëlische Arabieren, te vissen. Zij leken niet erg onder de indruk, misschien omdat het feest vorig jaar al eens op dezelfde plek was gevierd. Toen volstonden twee boottochten. Vooral de toeristen vonden het een mooi spektakel, ik hoorde uitdrukkingen van verbazing en bewondering in o.a. het Frans, Duits en Spaans. De meeste deelnemers kwamen zo te zien uit de wijde omgeving van Tel Aviv, maar er waren ook gezinnen uit Haifa en omgeving, waaronder mijn vrouw, onze twee oudste kinderen, en ik.

De Nederlandse ambassadeur in Israël, Michiel den Hond – die hier op de juiste plek lijkt te zijn beland: namens de Nederlandse regering nam hij deel aan het vredesproces in het begin van de jaren negentig, daarna was hij een aantal jaren hoofd van het departement voor het Midden-Oosten en Noord-Afrika op het Ministerie van Buitenlandse Zaken –, heette de Sint welkom. Net als de Sint en de pieten moest de ambassadeur er driemaal aan geloven: drie keer een welkomstwoord, drie keer een boottocht van ruim 40 minuten, en drie keer het hele repertoire aan sinterklaasliedjes meezingen. Zijne excellentie, die in augustus Bob Hiensch opvolgde, was erg te spreken over het enthousiasme van de deelnemers en over de organisatie.

Het weer deed de Sint - die de beste vriend van de correspondent van RTL Nieuws in Israël schijnt te zijn - waarschijnlijk eerder aan zijn Spaanse thuisbasis dan aan Nederland denken. Onderweg naar Tel Aviv waaide het flink en zagen we witte koppen op de golven, maar 's middags was het heerlijk zonnig, warm en rustig. Toevallig was de jongste opvarende bij de tweede tocht, waarop wij meevoeren, een halve Fries. Liam werd drie maanden geleden in Nederland geboren, en vierde zijn allereerste Sinterklaasfeest op een boot in Jaffa, iets wat maar weinig kinderen hem na zullen kunnen zeggen. Zijn jonge moeder, Thirsa Jillings, werd in Franeker geboren en woont nu al weer ongeveer twee jaar in Israël. Tijdens een studie Spaans in Ecuador leerde ze haar Israëlische partner kennen. Veel van de leden van het Dutch Forum hebben een fascinerend levensverhaal te vertellen, waarin de globalisatie vaak een belangrijke rol speelt. Naast me op de boot zat een correspondent van de Telegraaf die zijn kinderen drietalig opvoedt. Naast zijn Nederlands en het Duits van zijn echtgenote leren ze op school Hebreeuws. Geen wonder dat Nederlanders het in het algemeen goed doen als wereldburgers.

Bij het verlaten van de boot kregen alle kinderen nog een zak met lekkernijen. Wij benutten de gelegenheid om na afloop nog wat beigels te kopen bij de gebroeders Abulafia, een bekende bakkerij in Jaffa. Onze kinderen kregen, in het Hebreeuws en Arabisch, leuke commentaren op hun pietenmutsen, die opa en oma samen met chocoladeletters, pepernoten en wat speelgoed van de Sint hadden gekregen om naar Israël door te sturen. Op weg naar huis zetten we in de auto nog een CD met sinterklaasliedjes op, maar na tien minuten sliepen de kinderen al en schakelden we over op een Israëlisch radiostation. De sinterklaasliedjes zullen we nog wel tot vervelens toe horen, totdat dinsdag Chanoekah begint en de liedjes van dat feest ons leven weer voor een paar dagen gaan beheersen.

"Our support for the Palestinian people is unconditional" & "Iran's nuclear program solely for peaceful purposes"

You can fool all ( the ) people some of the time...

( Russian women voting in the elections that provided Vladimir Putin's United Russia party with a "sweeping mandate" )

and some ( of the ) people all the time...

but you cannot fool all ( the ) people all the time.

Saturday, December 01, 2007

Yesterday my wife, our 8-year-old daughter and 5-year-old son, and I traveled to the harbor of Jaffa to welcome Sinterklaas, together with several hundred other Dutch and Israeli men, women and children, and the Dutch ambassador in Israel. The event, organized by the Dutch Forum in Israel, was great fun, the children had a wonderful time.